Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
16 novembre 2011 3 16 /11 /novembre /2011 20:16

 

Werner-Spillemaeckers--foto-Bert-Bevers-.jpg

Werner Spillemaeckers (foto: Bert Bevers)

Er zijn van die mensen die opvallen zonder op  te vallen.

Zo iemand was jij.

Je vergat jezelf tot je vergeten was door de grote buitenwereld”

Guido Lauwaert

 

16-nov-2011-044--2-.jpg

(Foto: Frank Ivo van Damme)

Vanochtend werd in de Sint-Rochuskerk te Deurne afscheid genomen van Werner Spillemaeckers. De dienst werd bijgewoond door o.m. Evelyn Baetes, Maris Bayar, Bert Bevers, mr. Pieter Bocken, Joke van den Brandt, Frank Ivo van Damme, dr. Paul Hoffbauer, Pruts Lantsoght, Walter Soethoudt, Marc Somers, Gerd Segers, Lucienne Stassaert en Gert Vingeroets.

16-nov-2011-064--2-.jpg 

(Foto: Frank Ivo van Damme)

Henri-Floris Jespers bracht hulde aan Werner Spillemaeckers, een man van tegenstellingen en, ja, soms van tegenstrijdigheden.

"Hij kon zwijgen als geen ander, hij kon zijn gedichten lezen als geen ander. Maar zijn observerende zwijgzaamheid was sprekend en zijn woordspel, hoe weergaloos virtuoos ten gehore gebracht, verwees naar de ware kern van het gedicht, die stilte is.

Tegenstellingen en tegenstrijdigheden ? Ja, in de ogen van wie denkt dat zwart en wit de enige kleuren zijn.

Een man van gewoontes met een onrustige, avontuurlijke geest. Een man van recht en orde die in de omgang voor een vandaag als ouderwets versleten hoffelijkheid koos omdat die nu eenmaal de menselijke omgang bevordert.

Een man die vanuit een diep gewortelde zin voor rechtvaardigheid niet aarzelde rebelse standpunten te vertolken.

Een minzaam man die onverzettelijk uit de hoek kon komen.

Een ernstig man, met veel zin voor vaak onderkoelde humor en ironie.

Een vrolijke melancholicus.

Een trouwe spitsbroeder.

*

De dichter Spillemaeckers stelde zichzelf hoge eisen. Hij publiceerde zuinig maar trefzeker.

Met Majakowski wist hij het maar al te goed:

Dichten

is hetzelfde als radium winnen.

Arbeid: een jaar

Opbrengst: één gram.

Om één enkel woord te verzinnen,

verbruikt men tonnen puin of slijk.

Een noeste werker, inderdaad, die een belangrijk, geheel oorspronkelijk en eigenzinnig, al te onvolprezen oeuvre opbouwde. Werner hield zich afzijdig van het gratuite rumoer van het zogenaamde literair leven. Hij was niet uit op herkenning, maar op erkenning. En bij kenners viel hij op door niet op te vallen, inderdaad.

Hij kon bogen op een gedegen muzikale cultuur (wat voldoende blijkt uit zijn poëtisch oeuvre). Zijn omgang met plastische kunstenaars vertaalde zich in secure essays.

Hij was al diep in de vijftig toen hij zich toelegde op de Latijnse literatuur, vandaar dit citaat: “Altissima quaeque flumina minimo sono labi.”

Inderdaad, de diepste rivieren stromen met het minste geluid.

*

Geachte familie, vrienden, collega's, medeplichtigen, wij behoren niet tot de grote buitenwereld, wij vergeten Werner Spillemaeckers niet. Elk afscheid betekent de geboorte van een herinnering.

Laat bij dit afscheid honderd herinneringen bloeien."

*

Aansluitend geschiedde de asverspreiding op de strooiweide van de begraafplaats Silsburg te Deurne.


WernerLaatste.jpg

gedenk mij niet

mijn spoor is bijster

mijn vlees wordt reeds verschiet

de dagen die ik droeg

de nachten dat ik schreide

beschrijven nu met spoed

de tegenspoed

bederf ik al gissend

de manke waan geschilderd

op mijn been

mijn oog berust als beige

en entert de frambozen dood

 

vrienden noch vergeefse vrouwen

trage transen noch flambouwen

Werner SPILLEMAECKERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
13 novembre 2011 7 13 /11 /novembre /2011 16:20

 

Goudbloemstraat-21--Victor-J.-Brunclair-.JPG

Goudbloemstraat 21

 

Als ik beland

            door de lange zwartgang

            eindeloos

            is de zeepbelzone

            de woning voor een wijl

            ik hang

            in grandioosbroos

            gebied

            Pats daarna en de val

                                   door kristal

                                        naar het niet.

 

 

fragment 'Probleem' (uit De dwaze rondschouw, Regenboog, Borgerhout, 1926)         

 

Brunclair, al heel jong wees, groeide op bij zijn grootouders. Die woonden eerst in de Pothoekstraat. Het grootste deel van zijn jeugd echter woonde Victor met hen in de Goudbloemstraat 21.

 (Redactie en foto: Bert BEVERS)

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
12 novembre 2011 6 12 /11 /novembre /2011 19:08

 

Littekens

                        voor Werner Spillemaeckers

 

Toen ik jouw overlijden vernam stond de tijd even stil.

Hoewel ik jou slechts kort persoonlijk heb gekend zag ik je voor me

Zoals je was: een minzaam man met vrijheid in bast en mast.

 

Er zijn van die mensen die opvallen zonder op  te vallen.

Zo iemand was jij. Je was een blok pure poëzie. Dat voelde men.  

Je hoefde er geen ooglid voor op te slaan, geen pink voor uit te steken.

 

Bescheiden was je in de omgang, sober je poëzie maar niet schamel.

Je vers viel op de ziel, zoals het herfstblad op de grond.

Nu is je stam gevallen, omver gewaaid door je eigen gestorven stem.

 

Maar dood zal je niet zijn. Ik kom je tegen op oud papier

Zwarte letters in hoogdruk, een blinde kan je lezen.

Een bos is woud door vele soorten bomen, benoemd naar hun littekens.

 

Je vergat jezelf tot je vergeten was door de grote buitenwereld.

Maar binnen, in de kleine wereld van het verzet,

Viel je niet om. Een dode boom stapt over lijden over.

 

Je komt terug. Kom langs. Zet je neer. In de kring. Je bent. Zo.

 

Guido LAUWAERT

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
11 novembre 2011 5 11 /11 /novembre /2011 09:12

 

Poëzie

ik ben berlijn, Deurne, eigen beheer, 1961

Tekst is tekst asbest, Lier, De Bladen voor de Poëzie, 1964

Fuga Magister, Gent, Yang, 1970

Veranda, Antwerpen, Contramine, 1974

Verzamelde gedichten 1954-1974, Westerlo, Saeftinge, 1974

Blad na blad, Antwerpen, Contramine, 1983; 2de druk, 1984

Tien Brabantse teksten, Antwerpen, Groote Beer, 1997

Essay

Vanaf alfa, Antwerpen, Artisjok, 1970

Salle des pas perdus, Ieper, Heemkring Iepers Kwartier, 2001

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
11 novembre 2011 5 11 /11 /novembre /2011 02:25

 

Werner Spillemaeckers overleed op 9 november. De afscheidsplechtigheid heeft plaats op woensdag 16 november 2011 om 10 uur in de kerk Sint-Rochus, Sint-Rochusstraat te Deurne. Samenkomst en gelegenheid tot groeten in de kerk vanaf 9.40 uur. Aansluitend geschiedt de asverspreiding op de strooiweide van de begraafplaats Silsburg te Deurne.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
10 novembre 2011 4 10 /11 /novembre /2011 21:47

 

Spill.jpg

Zopas verneem ik het overlijden van de dichter Werner Spillemaeckers (°3 december 1936).

Toen we elkaar ontmoetten in 1961 of '62, klikte het meteen. Dat was in Het Atelier te Deurne, in het salon van Pip Wouters (1905-1995), waar musicoloog Denijs Dille (1904-2005), dichter Paul Neuhuys (1897-1984) en schilder Jan Vaerten (1909-1980) als vaste sterren schitterden. Ik had toen net een bijdrage gepubliceerd over Spillemaeckers' eerste bundel, ik ben berlijn.

Op uitnodiging van de culturele kring Exlibris hield ik op 5 mei 2010 een lezing met als thema 'Herinneringen uit het kunstleven'. Werner, die met zijn gezondheid zwaar sukkelde, was aanwezig. Ik kon toen niet bevroeden dat hij zelf zo gauw plaats ging nemen in die eindeloze categorie 'herinneringen'...

In volgende blogs (en uitvoeriger in de elektronische en papieren editie van de Mededelingen) zal de onvolprezen dichter uitvoerig aan bod komen.

*

Werner Spillemaeckers was griffier bij de Rechtbank van eerste aanleg van het arrondissement Antwerpen (1969) en bij het Hof van Assisen van de provincie Antwerpen (1976). Uitgever van het tijdschrift Artisjok (1968-1969), Kanselier van Pink Poets (1972), lid van Mensa, Werner Spillemaeckers was ridder in de Kroonorde.

Henri-Floris JESPERS

 

Rijmenam.JPG

Pink Poets (van l. naar r.): Werner Spillemaekers, Karel Jonckheere, Michel Bartosik, HFJ, Patrick Conrad en Hugues C. Pernath, 1975, © archief HFJ.


werner--enz-jpg

Van l. naar r.: HFJ, Werner Spillemaeckers, rechter Hein Albers en ambassadeur Karel Coeckx, 1978, © archief HFJ.


spolmadder1996.jpg

Onthulling van Wilfried Pas' Van Ostaijen-monument: van l. naar r.: HFJ, Werner Spillemaeckers, Leo Madder, 1996, © archief HFJ.


exlibris-5-5-2010-056.jpg

Van l. naar r.: Frans Depeuter, Werner Spillemaeckers, Evelyn Baetes, Guido De Sutter en dokter Paul Hoffbauer. ExLibris, 5 mei 2010, © Frank Ivo van Damme.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
9 novembre 2011 3 09 /11 /novembre /2011 11:11

 

Een eeuw geleden kreeg Maeterlinck de Nobelprijs. De VRT, nooit gehinderd door enige dossierkennis, vond het nodig het woord te geven aan uitgerekend Marc Reynebeau. Wat de makelaar in pseudo historische platitudes te vertellen heeft kan bekeken en helaas gehoord worden op de website redactie.be.

'll n'y a pas de grand homme  pour  son valet de chambre.'

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
6 novembre 2011 7 06 /11 /novembre /2011 05:00

 

Gisteren middag ontving ik een 'protestgedicht'.

Het zat eraan te komen, aldus Guido Lauwaert. De kritieken en columns van Griet Op de Beeck in De Morgen staan stijf van het ego. Een ik-je mag, maar mag niet domineren. Een journalist of columnist blijft een verslaggever. Het onderwerp of de geïnterviewde, daar draait het om. Zo niet bij de tante Nonneke van de zelfgekroonde krant. Het is vanochtend geschreven, als spielerei. Na lezing van de krant na de lunch, en de confrontatie met haar zoveelste pirouette [Kus een droevige mond – De Morgen/Cultuur blz. 35], besloot ik het los te laten.

 Nieuwe vijanden gegarandeerd. Het gedicht vat echter het gevoel samen van veel mensen, uit de theater- en mediawereld. Ze ergeren zich blauw aan haar stijl, maar houden hun mond. Zie het gedicht dus ook als een protest tegen de zwijgers, de mensen die applaudisseren terwijl de kots in de keel zit.”

Hier gaan we dan. 

 

Recensie

                                van Griet Op de Beeck

 

Ik zag mezelf in de spiegel staan

alvorens van huis te gaan.

In vol ornaat was ik content.

Ik ben wie ik ben dat ik ben:

een critica met een heel groot talent.

 

Ik dacht, rijdend met de wagen,

beter een kwartier te laat.

Al baat het niet,

toch schaadt het mij…

bij driekwart minder blagen.

 

Iedereen keek naar mij.

Ik ging haast zingen, toch hield ik

mij koest, doch werd wel woest

want, niemand wil opvallen,

maar iemand moet het doen.

 

Ik zat op de zesde rij, en dacht:

Wat zie ik? Ik weet het niet,

ik zie het niet, het raakt mij niet.

Wat is de link met het ik in mij,

representant van boer en burgerij?

 

De voorstelling was dus chick noch dik

toch krijgt hij van mij vier sterren.

Kritiek moet met zijn tijd meegaan.

Vandaar, één voor de waan…

en drie voor mij, mezelf en ik.

Guido LAUWAERT

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
6 novembre 2011 7 06 /11 /novembre /2011 03:00

 

Op 5 november werd in literair Café ”Den Hopsack” de nieuwe bundel van Bert Bevers voorgesteld. Geregelde lezers van deze blog kennen Bert als de verwoede zoeker naar de geboortehuizen van schrijvers in Antwerpen. Die nog steeds groeiende reeks verdient trouwens een uitgave in een mooi klein boekje. Het gaat hem Bert niet alleen om de geboorteplaats, die steeds geïllustreerd is met een foto van het bewuste pand of locatie. Ook de bijhorende teksten zijn met zorg gekozen en spreken tot de verbeelding.

Gerrit-Westerveld.jpgGerrit Westerveld

Wim-van-Til.jpgWil van Til

Graficus/uitgever Gerrit Westerveld verwelkomde de aanwezigen

De bundel Arrondissementen werd daarna voorgesteld door Wim van Til, directeur van het Poëziecentrum Nederland, die het eerste exemplaar overhandigde aan Bert Bevers. Het geheel werd opgeluisterd door Marc Clement aan de piano.

In 20 gedichten evoceert Bert Bevers de evenzoveel arrondissementen van Parijs. En ook hier sluipt de anekdotiek naar binnen. In elk sonnet is er ergens een verwijzing naar een historisch feit, een citaat, (zoals in vers III waarin hij letterlijk een versregel van Nic van Bruggen verwerkt) , een landschap, een film enz. Deze aantekeningen staan ter verklaring ook achter in de bundel.

Arrondissementen is vormgegeven en met de hand gemaakt door graficus/uitgever Gerrit Westerveld van de kleine eenmans uitgeverij Kleinood & Grootzeer uit Breda.(JvdB)

4-5-nov.2011-093--2-.jpg

Van l. naar r.: Gert Vingeroetsn Joke van den Brandt en Willem M. Roggeman


www.kleinood-en-grootzeer.com

Zie ook:

http://mededelingen.over-blog.com/article-nieuwe-bundel-van-bert-bevers-arrondissementen-86721716.html

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
5 novembre 2011 6 05 /11 /novembre /2011 10:00

 

Langstraat-25--Hugues-C.-Pernath-.JPG

Langstraat 25, Borgerhout

 

Mijn liefde tot de warme vader voel ik kostbaar

In de leugen van het oude, laatste droomhuis.

Bij zijn torengelaat de slaap van ieder tweegesprek

Daarna wachtend, zolang als eeuwig is

Zonder afscheid in de pijn der eenzame oktoberuren.

Kwetsbaar is hij de bezoeker die enkele trappen leeft

In de wondere ordeval der dagen, en groet en grijs

En spreekt zoals een minnaar.

 

Van vaders witte vingers vind ik de kamer terug

En leef een kerstmis, wellicht zonder sterren.

 

uit Instrumentarium voor een winter, De Bezige Bij, Amsterdam, 1963

  (Foto en redactie: Bert BEVERS)

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche