Overblog
Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
23 juillet 2012 1 23 /07 /juillet /2012 04:26

 

BenKleinTAS.jpg

'Dat is de MAN waar jullie bang van zijn!' Ben Klein (foto: Filip Tas, 1967).

In de dagboekachtige rubriek 'saladeproza' van Ben Kleins eenmanstijdschrift HA wordt Alexander De Croo laconiek bestempeld als 'de zot'. Jozef Deleu krijgt wel wat meer aandacht: 'all-round jubilaris fikse zakenman maar provinciaal poëet [...] bourgeois-artiest met smal talent' (ik kan daar gerust vrede mee nemen...).

Verder stelt Ben Klein:

als dichter moet ge elke dag zwaar oefenen well sommige woorden met nagelvernis bestrijken want er zijn veel door politici advocaten vastgoedpromoters managers journalisten misbruikte nomina die niet meer poHesiefähig sind ha

In 'contra contra contra' blikt de onvermoeibare Ben Klein terug op Dada (vooral op Huelsenbeck en Hausmann) en concludeert: 'être dada c'est être courageux'.

Zoals in vorige afleveringen werd ik geboeid door de visuele en collagegedichten. Ha wordt verzonden als pdf en ik kan dus hier jammer genoeg geen voorbeeld geven van dat meer dan merkwaardig werk.

Het strekt François Vermeulen tot eer dat hij als net-distributeur van HA de onvolprezen Ben Klein (°1929) assisteert.

*

GerdSegersTAS.jpg'Stop, genoeg literatuur!' Gerd Segers (foto: Filip Tas, 1967).


Even terugblikken. Vijfenveertig jaar geleden, op 10 februari 1967, was Ben Klein in Deurne te gast in Het Atelier, het door Pip Wouters bezielde cultuurcentrum avant la lettre. Hij schonk toen een exemplaar van zijn bundel Andere facet en andere face (een uitgave van Het Kahier X) aan Paul Neuhuys. Dat was de tijd dat Ben Klein en Gerd Segers geregeld samen optraden....

Henri-Floris JESPERS

Belangstellenden kunnen een pdf exemplaar van HA aanvragen bij ftf.vermeulen@gmail.comhttp://


 

 

Over Ben Klein en HA, zie ook:

 

http://mededelingen.over-blog.com/article-ben-klein-werner-spillemaeckers-89097751.html

 

 

http://mededelingen.over-blog.com/article-ben-klein-alive-and-kicking-103839571.html

 

 

Partager cet article
Repost0
18 juillet 2012 3 18 /07 /juillet /2012 20:46

 

lukas-de-vos-f-kc-002.jpg

Doden zijn rare wezens… Doden verschrompelen tot nukkige tollenaars van het geheugen. Ze ruilen hun knoken in voor herseneczeem in andermans hoofd. Ze vergroeien door op te lossen tot mee-eters, tot vetkwabben in de gedachten. Ze bezetten de aarde en de inborst’.

Het curriculum van Lukas De Vos is goed voor een stevige ochtendfile van titels en bezigheden. Aan het opsommen ervan begin ik niet. Hij is vooral bekend als VRT –journalist en tevens de bezieler van de Arkprijs van het Vrije Woord. Naar aanleiding van de zestigste verjaardag verscheen onder zijn redactie Buiten het bereik van Farisese handen (1). Ik kreeg dit boek van de gastheer, de immer vriendelijke Adriaan Van Raemdonck van galerie De Zwarte Panter. De Arkprijs ligt wel af en toe onder vuur. En dat is altijd voer voor getwisteratuur (2). Zoiets bezorgt me telkens een heemkundige aandoening of de zoveelste wolkbreuk die ik oploop in dit lage land.

Heen is een gedenkboek met vele namen. Ontroerend en beklijvend is niet alleen de poëtische openingtekst maar ook de slottekst waaruit ik aan het begin enkele lijnen citeerde. Met een snedige pen en een oprechte betrokkenheid passeren 68 grote en kleine personen de revue. Niet alleen bekenden zoals Frank Zappa, Kim Jong-Il, Kadhafi, Willem Frederik Hermans enz, maar ook enkelen die buiten het verschroeiende licht van de tijdelijkheid bleven. Als voorbeeld neem ik graag Jan Berghmans(1938-2009) van Berghmans Uitgevers. Deze uitgeverij werd opnieuw door Berlinde Feirens geactiveerd en op 10 oktober 2012 zal mijn laatste bundel er verschijnen.

'Het wegvallen van Berghmans is een gemis in onze tijd. Mensen met een hoek af, die riskeren boeken uit te geven die niet na drie maanden gerecycleerd worden door De Slegte, of erger, door de papierverhakselaar. Uitgevers die lak hebben aan het botoxgehalte van de Grootuitgevers. Kleine Luyden die tegen beter in blijven leuren met noeste schrijfsels, die uitzonderlijk beklijvend zijn…’ . Hoor je de kritiek klinken?

Deze ‘Obituary’ is een persoonlijk en geëngageerd document dat elk geheugen stevig zal blijven opfrissen. Zoals een reporter met weinig zendtijd schets hij krachtig in 66 korte hoofdstukken zijn indrukken over de vele namen. Hij is mild met veel sympathie, maar soms ook scherp voor de figuren in kwestie. Niettemin blijft Lukas De Vos vooral eerlijk met een ruime blik voorbij het sleutelgat ‘Vlaanderen’.

Lukas De Vos ontmoette ik tijdens het etentje na de uitreiking van de Arkprijs 2012 aan Peter Holvoet-Hanssen, niet de ex maar de ‘ere-stadsdichter van Antwerpen’ dixit Henri-Floris Jespers (3). Lukas vroeg me om te blijven schrijven voor Mededelingen. Zijn woorden scherpten die van mij met als resultaat een onwelvoeglijke overdaad sinds 21 juni. Het Centrum blijft ze keer op keer trotseren.

Bij dezen, gedreven naamgenoot.

Van uw verslaggever ter plaatse.

Frank DE VOS

Heen.jpgLukas DE VOS, Heen, een galerij van dode zielen, Brussel, ASP, 2012, 248 p. ISBN 9789070289003

 

(1) Lukas DE VOS, ’Buiten het bereik van Farisese handen’. 60 jaar Arkprijs van het Vrije Woord, Antwerpen, De Vrienden van de Zwarte Panter, 112 p. Zonder ISBN.

(2) http://mededelingen.over-blog.com/article-guido-lauwaert-over-de-arkprijs-van-het-vrije-woord-50366677.html

(3) http://mededelingen.over-blog.com/article-arkprijs-2012-peter-holvoet-hanssen-is-meer-dan-een-tedere-anarchist-106622807.html

Partager cet article
Repost0
17 juillet 2012 2 17 /07 /juillet /2012 17:00

 

Matthijs-De-Ridder--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
16 juillet 2012 1 16 /07 /juillet /2012 23:35

 

HFJ-en-Lilar.jpg

HFJ met Albert Lilar, 15 oktober 1966

Minister van Justitie in de donkere jaren van de repressie, Albert Lilar (1900-1976) was voorstander van een redelijke aanpak. Onder het ministerschap van de liberale vrijmetselaar Lilar werden geen doodstraffen uitgevoerd. De auteur van Éloge de l'humanisme was blijkbaar beter met de caritas  vertrouwd dan zijn katholieke voorgangers....

Naar het einde van de jaren zestig, begin de jaren zeventig, kwam de gewezen vicepremier af en toe 's middags onaangekondigd aanbellen (hij had een boontje voor Pruts) en dan dronken we uitgebreid koffie. Hij vroeg mij als ghostwriter zijn memoires te schrijven. Uit misplaatste trots ben ik niet ingegaan op zijn voorstel. Ik heb er nog altijd spijt van.

Albert Lilar was niet alleen een internationaal vermaarde jurist maar ook een verlichte kunstverzamelaar en literatuurkenner. Hij was gehuwd met Suzanne Verbist, die naam maakte als Suzanne Lilar en wegens literaire verdiensten in de adelstand verheven werd. Mijn neef, professor Antonin van Elslander, en broeders Pink Poets Georges Adé en André Delvaux hebben haar goed gekend. Françoise Mallet-Joris, de dochter van Lilar, vestigde zich in Parijs en werd lid van de Académie Goncourt.

Moeder en dochter werden verkozen in de Belgische Académie royale de Langue et de Littérature françaises.


Jaren geleden heb ik mijn herinneringen aan Albert Lilar uitvoerig en onthullend opgetekend. Nu nog die tekst terugvinden...

Henri-Floris JESPERS

Partager cet article
Repost0
16 juillet 2012 1 16 /07 /juillet /2012 01:14

 

Assenede.HuguesEnGisje.jpg

Sorry, Gisela Roegiest zat niet (haast onzichtbaar) naast Patrick Conrad, maar naast Hugues C. Pernath, zoals die pas ontdekte foto genoegzaam bewijst.

Haast en spoed...

HFJ

Partager cet article
Repost0
14 juillet 2012 6 14 /07 /juillet /2012 13:57

 

LPBoon.jpg

Naar jaarlijkse gewoonte werd door HAM [Honest Arts Movement], net voor de aftrap van de Gentse Feesten, een kunstenaar in de bloemetjes gezet. Vorig jaar was dat Simon Vinkenoog, twee jaar geleden Marcel van Maele. Dit jaar was het de beurt aan Louis Paul Boon. Honderd jaar geleden geboren, dat moet gevierd worden. Terecht, jammer echter van de mineurstemming. Geen hersencel van het HAM-bestuur dat verstand heeft van organisatie en promotie. Het publiek van de receptie had een zeer hoog rimpelgehalte, en met die van uw verslaggever meegerekend, leek het gebeuren op een dodenbal. Of op z’n minst een bijeenkomst van halflijken. De uitzondering niet te na gesproken. Een paar kinderen. Ze zaten en liepen er verveeld bij, dus meegesleurd door hun ouders of grootouders. De dochter van Patricia Lasoen had haar vriendje meegebracht. Hun blik lag in hun bed.

 

Niet alleen uw spion ergerde zich aan het geklungel en gestuntel. Een geachte spreker fluisterde me toe dat dergelijke initiatieven de gevierde eerder kwaad dan deugd doen. Louis Paul Boon is medestichter van HAM. Zijn geest dwaalde er rond. En was ik in de mogelijkheid geweest hem aan te spreken, dan zou hij zich hoogstwaarschijnlijk geërgerd hebben aan het ontbreken van het heilig vuur. ‘Schop de mensen tot zij een geweten krijgen’ is de slotzin van het op twee na laatste hoofdstuk van Mijn kleine oorlog. Het geweten van HAM heeft wel een moraal maar geen verhaal. De laatste zin van het laatste hoofdstuk slaat eerder op het gedoe van HAM: ‘Wat heeft het allemaal voor zin?’

 

Misschien dat het volgend jaar beter wordt. Dat Ham een blikseminslag krijgt waarmee de jeugd aangetrokken wordt. Die de organisatie verlost van de dodelijke clichés. De kans op weersverandering zit erin. Freek Neyrinck geeft de fakkel door. Wie de nieuwe voorzitter wordt? Als driekwart van het welkomstwoord ingenomen wordt door jezelf toe te juichen, wordt door de wierook je verstand ontmand. Hopelijk komt er iemand aan het roer te staan die gaat praten met een evenementenbureau. Dat soort instellingen, inclusief reclamebureaus, wil ook een artistieke make-up. Het verbergt het commercieel haai- en graaigehalte. En beter hun wat geld toegestopt dan het te spenderen aan sprekers die hun toespraak uit de onderste lade halen en werd geschreven door een voorouder. Enkel de naam van de gevierde moet veranderd worden, samen met de kunstvorm. Of zoals Elsschot in Lijmen aan Texeira de Mattos, zijnde Frans Laarmans, zijnde Alfons De Ridder zegt: ‘En je verandert natuurlijk piano’s in keukenliften.’

 

Toegegeven, er zijn een paar bestuursleden met een andere schoenmaat. Maar hun getrippel wordt vertrapt door de klompendans van de oude stadsboeren. De wijze waarop onder meer Nicole Ledegen aan de kar trekt verdient een voorzittershamer. Zij is niet egoïstisch of egocentrisch. Zij heeft het talent om de tent te laten bollen. Genoeg gekakel. Het is zuur, inderdaad, maar geef toe, het zuurgehalte is van uitstekende kwaliteit.

Ondanks de graflucht van HAM is het initiatief een bezoek waard. De collages van Hugo De Smaele zijn werkelijk boeiend. De nota’s in de marge van het typoscript en zinsdelen van De kapelletjesbaan hebben hem geïnspireerd. Tevens niet te missen zijn de Boonfoto’s van voormalig Standaardfotograaf Paul Van den Abeele. Hij was niet enkel zijn lijffotograaf maar ook zijn vriend. Dat springt uit de illustraties en dringt je keelgat binnen. Naar aanleiding van dit gebeuren mocht een boekje niet ontbreken. Dichter bij Boon werd het. Inhoud: 27 dichters met gedichten verwant met het leven en het werk van Boon. Best een aardig boekje. Maar geen 10 euro waard.

 

Op de receptie werd de bundel verkocht aan de helft van de prijs. Waarom niet gratis voor de bezoeker? Mits een flinke mep op de tafel van een ambtenaar was de kostprijs gedekt. Helaas, de oude dinos kunnen slechts bedelen. Met de opbrengst daarvan betaal je niet eens het lumbecken. Laat ik, om te besluiten, opnieuw Elsschot aan het woord. Met een zin van Frans Laarmans. Hij spreekt hem niet uit maar bedenkt hem, wanneer zijn schoonvader zegt dat hij zijn pensioen dreigt te verliezen en vraagt of hij eens met de burgemeester moet gaan praten. ‘Ja, vader, doe dat. En je moet hard op tafel slaan. En als dat niet helpt, op zijn gezicht.’

Guido LAUWAERT

 

Envoi: uit Dichter bij Boon

 

MIEKE MAAIKE, OMFLOERST

maud vanhauwaert

 

zo groot” toonde ik

zoals ook vissers doen

 

de diepzakkende

schoot me dusdoende te binnen

 

breder dan een koordje

 

ik krulde naar buiten

het kriewelde

tot in het kruintje

 

heel bewogen slaakten wij

jonge naakte diertjes

 

briesten, de kantjes omzoomd

 

www.honestartmovement.be

Dichter bij Boon – ISBN 978 90 809 6560 7

Partager cet article
Repost0
14 juillet 2012 6 14 /07 /juillet /2012 01:18

'Ik droomde dat ik een lezing gaf die bestond uit een opsomming van de namen van al diegenen die volgens mij de doodstraf verdienden. Toen ik ontwaakte leefden ze helaas nog allemaal.' Benno Barnard. (1)

Op de blog van deze gezegende import-Belg las ik onlangs de opflakkering van de oude vete met Dirk Van Bastelare, weliswaar even gezegend maar dan academisch. Deze laatste is een van de samenstellers van Hotel New Flanders, een Michelingids met paradigma’s en zelf toegekende sterren. Omdat het vele dichters van onder het stof heeft gehaald is deze enige bijverdienste lovenswaardig. Ik heb dit hotel dan ook in de ramsj gekocht. Aan een anthologie, een geleerd woord voor bloemlezing, ga ik veelal voorbij, vooral als ze in de vorm van een tijdschrift wordt gesleten zoals Het Liegend Konijn.

Op facebook stelt Van Bastelaere met euvele moed heel terecht dat Belgische poëzie niet bestaat. Benno werd hierdoor zwaar in zijn kruis getrapt. Voer dus voor driest gebatavier. Ik had iets anglicaanser verwacht. De anders zo Britse, flegmatische Barnard werd plots Amerikaan. ‘Bullshit’ als repliek is wat cru en mijn oranje lieveling stelt me hiermee zwaar teleur. Van Bastelaere heeft het 'alleen maar over literatuur, over een autistisch-autonoom iets, dat mij nauwelijks interesseert. Ik heb het over iets anders, over iets veel groters, over geschiedenis, beschaving, Europa, de wereld…'

Het is jammer dat Benno Barnard niet consequent verder trekt, voorbij ons zonnestelsel, het wijde universum in om met dat 'iets' dat niet enkel litteratuur mag zijn het melkwegstelsel te verkennen om daar ergens op nr. 213 rond Brussel onder het sterrengetinkel zijner woonst alwaar hij verblijft en dus gehuisvest is, te blijven hangen.

Op facebook, mijn nobele verslaving, mag je Benno’s pen best niet prijzen. Naar aanleiding van mijn reactie op zijn laatste column in Knack (2) die ik er postte, brak er een Zuidelijke opstand uit, een soort 'Stomme van Portici' revisited. De 'juderans en brautje gesont' verwijten bleven niet uit. De krop van mijn deels Nederlands bloed liep vol. Niet ver van het Warandepark heb ik deze rebellie proberen te smoren. Helaas werd deze geschiedenis al geschreven. Om van te balen…

DSC01666.JPG

Wout Vercammen, 'désert-dessert / het geheim van de keuze'

Aan onze onvolprezen Benno draag ik 'Désert-Dessert / het geheim van de keuze' van Wout Vercammen op, een generatiegenoot van Panamarenko. In mijn woonkamer sta ik af en toe met de nodige ‘l’embarras du choix’ voor dit werk.

En Benno blijft bij ‘Vive le tricolore de la poésie’.

Uw Menapiër,

Frank DE VOS

(1) http://www.knack.be/nieuws/boeken/blogs/benno-barnard/dagen-van-regen-en-weemoed/opinie-4000118460201.htm

(2) http://www.knack.be/nieuws/boeken/blogs/benno-barnard/ben-jij-somber-als-je-schrijft/opinie-4000133955766.htm

Partager cet article
Repost0
13 juillet 2012 5 13 /07 /juillet /2012 16:00

 

PontDesArts.jpg

Af en toe, wanneer het mij zint, en ik niets beter of dringender te doen heb, werk ik louter voor 'le plaisir du texte' aan fragmentarische stukjes memoires, waar ik waarschijnlijk nooit wat mee zal aanvangen. Daarbij gebruik ik niet alleen mij dagboeken, maar ook foto's als aantekeningen. Zo had ik onlangs een lichtdrukmaal in handen, gekiekt in Parijs op 22 april 1959. Dat was mijn eerste, maar allerminst laatste bezoek aan de Lichtstad, hier in gezelschap van mijn ouders en van mijn broer Pierre/Pieter. We staan keurig in het gelid op de Pont des Arts, de brug over de Seine die door Georges Brassens vereeuwigd werd in 'Les Amoureux des bancs publics' (1954), een lied dat ik destijds uit het hoofd kende.

HFJ

Partager cet article
Repost0
12 juillet 2012 4 12 /07 /juillet /2012 10:00

 

Rose-Vandewalle--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
10 juillet 2012 2 10 /07 /juillet /2012 17:00

 

Walter-Soethoudt--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche