Melopee-prijs: het winnende gedicht

Vader

Vader, knarsetandend in alle talen,

eet zijn gedachten van glas

waardoorheen wij naar hem staren

als naar dovend vuur.

Hij is een fakkel

van praatjes voor de vaak

en steeds vaker slaapt hij

in zijn opgelapte woorden,

in het mompelende bed

van zinnen die hij spant

tussen ons

en de kinderen die hij zich wenst.

De warmte van zijn mond neemt

af. Vader vervaagt in raamverhalen,

in rijmpjes

over hoe het vroeger was,

toen wij nog niet huisden

in zijn slapengaan.

Hij geeuwt en luistert

naar zichzelf. In zijn tong

zit een eeuw, in zijn lichaam

hooguit een derde.

Vader hoort ons niet

en stapelt slapeloos kinderen

in zijn hoofd.

Yannick DANGRE