Wim Van Gansbeke over Julien Schoenaerts

Door de gekwetste en gekwelde blik,

door de met angst en berusting tegelijk geladen gebaren,

door de slepende en toch dragende, aarzelend-vermoeide

en toch gloedvolle stem, sijpelt subtiele ironie naar buiten,

gefilterd door zelfbewustzijn.

Het lijkt theater maar het is metamorfose.

Het verschijnsel bekijkend, betreed je een gebied waar vele

werkelijkheden mekaar overlappen en samenvloeien

tot een nieuwe werkelijkheid.

De omgeving wordt schemerig, vaag, lost zich op in

andere omgevingen,

waarbinnen een volkomen authentieke beleving

wordt uitgekristalliseerd tot een tijdeloos moment.

Nadien is de acteur een ietwat grijzende man

met uitdunnend haar en een brilletje,

maar met een verrassend jongensachtig gezicht.

Een met helder licht omgeven kind…

(Citaat uit Kritisch Theaterlexikon / Vlaams Theaterinstituut, 1997)