Jaco van Dormael

In de Warande te Turnhout werd voor de eerste keer in Vlaanderen Kiss & Cry, deze in Wallonië alom geroemde productie van Jaco Van Dormael en Michèle Anne De Mey opgevoerd.

De manier waarop in deze voorstelling dans, theater en film elkaar ontmoeten is werkelijk uniek. Het podium is een filmset waar miniatuur decors, camera’s en allerlei rekwisieten staan opgesteld. Er hangt een groot scherm, hierop wordt het gebeuren, dat zich voor de ogen van de toeschouwers ontrolt, geprojecteerd. Het is een eenvoudig verhaal over goede en pijnlijke herinneringen dat door twee dansers wordt uitgebeeld, meestal met hun handen. Handen en vingers verbeelden een heel lichaam en nemen de aanwezigen mee in een droomwereld.

Regisseur Jaco Van Dormael, voldoende gekend van zijn vaak gelauwerde films Toto le héros, Le Huitième jour  en vorig jaar nog Mr Nobody  drukt op deze voorstelling zijn eigen stempel door gebruik te maken van flash-backs en droomscènes om een fantasierijke en intimistische sfeer te creëren.

Ook de muziek speelt een belangrijke rol in het werk van Van Dormael.

Danseres Michèle Anne De Mey werkte in de tachtiger jaren samen met Anne Theresa De Keersmaecker. Vanaf 1990 stichtte ze haar eigen gezelschap en vond zo haar weg naar internationale erkenning. Zij zocht steeds aansluiting bij andere kunstuitingen en werkte ook vaak samen met haar broer cineast en componist Thierry De Mey.

Dit boeiende en fascinerende schouwspel maakte diepe indruk op de toeschouwers die de uitvoerders dan ook een daverende staande ovatie gaven.

In het midden: Jaco Van Drael en Michèle Anne De Mey

'Un pur moment de bonheur, un petit miracle de de création collective à l’heure de l’individualisme forcené', schreef criticus J. M. Wynants in Le Soir.

Kiss en Cry  zal nog te zien en te genieten zijn in andere Vlaamse culturele centra.

JvdB

Foto's: Frank-Ivo Van Damme

StadsPeter

Eergisteren, op Gedichtendag, sloot Peter Holvoet-Hanssen zijn tweejarig stadsdichterschap af en gaf hij de fakkel door aan Bernard Dewulf. Peter Holvoet-Hanssen leverde maar liefst zeventien stadsgedichten en vier gedichten van ’t Stad, die volledig bestaan uit bijdragen van stadsbewoners, aan zijn stad.

Op maandag 30 januari wordt Sterrenwijsje, het zestiende Stadsgedicht van Peter Holvoet-Hanssen voor het Ziekenhuis Netwerk Antwerpen Middelheim, ingehuldigd. De StadsPeter bracht enkele dagen door in het ziekenhuis en zag het '…als een zorgzame “Grote Moeder” die begin en einde omvat'. Daarom schreef hij voornamelijk dichteressen aan en kreeg hij mooie verzen terug van Lucienne Stasssaert, Marleen de Crée, Annemarie Estor en Annmarie Sauer.
Sterrenwijsje, in een ontwerp van Jelle Jespers, zal te zien zijn bij de klok in de hal van het Middelheim Ziekenhuis. Het voorlaatste Stadsgedicht van Peter Holvoet-Hanssen is een muziekdoosgedicht waar dus ook een melodie in schuilt.

Voor de gelegenheid nodigt Peter Holvoet-Hanssen de dichteressen Annemarie Estor en
Marleen de Crée uit die hem geïnspireerd hebben bij het schrijven van Sterrenwijsje. Zij zullen hun bijdrage lezen. Dichteres, vertaalster en auteur Hilde Keteleer leest een gedicht voor gericht aan haar vader die overleed te ZNA Middelheim. Tot slot treedt Holvoet zijn ‘stadsdichtersband’ Les Musicaux op en de StadsPeter zelf zingt het Sterrenwijsje.

Sterrenwijsje

De letters zingen zacht: ‘Dit is een lied.’
Raadselachtig. Zo is poëzie.
Het licht gaat aan, het licht gaat uit
en buiten wordt de wind
                                         zichtbaar
en hij fluit.

‘Ik ben een braaf konijntje –‘ En ze lacht.
‘Repareer de sterren…’ Hartslag daalt.
De rolstoel staakt. In gangen waakt
de moeder van dit heim:
                                      zonlicht
ver van huis.

De maan glanst op de zee, ik zie het hier –
het zand dat zingt, de strijkers van de tijd.
Zie de lichtjes, zie de stad
komt hier samen.
                          Deur staat
op een kier.

Wie dit leest, kijkt naar de klok en zucht –
gaat naar de lift want zorg hangt in de lucht.
’s Nachts geen raad, komt dageraad.
Babygeeuw. Hier maakt men
                                              sneeuw die
roezeruist.

© Peter Holvoet-Hanssen, stadsgedicht opgenomen in de bundel Antwerpen / Oostende, Uitgeverij Prometheus, 2012.

Praktisch

Inhuldiging Sterrenwijsje

·         Op maandag 30 januari 2012

·         Om 14 uur

• In de inkomhal van het ZNA Middelheim Ziekenhuis, Lindendreef 1, 2020 Antwerpen

• Meer informatie over de activiteiten van Stadsdichter Peter Holvoet-Hanssen:

www.antwerpenboekenstad.be en www.kapersnest.be   

• Meer informatie over ZNA Middelheim Ziekenhuis: www.zna.be

Voor meer informatie over dit persbericht:

Miranda De Boel, Persdienst Musea en Erfgoed Antwerpen

tel + 32 (0)3 292 36 20, gsm +32 (0)474 12 26 70,miranda.deboel@stad.antwerpen.be

 Verantwoordelijke schepen: Philip Heylen, schepen voor cultuur en toerisme

Bernard Dewuf

Gisteren werd op het stadhuis te Antwerpen afscheid genomen van de kleurrijke stadsdichter Peter Holvoet-Hansen. De fakkel werd doorgegeven aan de intimistische dichter Bernard Dewulf.

Peter Holvoet-Hanssen

Burgemeester Patrick Janssens benadrukte het belang van een stadsdichter voor de stad. De kracht van poëzie die kietelt met een pluim heeft meer impact dan de politiek die met een hamer slaat! Kunst levert een onmisbare bijdrage aan de samenleving.

Cultuurschepen Philip Heylen stelde de nieuwe stadsdichter voor. “Toen Tom Lanoye als eerste stadsdichter aangesteld werd kon niemand vermoeden dat dit een van de succesvolste literaire projecten zou worden” zo betoogde hij. Bernard Dewulf is de zesde officiële stadsdichter van de stad Antwerpen.Hij is geboren te Brussel maar woont met zijn gezin in de Scheldestad. Hij is de dichter van het kleine en daardoor juist heel belangrijk. Hij zal ons leren heel goed kijken om de kleine dingen te zien. Van de stadsdichter wordt verwacht dat hij in de komende 24 maanden minimum 12 gedichten schrijft over wat hem treft en bezighoudt in de stad.

JvdB

Foto's: Frank-Ivo van Damme

Deze donderdag, gaat op Schoonselhof het Hendrik Consciencejaar van start met het plechtig in peterschap geven van het grafmonument van Hendrik Conscience (1812-1883) aan de Wijkvereniging Klein Antwerpen vzw. Natuurlijk kent het hart van de stad het oogverblindende Conscienceplein, maar in Klein Antwerpen ligt ook de Consciencestraat. Vandaar de betrokkenheid. De auteur van De Leeuw van Vlaanderen, die zijn volk en zo verder, pleegde in zijn jongere jaren ook een paar verzen. Bij deze gelegenheid zal ik op uitnodiging van Klein Antwerpen vanaf 14.00 uur - omdat het Gedichtendag is - enige gedichten van Conscience voordragen. Toen voorzitter Christiaan Ketele me vroeg ik dat wilde doen, had ik er nog geen vermoeden van hoe lastig het zou zijn die op het spoor te komen. In bloemlezingen vond ik niets, en ook via Google dook er niets op. Dankzij tips van hoofdredacteur Henri-Floris Jespers en van Jan Lampo kwam ik in Het Letterenhuis terecht, om daar Phantazy te raadplegen. Voor zover ik na heb kunnen gaan het enige boek, uit 1837, waarin van Conscience poëzie verscheen. Ze dook nimmer op in bloemlezingen, en er verscheen nooit een dichtbundel van zijn hand.  Hetgeen iéts zegt over de kwaliteit ervan. Laat ik het er op houden dat er aan Hendrik Conscience geen groot dichter verloren is gegaan. Ik maakte van de gelegenheid wel gebruik om de poëzie van Conscience te ontsluiten via een blog, zodat eventuele toekomstige vorsers er wat makkelijk aan kunnen komen:

www.uitphantazy.blogspot.com

De plechtigheid op Schoonselhof begint, bij Consciences grafmonument, om 14.00 uur.  Iedereen is van harte welkom. Aansluitend is er een receptie op het kasteel van Schoonselhof.

Bert BEVERS

Foto: © Bert Bevers

Het Italiaans

 
U minne ik teer, o taal van lust en weelde,
Die ’t stug Latijn in dartele ontucht teelde;
Die als de kus op malse lippen smelt,
En ’t hart doorstroomt met liefdes algeweld.
Uw woorden zijn uit zacht satijn geweven,
In toontjes die op donzen vlerkjes zweven;
Uw letters, zoet als Zefirs ademzucht;
En heel uw spraak, één lieve lentelucht.
Maar meer nog u, o vaderlandse tonen,
Waar kracht en ziel en hemelgeest in wonen;
Die met de zang van Po en Tiber vliet,
En Godenlust door hart en aders giet,
Maar rijzen kunt, en onder ’t boezemstrelen,
Met Godenwil op ’t menslijk hart bevelen,
Zijn stormen stilt, zijn ijs in vlammen zet,
En donders voert, en bliksemend verplet.

Willem Bilderdijk (1756-1831)