Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
16 septembre 2013 1 16 /09 /septembre /2013 12:46

 

Geheugen-copie-1.jpg

Uit Gazet van Antwerpen van heden: ‘Nergens in Vlaanderen is het aantal schoolverlaters zonder diploma zo groot als in Antwerpen. “Het is een vicieuze cirkel”, zeggen de socialisten Frank Vandenbroucke (professor ondertussen) en Yasmine Kerbache (als handpop van Elio di Rupo namens de SP-a oppositievoerder in de Antwerpse gemeenteraad.) “Ongekwalificeerde uitstroom leidt tot jonge ouders zonder werk. Die krijgen kinderen met een hoog risico op armoede. Dat leidt dan weer tot achterstand op school, en daaruit volgt opnieuw ongekwalificeerde uitstroom. Er is een rechtstreeks verband met de opleidingsgraad van de ouders. De strijd tegen de ongekwalificeerde uitstroom moet dus een topprioriteit worden, want anders dreigt generatiearmoede.”

Hoe ernstig de problematiek in se ook is, ik schoot spontaan in de lach toen ik dit nieuws las. Geloven die twee nu echt dat de politieke memorie van de burger zó kort is? Burgemeester Bart De Wever en zijn ploeg zijn amper een jaar aan het werk, en nu zou dit nieuws zijn? Voor de goede orde: de directe voorgangers van Claude Marinower als schepen van onderwijs waren Gilbert Verstraelen (1995-2001), Kathy Lindekens (2001-2003) en Robert Voorhamme (2003-2012). Dat zijn állemaal socialisten.

De meest recente Vlaamse ministers van onderwijs zijn Luc Van den Bossche (1992-1998), Eddy Baldewijns (1998-1999), Marleen Vanderpoorten (1999-2004), Frank Vandenbroucke zelve (2004-2009) en Pascal Smet (2009-heden). Op Vanderpoorten na állemaal socialisten. Die dus al een generatie lang zelf de politieke verantwoordelijkheid hadden en hebben inzake deze problematiek.

Dat zulk volk echt denkt dat ‘de mensen’ zich daarvan niet bewust zijn blíjft me verbazen….

Bert BEVERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
16 septembre 2013 1 16 /09 /septembre /2013 08:18

 

TeigelerGevaarlijkVolk

In de rubriek 'Boek in de kijker': Gevaarlijk volk van Piet Teigeler, auteur van de cyclus misdaadromans rond het duo De Wit en Carpentier. Onder de revelerende titel 'De vroege jaren van Hercules Poirot' wordt heel wat boeiende inside information gegeven over het jongste boek van Teigeler. Gevaarlijk volk is het eerste deel van een trilogie die zich afspeelt in de jaren 1904-1916.

*

Nieuwsgierig van aard kijk ik wel altijd uit naar de receptie van Vlaamse thrillers door de medewerkers van Serial Thriller.

Frank Van Dijck is van oordeel dat Gaston Van Camp met Moord in Pompei jammerlijk zijn tijd verloren heeft. 'En de lezer evenzeer'.

Anton Marcus is vol lof over Padre! van R. H. Schoemans:

'Briljant geschreven en spannend tot het einde. Schoemans weet het nogmaals schitterend op te bouwen en de kerk krijgt er weer eens van langs, maar niet alleen de kerk; eens te meer weet de schrijver menselijke drama's te verpakken in een sfeer van intrige en geheimzinnigheid die elke Aspe op kinderboeken doet lijken. Schoemans is al enkele jaren goed bezig zich in de kopgroep te nestelen van onze beste misdaadauteur.'

Marcus kan slechts matig waardering opbrengen voor Cléo,15 jaar, rood haar, vader onbekend van Stan Laurijssens en Voltaire en de Van Gogh combine van Hubert Van Lier. Met Het Droste effect maakt Christian De Coninck vorderingen.

Etienne Verhoeven heeft het voor Een kus van vuur van Luc Vancampenhout : 'criminele vaudeville', 'schitterend'.

Zwarte lelie van Koen Verstraeten is 'een scheet in een fles', aldus Danny De Laet, in tegenstelling tot 2017 van Rudy Soetewey:

'Wat een fabelachtige roman is dit! Als hij dit jaar de Diamanten Kogel niet krijgt kennen die juryleden er niets van! […] De roman raast als een trein, is een ware pageturner en een vlammende satire op het huidige Belgique franskiljonne (sic). Meesterlijk zonder meer […] een roman die aankomt al een mokerslag. Grandioos!'

MichaelBerg

Michael Berg is de enige Nederlandse auteur die aandacht krijgt. Nacht in Parijs wordt gesignaleerd door Frank Van Dijck:

'een boek waarmee men zich niet verveelt. Sommige langdradige passages buiten beschouwing gelaten. Bepaalde pagina's en zelfs hele hoofdstukken zou men er gewoon kunnen uitscheuren zonder het verhaal te schaden'.

Nacht in Parijs won de Gouden Strop 2013. Hôtel du Lac werd genomineerd voor De Diamanten Kogel 2011.

*

De recensenten van The Unique Crime Magazine enz. delen graag bemoedigende schouderklopjes uit maar schuwen ook het geheven vingertje niet: 'kom aan, je kan véél beter'; 'nul op tien'; 'niet te lang trekken aan die rekker'; 'doe zo voort'; 'houden zo'; 'kan beter'; 'alle, alle, zeg!'...

*

In de reeks 'Monografieën voor misdaadliteratuur' verschijnt binnenkort de bio-bibliografie van 'onze laatste' pulpschrijver Frank Van Dijck.

Henri-Floris JESPERS

SerialThriller15

Serial Thriller, The Unique Crime Magazine, Tijdschrift voor misdaadliteratuur, Tijdschrift voor en over mystery en fantasy, nr. 15, najaar 2013, 47 p., ill., 6 €. Redactie: Pothoekstraat 46, 2060 Antwerpen.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
15 septembre 2013 7 15 /09 /septembre /2013 02:35

mini-DuoLandini-05

Jenny Spanoghe (viool) en Jan Van Landeghem (piano)

Het duo Landini speelt op zaterdag 21 september werken van A. Vivaldi, J.S. Bach, B. Smetana, J. Massenet, A. Piazzolla, J. Van Landeghem.

Sorodha-concert-210913.jpg

Het concert wordt georganiseerd door de v.z.w. Sorodha, de jongste metamorfose van de roemrijke Société Royale d'Harmonie, opgericht in 1814. Frank De Vos heeft hier al de aandacht gevestigd op de activiteiten van de Sorodha.

http://mededelingen.over-blog.com/article-ontmoetingen-dirk-verelst-en-de-societe-royale-d-harmonie-d-anvers-114316812.html

*

Zaterdag 21 september, Love2Arts Gallery, Desguinlei 90, 2018 Antwerpen.

Tickets: 10 € / –12j gratis.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
15 septembre 2013 7 15 /09 /septembre /2013 01:19

 

Renée Van Hekken leest voor

Renée Van Hekken leest voor

In de Openbare Bibliotheek van Merksem werd vrijdagavond Valentina voorgesteld, de jongste dichtbundel van Renée Van Hekken (° 1954). Zij en haar werk werden ingeleid door Roger Nupie.

Roger Nupie leidt 'Valentina' in

“Haar eerste prozawerk, de roman Het gesloten oor uit 1977 werd bekroond met de Stijn Streuvelsprijs voor Verhalend Proza. In 1983 verscheen haar vierde prozaboek Het stilstaand uur van de schorpioen en het was ook meteen het laatste. Daarna zouden er alleen nog dichtbundels volgen,” aldus Nupie. “Toch heeft naar mijn gevoel Renée Van Hekken het proza nooit opgegeven. Er zit nu eenmaal een sterk verhalend element in haar poëzie. Dat was al duidelijk in de bundel De roos van Allendale (2009) – het verhaal van de roos en de zeeman, die altijd onderweg is maar steeds terugdenkt aan zijn geliefde – en ook in de bundel die daar op volgde, De hoed van Hortense (2011), waarin het hoofdpersonage een mysterieuze dame is die vanonder de rand van haar modieuze hoeden het reilen en zeilen van de wereld volgt.”

Ook haar jongste bundel getuigt zijns inziens van een onloochenbaar prozaïsch karakter. De presentatie van Valentina (in de bundel prijkt een fraaie illustratie van Joseph Laureys) mocht op een ruime belangstelling rekenen. Renée Van Hekken las uit haar nieuweling voor, waarbij ze muzikaal werd ondersteund door Jan Van Poyer op klarinet en Ramsy Irani op gitaar.

Bert BEVERS

Renée VAN HEKKEN, Valentina, Schoten, Thuishaven, 2013 (17 €)

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
14 septembre 2013 6 14 /09 /septembre /2013 16:00

 

SIGNOL.jpg

Christian Signol

Voor mijn werk was ik vele malen in Hong Kong. Elke morgen hing The South China Morning Post aan de deur van mijn hotelkamer. Ik stond altijd versteld van de rijke, wereldwijde berichtgeving, die dagelijks alle continenten bestrijkt. Willen we bij ons iets over Latijns Amerika of Azië lezen moet er in Peru al een paard met zeven ezelsoren worden geboren, in Bangladesh vierhonderd mensen hun grote teen verstuiken.

In zijn laatste Dagboeknotities stipte Henri-Floris Jespers eveneens aan dat illo tempore een journalist “ zich probleemloos kon veroorloven culturele artikels te publiceren die vandaag in de zelf geproclameerde kwaliteitskranten meteen geweigerd zouden worden wegens té highbrow ofte elitair. In een plaatselijke, provinciale krant kon dat destijds wél. (Dat was nota bene ook het geval voor andere Antwerpse dagbladen als Het Handelsblad, Gazet van Antwerpen of De Nieuwe Gazet.)”(1). Ook het literair gebeuren in de ons omringende landen is veelal een blinde vlek. Behoudens Angelsaksisch vertaald proza zijn Duitsland en andere landen omzeggens een Terra incognita. Frankrijk blijft dank zij Amélie Nothomb en Michel Houellebecq iets overeind. O fel gebekte, correcte critici van die beruchte Vlaamsche Naevelstaerderij. Hoe gretig strelen zij die navel, een gezelschapsspel van de grote uitgeverijen en de media…

Dank zij dichteres Christina Guirlande kwam ik in contact met het werk van de bij ons totaal onbekende Franse schrijver Christian Signol (Quatre-Routes-du-Lot, 1947).

Naar aanleiding van onze gesprekken over Mensen achter de dijk, dat terecht als het meesterwerk van Filip De Pillecyn wordt beschouwd, schreef Christina me:

'Net als het aangehaalde werk van Filip De Pillecyn staan de romans van Christian Signol ver boven de streekroman. Het thema van het werk van beide auteurs is universeel en van alle tijden: de verbondenheid van mens en natuur, (in deze werken zijn stroom en rivier echte personages), de machteloosheid tegenover het natuurgeweld , de karaktervolle personages, de angst en het gevecht om het bestaan, de strijd tegen uitbuiting en onrecht, maar ook het plichtsgevoel en het eenvoudige geluk.'

LeSomail.JPG

Librairie Ancienne, Le Somail.

Tijdens mijn laatste bezoek aan mijn geliefde Languedoc vond ik in Le Somail in een prachtige boekenschuur aan het Canal du Midi, La rivière Espérance. (2)

Christian Signol studeerde Letteren en Rechten en debuteerde in 1984 met de roman Les Cailloux bleus. In 1990 verscheen zijn trilogie: La Rivière Espérance, Le Royaume du Fleuve en L’Ame de la Vallée.

Het is opmerkelijk dat er nog niets van deze auteur in het Nederlands werd vertaald. Hij is een succesauteur en van zijn romans worden er in Frankrijk jaarlijks tussen de 200.000 en de 400.000 exemplaren verkocht, meer dan Amélie Nothomb. Van La Rivière Espérance gingen er, alleen al in Frankrijk, een miljoen exemplaren over de toonbank. Deze roman werd in twintig talen vertaald en werd eveneens verfilmd.

Riviere-Esperance.jpg

Christian Signol houdt zich ver van het Parijse mediacircus. Zo geeft hij geen televisie-interviews. Deze auteur blijft in zijn geboortestreek gepoot waar hij zich met herinneringen aan de lange juni-avonden, de dauw, de geur van een houtvuur, de geluiden, de bomen enz die hem naar zijn jeugd terug voeren, wil omringen: 'C’est pourquoi, moi qui crois sincèrement que la sensation du bonheur est intimement liée à la sensation d’éternité, je n’ai jamais coupé le lien qui s’est noué dans mon enfance avec le monde naturel’.

In onze huidige tijd voelt hij zich onbehaaglijk en keer op keer botst hij met het leven dat “wordt gevuld met onbenulligheden, en dingen zonder enig belang die worden opgehemeld als levensnoodzakelijk’.

Zowel in Trésors d’Enfance (3) als in Les vrais bonheurs (4) ontpopt hij zich met zijn lyrische pen als een missionaris die zijn lezers van de trivialiteit van de alledaagsheid wil genezen. Een auteur dus zonder een ‘open gulp’ zoals Guido Lauwaert een heldere ster aan ons literair firmament beschreef. (5)

Frank DE VOS

  1. http://mededelingen.over-blog.com/article-henri-floris-jespers-dagboeknotities-guy-vaes-119930961.html

  2. Christian SIGNOL, La Rivière Espérance, Robert Laffont, 329 blz ISBN 9782221067857

  3. Christian SIGNOL, Trésors d’Enfance, France Loisirs-Paris, 92 blz ISBN 2846943621

  4. Christian SIGNOL, Les vrais bonheurs, Albin Michel, 209 blz ISBN 9782226158512

  5. http://mededelingen.over-blog.com/article-tom-lanoye-moet-dringend-vermageren-119861897.html

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
14 septembre 2013 6 14 /09 /septembre /2013 07:07

 

SerialThriller15.jpg

De onvermoeibare en erudiete Danny De Laet publiceert een overzichtelijk maar niet minder grondig essay, 'John Dickson Carr en de gesloten ruimte: een afgesloten hoofdstuk', aangevuld door een zorgvuldige, gedetailleerde chrono-bibliografie van de Nederlandse vertalingen (pp. 11-25 van de meeester van de whodunit. Tevens wordt het kortverhaal 'Het verkeerd probleem' (The wrong problem', 1937) gepubliceerd in de vertaling van Willy Courteaux.

Danny De Laet rekent terecht John Dikson Carr (1906-1977)  tot 'de allergrootste onder de grote misdaadauteurs', maar vreest, wellicht niet ten onrechte, dat de naam John Dickson Carr ofte Carter Dickson de huidige lezer nog maar weinig zegt.

Dat is dan jammer voor de 'de huidige lezer' die zich laat beïnvloeden door de waan van de dag.

*

De Laet vestigt ook de aandacht (pp. 25-30) op het misdaadoeuvre van de nog steeds bijzonder productieve Aster Berkhof (°1920), die sinds 1993 elf misdaadromans publiceerde bij Houtekiet, maar nog altijd onterecht al te zeer onvolprezen bleef. De Laet wijdde in 2006 een monografie over Berkhof, die als misdaadauteur in 1944 debuteerde met een klassieker, De Heer in grijze mantel.

*

Bij the way, de eigenzinnige para-surrealist Marcel Lecomte (1900-1966) publiceerde in 1931 L'homme au manteau gris clair (1931) en werd aldus later afgebeeld door René Magritte.

Henri-Floris JESPERS

(wordt vervolgd)

SerialThriller, The Unique Crime Magazine, nr. 15, najaar 20013, 47 p., ill., 6 €. Redactie: Pothoekstraat 46, 2060 Antwerpen.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
14 septembre 2013 6 14 /09 /septembre /2013 02:12

 

Bernardo_Ashetu.jpg

Bernardo Ashetu

Den Haag, een avond begin jaren tachtig. Het appartement van Jozef Eijckmans (1907 – 1996).

De dichter veert plotseling op uit zijn leunstoel, loopt naar de boekenkast en plukt een boek uit een rij. Hij bladert even en leest dan voor.

Ik ben sprakeloos. Wat een schitterend gedicht. De maker, Bernardo Ashetu, ken ik niet.

'Het is een vriend, hij woont in Den Haag, zegt Jozef. Ik drink af en toe koffie met hem. In de cafetaria waar hij altijd zit. Hij zit daar maar en leest. Een stille, kwetsbare man. Hij praat met niemand. De cafetariabaas houdt een oogje in het zeil, zodat hij niet gepest wordt of zo.'

De bundel waaruit Jozef Eijckmans voorlas heet Yanacuna  (1962, uitgegeven als dubbelnummer van de Antilliaanse Cahiers). Ik heb het voorgelezen gedicht nadien zelf een aantal malen gelezen, als ik Eijckmans weer eens bezocht.

En toen… deed de tijd zijn onvermijdelijke werk. Jozef Eijckmans overleed, zijn boekenbezit verdween en de titel van het gedicht dat zo’n indruk maakte, ontglipte me.

Af en toe kwam de gedachte aan het sublieme gedicht en de stille dichter in de cafetaria bij me op. Ik zocht dan her en der naar de Antilliaanse Cahiers en naar een spoor van Ashetu. Steeds tevergeefs.

In 2007 verandert dat. Ik zie een bundeltje aangekondigd (Dat ik zong, Sandwichreeks, redactie Gerrit Komrij). Ha, denk ik, gedichten van Ashetu opeens binnen bereik. Ik krijg het boekje in handen, maar ‘het’ gedicht staat er niet in.

Via internet kom ik erachter dat er belangstelling is ontstaan voor het werk van Ashetu. De belangstelling moet het helaas doen met de 37 gedichten van Dat ik zong. Meer is er niet.

De kennismaking met de poëzie van Bernardo Ashetu blijft me bezighouden. Die vondst van Jozef Eijckmans, dat prachtige gedicht… ik moet  het weer vinden.

Beslommeringen houden mij een tijdje af van het hogere, maar als ik het eens niet kan laten om op Bernardo Ashetu te googelen voltrekt zich een wondertje. Eind 2011 verschenen: Dat ik je liefheb, ruim 100 gedichten van Ashetu (gekozen en uitgeleid door Michiel van Kempen).

Ik bestel, haal op en sla open. Het veertiende gedicht herken ik onmiddellijk.

 

                  Wacht lang

 

Kleed je aan

en wacht bij de brug.

Wacht lang.

Wacht tot de eerste ster opkomt.

Dit huis zal leeg zijn

en de hele straat zal leeg zijn.

Roep m’n naam

en houd rekening met een kleine

beweging in de modder langs de

gracht en wacht tot ’t licht

van alle sterren de hemel mooi

en bedwelmend heeft gemaakt.

Wacht op me bij de brug.

Wacht lang.

 

Bernardo Ashetu (pseudoniem van Hendrik George van Ommeren) werd in 1929 in Paramaribo geboren als zoon van een Surinaamse vader en een Europese (Joodse) moeder. Hij overleed in 1982 in Den Haag.

Erick KILA

Bernardo ASHETU, Dat ik je liefheb, Uitgeverij In de Knipscheer, Haarlem, 2011.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
13 septembre 2013 5 13 /09 /septembre /2013 03:39

 

FranzMarijnen.jpg

Franz Marijnen

Een vrouw kijkt naar zichzelf in de spiegel van een hotelkamer in Rome. Ze herinnert zich andere spiegels en mijmert. Over haar lichaam en via haar lichaam over de meest geliefde van al haar minnaars.

Het is de samenvatting van de tweede roman van Italiaanse auteur Simona Vinci, Kamer 411. Een roman in korte of langere indirecte monodrama’s. Die evolueren naar een hecht verhaal. Franz Marijnen las het en wist meteen welke actrice uit zijn voorkeurlijstje het meest geschikt was om de gevoelens die hij had over te brengen naar het publiek. Ze hadden samen al meer dan 30 producties gemaakt.  Ze kenden mekaar door en door. Bien De Moor. De actrice met een geblokte blik en een ingeboren afwachtende houding, maar eenmaal die grens gepasseerd, alle vriendschap die ze heeft, schenkt. Tot waar de onmetelijke ruimte van de liefde begint.

Kamer411_Pers-Scenefoto-1--c--LeovanVelzen.jpgDoor het bekijken van haar naakte lichaam in de spiegel dringt de naamloze vrouw, al mag verondersteld worden dat het de schrijfster zelf is, haar eigen lichaam binnen. Ze legt een weg af. Van haar mechaniek tot de tragiek van haar hersens. Glijdt de hersens binnen. Het denken in. Tot ze kan oordelen en veroordelen. Hoe hun amour fou begon en eindigde in een amour doux. Teer en mild met en voor elkaar. Of ze nu close dan wel ver van elkaar verwijderd zijn.

Ze vertelt over twee mensen die elkaar alle vrijheid gunnen, zelfs de vrijheid van tussenpauzen, en toch jaloers zijn, inhalig, het recht der slordigheid geven, een orde in hun wanorde zoeken. Weten dat hun passie een lijdensverhaal is. De enige manier om het lijden te verlichten wederzijdse eerlijkheid eist. Met het bewuste besef dat vrijheid en eerlijkheid de neergang betekenen. Die aanvaarden, wegens hun beider afkeer voor een stoepje voor de deur dat wekelijks schoongeboend wordt. En het samenleven met tussen hen in de zapper, dat hun verder, verder van elkaar drijft, tot er nog enkel schaduwranden overblijven.

Kamer411_Pers-Scenefoto-2--c--LeovanVelzen.jpgFranz Marijnen heeft de op- en neergang van Vinci’s romance prachtig in beeld gebracht. Van de hotelkamer waarin de vrouw al peinzend wacht en verwacht, heeft hij een kooi gemaakt. Een kubus. Een boksring. Op de achtergrond een zevendelige spiegel en in het midden een tapijtje, waarnaar ze telkens terugkeert als ze terechtkomt in de intiemste momenten van hun passieverhaal. De zijden van de kubus zijn palen, waar ze zuinig maar efficiënt gebruik van maakt. Als ze een wilde vrijpartij omschrijft wordt ze een paaldanseres, en bij een groot verlangen naar een herhaling van het herhaalde herhalen een trapeziste die naar het net zoekt maar het niet vindt. De regisseur laat de actrice, al stijlvol door afkomst en opvoeding, op elegante wijze klimmen en dalen. Hij punt haar gevoelens zoals je een potlood scherpt.

Bien De Moor staat bekend als een actrice met klasse. Dat heeft haar meer internationale dan nationale erkenning opgebracht. Maar in ons land, dankzij t, arsenaal, zoals het nieuwe logo is en de naam van het gezelschap moet geschreven worden [met dank aan grafisch vormgever Gert Dooreman], en onder leiding van Franz Marijnen, maakt Bien De Moor een grote sprong voorwaarts. Het begin van haar monoloog is koel. Ze lijkt wel een onderwijzeres biologie. Maar heel langzaam glijdt ze in de kanalen van haar gevoelens en toont al het moois van haar culturele natuur. De voorstelling moet een geseling voor haar zijn. Ze weet zich echter te bedwingen en het genot van de pijn en de pijn van het genot te tonen. Als toeschouwer vraag je je kort voor de epiloog af of speler en toeschouwer nader tot elkaar kunnen komen. Want dit gaat wel zeer ver.

Kamer411_Pers-Scenefoto-3--c--LeovanVelzen.jpgKamer 411, een zeer intieme maar indringende voorstelling. Een vrouw kwam na afloop Marijnen bedanken voor het ombeelden van de roman. Voor wie hem goed kent, is het een logische weg. Begonnen als regisseur met de smalle ruimte en de diepe gevoelens is hij geëvolueerd naar grote spektakels, om sinds een tiental jaar weer te keren naar de beginperiode, en met een halve eeuw levenservaring daarin af te dalen, op zoek naar de verzonken bron van het geestelijk en lichamelijk genot. En naar de brug die hun oevers verbindt.

Weer eens, en nu heel indringend, is aangetoond dat monologen niet moeten onderdoen voor marathons. De soberste zuiverheid helder kan zijn. Kamer 411, een masterpiece, en dat geldt zowel voor de regisseur als de actrice. Dankzij t,arsenaal, en Michael De Cock in het bijzonder, heeft Mechelen weer eens theater met een gevarieerd programma met een sterk hoogwaardige envergure.

Guido LAUWAERT

 

Scènefoto's: (c) Leo van Velzen

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Théâtre
commenter cet article
12 septembre 2013 4 12 /09 /septembre /2013 23:25

Jawel, ik was van plan de reeks “Kinderjaren” af te sluiten. Ik dacht eraan een nieuwe reeks op te starten met foto's van voorouders en familieleden die ik alleen maar van horen zeggen ken, maar waar ik in mijn memoires wel over schreef, zij het dan steunend op mondeling overgeleverde verhalen. Ik heb tijd noch zin mijn al te schaarse documentatie te raadplegen of mijn tientallen delen dagboek in te kijken om bijvoorbeeld een huwelijks-, geboorte- of sterfdatum op te delven. Dat zou dan een nieuwe reeks worden, waarvoor ik een passende titel nog moet bedenken.

De reeks “Kinderjaren” werd druk gelezen en er werd om meer gevraagd. Gek genoeg ook door jongere mensen. Leven we niet in het tijdperk van de beeldcultuur en reveleren die lichtdrukmalen uit de oude doos geen scherper inzicht dan wat je onder woorden kan brengen ?

Bij het sorteren (met medewerking van een toegewijde vriend) van honderden – of zijn het duizenden? – foto's kwam ik vandaag op het idee bij wijze van overgang foto's te brengen van familieleden die ik wél gekend heb, maar niet zoals ze in beeld werden gebracht.

Moeder1943.jpg

Hier bijvoorbeeld een foto van moeder met opdracht aan vader, gekiekt aan de Semois in 1943, voor haar huwelijk

MoederEmigreert.jpg

Moeder met haar Gentse grootmoeder (née Sauvage) emigreren anno 1929 naar de VS.

MoederChicago.jpg

Moeder in Chicago, 1929 of 1930

*

HFJ

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans histoire
commenter cet article
12 septembre 2013 4 12 /09 /septembre /2013 20:27

 

De nieuwe aflevering van Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift wordt voorgesteld op donderdag 3 oktober. Nummer 120 is het feestnummer n.a.v. het 30-jarig bestaan van het tijdschrift. Kurt van Eeghem is ceremoniemeester, Minister van Werk Monica De Koninck opent de literaire werkzaamheden (wat dit ook moge betekenen), bestendig-afgevaardigde Rik Röttger legt uit waarom er mag worden gefeest, (dank u), Lut De Block en Elvis Peteers lezen hun poëzie, Claire Huynen “raconte pourquoi Paris etc etc” en de onvermoeibare Guy Commerman, motor van Gierik & NVT bedankt het publiek, waarna receptie, glazen der vriendschap, hapjes, bubbels en babbels.

Donderdag 3 oktober om 19 uur in het Bernarduscentrum, Lombardenvest, 2000 Antwerpen.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche