Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
2 octobre 2013 3 02 /10 /octobre /2013 17:14

 

Muziek.jpg

Wat gebeurt er in ons brein als we naar muziek luisteren? Hoe kan muziek onze hersenen verrijken? Zijn muzikaliteit en maatgevoel aangeboren of aangeleerd? Zijn er culturele verschillen? Wat is het verband tussen muziek en emoties, en welk effect heeft muziek bij revalidatie en sport? Henkjan Honing  (hoogleraar muziekcognitie Universiteit van Amsterdam) en Marc Leman (hoogleraar systematische musicologie UGent) geven een lezing en gaan daarna met  Eos-redacteur Reinout Verbeke in gesprek.

Henkjan Honing  (°1959) studeerde in Utrecht, Stanford en London en is als hoogleraar Muziekcognitie verbonden aan de Universiteit van Amsterdam. Hij is een gepassioneerd voorvechter van dit nieuwe interdisciplinaire vakgebied, dat ons fundamentele inzichten verschaft in de rol van perceptie, emotie, geheugen, aandacht en verwachting in het luisteren naar muziek. Er verschenen meer dan 150 publicaties van zijn hand over muziekcognitie en muziektechnologie. In 2009 publiceerde hij het boek Iedereen is muzikaal. Wat we weten over het luisteren naar muziek. In 2011 werd de Engelse vertaling van dit boek geïntroduceerd tijdens de TEDxAmsterdam.

Marc Leman  (°1958) is gewoon hoogleraar systematische musicologie en directeur van het IPEM (Institute for Psychoacoustics and Electronic Music) aan de UGent. In zijn onderzoek houdt Leman zich bezig met de vraag waarom muziek mensen boeit, en hij stelt dat lijfelijkheid en beweging daarin een belangrijke rol speelt. Onderzoeksresultaten hebben bijgedragen geleverd op het gebied van musicologie, hersenonderzoek, interactieve multimedia, audio archivering en datamining. Leman publiceerde meer dan 300 artikels en boeken, waaronder Music and schema theory (1995), Embodied music cognition and mediation technology (2007) en Musical gestures: sound, movement and meaning (2010).

*

Maandag 7 oktober 2013 - 19:30

Handelsbeurs Concertzaal, Kouter 29, 9000 Gent. Gratis, reserveren aanbevolen.

Organisatie: deBuren, Fonds Wetenschappelijk Onderzoek - Vlaanderen (FWO), Wetenschappelijk Tijdschrift Eos en Handelsbeurs Concertzaal.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
26 septembre 2013 4 26 /09 /septembre /2013 12:34

 

DSC04084.jpg

Dr. Willem van der Eyken (r.) in gesprek met Jan Parez

Ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de geboorte van Ernest van der Eyken hield dr. Willem van der Eyken tijdens de talrijk bijgewoonde september-bijeenkomst van de Culturele kring Exlibris een causerie over zijn vader. Ernest van der Eyken was gedurende vele jaren een trouwe bezoeker was van deze maandelijkse bijeenkomsten.

DSC04093.jpg

Willy Braspennincx, Joke van den Brandt en Paul Esterbecq

Met projectie van foto’s uit het familiearchief overliep de spreker het rijkgevulde leven van de begaafde violist, dirigent en componist. Ernest van der Eyken was een gepassioneerd kunstenaar die in de muziekwereld van zijn tijd een belangrijke rol heeft gepeeld. Door zijn internationale belangstelling (deels ontstaan door zijn voorzitterschap van SABAM), kwam hij in aanraking met grote componisten zoals Zoltan Kodaly, Morton Gould, Horowitz en met andere creatieve kunstenaars, letterkundigen, schilders , beeldhouwers en velen werden ook vrienden. Naast lesgeven, optreden, dirigeren enz. werkte hij voor de BRT en de pas opgerichte Belgische televisie. Hij is van zo grote betekenis geweest voor het artistieke leven in ons land, in het bijzonder voor de muziek, dat in 2011, onder impuls van Willem Van der Eyken besloten werd tot de oprichting van het Ernest van der Eykenfonds. Dit fonds wil in de eerste plaats de herinnering aan de componist levend houden. Verder wordt het werk van kunstenaars in het algemeen ondersteund door lezingen, voorstellingen enz.

DSC04096.jpg

Irène Broer, Elske van Royen, dr. Paul Hoffbauer, Mieke van Dessel en Gert Vingeroets

DSC04087.jpg

Freddy Van Bogget, Chris Torfs, Wim De Cock en Min, Jetje van Wesemael en Rita Heeb

Elk jaar wordt een concert georganiseerd waarop o.a. werk van E. van der Eyken wordt gespeeld. Vanaf dit jaar werd ook een Prijs Ernest van der Eyken opgericht ter aanmoediging van jonge componisten.

JvdB

Foto’s F.I. van Damme

*

Jaarconcert met uitreiking “Prijs Ernest van der Eyken-2013” op zondag 27 oktober 2013 in de concertzaal van de Muziekacademie Ekeren. Tijdens dit concert zullen o.a.liederen van E.v.d.E. gezongen worden door Anne Cambier. Er wordt ook werk uitgevoerd van de bekroonde jonge componist Nils Van der Plancken

*

Zie de blog van 8 februari 2010:

http://mededelingen.over-blog.com/article-componist-ernest-van-der-eyken-overleden-44547580.html

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
15 septembre 2013 7 15 /09 /septembre /2013 02:35

mini-DuoLandini-05

Jenny Spanoghe (viool) en Jan Van Landeghem (piano)

Het duo Landini speelt op zaterdag 21 september werken van A. Vivaldi, J.S. Bach, B. Smetana, J. Massenet, A. Piazzolla, J. Van Landeghem.

Sorodha-concert-210913.jpg

Het concert wordt georganiseerd door de v.z.w. Sorodha, de jongste metamorfose van de roemrijke Société Royale d'Harmonie, opgericht in 1814. Frank De Vos heeft hier al de aandacht gevestigd op de activiteiten van de Sorodha.

http://mededelingen.over-blog.com/article-ontmoetingen-dirk-verelst-en-de-societe-royale-d-harmonie-d-anvers-114316812.html

*

Zaterdag 21 september, Love2Arts Gallery, Desguinlei 90, 2018 Antwerpen.

Tickets: 10 € / –12j gratis.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
7 août 2013 3 07 /08 /août /2013 12:00

 

Getuige-van-de-dood-van-een-held.jpg

Eddie Cochran

David Harman (1941-2009) was de echte naam van Dave Dee, zanger van de zestiger jaren hitmachine Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich. Bizar. Een van Dave Dee’s helden was de Amerikaanse zanger-gitarist Eddie Cochran, bekend van nummers als C'mon everybody  en Summertime blues. Voor David Harman Dave Dee werd was hij politieagent, in Chippenham. Op 17 april 1960 verongelukten daar Gene Vincent en Eddie Cochran. Eddie, nog niet eens 22, overleefde de klap niet. De eerste getuige was....politieagent Dave Dee! Een maand na de crash stond Cochran in Engeland op nummer 1 met Three Steps To Heaven, destijds ook in onze contreien een ferme hit.

Bert BEVERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
7 juin 2013 5 07 /06 /juin /2013 12:41

 

DiegoClavel.jpg

 

Uitsluitend voor de liefhebbers.

Denkend aan Wannes van de Velde: Diego Clavel (Diego Andrade Martagón , ° La Puebla de Cazalla, Sevilla,°1946).


In die volgorde te beluisteren:

 

http://www.youtube.com/watch?v=K4FpdGS7o68

 

http://www.youtube.com/watch?v=-esK0IYzCO

 

http://www.youtube.com/watch?v=rXodUWKuCIQ


Niet zomaar “leuk” vinden. Luisteren!


Duende! Arte puro, ni más ni menos.


Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
30 avril 2013 2 30 /04 /avril /2013 17:17

 

Satie-1.jpg

Haar blik is een zacht warm sieraad. U ziet het wanneer zij de ogen opslaat. Wat zoekt die blik? De schoonheid van deinende schepen? De plaats waar de oude nachtegaal zich ophoudt? Het huis waarin de dichter is geboren? Neen: zij gaat uit en kan haar parasol van varkenszijde niet vinden, de parasol die eruitziet als een tomaat.’

Deze Blik is een van de merkwaardige tekstjes die Erik Satie (1866-1925) naliet. We kennen hem natuurlijk vooral als de componist van onvergetelijke stukken als de Gymnopédies, de Gnossiennes en het door mij warm gekoesterde Je te veux valse, maar hij schrééf ook. En beslist niet geheel onverdienstelijk.

Ik heb vroeger een arme man gekend die, uit angstvalligheid, nooit thuis heeft willen slapen, zeggende dat zijn naam een naam was om er mee buiten te slapen. Die herinnering is mij niet onaangenaam’ is nog zo’n merkwaardig stukje. En: ‘Wat ik zou wensen is dat alle Fransen die zelf op Frans grondgebied, uit Franse ouders zijn geboren, of er als Fransen uitzien (het moge duidelijk zijn: de EU bestond nog niet, BB), recht zouden hebben op een betrekking als postbode in Parijs.’

Zit, u vermoedde zulks waarschijnlijk reeds, te bladeren in Teksten van Erik Satie, uit het Frans vertaald door Frieda van Tijn-Zwart en uitgegeven door Querido in 1976, en door mij in datzelfde jaar aangeschaft. Het is een bizar boek, met voorwoorden bij zijn eigen composities (bij Vexations : ‘Om dit motief 840 maal achtereen voor zichzelf te spelen, is het goed om zich van tevoren, en in de diepste stilte, door ernstige onbeweeglijkheid voor te bereiden’) en reeksen als Aantekeningen van een zoogdier en Memoires van een vergeetal. Waarbij ook Relâche de revue passeert, het ballet dat Satie in 1924 componeerde bij het concept van Francis Picabia.

Satie-2---Decor-voor-Relache.jpgDecor voor 'Relâche'

De première daarvan, geprogrammeerd op 27 november 1924 in het Théâtre des Champs Élysées in Parijs, zorgde voor heel wat ophef. Het publiek (waaronder André Breton, Marcel Duchamp en Fernand Léger) trof een gesloten deur. De première van Relâche ging niet door omdat Jean Börlin, de eerste danser, ziek was maar vermits relâche in het Frans zowel ontspanning als afgelasting  betekent werd een en ander geïnterpreteerd als een dadaïstische ‘handeling’. Hetgeen niet het geval was, want René Clair had voor de gelegenheid zelfs de pauzefilm Entr’acte vervaardigd. Met Picabia en Satie zélf in de hoofdrollen.

Satie-3---Still-uit-Entr-acte.jpg

Still uit 'Entr'acte'

Waarom kom ik hierop? Wel: een foto uit Entr’acte ken ik al heel lang (staat ook in bovenvermeld boek), maar nu kwam ik de film in kwestie ook ‘gewoon’ tegen op YouTube:

http://www.youtube.com/watch?v=mpr8mXcX80Q

SatieNeuhuys.jpg

Het sierlijke handschrift van Satie

Bert BEVERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
28 février 2013 4 28 /02 /février /2013 19:55

 

SweetsNUPIE.jpg

Kristina Meganck en Roger Nupie brengen een gloednieuwe versie van hun succesvol programma dat geheel in het teken van de liefde staat. Kristina kiest resoluut voor haar eerste en grote liefde: de klassieke muziek. Zij brengt een gevarieerde selectie liederen en aria’s, van Sturm und Drang tot ontroerende intimiteit. Eén en al ernst? Vergeet het maar: haar ontwapenende humor en ongedwongen contact met het publiek, plus Roger Nupie die zowel vertelt over de romantische passie als het venijn in de staart van de liefde en dit programma wordt een spetterende show, live begeleid door pianist Govaart Haché en violiste Marleen Van Holder.

Première op 29 maart, 20 uur, in Den Drubbel, Generaal Drubbelstraat 50, 2600 Berchem.

Reservatie: 03 290 76 61, 0485 406 518, kristinameganck@antwerpen.be

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
14 février 2013 4 14 /02 /février /2013 00:05

 

Dylan4.jpg

Joan Baez en Bob Dylan

 

Op 12 februari 2009 verscheen op Mededelingen het voorstel van Herman. J. Claeys – met een knipoog naar Allerheiligen en Allerzielen – om Valentijnsdag “Allerharten “ te noemen: 'Ik laat mij daarbij inspireren door de Zweden. De themadag van liefde en genegenheid noemen zij naast Valentijnsdag de laatste jaren ook steeds vaker Alla hjärtans dag, letterlijk 'de dag van alle harten, allerhartendag'. (1)

 

Begin de jaren zeventig is voor mij de tijd van tweetakt brommers, lang haar, bluejeans met olifantenpijpen en Lp’s. De eerste grote liefdes die kwamen, werden nadien weer kleiner. De eerste gitaarakkoorden werden aangeleerd. Dylan kweelden we, een icoon die al vijf decennia aan de top staat.

 

Wanneer in 1961 Bob Dylan ( Robert Allen Zimmerman, 1941) in Greenwich Village aanmeert, is Joan Baez al enkele jaren de bekende koningin van de folkscene. Zij ontmoetten elkaar in 1963 en samen treden ze op. Het is Joan Baez die aan de wieg staat van Dylans carrière. Dank zij Baez debuteert hij op het Newport Folk Festival. Enkele jaren later wordt zij door haar geliefde onttroond en laat hij haar in zijn stofwolk achter. Hun relatie kent vele hoogtes en laagtes. Deze eindigt In 1965. Een van de breekpunten is zijn reis naar Engeland in 1965. Hij nodigt haar zelfs niet uit op zijn concerttour.

 

Met bekende nummers als Like a Rolling Stone, Ballad of a Thin Man, All Along The Watchtower, Masters of War en niet in het minst met Blowin’ in the wind wordt Dylan de geëngageerde chroniqueur van de jaren zestig. Hij weigert echter het geweten van zijn generatie te worden en slaat telkens nieuwe paden in. Dit wordt hem door zijn eerste bewonderaars niet in dank afgenomen. De politieke rol die activiste Joan Baez hem wilde laten spelen, wijst hij af. Zij daarentegen blijft zich inzetten voor vrede en vrijheid, tegen onrecht en oorlog. Zij is bevriend met Martin Luther King, neemt deel aan zijn marsen voor burgerrechten in Washington, de manifestaties tegen de rassenscheiding in Alabama en de Vietnamoorlog. Tijdens hevige bombardementen bezoekt zij in Noord-Vietnam een Amerikaans krijgsgevangenenkamp.

 

Diamonds and rust schrijft zij in 1975, tien jaar later. (2) Bij elk optreden staat het steevast op het programma. Het is gericht aan Bob Dylan, haar grote liefde. Zij beschrijft er hun verlopen liefde zonder bitterheid, zonder haat, heel sereen.

 

Het portret van een eenzame vrouw. Op een avond bij volle maan, gaat de telefoon. Het is haar oude liefde, de man met wie ze haar meest passionele jaren heeft mogen beleven. Hij wil haar terugzien. Hun jeugd is al lang achter de rug en zijn telefoontje roept vele herinneringen op. Zij herinnert zich de rebelse jongen die hij was, een jonge god aanbeden door de menigte: Already a legend. The unwashed phenomenon”. Zeer precieze beelden worden opgeroepen: hij op de scène, hij in een draaikolk van dode bladeren, hij met sneeuw in het haar….

 

In My poetry was lousy, you said trilt even de pijn van het afgewezen zijn. De tekst die subtiel balanceert tussen heden en verleden is eenvoudig en authentiek. De oprechte emoties in combinatie met het loepzuivere gitaarspel en haar stem (met een sterk vibrato) maakt dit lied van Joan Baez tijdloos.

 

In 1975 zingt zij nog And if you’re offering me diamonds and rust. I’ve already paid. Vanaf 2007 wordt de laatste zin: “ Well, I’ll take the diamonds”.

 

In deze laatste zuurzoete nostalgie, gouden dromen en ontzilverde verwachtingen horen we de voortschrijdende tijd, hoe een iemand evolueert. Het verleden blijft hetzelfde, alleen de terugblik verandert.

 

Mag 14 februari vooral een dag zonder gebroken harten zijn...

 

Frank DE VOS

 

(1) http://mededelingen.over-blog.com/article-27863328.html

(2) http://www.youtube.com/watch?v=GGMHSbcd_qI

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
11 février 2013 1 11 /02 /février /2013 08:00

 

composer_412_0.jpg

Op 11 februari 2003 overleed Peter Welffens in Deurne bij Antwerpen. In mei van dat jaar zou hij 79 geworden zijn. Het verlies van zijn echtgenote Louise enkele jaren voordien was voor hem een onoverkomelijk verlies. Peter was een markante persoonlijkheid in het Antwerpse muziekleven en een gevierde leraar aan het conservatorium. Met zijn verdwijnen van de muzikale Antwerpse scène werd de laatste rechtstreekse band met Peter Benoit doorgeknipt. Zijn vader was nog leerling geweest van Peter Benoit en zijn grootvader had de verlichtingslampen van de Bourlaschouwburg nog gemaakt.

 

Na lessen bij een pleiade aan componisten en leraars zoals Karel Candael, Lodewijk Mortelmans en Jef Van hoof, stond hij op zijn 21ste  naast tante Corry om het toenmalige gloednieuwe Jeugdtheater gestalte te geven. Het werd meteen duidelijk dat de theaterwereld voor hem gemaakt was en omgekeerd. Meer dan veertig jaar heeft hij zich ingezet om jongens en meisjes muzikaal te begeleiden in de wondere wereld van al de sprookjes en verhaaltjes rondom beren, konijnen, prinsessen, paddenstoelen of heksen, al of niet wegdromend naar exotische landen. Peter Welffens kon zijn muzikaal talent inzetten bij het leren van de liedjes aan die joelende massa, en zelf ontwikkelde hij een muzikaal aanpassingsvermogen en ook een juiste feeling om dramatische momenten te kleuren en uit te beelden met de weinige middelen die hem ter beschikking stonden. Nog steeds zijn er heel wat mensen die met dankbaarheid terug denken aan deze Gouden tijd van het Antwerpse Jeugdtheater en aan de man die, met zijn uitgehouwen profiel achter de vleugelpiano, dit vrolijke maar aandachtige publiek in goede muzikale banen te leidde.

 

Zijn mooiste werk voor de jeugd leverde hij in 1976 met zijn grote kindercantate Hoe de slakken hun huisje kregen  naar een sprookje van Koningin Fabiola. Hij werd ermee populair op de Antwerpse tram bij de schoolgaande jeugd en de uitvoeringen hebben zich in die jaren opgevolgd als een sneltrein.

 

Spraakmakend was ook de opera  Stroppe La Corde  die hij in 1966 schreef. Als thema nam hij het dierenepos Reinaert de vos.  Het was een treffende, speelse typering van al de dierenpersonages en hun karakters. Deze opera werd eveneens uitgevoerd op de toenmalige Vlaamse Televisie (BRT). Men kan er tegenwoordig maar met enige bitterheid van dromen.

 

Als men van theater spreekt dient het ballet zich automatisch aan. Peter Welffens schreef balletten op vraag van Lea Daan, Jeanne Brabants, Aimé de Lignière. Ook het Nationaal ballet van Canada vroeg hem een originele partituur dat ze uitdroegen over de ganse wereld. En dan was er nog Jeanne d’Arc  een “drame dansé”  dat hoge ogen gooide in Frankrijk.

 

Van een gans andere aard is zijn Stabat Mater die in première ging onder de koepel van de Santa Maria del Fiore in Firenze, en de groots uitgebouwde Rubensdiptiek in 1977. Daarin wist hij op een schitterende manier een Rubensiaanse dramatiek te laten opklinken in de Kruisoprichting, en - als tegenpool, de lichtheid en frivoliteit van de Tuin der Liefde scherp uit te tekenen, om in de slotfase, alles te laten open bloeien in een hommage aan de triomferende liefde.

image001.jpg

Zijn pedagogische kwaliteiten werden geapprecieerd in Studio Herman Teirlinck en later aan het Conservatorium van Antwerpen waar hij zijn fijngevoeligheid in harmonie, contrapuntisch denken of rijke harmonisatie met verve wist over te brengen aan zijn vele leerlingen.

 

Peter was steeds zeer emotioneel bezig met muziek, het was een dagelijkse zuurstoftank die hem liet leven en denken, waarin hij zijn vreugde, zijn verlangen, zijn woestheid of sarcasme, maar ook zijn intieme gedachten kwijt kon en uitsprak. Hij hanteerde het barokke gebaar, ingebed in een polytonale toonspraak en wou – vol engagement – doordringen in het hart van de klank om op die manier zijn hart ten volle te geven aan de toehoorder.

Ook tien jaar na zijn overlijden blijft zijn overtuigende boodschap van muzikale schoonheid gepaard gaand met grote vakmanschap sterk doorklinken voor ieder van ons. Zijn werk werd in veilige bewaring gegeven aan het Studiecentrum Vlaamse muziek. www.svm.be

Wilfried WESTERLINCK

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
13 janvier 2013 7 13 /01 /janvier /2013 14:00

 

SRD1.JPG

Vandaag drukken we op een knopje en er stroomt muziek uit een toestel. We kunnen ons de tijd niet meer voorstellen dat er in het dagelijkse leven alleen live muziek bestond. Naast het kerkkoor, kamerorkesten op Koninklijke en adellijke paleizen, het zingen in de huiskamer, op de markt of in de herberg was er ook “één geluid, dat al het gedruisch van het drukke leven steeds weer overstemde, en dat, hoe bont dooreenklinkend, toch nooit verward, alles tijdelijk ophief in een sfeer van orde: de klokken”, schrijft Johan Huizinga in zijn meesterlijke Herfsttij der Middeleeuwen (1919).

 

Het is pas met de uitvinding van geluidsdragers op het einde van de negentiende eeuw dat er muziek kon worden opgenomen en gereproduceerd. De oudst bekende opname is Au Clair de la lune door de Fransman Édouard-Léon Scott de Martinville(1817-1879) op zijn fonautograaf, de voorloper van de fonograaf van Thomas Edison(1847-1931). Overigens zette Edison niet alleen de gloeilamp op zijn naam maar werkte hij eveneens mee aan de verbetering van de elektrische stoel in de Verenigde Staten.


In de vroege negentiende eeuw ontstonden burgerlijke muziekmaatschappijen die concerten in openlucht zoals op kiosken of in een eigen concertzaal organiseerden. De ensembles die er speelden noemde men harmonieën. Een van deze is nog steeds actief. Opgericht in 1814 als Société Royale d’Harmonie d’Anvers is deze vereniging ouder dan België. Zij heeft het bevorderen van het Antwerpse muziekleven als doel en dit zowel door de organisatie van concerten als het materieel of financieel ondersteunen van kunstenaars of andere verenigingen die hetzelfde doel dienen.

Sinds september 2011 organiseert zij haar activiteiten in een sfeervol pand in het Hertogenpark aan de Desguinlei 90 te Berchem. Dit pand bevat naast Opus 4, een wijn- en tapasbar en Love2arts, een kunstgalerie. Een ideale omgeving om de maandelijkse concerten te beleven.

SRD3.jpg

Samen met voorzitter Frederic Blockx is Dirk Verelst, levensgenieter en een bijzondere erudiete notenkauwer, een van de drijvende krachten.

SRD2.pngDirk Verelst (l.) en Mikhail Bezverkhny, laureaat Koningin Elisabeth wedstrijd 1976 in Opus 4.


Vanaf 1985 was Verelst als docent viool verbonden aan het Conservatorium van Maastricht. Hij doceerde daarnaast kamermuziek aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen, waar hij ook het kamerorkest leidde en was directeur van de Internationale Academie der Kunsten in Mortsel (België). Sinds 2012 is Dirk met pensioen. Hij geeft nog diverse masterclasses in Cremona en pendelt regelmatig naar Zuid Korea voor diverse muziekopdrachten. Hij studeerde aan de conservatoria van Antwerpen en Genève en volgde er een specialisatieopleiding XVIIde en XVIIIde eeuwse muziek op originele instrumenten bij Sigiswald Kuijken, de oprichter van La Petite Bande. Hij werkte bij de Philharmonie van Vlaanderen, La Petite Bande, het barokensemble After Eight, Musica Polyfonica en het Servais Ensemble. Dirk Verelst maakte een aantal plaatopnames en is medewerker bij verschillende muziektijdschriften, hij bespreekt onder andere cd’s en publiceert over vioolpedagogie en methodeleer. Hij is tevens artistiek directeur van de IADK.

*

Samen met accordeonist Bart Wils verzorg ik op 15 februari “Tussen noten en letters”. Voor de eerste maal komt er naast muziek ook poëzie aan bod. Het wordt een mix van mijn Quirilianliedjes en mijn gedichten hand in hand met Bach, Bacalov en Astor Piazola op accordeon. Misschien is dit voor de Société een eerste aanzet om naast een compositiewedstrijd, concerten en beeldende kunst regelmatig de literatuur te omarmen en zo haar cultuuraanbod verbreden.

SRD4.jpg

Meer over de Société Royale d’Harmonie: http://sorodha.be/  en het programma: http://love2arts.com/artists.html

Frank DE VOS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche