Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
20 février 2015 5 20 /02 /février /2015 05:40

 

MeervoudFebruari15.jpg

Gisteren viel de jongste aflevering van Meervoud in de bus, “links Vlaams-nationaal maandblad” hier meermaals gesignaleerd. Aan hoofdredacteur Christian Dutoit (1956), auteur van Jef van Extergem en de Vlaamse beweging (Antwerpen,Soethoudt, 1983), koester ik een warme herinnering: we waren jaren collega's, eerst op het kabinet van minister Hugo Schiltz en dan bij het weekblad De Nieuwe. Sinds het begin van de jaren tachtig volgt hij op de voet een aantal nationaliteitsconflicten.

In het redactioneel van de jongste aflevering van Meervoud onderstreept Christian Dutoit dat een Grexit niet langer onwaarschijnlijk is en zou trouwens meer de EU dan Griekenland zelf in zijn blootje zetten:

ChristianDutoit.jpg

'Het “Griekse virus” rukt op in andere richtingen. De overwinning van Syriza mag dan een opdoffer zijn voor eurofiele rinkelrooiers, ze kon op sympathie rekenen in heel wat politieke kringen in opmars, in Spanje, Italië, Frankrijk, Ierland, Portugal, Nederland... In Spanje rukt Poedemos op, in Frankrijk piekt Marine Le Pen naar de 30 % in de opiniepeilingen. Het is een fenomeen dat niet langer in exreemlinkse of extreemrechtse verdomhoekjes kan geduwd worden, want het virus lijkt wel immuun voor de politieke correctheid. […] Op termijn zal er zich her en der een soevereinistisch immuunsysteem ontwikkelen, laat ons dat minstens hopen. En laat ons vooral hopen dat Vlaanderen deze trein niet mist. En laat het nu maar eens geen”trein der traagheid” wezen.'

Ook Lukas De Vos, Miel Dullaert en Mireille Leduc reflecteren op het 'Griekse virus'. Miel Dullaert aarzelt niet de voorzitter van de ECB (Europese Centrale Bank) 'en zijn vrienden' te bestempelen als “een deel van het probleem”.

'Alles voor Vlaanderen, Vlaanderen Voor de Koran', zo luidt de titel van een niet mis te verstaan bijdrage van Jef Turf over de islamisering.

Mark Grammens schrijft een diplomatiek commentaar zoals je er zelden eentje lezen kan.

Schotland na het referendum wordt deskundig belicht door Jef Nyssen en Bernard Daelemans bijt zich vast in de zogeheten 'plebiscitaire' Catalaanse verkiezingen van 27 september 2015.

De lezer geniet eens te meer met volle teugen van de geschakeerde vaste rubrieken: 'Nieuws uit het derde gewest en zijn riante omgeving. (Euro-) Brussel kroniek', 'Kort genoteerd', 'Volkeren in beweging', 'Het goede leven'.

Het kritische commentaar van Luc Pay en Lukas De Vos op Hoe Vlaams mag uw Nederlands zijn?v – het Gele Boekje van De Standaard – werd integraal opgenomen in de rubriek 'Polemiek'. Beide opstellen stonden hier al (en staan nog te lezen):

Luc Pay: Een schouderklopje voor het Belgisch Nederlands? (6 februari):

http://mededelingen.over-blog.com/article-een-schouderklopje-voor-het-belgisch-nederlands-125495677.html

Lukas De Vos: Zwabberend gezwets (8 februari):

http://mededelingen.over-blog.com/article-zwabberend-gezwets-125505213.html

De onvolprezen essayist Nico van Campenhout publiceert een portret in zakformaat van Luc Devoldere (Ons erfdeel), 'een publieke intellectueel'. Bernard Daelemans bespreekt Patriottisme kent geen grenzen (Kalmthout, Pelckmans, 2014) van Ludo Abicht, die 'een nieuwe progressieve agenda voor Vlaanderen' wil opmaken.

Tot slot een gedicht van Hendrik Carette: 'De laatste bezoeker', eerder al verschenen in het tijdschrift Mededelingen van het CDR, nr. 242-243 de dato 26 januari).

*

Meervoud blijft nu al 23 jaar lang een verfrissend antidotum tegen de dominante, zachte mediatieke hersenspoeling. Verdient dus alle steun.

Henri-Foris JESPERS

 

Meervoud, Drukpersstraat 20, 1000 Brussel. Jg. 23, nr. 204, februari 2015, ill., 43p., 3 €.

Abonnement (10 nummers): 30 €.

Administratie en abonnementendienst: Peter Plas, tel. 02 466 72 68.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Politique
commenter cet article
10 octobre 2013 4 10 /10 /octobre /2013 01:30

 

LukasDeVos.jpg

Files zijn het ultieme teken van beschaving. Wie veel naar Frankrijk reist, weet dat het vroeger Dubonnet was, of Byrrh. Daarna deed de Bar Tabac en zijn PMU de cultuur rijzen, net als de kapper met zijn ronddraaiend, zeeziek makend molentje aan de deur. Daarna werd de beschavingsdrang verlegd van de zijmuur en de rieten stoel naar de openbare weg. Het verkeerslicht was het nec plus ultra. Tot het overtroefd werd door de verkeersdrempel, het snelheidspistool, en de ultieme seinpost van ontwikkeling: het groene, flikkerende neonkruis van de apoteker.

 

Maar vandaag is er de file. Beter nog: het echt stilstaand verkeer. De cartesiaanse onlogica, heb ik vroeger al bewezen, ligt aan de basis van het vastrijden. Edoch, wat zich in Lyon voordoet, is maar een flauw afschijnsel van de toestand in Peking. Napoleon had het al voorzegd (en zoals gewoonlijk zich vergist): “Quand la Chine s'éveillera, le monde tremblera". Tot zijn verschoning dient gezegd dat hij zich toen op Sint-Helena bevond, niet bepaald een oord gezegend met achtarmige kruispunten of overbeladen vrachtwagens. Als China wakker wordt, ligt het plat.

Toch staat de vaststelling als een muur: Peking is een zeer beschaafde stad. Peking staat stil omdat het hyperkinetisch beweegt. In de communistische logica tracht het Politburo dat aan banden te leggen door overal muren rond te bouwen, net zoals onder de Qing geen Chinees verder mocht reizen dan tien dorpen in de omtrek. Alsof dat toen nodig was. Het was evenwel een oeroude traditie van de keizers. Elke wijk, elk huis, elk district, elke hutong was strikt afgescheiden van de rest van stad en land – een copie van de gesloten absoluutheid van de hemel zoals die was neergelegd in de Verboden Stad. Kwalijke dampen of gedachten kun je maar best binnenshuis houden.

Want wat voor bouwsels geldt, geldt ook voor de geest. Rond het denken is een muur gezet die alleen introspectie toelaat, stricte opvolging van wetten en verordeningen. Descartes tot perfectie verheven: hou de geest in de fles.

Daarom staat in Peking alle verkeer stil. De Chinezen timmeren onverdroten aan de weg. Zij leggen wijken plat om er nieuwe afgebakende torencomplexen of olympische stadions neer te poten, zoals aardappelplantjes. Elk op zijn eigen zode. Zij leggen rivieren droog om nieuwe kanalen te trekken, ze bouwen reuzendammen om bevloeiingtechnieken tot in de perfectie na te bootsen (die Westerse renegaten zonder schroom als overstromingen omschrijven; hebben zij misschien de rijst uitgevonden ?). Zij verbannen, terecht, de kwetsbare en hinderlijke fietser van de brede lanen voor Tien An Men of de drie Ringen rond de stad om er auto’s vast te klemmen tussen oerwouden van verkeerslichten en gehaaste voetgangers tussen auto’s.

De drijfveer achter dit beschavingswerk is meetbaarheid. Telbaarheid. Controleerbaarheid. De keizers geloofden rotsvast in de loop der sterren, en hun plaats aan het uitspansel. De rode keizers geloven even muurvast in de loop der werkersstromen en hun plaats aan het arbeidsfirmament. Ze hebben de sterren en de handarbeiders zelfs in hun vaandel gezet.

Voor de argeloze bezoeker leidt die onwrikbare, verbeten dogmatiek vaak onverhoeds tot vreemde, dode tijden. Ik maakte het mee op weg van Peking naar Xian. Het Chinese protocol verwacht dat het journaille één uur voor een officiële delegatie naar de luchthaven vertrekt. Om zeker te zijn dat geen enkele journalist afwezig zal blijven op een ontmoeting tussen ministers. Op die ontmoeting is de pers trouwens helemaal niet welkom, tot daar aan toe. Hij moet er zijn, de deuren blijven gesloten. Er wordt vooraf druk geteld en herteld – wij waren met zijn zestienen, in rotten van vier maal vier. Hoe kon het dan in Mao’s naam dat er achttien mensen op de pendelbus zaten ? (Twee Chinezen inbegrepen. Die van het protocol).

Eén journalist wordt van de bus gehaald. Hotelrekening niet betaald. Hij toont nochtans zijn factuur, maar jeremiëren helpt niet. Er is vastgesteld dat de rekening niet betaald wàs, dus is ze niet betaald. Een onderzoeksprocedure dringt zich op. Herhaald opnieuw tellen van de overige journalisten biedt alweer geen soelaas. Tweemaal vergeleken, tweemaal in ganzenlooppas van bus naar balie en terug. Herberekening van de rekening die betaald en toch niet betaald is, het is onbegonnen Westerse denkpatronen te vatten op een eenvoudige abacus, het kralentelraam. Het patroon dat ze zelf hebben afgetekend, afgestempeld en opgevouwen in drie exemplaren. En de bus, zij bleef stille staan.

Even bemeten zijn de diners. Er staat een maximum duur op, anderhalf uur, astrolabiumvast. Zeven of zeventien gangen, dat doet er niet toe. Er wordt geklonken, gekampeid, geschrokt, gebuffeld, geboerd, geritseld, gezwolgen en geslokt, maar de tijdsmuur wordt nimmer doorbroken. Wat in de hemel de geluidsmuur is, geldt op aarde voor de klokmuur.

 

 

Omdat juist door deze stringente regelmaat China in de vaart der volkeren is opgestuwd, kan er dus ook niets mis gaan in de economie. De statistieken wijzen het onverminderd uit. Chinezen groeien. Hooi, rapen, staal, raketten, computers, zijzelve. Steeds hogerop, maar onbuigzaam in de breedte. Chinezen mogen dan alle moeite doen om zich breit zu machen, ’t is al boter aan de galg. Of erger. En wat niet is, zal toch bewezen zijn.

Ik woonde een schietoefening bij van het Volksleger in de bergachtige uitlopers van Peking. Elk schot, elk kanon, elke mortier, elk geweer trof raak. Zelfs toen de laatste drie doelen onmiskenbaar waren gemist, toch ontploften ze. Twee seconden later, dat was nu eenmaal zo voorzien.

Voorzienigheid is de orde der natuur, zoals de file de orde van het verkeer is. Laat u dus niet kisten als u in een rekenkundig dispuut verwikkeld raakt. U heeft ongelijk, ga daarvan uit. En heeft u toch gelijk, dan heeft u ongelijk, want u wijst de Chinees op een fout die hij, volgens voorschrift, niet kan maken of gemaakt hebben. Uw gelijkhebberij maakt hem te schande, hij lijdt gezichtverlies, hij hééft geen gezicht meer. Wees daarom wijs als Li Tai Pe: beweeg niet, zeg niets, eet, drink. En de file lost vanzelf op, het dispuut wordt vermeden, en een volle maag geeft tevredenheid.

Het zal u opvallen als u ooit de Chinese richting uitgaat. De Chinees doet het de hele dag. Eten en drinken. Noedels en truffels, torren en lapjes, spiezen en ginseng, kippevleugels en zwarte hanepoten, in thee gekookte of duizendjarige, glazige eieren, slangen en stinkende tofoe. En hij drinkt daar onnoemelijke hoeveelheden bij, van Tsingtaobier tot Grote Muurwijn, van mei kwei loe tot konjak, als het maar kampei is, bottoms up, sla achterover. Hou wel de klok in het oog. Nooit langer dan anderhalf uur, desnoods zestien keer per dag, maar nooit langer dan anderhalf uur.

De tevredenheid in China neemt dan ook alras toe, dat is trouwens statistisch bewezen. Hoe roder de konen, hoe groter de tevredenheid. Ik heb veel rode konen in de file gezien. Maar het bewijst zichzelf. En het omgekeerde. Het oosten is rood, en dat is maar goed ook. Voor het welbehagen in de cultuur. En voor de zielerust van de Westerling.

Lukas DE VOS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Politique
commenter cet article
3 octobre 2013 4 03 /10 /octobre /2013 14:00

 

Wortel.JPG

Een van de mooiste compromissen die er in EU-verband al gesloten is betreft een agrarisch. In Portugal vinden ze, wij kennen die hier niet, wortelconfituur enorm lekker. Op zeker ogenblik werden er in Brussel subsidies verdeeld om de verwerking van fruit te steunen. Daarbij zou Portugal omdat daar vrij weinig om vruchten wordt gegeven een flinke som gelds mislopen, behalve…. Juist: behálve als de Europese Commissie zou beslissen dat wortels fruit zijn. En zulks geschiedde. Officieel is een wortel voor Brussel geen groente meer, maar fruit! Maar ís een wortel fruit? Fruit is altijd de vrucht van een plant, zoals een aardbei. Groente kan ook een ander deel zijn, bijvoorbeeld het blad, de knol, de stengel of de wortel. Maar er zijn ook hier natuurlijk uitzonderingen: tomaten en komkommers zijn ook vruchten, maar die noemen we weer groente. Er is nog een verschil tussen fruit en groente: fruit kan je altijd rauw eten, maar groente niet altijd. Ook aan die definitie beantwoordt de wortel: je kunt die rauw eten. Ik vind dergelijke oplossingen altijd fascinerend. Nu nog even afwachten hoe de EU de verdere politieke integratie aan gaat pakken. Maar da’s natuurlijk een ander paar mouwen. Niet dat het cura posterior  is, maar het definiëren van wortels is daarbij vergeleken natuurlijk wel klein bier….

Bert BEVERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Politique
commenter cet article
29 juillet 2013 1 29 /07 /juillet /2013 23:44

 

Talig-sporen--foto-Bert-Bevers--copie-1.JPG

(Foto: Bert Bevers)

Op verschillende niveaus (als in het station van Antwerpen Centraal) heeft in het officieel drietalige land België de nationale spoorwegmaatschappij de zaken tamelijk goed dichtgetimmerd. De NMBS/SNCB (een Duitstalige afkorting bestaat vreemd genoeg niet, hoewel Eupen toch een bestemming is) draagt er zorg voor dat in de eentalige gebieden de aankondigingen uitsluitend gebeuren in de taal van het gebied (Nederlands in Vlaanderen, Frans in Wallonië, Duits in de Oostkantons). In het (nou ja) tweetalige Brussel moeten het Nederlands en Frans op gelijke basis worden gebruikt. In Brussel-Noord vinden de aankondigingen eerst in het Nederlands en dan in het Frans plaats, in Brussel-Zuid geldt het omgekeerde. En wat doen ze dan met Brussel-Centraal? Daar wordt er afgewisseld: in de pare jaren krijgt het Nederlands voorrang, in de onpare het Frans. Het valt me eigenlijk mee dat er aan Franstalige kant nog niet geklaagd is dat daarmee Vlaanderen in het voordeel is omdat er langer Nederlands wordt gesproken vermits schrikkeljaren altijd paar zijn....

Bert BEVERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Politique
commenter cet article
9 juin 2013 7 09 /06 /juin /2013 18:35

 

In een van mijn vorige opinies, n.a.v. de halve marathon van Brussel [Filip loopt] heb ik geopperd dat het hof aan een charmeoffensief begonnen is, om prins Filip ‘dichter bij de mensen’ te brengen. Mijn woorden waren nog niet koud of de prins werd in een café gedropt.

 

Links zakenlui, rechts fotografen en pal voor zich de cameraploegen van de nationale en commerciële zenders. Ze brachten een prins in beeld die met een stijve nek de match van de Rode Duivels volgde, op het hoger opgehangen scherm, zoals dat in kroegen de gewoonte is. De kroonprins had een glimlach om de mond. Hoelang heeft hij die moeten ophouden? Als het een kwartier was zit hij nu met kaakkramp. En hij had een pint in de hand maar een slok bier heb ik hem niet zien nemen.

 

Filip symboliseert niet enkel de nutteloosheid van een koningschap, maar vooral het absurde ervan. De geboren houten Jan Klaasen moet wel héél dom zijn om niet te begrijpen dat het trompetgeschal van het offensief van de hofhouding, recent gewassen en geschoren, contraproductief werkt. Evenwijdig daarmee lopend vraag ik mij af, waarom slechts een kleine minderheid van de bevolking inziet dat een land met een koninklijke familie nooit serieus kan worden gevonden. In de 21ste eeuw is een erfelijk monarch even bespottelijk als een erfelijk filosoof en loopt het land hierdoor continu het risico dat het wordt gepatroneerd door een imbeciel en zijn discipelen.

 

Engeland klampt zich vast aan tradities en rituelen, maar de Britse overheid heeft het slimmer aangepakt. Het charmeoffensief dat ingezet is na de dood van Prinses Diana, koos niet voor de popularisering van de Queen en haar edele verwanten. De schijn werd wel verwekt, maar in de grond werd de koninklijke familie en al wat erbij hoort omgevormd tot een toeristische attractie. De politieke verantwoordelijkheid is zero komma nul. Willian Pitt [1759-1806], hij werd in 1783 de jongste premier in de Britse geschiedenis, had de moderne rol van een koningshuis al zeer goed begrepen, maar hij hield zijn mening binnenskamers. Maar een nicht, Lady Hester Stanhope, heeft hierover getuigd. Volgens haar zei haar oom ‘dat een monarchaal heerser waardeloos was, maar wat ben ik daarmee? Het zal maar leiden tot revolutie.’ De dood van een prinses in een Parijse tunnel, gaven de Britse regering, het is hard om te zeggen maar het is de naakte waarheid, de juiste context voor een hervorming. Geen revolutie volgde, niet eens gemor. Het begreep zeer goed de commerciële waarde van een toeristische attractie met glitter en gespetter.

 

Een land dat zich serieus neemt schaft het koningsschap af. In Amerika gebeurde dat via de revolutie van 1776, in Frankrijk in 1789, in Rusland in 1917 en in Duitsland in 1918. In dat laatste land niet door opstand maar gewoon door een reorganisatie. Van de ene op de andere dag kon keizer Wilhelm zijn boeltje pakken. Hij verhuisde naar Nederland waar hij onderdak kreeg in een klein kasteeltje, en na een verhuizing naar een iets groter, waar hij tot zijn dood verbleef. Hij heeft nog geprobeerd vriendje te worden van Hitler, de idioot. Heeft Nederland nog overbodige kastelen? Dat kan haast niet anders, want er gaan er nog bijkomen. De reorganisatie van het Oranjehuis is in volle gang, en wordt momenteel op gejuich onthaald, maar lang kan dat niet duren. Eenmaal het volk inziet dat zelfs een koning de hoofdrol speelt in een revue, en beseft wat die revue kost, zal het ook kiezen voor een simpeler regeersysteem.

 

Niet in alle stilte, maar op een zacht vuurtje wordt ook in ons land een hervorming ingezet. Niet meteen wegens het ontbreken van verstand en zelfs instinct bij prins Filip, maar door de stupide financiële kuren van koningin Fabiola. Haar hofhouding klungelt erop los en moet voortdurend beslissingen herroepen. Dat het geklungel mogelijk is bewijst andermaal dat niet enkel Filip een flop is, maar de hele Belgische tak van het Huis Saksen-Coburg-Gotha. Ook koning Boudewijn was in wezen een misdienaar met despotische trekjes. De vierdelige serie die momenteel uitgezonden wordt door Canvas toont dat zeer goed aan. De staatkundige reorganisatie gaat stapsgewijs. Hij is ingezet met de vermindering van de dotatie van de Spaanse begijn. De afschaffing van het royaal zakgeld van Astrid en Laurent is de volgende stap.

 

Helaas, een verbanning is – naar het zich laat aanzien – niet voor deze eeuw. De enige oplossing om verlost te zijn van de greep uit de staatskas door de Coburgse club is een revolutie vanuit het volk. Niet met de colt en de dolk, maar met de tong en de pen. Wat moet leiden tot een volksraadpleging. Hopelijk is Vlaanderen deze keer wijzer dan in 1950, toen het koos voor de terugkeer van Leopold III. Want politieke vrijheid gaat vooraf aan gehoorzaamheid. En gehoorzaamheid aan koningen en adel wijst op een infantiele gesteldheid van zowel de overheid als de burgerij.

 

Ik zal het niet meer beleven, maar ik hoop dat mijn kinderen ooit op de televisie zien hoe de sleutel van het koninklijk domein van Laken ooit opgehangen wordt aan de muur van de werkkamer, the oval office, van de eerste president van België. Met het uitgespaarde bedrag kunnen alle daklozen van België verhuizen van een portaal naar – op z’n minst – een container. Met een bed, een toilet, een primitief ingerichte keuken en een televisie om de matchen van de Rode Duivels te volgen met de hond aan de voeten en een blik pils in de hand. Meer moet dat niet zijn.

Guido LAUWAERT

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Politique
commenter cet article
13 octobre 2012 6 13 /10 /octobre /2012 19:14

 

ZotVanA.jpg

Een tamme campagne dit jaar. Zoals alle Antwerpenaren kreeg ik de twee, drie voorbije weken heel wat verkiezingsdrukwerk in de bus. Veelal nietszeggende en gestroomlijnde publicitaire boodschappen.

Ook van bescheiden kandidaten van uiteenlopende partijen die ik ken, ontving ik uiteraard de obligate persoonlijk geadresseerde brief.

De agressieve campagne van het Vlaams Belang, vooral gericht tegen de NV-A (V-partijen onder elkaar....), is daar de spreekwoordelijke uitzondering op. Het jongste pamflet van het VB Zot van A, dat ik eergisteren in de bus kreeg, verdient vanuit professioneel oogpunt alle lof. Back to basics: de aanval is de beste verdediging, zeker wanneer je met de rug tegen de muur staat. Het blijft echter een staaltje van schaamteloze intellectuele zwendel.

Partijen kunnen mij meer dan ooit gestolen worden. Zeker partijen die naar stemmen hengelen door kameleon kandidaten en andere parvenu-achtige parachutisten op te voeren, simplistische, “radicale oplossingen” in het vaandel te voeren of die om verandering schreeuwen zonder die ooit concreet in te vullen.

*

Laten we een kat een kat noemen: morgen gaat het over Antwerpen, mijn vaderstad, niét over de Vlaamse regering, niét over de federale regering, niét over de Europese Unie, laat staan over de gevolgen van de mondialisering.

*

Elke agglomeratie wordt geconfronteerd met problemen die zich overal stellen, knelpunten die veelal buiten de bevoegdheid vallen van een stadsbestuur. Neen, Goropius Becanus ten spijt, Antwerps is niét de taal van het aards paradijs. Zoals altijd en overal zijn er ook in de Metropool redenen genoeg om zich te ergeren – en een Antwerpenaar zonder klaagmuur is gewoon ondenkbaar. Maar globaal bekeken stel ik vast dat het zetelende stadsbestuur goed gepresteerd heeft en krijtlijnen getekend heeft voor de continuering van een stabiel beleid. De verworvenheden van twee legislaturen mogen niet op de helling komen te staan.

RenardHeylen.jpg

Philip Heylen in gesprek met An Renard, directrice van de Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience en Jan van Broeckhoven, voorzitter van de Vrienden van de Zwarte Panter

 

Ik wil het hier niet hebben over het MAS, het Red Star Line Museum, het Park Spoor Noord en andere prestigieuze projecten. Wel over het feit dat er nog nooit zoveel aandacht was voor de letteren. Het AMVC en de Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience zijn nu ook naar het grote publiek toe belangrijke culturele centra geworden. Het Antwerpse stadsdichterschap is een begrip geworden en Antwerpen Boekenstad werkt ook in de diepte door steun te verlenen aan diverse kleinschalige projecten.

HyelenBobMendes.jpg

Philip Heylen en Bob Mendes

Mijn leven lang heb ik op personen gestemd, niet op partijen.

Dat doe ik morgen ook.

Ik heb het hier al bij herhaling geschreven: ik beschouw Philip Heylen als de beste schepen van Cultuur waar de Metropool in decennia op mocht bogen (en ik heb ze allemaal gekend, van John Wilms af). Het zal mijn vrienden dus niet verwonderen dat hij onvoorwaardelijk mijn stem krijgt.

*

Ik herhaal het, mij gaat het om Antwerpen, om het cultuurbeleid, niets meer en niets minder.

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Politique
commenter cet article
11 août 2012 6 11 /08 /août /2012 19:55

 

Luik.png

Dat de provincie een geheimzinnige bestuurslaag is waarvan elk weldenkend mens zich het nut afvraagt is bekend. Vroeger had ze misschien nog enige zin, maar tegenwoordig lijkt ze me toch een eerder te passeren station. Een provincie kan ook op het beeldscherm echter uiterst verwarrend werken. “Nou ja, het kan ook niet allemaal even betrouwbaar zijn als Google,” dacht ik toen ik op Wikipedia Trooz had opgezocht. Ik wilde me er van vergewissen waar in de Ardennen dat dorpje precies ligt. Wikipedia geeft, wist ik uit ervaring, namelijk in een oogopslag uiterst inzichtelijk praktische gegevens als coördinaten, inwoneraantallen, vlaggen en de plaats van dorp of stad in kwestie in arrondissement en/of provincie. Uiterst inzichtelijk? Bij Trooz kwam ik steeds ergens tussen Mechelen en Brussel uit. Ik begreep er helemaal niets van. Trooz ligt ook helemaal niet zo centraal, maar oostelijker. Onder Luik ergens. En ja, toen zag ik ineens waardoor ik in verwarring was geraakt: de provincie Luik lijkt, grensdetails daargelaten natuurlijk, voor een niet-Luikenaar in eerste instantie als twee druppels water op België!

Bert BEVERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Politique
commenter cet article
7 novembre 2011 1 07 /11 /novembre /2011 13:46

 

Helsen.jpg

Eerste Gedeputeerde van de Provincie Antwerpen Ludo Helsen (°1944) heeft zijn mandaat per 1 november neergelegd.

De belezen germanist Helsen was van 1968 tot 1975 docent Nederlands en Neerlandistiek aan de Ruhr-universiteit Bochum, en vervolgens, tot 1987, docent Duits aan de Katholieke Hogeschool Kempen. Hij is een kenner van het Zuidafrikaanse cultuurleven.

Onder zijn impuls ontwikkelde de Provincie een gediversifieerd en dynamisch cultuurbeleid. Op 16 november wordt hij gehuldigd tijdens een afscheidsviering in het Provinciehuis.

Waar zal die homo politicus in hart en nieren zich nu op gaan toeleggen?

Eindelijk verder werken aan mijn roman. De laatste zeven jaar heb ik amper dertig bladzijden geschreven. Daar ga ik nu voluit terug aan beginnen schrijven.”

HFJ

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Politique
commenter cet article
19 septembre 2011 1 19 /09 /septembre /2011 22:38

 

Ministers.jpg

Ministers

 

Veel Nederlanders gaan er van uit dat ieder land in elkaar steekt zoals hun eigen land, en schudden dan soms ook meewarig het hoofd als het België weer eens de nodige moeite kost een deftige federale regering op poten te krijgen. Want wat ze daar niet allemaal hebben? Een Vlaamse regering, een Brusselse regering, een Duitstalige regering, een Franstalige regering, een Waalse regering....Echter: het is niet zo vanzelfsprekend dat landen net als Nederland maar één minister-president hebben. Frankrijk, Luxemburg, Zweden bijvoorbeeld. Maar neem, bijvoorbeeld, Oostenrijk: négen Bundesländer! België heeft 6 regeringen, die in totaal 58 ministers tellen. Ter vergelijking: het Verenigd Koninkrijk heeft 4 regeringen, met 65 ministers. Duitsland heeft 17 regeringen, met 175 ministers. Spanje heeft 18 regeringen, met 222 ministers. Maar je hebt natuurlijk altijd nog baas boven baas: Zwitserland heeft, met 163 ministers iets minder zwaar bezet dan die in Spanje weliswaar, niet minder dan....27 regeringen! En dat terwijl de Confœderatio Helvetica maar iets meer dan 7,5 miljoen inwoners heeft. België telt er ondertussen bijna 11 miljoen. Het kán hoor, dat er effectief een nieuwe federale regering komt, na de 'splitsing' van Brussel-Halle-Vilvoorde. Ik hoor het door de fils à papa Bruno Tobback opgevolgde monstrum Caroline Gennez zelfs al úitspreken dat ze best wel een 'toffe' federale ministersportefeuille begeert. Alsof we dat al niet al lang wisten. Zucht....Hetgeen me de Calimero-reflex in gedachten brengt van Vlamingen die niet willen horen van een onafhankelijk Vlaanderen: "Maar we zíjn al zo klein!" Natuurlijk is België klein, en Vlaanderen nog kleiner. Maar men vergeet dat de Vlamingen in dit land waarvan de koninginnen geen Nederlands spreken met meer dan 6 miljoen zijn. En da's een heel levensvatbaar bevolkingsaantal. Ter vergelijking: Albanië telt 3.639.453 ingezetenen, Andorra 83.888, Bosnië en Herzegovina 4.613.414, Cyprus 796.740, Denemarken 5.500.510, Estland 1.299.371, Ierland 4.203.200, IJsland 306.694, Finland 5.220.275, Kroatië 4.489.409, Letland 2.231.503, Liechtenstein 34.761, Litouwen 3.555.179, Luxemburg 491.775, Malta 405.165, Moldavië 4.320.748, Monaco 32.965, Montenegro 672.180, Noorwegen 4.660.539, San Marino 30.324, Slovenië 2.005.692, Slowakije 5.463.046 en Vaticaanstad 826. Dat zijn 23 souvereine Europese staten met mínder inwoners dan Vlaanderen....

Bert BEVERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Politique
commenter cet article
31 juillet 2011 7 31 /07 /juillet /2011 17:30

 

60 % van de Fransen is voorstander van een aansluiting van Wallonië bij Frankrijk als België uit elkaar zou vallen. De Walen zelf blijken minder enthousiast: maar 39 % ziet zo’n oplossing zitten. Dat blijkt uit een peiling van het Franse weekblad Le Journal du Dimanche.

Het Franse onderzoeksinstituut IFOP (Institut français d’opinion publique) maakte vorige week al bekend dat zes op de tien Fransen positief zijn over aanhechting. Le Journal du Dimanche was echter genoodzaakt om het begeleidend artikel een week uit te stellen door het tragische nieuws uit Noorwegen.

Uit de peiling blijkt dat 22 % van de Fransen 'zeker voorstander' is van een aansluiting van Wallonië bij Frankrijk, en 38 % 'eerder voorstander'.

De Walen zelf lijken een aansluiting van hun regio bij Frankrijk minder genegen te zijn. Een meerderheid (60 %) noemt de huidige institutionele crisis in ons land 'zeer ernstig', maar niet meer dan 39 % zegt voor een aansluiting bij Frankrijk te zijn. Daarvan is 13 % 'zeker voorstander' en 26 % gewoon 'voorstander'.

In Wallonië is 83 % van de ondervraagden overigens van mening dat hun leiders 'de nieuwe eisen van de Vlamingen op vlak van regionalisering en autonomie niet moeten aanvaarden', terwijl 17 % het tegenovergestelde vindt.

De peiling werd in België uitgevoerd van 13 tot 19 juli bij een representatieve steekproef van 500 mensen in Wallonië. De foutenmarge bedraagt 2,7 %. In Frankrijk ondervroeg het IFOP 1.002 mensen van 18 tot 21 juli.

[Bron: De Standaard.]

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Politique
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche