De Standaard censureert protest tegen censuur!

Onderstaande Open Brief, rond de politiek-correcte censuur in Vlaanderen, verscheen op donderdag 9 april in De Standaard. Het feit dat zwaargewichten zoals Etienne Vermeersch hem tekenden, belette deze “kwaliteitskrant” nochtans niet om zelf aan censuur te doen en passages te schrappen (cursief aangeduid) zonder enige ruggespraak met de initiatiefnemers. Hier dan de complete tekst.

 De “Gounod/Dillen-affaire” toont aan dat we ons in

een feitelijke toestand van censuur bevinden.

Het verhaal is ondertussen bekend: een voortreffelijke Mitterrand-biografie, onder meer op Klara en in NRC-Handelsblad bejubeld, getekend Vincent Gounod, bleek in werkelijkheid van de hand van VB-politicus Koen Dillen. Waarna weldenkend Vlaanderen helemaal van de wijs geraakte, en ervoor zorgde dat het boek nauwelijks nog te verkrijgen was in het normale circuit. In Nederland ligt het wel open en bloot in de etalage. Gaan we terug naar de tijd van de sexshops?

Het voorval legt een diepere malaise bloot binnen het cultureel/academisch universum in onze contreien. Het fameuze “cordon” rond één bepaalde partij, waarvan we het strategisch nut in het midden laten, heeft er blijkbaar voor gezorgd dat boeken niet meer hoeven gelezen te worden om er een oordeel over te vellen. We willen hier de welles-nietes discussie niet voeren of die ene Antwerpse ‘linkse boekhandel met een duidelijk profiel’ het boek nu achteraf uit de rekken haalde of niet (daarover lopen de versies sterk uiteen). Feit is dat de Mitterrand-biografie van Koen Dillen niet racistisch of xenofoob of negationistisch is, maar gewoon een hoop heisa veroorzaakt omdat de auteur met het etiket “fout” op zijn hoofd rondloopt, waardoor hij zich gedwongen voelde om een pseudoniem te gebruiken.

Vlaanderen schijnt opgedeeld te zijn in een politiek-correcte helft die toegang krijgt tot de media, vlot een uitgever vindt, het obligate BV-kransje bemant; en anderzijds een schimmig continent van onbespreekbare, verboden, uit de publieke sfeer geweerde politisch-unfähige mensen, zoals dat onder de nazi’s heette. Dat de boekensector zich hier van zijn braafste en meest conformistische kant toont, is ook duidelijk. Bij de meeste boekhandels en grote ketens is de fameuze Mitterand-biografie, sinds Gounod zich als Dillen ontpopte, enkel “op bestelling” verkrijgbaar. Dat is een feitelijke toestand van censuur, waarbij zelfs de heilige koe van de commercie wordt geslacht (Dillens boek zou ondertussen een kaskraker kunnen zijn) om onze ziel van smetten te vrijwaren. Het is bekend dat boek.be, organisator van de Antwerpse Boekenbeurs, nog steeds een index hanteert van ongewenste auteurs en verboden uitgeverijen.

“De linkse kerk in Vlaanderen heeft vandaag nog altijd een probleem met intellectuele diversiteit,” concludeert Dillen terecht. Inderdaad. Het begrip “controverse”, absoluut nodig in een volwassen democratie, verstuift hier compleet. Zelfs al strookte zijn boek niét met de politieke weldenkendheid, zelfs al was het zo “fout” als wat, ook dan, juist dan zou het boekenwezen het moeten omarmen, omdat het tegenspraak zou oproepen en reacties provoceren. Zoiets heet polemiek, in Vlaanderen een hachelijk punt.

Om die reden wensen wij eveneens een lans te breken voor de vrije verkoop van Filip Dewinters pamflet Inch’ Allah. Dit houdt geen stellingname in over het boek, de auteur of zijn partij. Maar zolang een publicatie niet tot geweld oproept - wat het boek van Dewinter niet doet - is iedere feitelijke censuur een lachwekkende vertoning van politieke onvolwassenheid.

Wij willen ons, van links tot rechts, formeel van die censuur distantiëren. Vlaanderen mag langzamerhand wel eens ontwaken uit zijn politiek-correcte sluimer om eindelijk kennis te maken met de kunst van de dialectiek.

Ludo Abicht, docent filosofie, Vital Baeken (”Vitalski”), schrijver, Benno Barnard, schrijver, Gerard Bodifee, auteur, Mimount Bousakla, politica, Hugo Coveliers, advocaat, Thierry Debels, auteur-publicist, Saskia De Coster, schrijfster, Eric Defoort, historicus, Leo de Haes, uitgever, Gust De Meyer, hoogleraar KUL, Peter De Roover, publicist, Willem Elias, gewoon hoogleraar VUB, Derk Jan Eppink, publicist-politicus, Valerie Lempereur, uitgeefster, Bart Maddens, politicoloog, Marc Platel, journalist, André Posman, artistiek directeur De Rode Pomp-Gent, Godfried-Willem Raes, muziekmaker – filosoof, Jean-Pierre Rondas, producer VRT Radio Klara, Johan Sanctorum, filosoof-auteur, Matthias Storme, jurist, Johan Swinnen, professor VUB & Artesis Hogeschool, Frank Thevissen, communicatie-expert, Jef Turf, ex-journalist, publicist, Luc Van Braekel, blogger, Jan Van de Casteele, hoofdredacteur Doorbraak, Gie van den Berghe, ethicus, Luc van Doorslaer, academicus-journalist, Marc Vanfraechem, blogger, Geert van Istendael, schrijver, Wim van Rooy, publicist, Jan Verheyen, filmmaker, Jos Verhulst, publicist, Etienne Vermeersch, moraalfilosoof,Jurgen Verstrepen, politicus, Julien Weverbergh, uitgever.

Comments

[Stefan van den Broeck]

Beste Henri-Floris,
Uiteraard mag je mijn reactie opnemen.

[Stefan van den Broeck]

Beste Henri Floris,

Ik begrijp de bekommernis van de ondertekenaars van deze brief als het woord censuur valt, ik deel die volkomen. Alleen vind ik dat zij zich in dit geval vergissen. Er is helemaal geen sprake van censuur of zelfs 'feitelijke censuur'. De omschrijving 'nauwelijks verkrijgbaar' is een grove overdrijving. Gounod/Dillens boek is wel degelijk verkrijgbaar: laten we wel wezen, mijn eigen roman is in boekhandels ook alleen nog op bestelling te verkrijgen: is dat dan ook 'feitelijke censuur'? En ze spreken over 'de meeste boekhandels': hebben ze dat allemaal persoonlijk gecheckt, of geloven ze Koen Dillen op zijn woord? En het wegwuiven van de vraag of de Groene Waterman het boek nu uit de rekken haalde of het er nooit in plaatste is wel heel gemakkelijk. In het laatste geval vervalt immers hun hele argumentatie. Bovendien gaat het argument over angst voor intellectuele diversiteit in dit geval niet op: Gounods boek is geen ideologisch boek, maar een biografie. Natuurlijk wil iedereen dat zijn boek zo veel mogelijk publiciteit krijgt, maar mag men dat daarom eisen? Wat Filip Dewinters Inch Allah betreft: dat boek is vrij te koop: ik kan iedereen zo meenemen naar een boekhandel waar het openlijk in de etalage ligt, en dat is geen boekhandel met banden met het Vlaams Belang. Het boek werd ook uitgebreid besproken in de gazet van Antwerpen: nogmaals er is geen sprake van censuur. M.i. laat men zich hier misbruiken door Dillen en co, zodat ze opnieuw in hun geliefde slachtofferrol kunnen kruipen. De bekommernis om en zo breed mogelijk maatschappelijk debat is legitiem en die deel ik, alleen vind ik dat dit geval geen goede illustratie is van de verschraling van het debat. Ik kan het uiteraard niet bewijzen, maar alles heeft veel weg van een PR-stunt voor het boek van Koen Dillen. Dat de Standaard zinnen uit de open brief schrapte is op het eerste gezicht niet netjes, maar heeft misschien ook te maken met een (misplaatste) poging om de schrijvers tegen zichzelf te beschermen: de geschrapte zinnen zijn gratuite en zeer ongenuanceerde beweringen zonder bewijsvoering of bronvermelding. Dat kan op een blog, maar een kwaliteitskrant moet op zijn tellen passen.

[CDR-Mededelingen]

Dank voor je reactie. Ondertussen had ik ook al nieuwe info verzameld. Ik kom hierop terug in de eerstvolgende aflevering van de Mededelingen - en neem aan dat je er geen bezwaar tegen hebt dat ik
je reactie opneem.
Met een vriendelijke groet,
Henri-Floris Jespers

[L. Douze]

Overigens is de tweede cursieve passage (over Filip de Winter) wel te lezen in de weergave van de open brief op de site van De Standaard!