Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
22 octobre 2013 2 22 /10 /octobre /2013 21:37

Zaterdag 19 oktober werd in een druk bijgewoonde plechtige academische zitting de jubileumviering van de vzw “Kunst in de Stad” ingezet.

DSC05286.jpg

Burgemeester Lieven Dehandschutter

DSC05298.jpg

Dirk Van den Broeck

Na de verwelkoming door burgemeester Lieven Dehandschutter gaf voorzitter Dirk Van den Broeck een korte historiek van de vereniging, opgericht in 1973 door toenmalig schepen Pros Matthys. Het was zijn droom om kunst een plaats te geven in het straatbeeld en zo de kunst dichter bij de mensen te brengen. Na vijf moeizame jaren waarbij deze idee niet echt van de grond kwam omdat ze een te sterke politieke binding had, kwam in 1979 de leiding in handen van Theo Meert. Onder zijn bezielende leiding , met als ondervoorzitter Rik Bosteels groeide de vereniging uit naar volledige onafhankelijkheid en zelfstandigheid. De idee om elke drie jaar een beeld in de stad te plaatsen was zo succesvol dat er bijna jaarlijks een beeld kon gezet worden. Voor de financiering worden ieder jaar premieprenten uitgegeven die in beperkte oplagen (50 ex.) gedrukt worden. Zo kregen de stad en de deelgemeenten tot nu 50 beelden die op diverse plaatsen de straten en lanen verfraaien.

DSC05319.jpg

Ernest Van Buynder

De feestrede werd uitgesproken door Ernest Van Buynder die de stad feliciteerde met de keuze van de kunstenaars die zowel klassieke als hedendaagse beeldhouwwerken plaatste en het constructivistische beeld van Hilde Van Sumere een ereplaats gaven bij de inkom van de stad.

DSC05325.jpgAnnemie Charlier

Schepen van Cultuur Annemie Charlier tenslotte nodigde iedereen uit voor de onthulling van drie nieuwe beelden.

Aan het Atheneum op de Parklaan waar hij in het begin van zijn carrière tekenleraar was, werd het beeld onthuld van graficus Gerard Gaudaen in aanwezigheid van een ontroerde mevrouw José Gaudaen-Dieltjens. Het zeer treffende portret van G. Gaudaen is een werk van de begaafde jonge beeldhouwster Winke Besard. Gedurende gans zijn leven was Gerard Gaudaen nauw betrokken bij het culturele leven in Sint- Niklaas. Hij richtte o.a. het Exlibrismuseum op dat deel uitmaakt van het SteM (Stedelijke Musea). Daarna ging het naar de Grote Markt waar twee nieuwe beelden van George Grard een plaats kregen onder begeleiding van dansende ballerina’s. Tijdens de receptie, die na afloop van het academisch gedeelte plaatsvond, werden nog prijzen uitgereikt voor grafiekontwerpen door 12 tot 18-jarigen.

Joke VAN DEN BRANDT

Foto’s: Frank Ivo VAN DAMME

DSC05350.jpgDSC05357.jpgWineke Besard: Gerard Gaudaen

DSC05354.jpgWineke Besard en José Gaudaen-Dieltjens

DSC05340.jpgNelly Maes en Freddy Willockx

DSC05384.jpgZittende vrouw van George Grard


Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article
22 octobre 2013 2 22 /10 /octobre /2013 18:00

 

Met “Alle wegen leiden naar ….de Italiaanse opera” start Sorodha(1) op zondag 27 oktober zijn eerste matineevoorstelling.

Scala-van-Milaan.jpgDe Scala van Milaan

De Italianen hebben een zangrijke taal en dramatiek in de aderen. De opera werd er een kunst, een uniek muziekgenre dat in al zijn complexiteit direct weet te bekoren. Maar hoe krijgen we toegang tot die aller-Italiaanse kunst? 'Alle wegen leiden naar….de Italiaanse opera’ is een multimediale presentatie die zowel de nieuwsgierige muziekliefhebber als de expert zal weten te bekoren.

Langs onsterfelijke melodieën van beroemde componisten, met beelden van monumentale muziektempels, met verhalen over diva’s en divo’s, partituren en libretti en met uitstapjes naar de fonetiek en de neurobiologie begeleiden sopraan Lize Raes en basbariton Johan Wijnants ons naar de magie van de opera.

Het-duo-I.jpg

Johan Wijnants en Lize Raes

En niet onbelangrijk voor het genre: zij brengen aria's, duetten en zingen samen met het publiek Va, pensiero, sull’ali dorate van het beroemde 'slavenkoor' uit Verdi’s Nabucco,zowat het officieuze volkslied van de Italianen.

De Gentse sopraan Lize Raes is burgerlijk ingenieur elektrotechniek en voert onderzoek naar muziekbeleving bij mensen met een cochleair implantaat aan het Instituut voor Psychoakoestiek en Elektronische Muziek (UGent).Ze volgde zangles bij Anne-Marie Rogiest aan de muziekacademie Emiel Hullebroeck in Gentbrugge, waar zij de grootste onderscheiding behaalde. Ze zet haar opleiding verder bij Gidon Saks. Als solist trad ze op met het Academieorkest o.l.v. Wim Belaen, in "Venlo" (Wunderbaum – NTGent, 2009), de Kathedraalconcerten in Mechelen (2010), de Orfeo van Monteverdi (2011) en het Festival van Florenville-Chiny-Herbeumont (2011). In de Vlaamse Opera zong ze in een kinderproductie van Aïda (2011). Raes is een vaste waarde tijdens de Muzikale Verpozingen (Gent) en was vorig jaar te horen op het jubileum van Radio Spes vanuit de Basiliek van Koekelberg. Zij zong o.l.v. Herman Streulens o.a. het Wedding Anthem van Händel in de Sint-Michielskerk van Gent (2012) en in de Miryzaal van het Gentse Conservatorium (2013). Dit jaar zal ze te horen zijn op een kerstconcert in Heerlen (NL) en ontwerpt de kostuums voor Brittens The Turn of the Screw door het operagezelschap Scoppio di Vesuvio.

Het-duo-II.jpg

Johan Wijnants en Lize Raes

Basbariton Johan Wijnants is romanist en doctoreert aan de Université Catholique de Louvain-la-Neuve over de drama-tekst-muziekrelaties in de eerste opera’s (1600-1637) o.l.v. librettoloog prof. Costantino Maeder. Aan de Faculteit Vertaalkunde van de Hogeschool Gent doet hij onderzoek naar boventiteling en vertaling van opera en vocale muziek. Verder verzorgt hij zowel concerten als lezingen over de Italiaanse opera. Johan vormt een duo met zijn echtgenote sopraan Lize Raes. Johan Wijnants volgde zangles bij Anne-Marie Rogiest en Marie Thérèse Maesen. Hij zet zijn opleiding verder bij Gidon Saks. In 2011 zong hij als solist in de Orfeo van Monteverdi o.l.v. Dieter Van Handenhoven, op de Muzikale Verpozingen (Gent) en op het Festival de Florenville-Chiny-Herbeumont o.l.v. Herman Streulens. In 2012 zong hij de bassolo in de Wedding Anthem van G. F. Händel en de Kroningsmis van Mozart op de Muzikale Verpozingen (Gent). In solistische bezetting voerde hij met de Chapelle Sauvage o.l.v. Karel De Wilde het Weihnachtsoratorium van J. S. Bach uit. Dit jaar was hij opnieuw te horen op de Muzikale Verpozingen met werk van Mozart en Donizetti.

Opera-Affiche.jpg

Welkom in Opus 4 op zondag 27 oktober om 16u , Love2Arts Gallery, Desguinlei 90, 2018 Antwerpen. Tickets: 10 € / –12j gratis.

Frank DE VOS

  1. http://sorodha.be/

http://www.facebook.com/Sorodha1814

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
22 octobre 2013 2 22 /10 /octobre /2013 09:00

 

Frank-Van-Dijck--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers

 

Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen
commenter cet article
21 octobre 2013 1 21 /10 /octobre /2013 18:00

 

Margaret-Bolinska-I.jpg

De uit Polen afkomstige kunstenares Margaret Bolinska is van 26 oktober tot 1 december te gast in Love2Arts Gallery te Antwerpen.

AfficheBolinska.jpg

Marnix Vervaet:

'Margaret Bolinska haar kunst weerspiegelt haar diepe gevoelens en haar spontaniteit. Het voortdurend bespelen van het onbekende met veel dynamiek, beweging en passie resulteert in kleurrijke werken met veel kracht. Het ”leeft” op haar doek. Van impressionistische vormen en beelden naar haar eigen, specifieke stijl, daarin ligt de unieke kracht van haar kunst. Haar visie op de wereld verbeeldt zij in verschillend werk en zij maakt gebruik van verschillende materialen en werkwijzen. De verschillende werkwijzen moeten niet gezien worden als ontwikkeling of evolutie, maar als een stap in de richting van een onbekend ideaal. Het canvas wordt een broeiplaats, met natuur, kleuren en mystiek als ingrediënten. Fragiel en passioneel.'

De vernissage is op zaterdag 26 oktober om 20u. De tentoonstelling loopt tot 1 december.

Frank DE VOS

 

Nuttige links: http://sorodha.be/

http://www.facebook.com/Sorodha1814

www.bolinska.be

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article
20 octobre 2013 7 20 /10 /octobre /2013 18:00

 

AllesMoetWegfilm.jpg

Praten kan dus toch nog in de Vlaamse film. Maar niet in het Hoognederlands. Dat heeft de bruine zeepreeks Albert II ten overvloede aangetoond. In minimale mineur zelfs. Getuige de Coburgerlijke korporaal die zich in dit aeoon tooit als verlicht opperhoofd. Hij schoffeert Nobelprijswinnaar Englert met de onbetamelijke woorden: “Excellent talent. Groot eer voor ons land”. Sic. De hofmaarschalk zaliger had overschot van gelijk.

De man met de lelijkste “a” van het Vlaamse halfrond, Tom Lanoye, heeft zowel het een als het ander begrepen. Zijn eigen, toen verguisd homoromanneke, Alles moet Weg – toen is 1988 – drijft op geklets. Uit de broek en uit de nek. Vrolijk en cynisch gesnater, vaak in de vorm van innerlijke alleenspraken, of van dialogen die geen wederwoord toestaan. Zo leven ook de personages in Alles moet Weg, de film. Naast elkaar, onneembare zelfvoldane vestingen met als enig doel zelfbevrediging, altijd stekelig opgerold tegen de pletwals van de maatschappij. Veranderen kun je die samenleving niet. Jezelf evenmin.

Het blijkt uit de statische, maar taalkrachtige verfilming van Alles moet Weg, die ik op een moede avond herbekeken heb. Jantje Verheyen, in dagen van olim mijn kaartenbakbeheerder in het Antwerpse Filmhuis, vandaag kleine goeroe met gouden vingertoppen, heeft zijn schlemielige halbstarkenpraat van eerdere, dwaze films weggelaten. Boys en The Little Death waren om te lachen. Of juist niet. Het was de bekende verkoperstruc: als het maar blinkt, verkoopt het, als ze me laten ratelen, hangen ze. Dát moet hem toen bij Lanoye bevallen zijn.

Het gaat in Alles moet Weg om een driegdraaddun verhaal. Een gesjeesd rijkeluiszoontje zal het gaan maken door de mensen gebakken lucht aan te smeren. Tot zover het autobiografische. Al wat zijn gezwets meebrengt is ontluistering. Vader-en-moeder-op-wereldreis blijken er een even verborgen als krampachtig SM-speeltjesgedoe op na te houden. Vriend Soo kiest eieren voor zijn geld en wordt burgerman – overigens een schabouwelijke vertolking van Bart De Pauw, zelfs niet bij nader inzien. Hoofdroller Tony Hansen, ongelijk gebracht door Stany Crets, die duidelijk het hele register niet aankon van de emoties waartussen zijn personages schommelt, bevestigt alleen zijn zelfgezochte afgang.

Dé ontdekking en knaller van de film, nu meer dan ooit, is de vriend-voor-enkele-dagen Andreeke, een meesterlijke rol van Peter Van den Begin. Mislukkeling en pispaal van de wereld, slachtoffer van zijn goede goedgelovigheid, zijn branie en zijn opvliegendheid, Andreeke is de lul van het spel. Twaalf ambachten, dertien ongelukken. Andreeke wordt in een onwaarschijnlijke en dus geloofwaardige reeks bedrogen door zijn vrouw, verkracht door medegevangenen, een loer gedraaid door schuldeisers, gefopt door huisjesmelkers, een vaste klant van deurwaarders. Andreeke wil ten allen prijze uit het cachot blijven. En voorspelbaar trekt hij zo de strik steeds nauwer dicht rond zijn nek, tot verstikking erop volgt. Zo zal hij vinden wat hij zoekt: de genadige dood, na een mislukte bankoverval. Tony dan ? Tony rijdt doelloos op een Harley Davidson de vermaledijde einder tegemoet, op weg naar – wij weten het – verderf en verveling.

Regisseur Jan Verheyen is redelijk op de achtergrond gebleven. Dat redt de film. Geen grote statements, de voice-off draagt het verhaal, de scènes zijn fijngeslepen tot kleine zinspreuken. Zo lees je in het boek nog een boeiende ontluistering bij enkele harteloze veeboeren. Dat hoofdstuk heeft Verheyen deskundig weggesneden. Anders had het het trouwfeest teveel afgezwakt. Is er iets Vlaamser ? Ja. Daar toont Vlaanderen zich op zijn benependst, een vergeten uithoek van het platteland, het had Stekene of Klein-Sinaai wel kunnen zijn, in zaal Concordia, of Vrij Polen, of de Sint-Antoniuskring. Als de discobar het laat afweten op een trouwfeest, dreigt er een open huwelijksoorlog en een heus familiedrama. Tony, die op het punt staat zijn verkoperscarrière te beëindigen met een fiks pak slaag, rijdt zijn gammele bestelwagen met muziekboxen de trouwzaal in, en redt zich én de avond. Niet het huwelijk, dat is al afgevoerd nog voor het voltrokken is. Tijd voor een uniek stukje Vlaamse zelfkritiek. Jaak Van Assche buit zijn gastrol als gedegouteerde vader van de bruidegom ten volle uit. Oudkoloniaal en rijkswachter zoals alle weldenkende uniformfetichisten – in het boek is hij politiecommissaris, maar dat is perfect onwisselbaar – geeft hij onversneden uiting aan zijn racisme. Pleinvrees eigenlijk. Niet moeten denken. Angst voor zijn schaduw en de kannuniken. Geen Vlaams cliché blijft overeind. De sterkste woorden uit de film zijn dan ook als Van Assche uitroept: De leeuw ! en daar gaan zinderen de bangelijke echo’s van bedremmeld rechts.

Het moet trouwens gezegd dat behalve deze valselijke versie van het leeuwenlied de muziek een stevig verband legt waar de camera het laat afweten. Noordkaap leverde een onparmantige, maar stevig ondersteunende score af, en helpt zo de kijker over dode momenten en melige crossings heen. Er zijn nogal wat afzakkende kousen. Het fletse begin. De badscène tussen beide heren in vol ornaat, schuim bekkend van drift en vernietigingsdrang. Andreeke op zijn dreefst, Tony best te pruimen, zolang hij geen woede of verontwaardiging moet uitbeelden. Het dieptepunt is de scheldpartij die hij bij het bed van een stervende vrouw houdt tegen de onwaardige zoon. Snij dat weg. Hou alleen de rondrit door de polders van Doel over, en de film wordt dubbel zo krachtig. Niet alles moet weg, maar toch flink wat dooie blaren: de proclamatie van de rechtsstudenten, het examen, de dubbele kreet van de verre moeder.

Een dulle kenner in een Vlaamse Qualiteitscourant schreef: “Alles moet Weg is een film vol dialogen”. Tja. Voor een stille is hij zestig jaar te laat gemaakt. En die dialogen ? Die bestaan nauwelijks.

Alles moet Weg is één lange monoloog vol leestekens die anderen plaatsen. Maar ieder personage zit gevangen in zijn eigen verhaal, zijn eigen mythe, zijn eigen lotsbestemming. Alles moet Weg is een hopeloze film. Maar wel om te lachen. Goed dat er nog dooien en lanoyen zijn, zo blijft de wereld draaien. Het gebrek aan pretentie bij Jan Verheyen – en vooral zijn krap budget van 40 miljoen – is uiteindelijk de rijkdom van de film geworden. Geen dikdoenerij, zolang de theatermensen weer niet in hun bühnerol vervallen. Geen gezeik, iedereen rijk. Schone idealen, lelijke mensen. De moeite dus om jezelf even in de spiegel te bekijken. De schok der verkenning.

Lukas DE VOS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans cinema
commenter cet article
20 octobre 2013 7 20 /10 /octobre /2013 08:09

DDK

De Knack Hercule Poirotprijs gaat naar een Vlaamse misdaadroman. Dit jaar solliciteerden 40 titels naar bekroning. De jury maakte volgende nominaties bekend:

  • Uit de hoogte van Luc Boonen (Manteau)

  • De steek van de schorpioen van Dimitri Bontenakel (Wereldbibliotheek)

  • 2017 van Rudy Soetewey (Kramat)

  • Santa Monica van Bavo Dhooge (Houtekiet)

  • Als alles duister wordt van Hilde Vandermeeren (Querido).

Wie de prijs wegkaapt wordt tijdens de openingsdag van de Antwerpse Boekenbeurs op 31 oktober bekendgemaakt.

Juryleden van de prijs zijn dit jaar voorzitter Geert Lambrecht, Linda Asselbergs, Fred Braeckman, Lukas De Vos, Patrick Van Gompel, John Vervoort en Eddy Eerdekens.

Vorig jaar won Louis Van Dievel met Hof van Assisen (Vrijdag).

*

Voor De Diamanten Kogel, die een Nederlandstalige misdaadroman bekroont, werden 122 titels ingediend. Na vier plenaire vergaderingen maakt de jury de longlist bekend:

  • Max ADRIAANS, Tamtam (Vrijdag)

  • Danny BEYENS, Kinderen van de regenboog (Kramat)

  • Jo CLAES, Getekend vonnis (Houtekiet)

  • Patrick CONRAD, Tango assassino (De Bezige Bij)

  • Toni COPPERS, Zwerfvuil (Manteau)

  • Bavo DHOOGE, Santa Monica (Houtekiet)

  • ENCKELS & DEWIT, Operatie monstrans (Witsand)

  • ESCOBER, Overkill (Anthos)

  • Corine HARTMAN, Bloedlijn (Karakter)

  • Joost HEYINK, De psycholoog (Anthos)

  • Linda JANSMA, Houvast (De Crime Compagnie)

  • Arjen LUBACH, IV (Podium)

  • Walter LUCIUS, De vlinder en de storm (Bruna)

  • Herbert DE PAEPE & Els DEPUYDT, Swartwater (Vrijdag)

  • Rudy SOETEWEY, 2017 (Kramat)

  • Charles DEN TEX, De erfgenaam (De Geus)

  • Hilde VANDERMEEREN, Als alles duister wordt (Querido)

  • Lydia VERBEECK, Vergelijking met x onbekenden (Manteau)

  • DE WAAL & BAANTJER, Een licht in de duisternis (Lebowski)

*

De shortlist wordt bekendgemaakt op 8 november. De prijs wordt uitgereikt op 29 november.

De jury bestaat uit: Frank van den Auwelant (secretaris), Ineke van den Berge, Jos van Cann, Eric Diepvens, Henri-Floris Jespers (voorzitter), Jürgen Joosten, Kris Kenis, Alain Sohier, Geert Swaenepoel.

Vorig jaar won Almaar Otten met Blauw Goud (Sijthoff).

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen
commenter cet article
20 octobre 2013 7 20 /10 /octobre /2013 01:58

 

een-volle-Minard.jpg

Gent, vrijdagavond. Veel belangstelling voor de presentatie van De Bruiden, de nieuwe bundel, tevens bloemlezing, van Roel Richelieu Van Londersele. Ruim 200 aanwezigen, en toch blijft de Minardschouwburg de intimiteit van een boudoir behouden.

Sylvie Marie en Charles Ducal lazen een paar gedichten uit de bundel, gevolgd door een gedicht uit eigen korf. Gitarist Juan de Granero speelde twee tango's, en toen was het de beurt aan Lies van Gasse. Lies af en Delphine Lecompte op. Na haar passage opnieuw muziek. Katrien Van Zeir en haar vaste muzikanten, geparkeerd in parking Bramble and Rose. Heel mooie covers wisselt ze af met eigen songs in het Engels.

guido-lauwaert2.jpg

Dan was het de beurt aan Guido Lauwaert om de combi bundel en bloemlezing open te snijden en de inhoud ervan toe lichten. Zijn gedreven laudatio stond hier al te lezen vrijdagavond te lezen:

http://mededelingen.over-blog.com/article-guido-lauwaert-over-roel-richelieu-van-londersele-120649852.html

 

roel-richelieu-v-l.jpg

Tot slot kwam Roel Richelieu Van Londersele aan het woord, een bekwame voordrager wiens tempo en tonaliteit de toeschouwer tot aandachtig luisteren dwingt.

Foto's: (c) Keoon

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
19 octobre 2013 6 19 /10 /octobre /2013 20:41

DSC05240.jpg

 

Vrijdagavond werd in het gemeenschapscentrum De Doolen, in het spookdorp Doel het gelijknamige boek voorgesteld aan pers en publiek. Nadat Marc Reynebeau op het laatste ogenblik forfait gaf, nam Jean-Pierre Rondas, op de hem eigen gemoedelijke wijze, de taak op zich om dit prachtige, originele werk van Jeroen Janssen voor te stellen.

DSC05180.jpg

Jean-Pierre Rondas

Hoewel Jeroen vooral gerekend wordt bij de stripauteurs, houden zijn boeken over Rwanda het midden tussen een verhaal en dagboeknotities. Begin jaren 90 gaf Jeroen les aan een kunstschool in Rwanda. Het boek Doel moet eerder gezien worden als een getekende reportage, deze werkwijze is hier nog niet zo bekend. In Frankrijk zijn er reeds stripauteurs die dit genre beoefenen. Door een contact met Patrick de Saint-Exupéry verscheen een voorproef van het verhaal in XXI onder de titel “Doel, au bout de la Flandre” . Met dit boek wilde Jeroen Janssen een teken geven van de collectieve waanzin van onze tijd. Hij formuleert het aldus: ”Ik wilde de oceaan Vlaanderen tonen, door de druppel Doel te tekenen.” Drie jaar geleden kwam Jeroen tijdens een fietstocht bijna toevallig in Doel terecht. Hij geraakte gefascineerd door de plek en keerde er sedertdien voortdurend terug met zijn schetsboek. Op de duur was hij een vertrouwde figuur geworden en werd hij niet eens meer opgemerkt. Zo kon hij in volle vrijheid tekenen, aquarelleren en praten met de inwoners.

DSC05166-copie-1.jpg

Kris Peeters

Met Kris Peeters werd dieper ingegaan op de werking van onze maatschappij waar alles steeds maar groter en sneller moet worden. Ook voor hem is Doel met de kerncentrale en de windmolen een metafoor voor de werking van onze samenleving. Het gaat niet meer over mensen maar over economie. Waar komen we uit als we eindeloos moeten blijven groeien.

DSC05154.jpg

Guido van Meir

Journalist Guido van Meir las zijn column voor die hij destijds voor Humo schreef en gepubliceerd werd op 7 juli 1999, de dag waarop over Doel beslist werd (Deurne mag blijven, Doel moet weg).

DSC05160.jpg

Ulrich van Spitael

De dorpsdichter (rapper) van Doel, Ulrich van Spitael bracht in versneld tempo de geschiedenis van de haven van Antwerpen te berde. Dit ontlokte aan Jean-Pierre Rondas de opmerking: ”Hij kon waar Hugo Claus nooit in geslaagd is: zijn gedichten van buiten debiteren!”

Van Frie Spitaels wordt gezegd: zij maakt er haar beroep van in Doel te wonen. Hardnekkig verzet zij zich tegen de teloorgang van dit Polderdorp waar nog 25 inwoners zijn. Toen beslist werd dat er geen inwoners meer mogen bijkomen gooide zij het over en andere boeg door de kunst in te schakelen.

DSC05224.jpg

Tijden de receptie kon ook de tentoonstelling van de honderden schetsen die aan dit boek voorafgingen bekeken worden.

DSC05176.jpg

Aan dit boek is de uiterste zorg besteed, alle lof dus voor uitgever Johan Stuyck (Oogachtend).

DSC05220.jpg

De lettering en layout is met liefde en vakkennis verzorgd door Lennert Gavel.

Joke VAN DEN BRANDT

Foto’s Frank Ivo van Damme


De tentoonstelling in De Doolen te Doel – ontmoetingsplaats en gezellige haard van het verzet – kan nog bezocht worden op zondag 20 oktober. Jeroen Janssen is aanwezig om zijn boek te signeren.

DOEL is erlang in de (strip)boeklhandel. ISBN 9789077549810.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans STRIPS - BD
commenter cet article
19 octobre 2013 6 19 /10 /octobre /2013 05:43

 

2013september-6437.JPG

Vrijdagavond, in De Zwarte Panter te Antwerpen, leidde Peter Holvoet-Hanssen (°1960) op de hem geheel onnavolgbare wijze de nieuwe bundel in van Lucienne Stassaert (°1936).

Zie de blog van 30 september:

http://mededelingen.over-blog.com/article-lucienne-stassaert-nieuwe-bundel-120342927.html

Lucienne Stassaert las enkele gedichten sober maar niet minder beklijvend voor. Anouck Ganzevoort heeft een drietal gedichten op muziek gezet, die ze in primeur overtuigend zong, waarbij haar prestatie niet overmatig gediend werd door de akoestiek van de voormalige kapel – maar dat is echt geen nieuws voor de trouwe bezoekers. Tot slot overhandigde uitgever Leo Peeraer de eerste exemplaren.

Nabloei.jpg

2013september-6434.JPG

Onder de aandachtige aanwezigen: Eddy Ausloos, Maris Bayar, Vera Alexander Beerten, Bert Bevers, Luc Boudens, René Broens, Jan Van Broeckhoven, Leen Van Dijck, Richard Foqué, Régine Ganzevoort, Jules Gilles, Renée Van Hekken, Henri-Floris Jespers, Kris Kenis, Carine Lampens, Pruts Lantsoght, Mieke De Loof, Roger Nupie, Tony Rombouts, Walter Soethoudt, Bart Stouten, Ingrid Vander Veken, Gert Vingeroets, Frank De Vos en Rudy Witse.

Lucienne STASSAERT, Nabloei, Leuven, Uitgeverij P, 2013, 45 p., 15 €.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
18 octobre 2013 5 18 /10 /octobre /2013 20:15

 

Vandaag om 20 uur wordt in de Minardschouwburg te Gent de nieuwe bundel van Roel Richelieu van Londersele voorgesteld: De Bruiden (Gedichten 1973-2013).

http://mededelingen.over-blog.com/article-roel-richelieu-van-londersele-de-bruiden-120524527.html

Guido Lauwaert is inleider van dienst.

 

Beste Roel, Dames en heren,

 

Je hebt vier soorten dichters in onze contreien:

goede, betere, beste, beestige.

De beestige is een uitgestorven soort…

maar bij de top van de beste behoort Roel Richelieu van Londersele…

al is dat nauwelijks geweten…

omdat hij niet behoort tot een poëziestal.

Bij de top dus behoort de dichter…

wiens nieuwe bundel De Bruiden  wij vandaag de openbaarheid in zwieren.

 

Roel Richelieu van Londersele, dames en heren,

heeft een angstaanjagende naam.

Het angstwekkende zit hem niet in de eerste voornaam, maar in de tweede.

Richelieu is een bekend Frans kerkleider en politicus…

uit de overgangsfase van de 16de naar de 17de eeuw.

Een hertog, kardinaal en conform aan deze tweezijdige status een antiliberaal…

die men niet graag als buur aan tafel had, en al evenmin in bed.

Richelieu, die een paar maal premier is geworden…

roept automatisch gedachten op van wellust en complot.

Gelukkig voor ons… danst Roel niet op het politieke toneel…

maar dwaalt hij door de Elysese parken van de poëzie.

Zijn Richelieu is hierdoor van een geheel andere aard.

De Bruiden  is hiervan het beste bewijs.

Elke cyclus is een schaakspel… elk gedicht een berekende zet voorwaarts.

Zijn poëtisch schaakspel is in tegenstelling tot heel wat hedendaagse dichters

poëtische zonen en dochters van Tante Kaat en wijlen nonkel Bob –

niet extravert maar introvert.

De poëzie van Van Londersele volgt de klare lijn,

en toch moet je hem leren waarderen.

 

Aanvankelijk was Roels poëzie zuiver verhalend.

Bundel na bundel is er een diepte aan toegevoegd.

Hij moet dit zelf hebben ingezien,

want anders had hij niet zo gehakt in zijn oudste bundels.

Wat behouden werd was wat overeind bleef staan.

Gedichten waarin de diepte uit De Bruiden  al aarzelend aanwezig is.

De opname van de voor het nieuwe peloton uitlopende ontsnappers…

heeft een bijkomend voordeel.

Door de nieuwe bundel met oudere gedichten aan te vullen,

telt De bruiden geen vijftig bladzijden,

het gemiddelde volume van een nieuwe bundel,

maar een kleine 300…

wat de uitgave letterlijk en figuurlijk meer gewicht geeft.

 

Toegegeven, een flauw grapje, een afwijking…

maar zoals Claus me ooit zei: Iedereen heeft recht op één afwijking.

Hoogstwaarschijnlijk was een volumineus boek…

niet Roels eerste gedachte.

Maar een latere gedachte was wel…

van een bloemlezing samen te stellen,

om de lezer kennis te laten maken…

met enerzijds zijn evolutie als humaan archeoloog…

en anderzijds de ondergrondse groei…

die tot de bovengrondse bloei van zijn ruïnes heeft geleid.

Om De Bruiden  ten volle te smaken, aan te voelen,

was die selectie bijgevolg noodzakelijk.

Uit zijn eerste bundels resteren – zoals gezegd – maar enkele gedichten.

De twee voorgaande bundels daarentegen zijn integraal opgenomen…

waarmee Van Londersele zijn bereikte positie wil aantonen.

Kortom, je moet om zijn parcours te vinden…

niet op zoek gaan in je poëziekast… of naar de boekhandel hollen…

maar je hebt die bij de hand.

Eenvoudig bladeren in De Bruiden  is voldoende.

 

Een versterking van die wens…

zijn parcours te tonen… zit hem in de vorm van het boek.

De nieuwe bundel, De Bruiden,

is niet vooraan te vinden… maar sluit het boek af.

De verleiding is groot, door de montage, vooraan beginnen te lezen.
Beter is het echter niet meteen aandacht te schenken…

aan de vroege ontsnappers [ze worden toch ingehaald]…

maar eerst de nieuwe bundel achterin te lezen,

om nadien – excuseer de benaming, Roel,

en waarde toehoorders, want het is niet denigrerend bedoeld –

de knechten te bekijken.

Vroege ontsnappers en nieuwe vedetten samen vormen een galaxis.

Hoe verhoudt zich het oude sterrenstelsel tot het nieuwe?

Een mooi voorbeeld om dit te ontdekken is het tweede gedicht…

uit de bundel Mijn geboomde vader

en het vierde uit de cyclus Mijn kleine oorlog  van De bruiden.

Het eerste luidt als volgt:

ik kan me niet verzoenen

want ik weet /

ik kan me niet verzoenen

want ik weet

dat met de verdieping ook de goede trappen sterven /

ik kan me niet verzoenen

want ik weet:

geneesheren zijn geen heren meer.’

 

In het tweede gedicht – uit de laatste bundel –
komen weer die dokters opdraven,
maar ze verliezen flink wat krediet.

Ik citeer:

een praalstoet van patiënten verlaat het ziekenhuis

de dokters herademen en spelen op de beurs

de handige buiksprekers verliezen hun pop

en wij, wij repareren de zon, trekken onze zijden

kousen aan en betalen het gelag.’

 

Tussen het eerste en het tweede geciteerde gedicht…

zit meer graafwerk.

Gevoelens die eerder nauwelijks te vinden waren…

komen nu bloot te liggen.

De dichter kiest bovendien partij.

Zalfde Roel twintig jaar geleden, vandaag hakt hij in de wonden.

Pijn wordt passie in een bruidsjurk.

 

Dames en heren, onze kennismaking is onder een slecht gesternte gestart.

Er was tussen Roel en mij geen conflict maar een foute spanning.

Hij zorgde ervoor dat mijn interesse in de poëzie van Roel weggedrukt werd…

en ik geloof dat dit met Roel ook het geval was.

Dat hij zich vragen stelde bij de strategie van mijn literaire initiatieven.

Maar het siert Roel dat hij mij gevraagd heeft De Bruiden  in te leiden.

Op zijn vraag ingaan was dan ook geen knieval maar een diepe buiging.

Vooreerst vanuit de gedachte aan volharding…

en overeind te blijven staan in de poëziewereld. Niet eenvoudig.

Aan scherpe messen en botte tongen geen gebrek.

Vervolgens door in alle stilte te gaan snuffelen in zijn bundels.

Het resultaat was dat ik af en toe op een gedicht stuitte…

dat een gebeurtenis in herinnering brengt.

Een gebeurtenis waar je je in een eerste reactie van afvraagt…

waar is de verwantschap tussen geschiedenis en poëzie?

om dan in een flits de link te vinden…

die in een versregel verborgen zit.

Een niet zo zeldzaam fenomeen, maar soms adembenemend… en historisch.

Een goed voorbeeld van dit laatste is te vinden…

in het gedicht Fabel  van Hugo Claus uit de bundel Van horen zeggen.

De dichter staat voor de rechter, op beschuldiging van zedenschennis…

en roept uit: ‘Edelachtbare, pardon, alstublieft, / Uw kruis is mijn kruis niet!’

In 1968, 38 jaar oud, getuigt Claus met dat statement…

van zijn koppige verregaande vrijzinnigheid…

maar ook dat het kruis van de rechter boven zijn hoofd hangt

en dat van Claus onder de broeksriem bengelt.

Op het adembenemende historisch aspect kom ik later terug.

 

Dames en heren, terug naar de route nationale,

want we zijn hier niet om het kruis van Claus te ontbloten,

maar dat van Roel en zijn bruiden.

Gaandeweg heeft de poëzie van Van Londersele…

een punt bereikt – en hopelijk is het niet het laatste –

waarin nuchterheid [op het koele af]

en reflectie [in kwetsbare vorm]

in een harmonieus spel samensmelten.

Het is de lijdensweg van elke betere dichter…

maar voor de ene is hij een lust… en voor de andere een last.

Bij Van Londersele galoppeert de last vóór de lust uit.

Het sterkst valt het op in de volgorde van de cycli van De Bruiden.

In de eerste cyclus, Bruiden, vangt het zoeklicht vrouwen…

in de tweede, Cocon, bespioneert hij zichzelf…

de derde viseert vrienden… De gezellen  zoals hij ze noemt…

waarop een cyclus volgt, Taferelen,

waarin observaties tedere trekjes krijgen en overgaan naar berusting.

De voorlaatste, Mijn kleine oorlog, geeft inzage in zijn huidige positie…

om in de laatste, De mankementen, te bekennen hoe zwak de dichter is.

Hij beseft dat een dichter hooguit in staat is een benadering te schetsen.

Tot slot, dames en heren,

valt ook op dat de poëzie van De Bruiden  persoonlijk blijft,

maar geschonken wordt, urbi et orbi.

Wat slaat op de dichter, gaat ook op voor de lezer.

M.a.w., Roels’ poëzie is klaar om gebruikt te worden

voor allerlei drukwerk, met als uitschieter… het rouwprentje.

 

Het meest voor de hand liggende voorbeeld is het laatste gedicht.

Toen ik het las – kijk, hier is dan de link tussen geschiedenis en poëzie –

kwam mijn oude moeder te voorschijn –

eindelijk eens goed gekleed’, zoals Gerard Reve heeft geschreven…

in het gedicht Droom  uit 1962 – nee, nee, dat is wreedaardig.

Mijn moeder was een te fiere vrouw om slecht gekleed te zijn.

Mijn oude moeder kwam te voorschijn…

bij het lezen van het gedicht van Roel.

Het is weliswaar in de mannelijke vorm geschreven,

maar vervang hij door zij... en zijn door haar

en je eigen moeder & zoon geschiedenis gaat naadloos over in zijn poëzie.

Was het gedicht al geschreven bij haar overlijden…

ik had het… omdat het me de adem benam…

gewetenloos aangepast… van 84… 79 gemaakt…

en er misschien wel mijn naam onder geplakt…

want een vos verliest wel zijn haren, maar niet…

 

Vierentachtig

 

de dag oefent, de nacht beslist,

schuift verderop, in de nabijheid

van wat duister is en toch moet komen

 

hij legt neer, zadelt geen nieuwe paarden,

de tuin wordt groter, het huis vermoeid,

langzaam smelt de zomer

 

wat hoort hij? zijn eigen onherroepelijk lied.

hij neuriet de lichtgrijze melodie,

groeit naar beneden en wacht

 

Dames en heren,

De Bruiden is een pracht van een dichtbundel, geloof me vrij.

Een aanrader voor wie de verstilling zoekt in zijn eigen beleving…

die kleeft aan elk van zijn muren…

die ligt op de dauw van zijn weiden.

Beste Roel, veel succes gewenst. Dat er gauw een tweede druk komt.

Dat kan, als het publiek een handje helpt.

Een aanschaf is geen miskoop.

De uitgever vaart er wel bij, de dichter, de boekhandelaar…

maar in de eerste plaats… in al zijn gedaanten… de poëzie.

 

Guido LAUWAERT

 

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche