Beeld van Wilfried Pas op het graf van Michel Bartosik

Familieportret in een trui van wolken

Voor Louise, mijn vrouw

Ik hurk in de gevoerde hemel van de herfst

met een gobelin van geduld

met de grijze haren van een harp

met de cello van mijn verdriet.

Daar wandelt mijn vader

in parken waar zeepbellen

wolken worden en geeft

elk stofdeeltje de naam

van een sneeuwvlok.

Daar zit mijn moeder

in een stoel van zout en zingt:

met de regen op de ramen

lopen evenwijdig mijn tranen.

En op het voorhoofd van dit knielend

jaargetij wordt in een vrouw langzaam

mijn vrouw zichtbaar.

Mijn stem vloeit naar spiegels,

haar communicerende vaten.  

De tijd is een vijver in de oceaan.

De wolken klappen

als een deksel over

deze rinkelende handenkraal dicht.

Glimlachend achter het vergulde glasraam

van de tuberculeuze ster.

Dit gedicht werd opgenomen in De verzamelnaam der eenzaamheid, uitgegeven door Pink Editions & Productions in 1976. De bundel opent met een tekening van Louise Chevalier.

Op 6 mei 1976 omschreef Michel zijn bundel als “het werk van krampachtigheid en leerjaren”…

 

Op het ere-perk van Schoonselhof te Antwerpen werd op het graf van Michel Bartosik een beeld van Wilfried Pas geplaatst.