Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
17 mars 2010 3 17 /03 /mars /2010 04:39

Wreed geluk. Claus, Vlaanderen en de liefde is de titel die John Albert Jansen (°1954) gaf aan zijn film over Claus, de eerste van een reeks dichtersportretten gemaakt voor Poetry International. "Claus' leven was nooit harmonieus", legde de regisseur uit. In de film over het turbulente leven van Claus schetsen verscheidene collega's, familieleden en andere naasten een mooi persoonlijk beeld van de ongrijpbare alleskunner. De film ging op 16 juni 2009 op het Poetry International Festival in première. Een goed gemaakte, gevoelige documentaire over Claus, waarin Guido Lauwaert een paar keer in beeld komt en wat onzin uitslaat, “wat het sterkst tegen de waarheid aanleunt”.

JohnA3JPG.jpg

J.A. Jansen (°1954) is directeur, regisseur en producent van Oogland Filmproducties. Na zijn kandidaats Nederlands op de Universiteit van Amsterdam en een studie Literatuurwetenschappen, toog hij met een studiebeurs van de DAAD (Deutsche Akademische Austauschdienst) naar het toenmalige West-Berlijn. Tijdens zijn driejarig verblijf aldaar begon hij als programmamaker voor de VPRO-radio en schrijvend journalist voor De Volkskrant.

Na zijn terugkeer is hij op verschillende terreinen actief geweest. Hij schreef voor onder meer Het Parool, de Volkskrant en Vrij Nederland, maakte radiodocumentaires voor NPS, VPRO en Humanistische Omroep, was enkele jaren presentator en eindredacteur van radioprogramma's en heeft zich het afgelopen decennium toegelegd op het maken van films en tv-documentaires. Binnen al deze terreinen opereert hij vooral op het snijvlak van literatuur en maatschappij.

Wreed geluk komt bij Canvas op woensdag 24 maart om 22u50.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
17 mars 2010 3 17 /03 /mars /2010 03:43

Aandachtige toeschouwers / toehoorders...

Dr.-Ruelens.jpgDr. Ruelens

Nic-1331.jpgJan “Villa Germaine” Vandewiele (links), designer van de catalogus


Actrices

Nic-1287_2.jpgChadia Cambie (rug naar de fotograaf) & Magali Uytterhaegen en...


FeestPOPPE.jpg...Tania Poppe


Terecht tevreden galeriehouders:

Mik.jpgPieter de Mik en...

Els-van-Kerckhoven.jpg... Els van Kerckhoven met Jan Scheirs


Tevreden inleiders...

Nic-1389.jpgSchepen van Cultuur Philip Heylen...

Nic-1367.jpg...en Henri-Floris Jespers (met Kris Kenis)


En trotse kunstenaar...

Nic-1393.jpg

Jan Scheirs

Zo, het is nu mooi geweest.

Met dank aan fotograaf © Frans Piessens.

 

 

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article
15 mars 2010 1 15 /03 /mars /2010 22:03

GeestDERKS.jpg

Actrice en choreografe Brigitte Derks


FeestPACCO-copie-1.jpg

Pacco Fernando Cerutti

 

FeestPiessens.jpg


Fotograaf Frans Piessens


JanJoris.jpg


Tuinarchitect Jan Joris en Jan Scheirs

 

(wordt vervolgd)

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article
15 mars 2010 1 15 /03 /mars /2010 15:02

"A violin, a double bass, three guitars and a voice join forces to create a universe at once tender and animalistic, fusing the explosive energy of gipsy jazz and the lyrical honesty of the great chansonniers. Live, La Femme Belge eschews neither chaos nor beauty, performing with an intensity and effervescence seldom seen in acoustic line-ups. Indeed, this outfit is pretty hard to outswing, and their subterranean swing has left already many an audience bewildered. Don't say we didn't warn you, folks!" (Kitschdork Magazine)

Nic-1411JPG.jpg

Van l. naar r. Rik Sturtewagen (violin & bascking vocals), Sebastiaan Gommeren (double bass), Sam Coenegrachts (vocals & lead guitar), Frederic Evrard (rhythm guitar, backing vocals & additional percussion). Op de achtergond: Volksheld.

Nic-1504.jpg

Rik Sturtewagen

Nic-1416.jpg

Sebastiaan Gommeren

SamCoenegrachts.jpg

Sam Coenegrachts

 

Foto's: (c) Frans Piessens

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article
15 mars 2010 1 15 /03 /mars /2010 13:01

Aandachtige bezoekers en toehoorders...

Nic-1381.jpgLuc Neuhuys

FeestTHIERRY.jpgThierry Neuhuys

FeestERIC.jpgEric van Herreweghe

Nic-1463.jpgRenaud

 

(wordt vervolgd)

 

Foto's: (c) Frans Piessens

 

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article
14 mars 2010 7 14 /03 /mars /2010 17:47

FeestLoof.jpg

Mieke de Loof, Renaud en Jan Scheirs

 

FeestSERGE.jpg

Serge Muller, Benjamin Muller en Jan Scheirs

 

FeestPruts-Jan.jpg


Jan Scheirs en Pruts Lantsoght


Foto's: (c) Frans Piessens

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article
14 mars 2010 7 14 /03 /mars /2010 07:05

Maeterlinck3.jpgDe auteur Maurice Maeterlinck wordt volgend jaar in zijn geboortestad Gent gevierd, naar aanleiding van het feit dat hij honderd jaar geleden de Nobelprijs heeft gekregen. Hij heeft die zelf niet in ontvangst genomen. Doktersbriefje. Intimi weten beter. Hij was van nature een schuchter man, en een hypochonder. Er was iets goed fout met zijn hart, beweerde hij, en al zeiden de dokters dat hij teveel at en zich daarom ongemakkelijk voelde, er was iets met zijn hart! Die obsessie voor de dood, zit in de onderstroom van zijn gedichten, in het bijzonder in zijn eerste bundel Serres chaudes uit 1889, maar ook in zijn toneelstukken. Een andere oorzaak van die obsessie is het onderwijs. Specifiek, het Sint-Barbara-college in Gent, waar de leerlingen werden volgepompt met zwaarmoedige gedachten en tijdens de jaarlijkse retraites werden geconfronteerd met hun zondige levenswandel.

Maeterlinck werd op slag beroemd toen in de Figaro van 24 augustus 1890 de invloedrijke Octave Mirbeau een enthousiast artikel schreef over het toneelstuk La princesse Maleine. Hij verhief Maeterlinck daarin zelfs tot ‘le nouveau Shakespeare’. De goeie recensie dankte de Gentenaar niet aan de opvoering van zijn eerste toneelstuk, maar aan de uitgave in boekvorm. Toen werden toneeluitgaven nog besproken in de kranten. Een opvoering heeft hij trouwens zelf niet meegemaakt. Het werd pas na zijn dood, in 1962, ter planke gevoerd.

Nog in 1890 en het daaropvolgende jaar, verschijnen drie eenakters: L’intruse, Les aveugles en Les sept princesses, in het theatermilieu bekend als ‘la petite trilogie de la mort’. Zij worden wel meteen opgevoerd. L’intruse is tevens het eerste symbolische stuk uit de theatergeschiedenis. Het symbolisme was er al wel, in de beeldende kunsten en de literatuur, maar het was de Gentenaar die het introduceerde in het theater. De indringer, zoals de titel in onze schone taal luidt, staat vanaf zijn verschijning ook bekend als ‘un drame d’attente’, doordrenkt van zwartgalligheid en negatieve gevoelens.

Wie is de indringer, die ’ongenode gast’ zoals de letterlijke interpretatie van L’intruse luidt? Goeie vraag. De indringer is geen persoon, maar een toestand. De dood. In een schaars verlichte kamer van een oud landhuis zitten drie zussen te wachten op het overlijden van een vrouw in een belendende kamer. In een andere belendende kamer ligt haar pas gebaarde kind. Dan zijn er nog een blinde grootvader en een wijze oom, en een huisslaaf. Aan het eind van het stuk is niet duidelijk of de dood de vrouw heeft geroofd, al mag dat wel verondersteld worden, door het kruis dat een van de personages maakt bij het binnentreden van de kamer.

Wie wachten zegt of hoort, in de theaterwereld, denkt meteen aan En attendant Godot, van een andere Nobelprijswinnaar, Samuel Beckett. Terecht. Net als Eugène Ionesco is Beckett een groot bewonderaar van Maeterlinck. Ionesco heeft direct uiting gegeven van zijn achting in verschillende essays, Beckett indirect in zijn toneelstukken, want het thema in al zijn stukken is wachten. Is het niet in een lege kamer dan op een kale vlakte.

De indringer is door Peter Misotten, op zijn eentje een hele filmfabriek, bewerkt en opgezet tot er een voorstelling uit te voorschijn kwam, badend in een duister universum. De spelers bewegen zich traag, lijken wel mechanische poppen waarvan de veer een handomdraai van de totale ontspanning verwijderd is. De veer mag dan wel ontspannen zijn, de sfeer daarentegen is dat niet. Enfin, dat is wat Peter Misotten voor ogen stond toen hij L’intruse tegenkwam. Samen met een strakke sfeer in een haast stilstaande wereld wilde hij de toeschouwer angst inboezemen. Met plotse lichtbreuken gekoppeld aan bruuske geluidsschokken meende hij dat voor elkaar te krijgen. Het enige wat hij ermee bereikt heeft is dat enkele mensen bij de derde tsunami de zaal verlieten en Beckettkenner Walter Tillemans zich even verwijderde. Na de voorstelling vroeg hij me of ik angst heb gehad. Zonder op antwoord te wachten liet hij erop volgen: ik moest er alleen van plassen.

Het interieur van de kamer zoals Maeterlinck die zag heeft Misotten vervangen door een tuin, in de volle glorie van de herfst. Wanneer echter een acteur staande tussen de dode bladeren vraagt ‘ Zullen we naar buiten gaan?’ is de slappe lach wel heel nabij. Misotten heeft ook de orkestbak opengegooid. Tussen spelers en publiek gaapt een kloof. Die kloof moest al te veel inleving bij het publiek counteren. Maar het slopen van de vierde wand opent in dit geval de sluizen van de verveling. Je kan met de beste wil van de wereld in het theater van één wereld geen twee maken. Klap op de vuurpijl is de rookmachine. Misotten leek wel het speelgoed een dag voordien voor het eerst gezien te hebben. De ene wolk is nog niet opgelost of een grotere wordt er achteraan geblazen.

Iemand die niet vooraf wat speurwerk verricht, weet bij god niet waar de voorstelling over gaat en om draait. Zelfs al heeft hij alle voorpublicaties in de media driemaal gelezen en gehoord. En al heeft hij de daarin de gestopte stellingen ’t hope gegooid die de verenigde breinen van Einstein en Wittgenstein in omvang overstijgen. Peter Misotten heeft het werk van Maeterlinck niet verkracht, maar het wel zwaar beschadigd. Deze voorstelling is t/m 27 maart enkel in de Bourla te zien en gaat nadien niet op reis. Oef!

Het enige lichtpunt van deze productie is de medewerking van actrice Abke Haring. Ze moet dan wel geen woord zeggen, maar het slot, wanneer zij vermoord wordt en een pracht van een aria kreunt, is zo aangrijpend, dat je als toeschouwer zin hebt om het podium op te springen en de onverlaat die haar strot dichtknijpt een mep van jewelste te geven. Maar ja, juist om dat te beletten heeft Misotten ongetwijfeld die ravijn bedacht.

Guido LAUWAERT

DE INDRINGER van Maurice Maeterlinck – Regie en vormgeving Peter Misotten / De Filmfabriek – info: www.toneelhuis.be

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen
commenter cet article
13 mars 2010 6 13 /03 /mars /2010 19:25

Ziehier de tekst van de inleiding, uitgesproken tijdens de vernissage van de tentoonstelling Mythisch & burlesk: Belgisch.

Speech-HFJ.jpgHenri-Floris Jespers


Wie vertrouwd is met het werk van Jan Scheirs en zijn evolutie wat gevolgd heeft, zal bij een eerste oogopslag wellicht geneigd zijn de nieuwe reeks, Mythisch & burlesk: Belgisch te bestempelen zoniet als een breuk, dan toch als een keer(punt), als een (verrassende) wending in zijn oeuvre, zowel qua compositie als chromatiek. “Ik ben regisseur en acteur van mijn schilderijen”, benadrukte Jan Scheirs in een interview – en hij bewijst dit nu ten overvloede.

Nooit is Jan Scheirs zo bitter grappig en bijtend kritisch geweest als nu, maar liever dan te wijzen op de breuk, is het relevanter eerst de continuïteit te benadrukken. Scheirs heeft zijn tentoonstelling geconcipieerd als een episch geheel, een verhaal over de bedreigde enkeling die, misleid en belaagd, blootgesteld blijft aan de bewuste of onbewuste werking van anonieme, vaak destructieve krachten en machten. Dit is een recurrent thema in zijn werk. Dat gevoel van beklemming was al onderhuids aanwezig in de reeks Mannen met zorgen (2002). Drie jaar later introduceerde hij in de reeks Reflecties van een grijze wereld (2005) een personage dat naar een bühne neerkijkt. Die 'mise en scène' van het personage boven een klein theater waarop dan weer andere personages het / hun verhaal als het ware vertellen / uitbeelden, draagt bij tot de objectivering van een persoonlijk verhaal: “Je kijkt naar jezelf zoals je dat bij een psychoanalyse doet”. Dat was dan ook het kernthema van de tentoonstelling Vernauwing (2007), waarin de herinnering aan verdrongen spanningen verkend werd. Op de vernissage in het Art-Deco oud-zwembad "St François les Bains" vernietigde Scheirs bij wijze van happening een kunstwerk dat hij speciaal in situ gemaakt had.

Achteraf blijkt dit een betekenisvolle symbolische daad: de bevrijding uit de claustrofobie en uit de drukkende greep van de herinnering.

In de reeks waarvan u vanavond de primeur geniet, kijkt de schilder nu vastberaden en met een lucide blik naar het heden.

Jan Scheirs eigent zich daarbij tijdloze mythische figuren en symbolen toe, maar hij introduceert ze via bewuste associaties in een opvallend actueel verhaal waarin Reinaert de vos telkens opnieuw om de hoek komt kijken. In dat beeldrijk en breed uitgesponnen verhaal treffen we onder meer de onberekenbare Lange Wapper en de onoverwinnelijke Kludde, de dappere volksheld Jan zonder Vrees en, heel even, Don Quichot van Antwerpen.

In brede, verhalende composities maakt hij af en toe bewust en met wellust gebruik van elementen uit de rijke Vlaamse picturale traditie (van de Primitieven over Ensor tot de expressionisten) om zijn verhaal te verbeelden, terwijl hij in meer contemplatieve momenten (o.m. in zijn Oesterdilemma's) intuïtief de grens verkent tussen figuratie en abstractie. De ironische maar niet minder programmatische Hommage aan Broodthaers maakt het meteen duidelijk: Belgisch, inderdaad.

Scheirs aarzelt niet spottende kritiek te geven om bepaalde aspecten van de mediatisering, zoals in Debby en Nancy.

Debby-en-Nancy-copie-1.jpg

Debby en Nancy, linnen acryl dubbelhout, 150 x 300 cm

Maar wanneer hij de actualiteit rechtstreeks betrekt in zijn doeken, dan neemt hij nog geen standpunt in, tenzij dan in algemene termen. In feite vertoont hij de kenmerken van een moralist, iemand die de zeden van zijn tijdgenoten waarneemt. En, in dit geval, waarschuwt hij voor “la société du spectacle” die naar onthersening en debilisering dreigt te leiden. Hij vermijdt daarbij de loden ernst van de prijzers van het verleden, die tragische ondergangstoon eigen aan de professionele beschavingskritieikers. U wordt er wel even aan herinnerd dat u als gewillige, passieve toeschouwers van het spektakel bijtijds applaus dient te geven bij de capriolen van de entertainende programmamakers...

Beeldenstorm-copie-1.jpg

Beeldenstorm, linnen acryl dubbelhout, 150 x 180 cm

In Beeldenstorm zie je een befaamd kunstenaar aan een nieuw doek werken. Hij schildert naar een foto dat hij op zijn mobieltje opgeslagen heeft, bij wijze van geheugensteun. Dit tafereeltje is dan weer op zijn beurt geprojecteerd op het doek van een oude bioscoop. Je ziet duidelijk het proscenium en de lampjes die de scène afkaderen en het geheel als het ware inlijsten, een kroonluchter bezet met kevers. Een ooievaar, symbool van liefdadigheid en waakzaamheid, vliegt door de lichtstraal van de projector richting scherm. Brengt hij hoop?

Een vrolijk tafereel is het daar in de cinemazaal niet. Een enkeling die gewurgd wordt door de administratieve rompslomp; raven en kraaien die oppikken wat er nog te pikken valt aan een karkas; mensen die in een paniekerige stormloop weggedrukt en onder de voet gelopen worden, in een poging om toch maar zo dicht mogelijk bij het podium te geraken, erbij te horen, en daarbij niet eens merken dat ze ook een onbekende kunstenaar vertrappelen en verpletteren. Tussen die meute zie je ook mosselen op hun lange, dunne poten meelopen, schapen, een ekster, allerlei vreemde machines en figuren ontleend aan de beeldentaal van Bosch en Breughel – zonder Reinaert de Vos te vergeten, die de boel in gang stak. De scarabeeën van Fabre en de oesters van Scheirs vluchten uit de chaos van het schilderij.

Ja, het stormt beelden in het hoofd van Scheirs.

Don Quichot van Antwerpen trekt ten strijde tegen de vermalende moderne windmolens. Vecht hij tegen de bierkaai?

*

Wat er ook van zij, het is net of Scheirs het theatrale gordijn ophaalt. “Kijk, zie eens wat we hier hebben! We zullen u even iets onthullen”. Het Toneel van de Wereld...

Spiegel-copie-1.jpgSpiegel der ijdelheid, linnen acryl dubbelhout, 110 x 130 cm

Henri-Floris JESPERS

Zondag 14 maart zal de kunstenaar van 15 tot 18 uur in de galerie aanwezig zijn.

The Doorbell Gallery, Gierstraat 7, 2000 Antwerpen.

De tentoonstelling kan nog bezocht worden op 18, 19, 20 en 21 maart van 15 tot 18 uur, daarna op afspraak.

Foto's: © Frans Piessens.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article
13 mars 2010 6 13 /03 /mars /2010 17:38

Speech-Heylen.jpg

Donderdagavond 11 maart opende Philip Heylen de verbluffende tentoonstelling van Jan Scheirs (°1973) in The Doorbell Gallery te Antwerpen: Mythisch & Burlesk: Belgisch.

De vernissage werd zo druk bezocht dat de voortreffelijke gastheer en gastvrouw Pieter de Mik en Els van Kerckhove amper de kans kregen hun talrijke gasten te begroeten, w.o.Pacco Fernando Cerutti, Lydia Collin, Kris Kenis, Pruts Lantsoght, Mieke de Loof, Grietje van Looy, Serge en Benjamin Muller, Luc en Thierry Neuhuys, Renaud, dr. Leo Ruelens, mr Bruno Vantomme, Herman “Gepetto” van de Velde; plastische kunstenaars Luc Boudens en Nono Pessoa; Jan “Villa Germaine” van de Wiele; tuinarchitect Jan Joris; fotografen Marc Drofmans en Frans Piessens; pianist Christoph Skerath; de bühne, de beeldbuis en het witte doek waren prominent aanwezig (actrices en acteurs Chadia Cambie, Brigitte Derks, Eric van Herreweghe, Tania Poppe, Magali Uytterhaegen, Karen de Visscher).

sfeer.jpgsfeer2.jpg

De Antwerpse schepen van Cultuur volgt nu al geruime tijd de evolutie van de kunstenaar op de voet en op hem is dus Lucas 6, 45 onverminderd van toepassing: “uit den overvloed des harten spreekt zijn mond”, wat altijd borg staat voor een verhelderende improvisatie.

Bij vorig werk van Jan Scheirs maakte Philip Heylen soms spontaan de verbinding met Eugène Van Mieghem en hoe deze ook zo treffend de condition humaine kon vatten. Bij Van Mieghem waren het emigranten, onrustige zwervers tussen thuisland en een nog onbekende bestemming. Bij Jan zijn het dolende tijdgenoten, even onrustig en even onbestemd. In zijn nieuwe werk heeft Scheirs een belangrijke stap gezet.

Er zijn wat gordijnen verwerkt in de jongste schilderijen van Scheirs. Dat was dan ook de aanleiding voor de schepen om even te verwijzen naar de tentoonstelling Kamers vol kunst die thans in het Rubenshuis loopt: “Sommige magistrale doeken kregen destijds een gordijntje. Niet alleen om deze belangrijke werken af te schermen tegen de invloed van stof en licht maar ook om hun voornaamheid te onderstrepen: het gordijntje ging pas open als er een belangrijke kunstkenner of een zeer hooggeplaatste de collectie kwam bekijken”.

Dat is ook het geval voor Scheirs' schilderij Crisis. Hier dan toch meteen zichtbaar...

CrisisDEF.jpg

Crisis, linnen, acryl, vernis, dubbelhout, 70 x 90 cm

Speciaal voor de vernissage componeerde de groep La Femme belge twee stukken.

FemmeBelge.jpgFoto's: (c) Frans Piessens.

 

HFJ

(wordt nog straks en morgen vervolgd)

 

Zondag 14 maart zal de kunstenaar van 15 tot 18 uur in de galerie aanwezig zijn.

The Doorbell Gallery, Gierstraat 7, 2000 Antwerpen.

De tentoonstelling kan nog bezocht worden op 18, 19, 20 en 21 maart van 15 tot 18 uur, daarna op afspraak.

 

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article
11 mars 2010 4 11 /03 /mars /2010 11:08

JanScheirs.jpg(c) Frans Piessens

Vanavond presenteert Jan Scheirs zijn recente werken: Mythisch & Burlesk: Belgisch. De tentoonstelling wordt om 20 uur geopend door Henri-Floris Jespers en Philip Heylen, schepen van Cultuur. U bent vanaf 19 u welkom.

Wie vertrouwd is met het werk van Jan Scheirs (°1973) en zijn evolutie wat gevolgd heeft , zal misschien bij een eerste oogopslag geneigd zijn nieuwste reeks te bestempelen zoniet als een breuk, dan toch als een keer(punt), als een (verrassende) wending in het oeuvre van de kunstenaar, zowel qua compositie als chromatiek. “Ik ben regisseur en acteur van mijn schilderijen”, aldus Jan Scheirs in een interview met Connexion – en hij bewijst dit nu ten overvloede.

De in alle opzichten verrassende tentoonstelling van het jongste werk van Jan Scheirs werd geconcipieerd als een geheel met epische allures. Het is net of een gordijn opgehaald wordt: “Kijk, zie eens wat we hier hebben!” Het Toneel van de Wereld...

Frans-Piessens-Atelier-Scheirs---01.jpg

(c) Frans Piessens


Tot vanavond 20 uur rust er een embargo op de reproductie van de reeks Mythisch & Burlesk: Belgisch. Ik hou mij daar dus aan en publiceer hier slechts twee atelierfoto's, met dank aan Frans Piessens. Meer in de volgende afleveringen.

Henri-Floris JESPERS

The Doorbell Gallery,

Gierstraat 7 te Antwerpen

Deuren: 19 u.

Opening: 20 u

www.scheirs.com

 


 

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche