Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
10 novembre 2013 7 10 /11 /novembre /2013 11:49

Violiste, Tatiana Samouil en pianiste Irina Lankova zijn twee top musici. Met werk van Tchaikovsky, Bartok, De Sarasate, Saint-Saëns en Kreisler brengen zij in Love2Arts Gallery op zaterdag 16 november virtuoze pareltjes uit het romantisch repertoire.

Tatiana-Samouil--2-.jpg

Tatiana Samouil

Tatiana Samouil werd in Sint Petersburg in een muzikale familie geboren. Zij begon op haar zesde viool te studeren. Op haar negende maakte ze haar debuut bij het Nationaal Symfonie Orkest van Moldavië waarna ze in Moskou aan het Tchaikovsky Conservatorium in de leer ging bij Sergey Fatkulin en Maya Glezarova.

Haar masterdiploma behaalde ze aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel bij Igor Oistrakh. Ze vervolledigde haar studies bij José Luis García aan het Escuela Superior de Música Reina Sofíate Madrid.

In 2002 werd ze derde op The International Tchaikovsky Competition. Ze werd eerste op de prijs Henry Vieuxtempsen de Tenuto Competitions. Verder nam ze deel aan de Michael Hill, deJean Sibeliusen de Koningin Elisabeth wedstrijd.

Als soliste trad zij wereldwijd met verschillende orkesten op: het Fins Symfonisch Radio Orkest, het Kamerorkest van Toulouse, het Auckland Filharmonisch Orkest en het Orquestra Metropolitana de Lisboa, het Russisch Nationaal Orkest en het Symfonisch Orkest van Sint Petersburg. In ons land werkte zij samen met het Nationaal Orkest van België en het Brussels Filharmonisch Orkest.

Als een gedreven kamermuzikante werkte zij regelmatig samen met Gérard Caussé, Augustin Dumay, Frans Helmerson, Katia and Marielle Labèque, en Sonia Wieder-Atherton. Zij nam deel aan het Festival van Mentonin Frankrijk en het LudwigsburgerSchlossfestspielein Duitsland.

Haar debuut cd met de volledige opname van de viool sonates van Prokofiev dateert van 2006. Deze was goed voor vijf sterren bij Diaposon in Frankrijk.

In 2009 werd zij gevraagd voor de opname van het “Aymara” vioolconcerto van Luis Gianneo. Het werd een unieke samenwerking van het platenlabel Sonymet het Argentijns Salta Symfonisch Orkest.

Tatiana speelt op een Stradivariusuit 1714 die ooit eigendom was van de legendarische Fritz Kreisler. Sinds 2010, speelt ze eveneens op een prachtige moderne viool die Christian Bayon speciaal voor haar heeft gebouwd. Tatiana Samouil woont in België en doceert aan de Artesis Hogeschool Antwerpen.

Irina-Lankova.jpg

Irina Lankova

Irina Lankova is gezegend met een uitzonderlijk muzikaal gevoel. Geboren in Rusland, studeerde ze eerst in Moskou bij Irina Ternchenko, Vladimir Tropp en Lev Naumov, de opvolger van de legendarische Heinrich Neuhaus. Aan de vermaarde Gnessin Muziekschool studeerde zij af met de hoogste onderscheiding. Aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel studeerde zij bij Evgeny Moguilevsky en Vitaly Margulis waar zij haar Eerste Prijs eveneens met de hoogste onderscheiding behaalde. Zij is een van de weinige jonge musici die muzikaal door Vladimir Ashkenazy persoonlijk wordt begeleidt. 



Irina Lankova woont in België waar zij haar carrière als soliste begon op het Festival Midi-Minimes, het Festival de Wallonie, Europalia-Russiaen op de Rencontres Internationalesd'Enghien.Als soliste speelde zij met vele orkesten waaronder het Moskou Kamer Orkest, de Nijnij Novgorod Philarmonic en het Novosibirsk Symfonisch Orkest.

Irina Lankova’s eerste CD (2004) met werk van Rachmaninov en Liszt kon in de Belgische pers op veel belangstelling rekenen. Haar tweede CD (2006) "Alexander Scriabin - from Romantic to Mystic" kreeg uitstekende internationale recensies.

In Februari 2008 verscheen haar derde cd met de mooiste pianowerken van Frederic Chopin. In juli van hetzelfde jaar debuteerde ze in Wigmore Hall (GB). Sindsdien werd zij regelmatig gevraagd in St Martin-in-the-Fieldste London. In 2009 werd Irina Lankova een van ‘the elite worldwide Steinway Artists’ zoals de grote Rachmaninov.

Sinds 2012 verzorgt Lankova de Master Classes van de Académie Internationale d'Éin Nice.

Affiche16112013.jpg

Dit uniek en virtuoos recital wordt georganiseerd door de v.z.w. Sorodha, de afkorting van de Société Royale d’ Harmonie te Antwerpen

Zaterdag 16 november, Love2Arts Gallery, Desguinlei 90, 2018 Antwerpen

Tickets: 10 € / –12j gratis.

Vanaf 18u wordt u voor slechts 15 € in het restaurant Opus4 een concertschotel aangeboden. Graag reserveren op 0498 30 60 10

Frank DE VOS

Nuttige links:

www.tatianasamouil.com

www.irinalankova.com

http://sorodha.be/

http://www.facebook.com/Sorodha1814

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
7 novembre 2013 4 07 /11 /novembre /2013 19:24

 

Puccini

In het gezegende jaar des Heren 1900 componeert Giacomo Puccini [1858-1924] de opera Tosca, een geval dat balanceert tussen een spaghettiwestern en een operette. Verrassing moet er niet gezocht worden in deze compositie. Het verhaal is een zoveelste driehoeksverhouding en de muziek verwarmt nauwelijks, op een paar korte opflakkeringen na, zoals er in elk gedicht, verhaal, toneelstuk, in eender welke dans, compositie, film wel een mooie zin of frase te vinden is.

 

Plaats van handeling: Rome. De politieke gevangene is ontvlucht uit de Engelenburcht en verbergt zich in de kapel van de familie Attavanti. Daar werkt de schilder Cavaradossi al maanden aan een ‘Maria Magdalena’, die hij de trekjes geeft van zijn geliefde zangeres Floria Tosca. Als de zangeres de kapel betreedt, ziet zij een gelijkenis met de markiezin Attavanti. Een flinke brok jaloersheid ontstaat maar de schilder weet de zangeres te sussen met een opgeblazen liefdesverklaring. De schilder heeft de ontsnapte gevangene verborgen, wat de politiechef Scarpia allerminst zint. Hij laat de schilder martelen. De kerel lost geen woord. Tosca verraadt de schuilplaats van, uiteraard, haar geliefde, in ruil voor een vrijgeleide, die de politiechef wil geven na één nacht met de schone dame. De flik schrijft de vrijbrief, hoewel hij achter haar rug bevel heeft gegeven de executie te laten doorgaan. Tosca ontdekt het dubbelspel en op het moment dat het bedspel moet beginnen doodt Tosca de politieman. De schilder krijgt de kogel en Tosca, in de ban van het verlies van haar geliefde, stort zich van de muren van de Engelenburcht. Van de vluchteling geen spoor. Die is letterlijk en figuurlijk in rook opgegaan.

 

Kerk, kunst en liefde, daar draait het altijd en eeuwig om in Rome. Daar valt veel mee te doen, maar Puccini maakte er een dagschotel van waar de hond geen hap van lust. De reden hiervoor is zijn godsdienstwaan, zijn adoratie voor Verdi en zijn gewoonte om met minderwaardig basismateriaal aan de slag te gaan. Maar een goede regisseur en een markante dirigent kunnen zelfs uit afval een kunstwerk scheppen. Dat is echter niet het geval met de versie die de Vlaamse Opera als nieuwste productie presenteert.

 

Dirigent Maurizio Barbacini kent zijn vak en daarmee is alles gezegd. Hij concentreert zich op het orkest. Het geweld spat de orkestbak uit dat de solisten vaak moeite hebben om zich verstaanbaar te maken. Van tiktakspel tussen zangers en orkest is in de verste verte geen sprake. Regisseur Frans Willem de Haas kent zijn vak niet of had het honorarium dringend nodig en heeft daarom rommelwerk zonder greintje inspiratie afgeleverd. De slordigheid van het concept loopt de spuigaten uit wanneer blijkt dat bij momenten woord en daad niet kloppen. Regisseur en dirigent hebben bovendien geen passie in de liefde gestoken, waardoor de amoureuze scènes aarzelen tussen tragedie en komedie.

 

De componist mag dan Tosca als een melodrama hebben bestempeld, maar dat genre eist psychologische motivering van het conflict, pathetische acteerstijl, een sensationele ontknoping en ongeloofwaardige toneeleffecten. Deze uitvoering mist gedreven motivering, een verrassende climax, geloofwaardig acteren en verbazende effecten. Is het muzikale gedeelte al zwak, het scenische is een ramp. Het is een letterlijk een wit/zwart voorstelling geworden en figuurlijk een B-film in toneelvorm.

 

De inner circle moet dat ook hebben ingezien, want uw verslaggever was nauwelijks het gebouw binnengedrongen of hij werd gewaarschuwd dat wegens besparingen het hele opzet bescheiden was gehouden. Nu mag dat wel zo zijn, maar dat is geen reden om een verroeste kermisattractie te fabriceren. Beter ware geweest dat geldgebrek uit te buiten, om de toeschouwers de hypocrisie van de overheid op subtiele wijze aan te klagen, want die staan altijd klaar voor een hap en een slok en om gezien te worden, maar van kunst kaas noch kunde kennen.

 

Een compleet leeg toneel zou dat hebben onderstreept. Spelen voor naakte muren en met lege handen. Dat zou trouwens heel wat attractiever zijn geweest, en tenminste wat hebben overgelaten aan de verbeelding van de toeschouwer. Wat er nu aan decor is ontworpen is ontleend aan een toonzaal van een aftandse meubelzaak. De kostuums en attributen zijn gekocht in een kringloopwinkel en de belichting botst met de scènes en doet niet meer dan belichten wat belicht moet worden. Botte besparingen moeten artistiek maar ook moreel getoond worden. Een gemiste kans met deze Tosca.

 

De enige pluimen zijn voor de solisten, met op het hoogste plateau van de prijswinnaars de Russische sopraan Olga Romanko [Tosca], op de tweede plaats Misha Didyk [Cavaradossi] en op de derde Gregg Baker [Scarpia]. Ze leveren werkelijk fraai werk af, maar het ligt ook binnen de verwachting. Puccini concentreerde zich op deze drie figuren, de anderen staan in zang en invulling ten dienste van het trio. Ook applaus voor het koor, ondanks het feit dat het aandeel van de kinderen, nochtans zo sterk aanwezig in de oorspronkelijke compositie om tenminste voor wat emotionele en theatrale verwarming te zorgen, verwaarloosd werd.

 

Toscavan de Vlaamse Opera stelt dus weinig voor maar hij zal zijn tijd wel duren. En een redelijke zaalbezetting kennen, als, als de lezers van de pulpbladen een ticket voor 2 personen kunnen winnen met het antwoord op de vraag welke de hoofdstad van België is, en inderhaast opgetrommelde daklozen na de voorstelling op een puntzak friet met mayonaise worden getrakteerd.

Guido LAUWAERT

ToscaAffiche

TOSCA – productie Vlaamse Opera. Tot 13 november in Antwerpen en van 20 t/m 26 november in Gent – www.vlaamseopera.be

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
3 novembre 2013 7 03 /11 /novembre /2013 07:41

 

DSC05131.jpg

Wilfried Westerlinck en Lucien Posman


Het is de derde maal dat ComAV (Componisten Archipel Vlaanderen), het initiatief neemt haar leden uit te nodigen om een kort werkje te schrijven voor een bepaalde bezetting. Ditmaal was het Gentse kamerorkest Timur und seine Mannschaft, dat zich leende voor het idee dat resulteerde in een caleidoscopisch concert in de Miryzaal van het Gentse Conservatorium.

 

Timur Sergeyenia is sinds geruime tijd leraar piano aan het Conservatorium van Gent en heeft al een aantal jaren talentvolle strijkers rond zich geschaard waarmee hij zich manifesteert met de meest diverse programma’s.

Ditmaal gingen er 22 componisten in op de mogelijkheid hun werk te laten horen aan collega’s en belangstellenden, die ruim waren opgekomen op deze reeds kille herfstavond.

In zijn eigen ironiserende en soms wat onbehouwen stijl lichtte voorzitter Lucien Posman de componisten en het project even toe, waarna de muzikale ontdekkingstocht kon beginnen.

Ik zou mij hier kunnen beperken tot enkele werken op te noemen, maar daarmee zou ik een aantal collega’s te kort doen, en het gelijkheidsprincipe schenden dat ruim gehuldigd wordt door het ComAV. Er is al quasi geen belangstelling in onze media voor jonge componisten of voor nieuwe werken. Dan wil ik dat toch even rechttrekken op deze pagina. Op die manier kan u tenminste kennis maken met de rijke diversiteit van ons componistenlandschap.

DSC05113.jpg

Karel van Marcke en Jan-Hendrik van Damme

Flink als een openingstune van een film werd ingezet met ‘Die Mannschaft geht los‘ van Michiel De Malssche, die zich ook verdienstelijk maakt als producer en soundscape-maker. Het vrolijke scherzo van Jan-Hendrik Van Damme borstelde een genereus en stevig portret van de schilder Sam Dillemans, wiens leeftijdsgenoot hij is. Uitgangspunt van dit scherzo is het ritme dat verscholen ligt in ‘Dillemanssam’.

Alex Hoterlei, sloot aan bij de atmosfeer die je ook in films van Hitchcock kan vinden. Het was dan ook een proloog tot zijn epos ‘Horror on the Orient Express’. Een zelfde filmische benadering was er te vinden in het ‘Gerausche aus dem Zimmer’, waarbij de componist zich al op voorhand verontschuldigde voor het plakkerige van de muziek die ontstond tussen lijn en behangersrollen.

DSC05058-copie-1.jpg

Maarten van Ingelgem

Van de jonge Benjamien Lycke beluisterden we ‘Révolue’ dat zich aandiende op kousenvoeten en na 3 minuutjes verdween in het hoge ijle. Voor de verjaardag van 40 jaar huwelijk wist Maarten van Ingelgem (1976), zijn ouders te verrassen met ‘DeSmaragden Klok’, een vrolijk werkje waar de klok doorlopend tikt en de tijd meet, zoals de beiaard van Aalst ! Met ‘L’empire des petites lumières’ hadden we te maken met een stuk dat zich afspeelt op een ander plan, en zo klonk het ook, ietwat onwezenlijk. Ruben De Gheselle had hiervoor zijn inspiratie gehaald uit het gelijknamige schilderij van Magritte.

 

Van de Hasseltse componist Paul Steegman was er een traditioneel-modernistische ‘Allegro Scherzando’ als inzet voor een luik van 4 werken voor kamermuziek-bezettingen. Met ‘Hangmat’ wil Hannes Vanlancker existentiële vragen stellen van een gefrustreerde componist, en deed dit in een pointillistische taal. Karel van Marcke was de enige componist die de piano opzij schoof, zodat Timur ook even rust kreeg. Het werd ‘Jeu de boules’ voor strijkkwartet dat in zijn ironie aanleunde bij de sommige kleine werkjes van Sjostakovitsj. Ook hier konden we een zeker filmisch karakter ontwaren. Slot van het eerste deel werd ingenomen door ‘Power RangerBlitz’ van Jasper Van Paemel. Een complexe partituur waarbij het zaak was voor elke uitvoerder om ‘superheld’ te zijn in deze klankenvloed.

 

Met een kort en snel werkje, dat de naam ‘Ophiuchus’ mee kreeg van Kenneth Sabo wou de componist het dertiende en verborgen dierenriemteken tot leven brengen. Werkje 2 en 3 van het deel na de pauze werden omgewisseld waardoor er een behoorlijk verwarring ontstond. Spijtig voor beide componisten. Maar ‘Madrugada’ van ondergetekende werd mooi, zacht, onbeweeglijk en met een minimum aan spanning ten gehore gebracht, zoals het past bij een ochtendgloren. Het contrast met Gerards’ De Clercq ‘Prelude en Toccata’ met zijn licht vleugje jazz op het einde, werkte daardoor eens te meer. Bij Jan Vandenheede, was ‘Drama en Lyricism’ de juiste titel voor deze sterk expressionistische klanken. Kris Baerdemaecker kon boeien met zijn ‘Canto’, die hijzelf beschouwd als de aanzet voor een tweede deel van een concerto, en Annelies Van Parys was herkenbaar door de exploratie van klankkleuren en de uitdieping van allerlei mogelijk effecten van het beschikbaar ensemble in haar ‘Aphorisme’.

 

Stephane Van de Ghinste vertolkte in zijn werk de weemoed in een beklijvende elegie ‘A prayer for A.’ bij de moord op de stiefdochter van onze Gentse collega D.B. Deze sfeer werd verder bevestigd door het werk van Piet Swerts, die in ‘L’ Absence’ een 3 minuten lange orkest-pedaalnoot liet horen om heen een zwevende pianoprelude. En als afronding waren er ‘3’ just for fun’ van Jan Van Landeghem dat klonk als een vrolijke en onbezorgde knipoog aan Darius Milhaud.

 

Het zou fijn zijn moesten er nu wat Culturele Centra en verenigingen zijn die dit project ook in hun stad of regio zouden willen brengen. Uit al die werken kan telkenmale een stevige helft van een concert samengesteld worden, dat twinkelt van creativiteit en afgesloten kan worden met wat ijzeren repertoire. Het zou een stevige ruggensteun zijn voor de initiatiefnemers en voor onze componisten.

Wie bezorgt deze Mannschaft een nieuwe match?

Wilfried WESTERLINCK

 

Foto's: Frank Ivo van Damme

zie ook:

 

http://mededelingen.over-blog.com/article-timur-und-seine-mannschaft-120568473.html

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
30 octobre 2013 3 30 /10 /octobre /2013 17:14

 

DSC05673.jpg

Laureaat Nils Van der Plancken

In de concertzaal van de Muziekacademie Ekeren vond zondag 27 oktober het Jaarconcert plaats van het Ernest van der Eykenfonds. Het programma stond in het teken van de honderdsteverjaardag van de geboortedatum van de componist. Het werd ook een hulde aan componist-koordirigent Vic Nees, een van de medeoprichters van het fonds, die eerder dit jaar overleed.

Tevens werd voor de eerste maal een laureaat van de Prijs Ernest van der Eyken uitgereikt aan de jonge componist Nils Van der Plancken. De bekende sopraan Anne Cambier vertolkte liederen van Ernest van der Eyken, Vic Nees en Henry-Georges D’Hoedt. Zij werd begeleid aan de piano door Maiko Inoue. Aan het eind van het eerste deel speelde Nils Van der Plancken zijn compositie “Labyrinth” voor pianosolo. Dit werk werd onthaald op een warm applaus van het publiek, zowel wegens de compositie (hedendaags, maar toegankelijk) als om de voortreffelijke uitvoering.

Na de pauze nam Wilfried Westerlinck het woord om in een kort verslag het ontstaan van het Fonds toe te lichten en hoe de idee ontstond om een prijs uit te schrijven, een eerste keer voor compositie. Daar er reeds veel prijzen voor deze discipline in het leven geroepen zijn werd het besluit genomen om zich met deze prijs uitsluitend te richten tot compositie-studenten van het Conservatorium van Antwerpen. Ernest van der Eyken voelde zich immers een echte Antwerpenaar, hoewel hij met weemoed kon vertellen over zijn jeugd in het Limburgse Sint Truiden. Er werd een jury samengesteld met componisten Wilfried Westerlinck, George De Decker, Jan Hendrik Van Damme en Wim Henderickx. Deze laatste maakte een eerste selectie uit de portfolio’s die door de studenten ingediend werden. Uit de vier overblijvende koos de jury na ernstig beraad de portfolio van Nils Van der Plancken. Dat ze een juiste keuze maakten blijkt ook nog uit het feit dat Nils kort daarna een finaleplaats behaalde in de Koningin Elisabeth voor compositie met zijn “Garden of sorrow”. Daarna werd overgegaan tot de uitreiking van de gekalligrafeerde oorkonde. Tijdens de receptie kon men nog napraten met de laureaat en de uitvoerend muzikanten, en met de aanwezigen waaronder ook vrienden van de Exlibriskring waar Ernest gedurende vele jaren een trouwe bezoeker was.

Joke VAN DEN BRANDT

Foto’s: Frank Ivo van Damme

DSC05609.jpgWim Henderickx en Jan Hendrik Van Damme

DSC05625.jpg

Willem Van der Eyken, zoon van de componist

DSC05686.jpg

Maiko Inoue & Nils Van der Plancken

DSC05635.jpg

Anne Cambier

DSC05694.jpg

Ludo Simons en Jo Gisekin

DSC05678.jpg

Nils Van der Plancken met oorkonde

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
24 octobre 2013 4 24 /10 /octobre /2013 12:00

 

 

Judith Ermert2

Paul Hindemith (1895-1963) is één van die componisten die voor de oorlog in Duitsland het leven werd zuur gemaakt. In 1938 week hij uit naar Zwitserland en vanaf 1940 was Amerika zijn thuishaven en werd er staatsburger.

Zijn sterk moderne toonspraak heeft hij duidelijk uiteen gezet in zijn Unterweisung im Tonsatz uit 1937, dat ook kan gelezen worden als een inleiding tot zijn componeertechniek, die zich ver hield van de dodecafonie van Schönberg.

Hindemith was ook een begenadigd altviolist, een instrument dat men regelmatig op de voorgrond zit verschijnen in zijn werk, zoals in Der Schwanendreher uit 1935, een rapsodisch werk gebaseerd op vier middeleeuwse volksliederen.

Maar niet minder is Hindemith’s belangstelling voor de cello. In de CD die Judith Ermert bij Fuga Libera pas heeft uitgebracht, brengt zij naar aanleiding van de vijftigsteverjaardag van zijn overlijden een gepast hulde aan deze moderne grootmeester , door verschillende van zijn kamermuziekwerken op overtuigende manier uit te voeren. Zij geeft ons een blik in de enorme muzikale vreugde die Hindemith in zijn muziek heeft gestopt. en zij is een gedroomde uitvoerster.

Judith Ermerth studeerde in Essen en was leerling van Ralph Kirschbaum in Manchester. Zij woont en werkt in ons land. Op haar 26 werd zij solocello van het toenmalige VRO . Ondertussen heeft zij een bloeiende klas aan het Conservatorium in Gent , en is zij medeoprichtster van ESTA Vlaanderen (European String Teachers Association). Regelmatig geeft zij recitals in ons land met o.m. Severin von Eckardstein. Maar het buitenland is voor haar uiteraard geen onbekend terrein.

Judith Ermert 1

Voor deze CD ging ze een samenwerking aan met Daan Vandewalle, gerenommeerd pianist voor de literatuur van de twintigste eeuw. Een gelukkige samenwerking, die je voelt en hoort in elke maat. Die speelvreugde is aanstekelijk in de Drie stukken voor cello en piano op.8, wat men een jeugdwerk van Hindemith zou kunnen noemen, maar waar duidelijk al de kiem van zijn heel specifieke taal in te bespeuren valt, al kijkt soms Richard Strauss en Max Reger mee om het hoekje.

Pas in de Verenigde Staten schreef Hindemith een celloconcerto, kort daarop gevolgd door een reeks variaties op een Engels kinderliedje A frog he went A-courting, - (over het huwelijk tussen een kikker en een muis). Met de nodige humor en parodie en uitbeelding volgen de 12 variaties elkaar op, steeds inspelend op het verhaal om uiteindelijk de slang de kikker te laten verslinden. De herneming van het thema klinkt dan als een eresaluut.

De twee sonates die deze CD compleet maken bewijzen overtuigend het grote talent van Judith Ermert.

In de Sonate voor cello en piano, geschreven in 1917 horen we een Hindemith die de twee kenmerken van zijn muziek briljant weet te combineren: nl. een formele ernst en een grote dosis speelvreugde. De musici weten dat treffend en op een krachtige en virtuoze manier naar voor te brengen.

Judith Ermert CD

Niet minder virtuoos pakt Judith Ermert de vijfdelige Solo sonate uit 1922 aan, die op deze CD een prominente en centrale plaats krijgt. Het is een heel erg afwisselend werk, die de celliste de kans geeft haar rijk muziekaal talent ten toon te spreiden. Zij zingt ten volle zijn soms langoureuze melodieën, overwint met alle gemak de technische moeilijkheden en geeft telkenmale het juiste karakter aan elk frase van deze boeiende muziek.

Hindemith heeft met Judith Ermert en Daan Vandewalle gedurfde en gedroomde uitvoerders gevonden, die de ziel van deze muziek weten bloot te leggen voor elke luisteraar met open oren.

De CD kan je in elke goede platenzaak zeker vinden en op Fuga Libera – FUG713.

Wilfried WESTERLINCK

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
22 octobre 2013 2 22 /10 /octobre /2013 18:00

 

Met “Alle wegen leiden naar ….de Italiaanse opera” start Sorodha(1) op zondag 27 oktober zijn eerste matineevoorstelling.

Scala-van-Milaan.jpgDe Scala van Milaan

De Italianen hebben een zangrijke taal en dramatiek in de aderen. De opera werd er een kunst, een uniek muziekgenre dat in al zijn complexiteit direct weet te bekoren. Maar hoe krijgen we toegang tot die aller-Italiaanse kunst? 'Alle wegen leiden naar….de Italiaanse opera’ is een multimediale presentatie die zowel de nieuwsgierige muziekliefhebber als de expert zal weten te bekoren.

Langs onsterfelijke melodieën van beroemde componisten, met beelden van monumentale muziektempels, met verhalen over diva’s en divo’s, partituren en libretti en met uitstapjes naar de fonetiek en de neurobiologie begeleiden sopraan Lize Raes en basbariton Johan Wijnants ons naar de magie van de opera.

Het-duo-I.jpg

Johan Wijnants en Lize Raes

En niet onbelangrijk voor het genre: zij brengen aria's, duetten en zingen samen met het publiek Va, pensiero, sull’ali dorate van het beroemde 'slavenkoor' uit Verdi’s Nabucco,zowat het officieuze volkslied van de Italianen.

De Gentse sopraan Lize Raes is burgerlijk ingenieur elektrotechniek en voert onderzoek naar muziekbeleving bij mensen met een cochleair implantaat aan het Instituut voor Psychoakoestiek en Elektronische Muziek (UGent).Ze volgde zangles bij Anne-Marie Rogiest aan de muziekacademie Emiel Hullebroeck in Gentbrugge, waar zij de grootste onderscheiding behaalde. Ze zet haar opleiding verder bij Gidon Saks. Als solist trad ze op met het Academieorkest o.l.v. Wim Belaen, in "Venlo" (Wunderbaum – NTGent, 2009), de Kathedraalconcerten in Mechelen (2010), de Orfeo van Monteverdi (2011) en het Festival van Florenville-Chiny-Herbeumont (2011). In de Vlaamse Opera zong ze in een kinderproductie van Aïda (2011). Raes is een vaste waarde tijdens de Muzikale Verpozingen (Gent) en was vorig jaar te horen op het jubileum van Radio Spes vanuit de Basiliek van Koekelberg. Zij zong o.l.v. Herman Streulens o.a. het Wedding Anthem van Händel in de Sint-Michielskerk van Gent (2012) en in de Miryzaal van het Gentse Conservatorium (2013). Dit jaar zal ze te horen zijn op een kerstconcert in Heerlen (NL) en ontwerpt de kostuums voor Brittens The Turn of the Screw door het operagezelschap Scoppio di Vesuvio.

Het-duo-II.jpg

Johan Wijnants en Lize Raes

Basbariton Johan Wijnants is romanist en doctoreert aan de Université Catholique de Louvain-la-Neuve over de drama-tekst-muziekrelaties in de eerste opera’s (1600-1637) o.l.v. librettoloog prof. Costantino Maeder. Aan de Faculteit Vertaalkunde van de Hogeschool Gent doet hij onderzoek naar boventiteling en vertaling van opera en vocale muziek. Verder verzorgt hij zowel concerten als lezingen over de Italiaanse opera. Johan vormt een duo met zijn echtgenote sopraan Lize Raes. Johan Wijnants volgde zangles bij Anne-Marie Rogiest en Marie Thérèse Maesen. Hij zet zijn opleiding verder bij Gidon Saks. In 2011 zong hij als solist in de Orfeo van Monteverdi o.l.v. Dieter Van Handenhoven, op de Muzikale Verpozingen (Gent) en op het Festival de Florenville-Chiny-Herbeumont o.l.v. Herman Streulens. In 2012 zong hij de bassolo in de Wedding Anthem van G. F. Händel en de Kroningsmis van Mozart op de Muzikale Verpozingen (Gent). In solistische bezetting voerde hij met de Chapelle Sauvage o.l.v. Karel De Wilde het Weihnachtsoratorium van J. S. Bach uit. Dit jaar was hij opnieuw te horen op de Muzikale Verpozingen met werk van Mozart en Donizetti.

Opera-Affiche.jpg

Welkom in Opus 4 op zondag 27 oktober om 16u , Love2Arts Gallery, Desguinlei 90, 2018 Antwerpen. Tickets: 10 € / –12j gratis.

Frank DE VOS

  1. http://sorodha.be/

http://www.facebook.com/Sorodha1814

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
13 octobre 2013 7 13 /10 /octobre /2013 17:31

 

DSC05029.jpg

Een origineel concert gisteren in de Miryzaal van het conservatorium Gent! Trefpunt en vzw Comaf vroegen aan 22 componisten om een stuk voor strijkorkest te schrijven met een maximum duur van drie minuten.

DSC05076.jpg

Timur Sergeynia

Dirigent en pianist Timur Sergeynia en het strijkorkest van het Conservatorium Gent speelden deze composities in drie blokken met daartussen een korte en een langere pauze.

Organisator Lucien Posman gaf bij elk blok een korte introductie over de componisten. Het rijke en gevarieerde programma werd door het uitmuntende strijkorkest gebracht met veel brio en in tempi die door de componisten soms als te snel werden ervaren. Dit heeft waarschijnlijk te maken met het temperament van de bevlogen Russische dirigent die ook de pianopartij vertolkte.

DSC05103.jpg

Van l. naar r.: Jan Van Landeghem, Lucien Posman en Wilfried Westerlinck

Een spijtig minpunt voor de organisatie was een fout in het programma waardoor we de compositie van Wilfried Westerlinck hoorden onder de naam van Wilfried en het werk van Wilfried op naam van Gerard De Clercq. Dit was voor beiden een onaangename ervaring, hoewel kenners van het werk wel onmiddellijk hun twijfels hadden. Vooral Wilfried was achteraf erg aangeslagen en ontgoocheld.

Na afloop van het concert kwamen alle componisten op het podium, waar ze samen met het orkest vergast werden op een daverend en langdurig applaus.

DSC05096.jpg

L. Posman vroeg nog de aandacht voor een componist wiens werk niet aan de vereisten had voldaan, maar die toch tijd noch moeite gespaard had .De componist die niets had ingediend wegens tijdgebrek kreeg geen applaus, want zo zegde Posman, tijdgebrek geeft net een adrenalinestoot, noodzakelijk voor kunstenaars!

DSC05012.jpg

Van l. naar r.: violiste Jenny Spanoghe, componisten Jan Van Landeghem en Jan Hendrik Van Dame, redacteur Joke van den Brandt

DSC05123.jpgComponist Piet Swerts en filosoof Silvio Senn

Er werd nog lang nagepraat met publiek en kunstenaars. Deze formule is zeker voor herhaling vatbaar.

Joke VAN DEN BRANDT

Foto’s Frank Ivo van Damme

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
10 octobre 2013 4 10 /10 /octobre /2013 03:33

 

Polyfoon.jpg

Voor de tweede keer gaat ensemble Polyfoon 'vreemd'. Niet wat de muziekkeuze betreft, integendeel. Op het programma van dit nieuwe project “O Mors” staat het “Requiem van Jean Richarfort” (ca. 1480 – ca. 1547).

Hendrik vanden Abeele zal de toehoorders door de prachtige muziek, geschreven naar aanleiding van het overlijden van Josquin Desprez, loodsen en meenemen naar een nieuw hoogtepunt in het repertoire van ensemble Polyfoon.

De titel van het project komt van een zevenstemmig motet ”O Mors” van Hieronymus Vinders (ca. 1525), eveneens geschreven als elegie voor Josquin Desprez. De ondertitel luidt: “Lamentatio super morte Iosquin de Prez”.

Hendrik vanden Abeele bewert het Requiem samen met het motet tot een avondvullend programma vol unieke schoonheid. ¨Paul van Nevel omschrijft het “Requiem” van Richafort immers als “de mooiste muziek ooit geschreven”.

14 en 15 november, 20u15. Sint-Norbertuskerk, Dageraadplaats, Antwerpen.

Tickets: 12 €. +65 en -18: 8 €.

Info & reservatie:

www.polyfoon.be

info@polyfoon.be

03 252 47 67.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
7 octobre 2013 1 07 /10 /octobre /2013 14:00

Muziek en poëzie in Den Hopsack op 26 oktober

 

Mijn geliefde is gek op blues en folkmuziek. Via facebook had ze een optreden van The Epihany Brothers vernomen. Op een miezerige zaterdagavond in juni, na een optreden voor Orgel in Vlaanderen stond ik in smoking onaangepast te blinken in de Molly Blooms Irish Pub te Antwerpen. Na Bach en Buxtehude op het orgel van de Sint Pauluskerk, werd het een magische verderzetting van een muzikale avond met de nodige glazen Guinness.

The-Epiphany-Brothers.jpg

Deze “tweevuldigheid” met de Engelsman, Robin Rowley en de Schot Ruary Mac Killop bezorgde me bijwijlen die plotse, diepe en overweldigende ervaring van een epifanie.

Robin Rowley ( Liverpool, 1946 ) begon op zesjarige leeftijd met piano. Tijdens de Beatlesjaren schreef hij poëzie waarmee hij optrad in Liverpool. Relatief laat - hij was drieëntwintig - kocht hij zijn eerste gitaar waarmee hij zijn liedjes bracht in diverse folk clubs. In de late jaren zeventig werd hij vaste zanger in “Bunjies” de legendarische club in het hart van Londons West End.

In 1980 verliet hij zijn job als lector aan de University of East London en trok als professionele straatzanger de wereld in. Zeven jaar toerde hij door Ierland en Europa. Zowel in tv-shows als in theaters, op straat en in bars trad hij op. Zijn gitaar was de wonderlijke reispas waarmee hij uiteindelijk in Antwerpen aanspoelde. In 1988 ontmoette hij er zijn vrouw Martine. In de roerige Antwerpse scene van de jaren tachtig, ontmoette hij schilder Tony Mafia, Mick Donaldson, Derroll Adams, Jacques Smets, en Jonathan Swift van The Honey Bus met hun wereldhit ‘I can’t let Maggie go’ in 1968 (1). Robin Rowley won in 1989 de tweede prijs op het Nederlandse Vara-songfestival en in 2004 de Euro-songprijs in de categorie ‘Country and Folk’

De Schot Ruary Mac Killop (Glasgow,1960) is op gitaar, banjo en mondharmonica de begeleider van Robin Rowley.

Voor ex-straatmuzikanten zoals Derrol Adams en Jonathan Swift was Antwerpen de eindbestemming. Na het melancholische “Refrain for Derrol” – een hommage aan zijn vriend Derroll Adams – bezong Robin Rowley die avond Antwerpen als The Old Busker’s Graveyard (2). Het zalfde mijn weemoedige dichtersziel en het lied werd meteen de titel voor een muziek en poëzieavond in mijn vaderland, Den Hopsack.

Als poëtische rode draad van de avond dacht ik natuurlijk aan mijn dichtersvriend, Richard Foqué ( Willebroek, 1943) (3) Hij leest voor uit zijn Engelstalige cyclus ‘ At Walking Distance’.

Richard-Foque.JPG

Richard Foqué (Foto: Bert Bevers)

Be now my travel companion

time has come to depart for the ultimate quest

there will be no rewards nor memories left

we all are marching in the same direction.

(Richard Foqué, ‘Exploring the Darklands’)

 

Met enkele van mijn lievelingsverzen van William Wordsworth, W. H. Auden en mijn Memories for sale (4) sluit ik als gastheer de avond.

Antwerp, the Old Busker’s Graveyard op 26 oktober om 20.30u in Den Hopsack, Grote Pieter Potstraat 2000 Antwerpen. De inkom is zoals altijd gratis. Niettemin wordt een menslievende bijdrage in ‘De Hoed’ ten zeerste gewaardeerd.

Frank DE VOS

1. The Honeybus I can’t let Maggie gohttp://www.youtube.com/watch?v=ih4zwp-0GeQ

2.. Refrain for Derroll en The Old Busker’s Graveyard op You Tube:

http://www.youtube.com/watch?v=NIB5rX4HuMM

http://www.youtube.com/watch?v=3xo6aF9OG_Q

(3) Over Richard Foqué in de encyclopedie van Mededelingen van het CDR:

http://mededelingen.over-blog.com/article-andre-goezu-hans-foque-equinox-91990341.html

http://mededelingen.over-blog.com/article-nieuwe-bundel-van-richard-foque-bij-kleinood-grootzeer-68633573.html

http://mededelingen.over-blog.com/article-richard-foque-rentree-op-het-poeziepodium-72204837.html

http://mededelingen.over-blog.com/article-guy-commerman-over-richard-foque-110988295.html

http://mededelingen.over-blog.com/article-richard-foque-start-serieus-door-109913841.html

(4) Memories for saleop You Tube:

http://www.youtube.com/watch?v=MUm-EAnITMk

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article
3 octobre 2013 4 03 /10 /octobre /2013 03:03

Affiche19102013-copie-1

 

Viool en harp is een niet alledaagse combinatie. Hierdoor zijn er dus weinig originele composities die speciaal voor deze instrumenten samen werden geschreven. Op zaterdag 19 oktober betreden Vadim Tsibulevsky (viool) en YanaTsibulevskaya (harp) dit weinig bespeelde pad. Zij brengen werk van H. Vieuxtemps, J.S .Bach, J. Absil, J. Massenet, L. Spohr en G.B. Pescetti.

Vadim-Tsibulevsky-copie-1.jpg

Vadim Tsibulevsky is een van de weinige violisten die zijn solo en kamerorkestengagementen succesvol met grote orchesten combineert. Als solist trad hij op in Europa, Israël en Rusland en hij nam deel aan het Massenet festival en het Festival Pau Casals. Hij is tevens de eerste concertmeester van het Nederlands Filharmonisch Orkest, en gast concertmeester van het Vlaams Radio Orkest, het Residentie Orkest in Den Haag en het WDR Symphonisch Orkest te Keulen.

Op  zijn  tiende  won hij The Republican Contest  in Baku, Azerbeidzjan en debuteerde hij bijhetNationaal Symfonieorkest van Azerbeidzjan onder leiding van Maestro Niazi. Twee jaar later ontving hij de eerste prijs in de Regional Trans-Caucasian Competition  (in de leeftijdsgroep tot 16 jaar) en werd hij uitgenodigd om in Moskou bij Professor Sergey Kravchenko, (assistent van de legendarische violist Leonid Kogan) te gaan studeren. Hij werd er concertmeester van het Kamerorkest van het conservatorium te Moskou.

Op zoek naar nieuwe perspectieven emigreerde Vadim in 1990 naar Israël waar hij lid werd van het Israëlisch Kamerorkest onder leiding van Shlomo Mintz. Hij vervolledigde hij zijn studies aan het  Rubin's Academy of Music  in Tel-Aviv bij professor Yair Kless. Tijdens een masterclass bij Yehudi Menuhin ontving hij diens ‘magische zegen”. Van het American-Israel Cultural Foundation kreeg hij een vermaarde Ruggeri viool uit de achttiende eeuw om te bespelen.

In 1996 werd Vadim concertmeester bij "I Fiamminghi" onder leiding van Rudolf Werthen wat hem de mogelijkheid gaf om een Europese carrière te starten. Sindsdien verblijft hij met zijn vrouw en drie dochters in België. Chausson's "Poème" en Paganini's Variaties voor viool solo "Nel Cor Piu Non Mi Sento" zijn de laatste opnames van Vadim in samenwerking met de Franse dirigent Grigory Penteleitchouk.

Yana Tsibulevskaya begon op haar vierde piano te studeren. Op haar zevende werd ze toegelaten in het Tbilisi Special School of Music. Een jaar later schakelde ze over op harp. In 1980 ontving ze de eerste prijs tijdens The Republican Contest  in Tbilisi, Georgië, en in 1985 won ze de eerste prijs in de Trans-Caucasian Contest  in Baku, Azerbeidzjan.

Datzelfde jaar verhuisde ze naar Moskou om verder te studeren aan het Tchaikovsky State Conservatory  bij de legendarische harpiste, professor Vera Dulova. Gedurende de volgende vijf jaar concerteerde zij over gans de USSR, en werd de eerste harpiste bij het Symfonisch orkest van het conservatorium..

In 1990 verhuisde Yana Tsibulevskaya naar Israël waar ze was uitgenodigd door het Israëlisch national opera orkest. Als gastharpiste trad ze op met het Israëlisch kamerorkest, het Symfonie orkest van Jeruzalem en Camerata Jerusalem. Zij werkte er samen met de diringenten Valery Gergiev, Zubin Metha, Daniel Oren, Garry Bertini, Yoel Levy, en Muhai Tang.

Sinds 1997 woont zij in Antwerpen. Als gastharpiste trad zij regelmatig op met ‘I Fiamminghi’, het Gulbekian Orkest in Lisabon en het Nederlands filharmonisch orkest in Amsterdam. Zij trad op in vele operaproducties aan de meest prestigieuze operahuizen en verleende haar medewerking aan talloze opnames.

Het concert wordt georganiseerd door de v.z.w. Sorodha of de Société Royale d'Harmonie te Antwerpen (1)

Zaterdag 19 oktober om 20u, Love2Arts Gallery, Desguinlei 90, 2018 Antwerpen

Tickets: 10 € / –12j gratis.

Vanaf 18u wordt u een concertschotel met een glaasje wijn voor slechts 15 € aangeboden.

Frank DE VOS

(1) http://sorodha.be/

http://www.facebook.com/Sorodha1814

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Musique
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche