Overblog
Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
20 février 2013 3 20 /02 /février /2013 17:43

 

Cicatrizado_cover.jpg

De bundel

 

In een van zijn pittige stellingen schreef Albert Einstein dat het universum en domheid oneindig zijn. Nochtans twijfelde hij aan het eerste.

Deze grote geest vergat de oneindigheid van taal. Bespeeld met maar zesentwintig letters is dit wonderlijke instrument onuitputtelijk. Hoeveel combinaties zijn er wel niet mogelijk? Wat een oneindige weelde schuilt er niet in dit beperkte getal.

Het opmerkelijke aan poëzie is de beeldtaal en wel om naast de dingen te kijken. De dichter, amechtig naar metaforen op zoek weet dat hij altijd naast het doel zal trappen, nooit zal scoren. Poëzie zal steeds naast zijn stoel gaan zitten. Laat ons dit een zalige domheid noemen, ad infinitum zelfs en bovendien o, zo heerlijk nutteloos.

Niettemin is poëzie belangrijk. Ik weet me hierin gesterkt door Martin Heidegger. Deze Duitse filosoof stelde dat de wetenschap door de restricties van de werkelijkheid er nooit in zal slagen om deze adequaat te verwoorden. Volgens hem is alleen poëzie bij machte om deze aan te raken.

En wat is mooier dan iets strelen? Niet alleen het esthetische van het leven maar eveneens het rauwe, de vergankelijkheid, het onrecht, de vernietiging als een overdonderend en subliem facet van de werkelijkheid.

Ootmoedig moet ik bekennen dat ik in een verkeerde klimaatsgordel ben geboren, te noordelijk, in een te klam klimaat. Daarom ontkalk ik enkele malen per jaar in het zuiden.

Het thema van deze editie verscheen zomaar in een park op Tenerife, een van de Canarische eilanden. Zo maar op een palmboom, op een van de velen in La Laguna. De schors was hevig aangetast, uitgeteerd met diepe holtes. In het verzengende zonlicht leken ze op zwerende inkervingen. ‘Cicatrizado’ dacht ik toen, ‘Gelittekend’

En mijn goede vriend, de bevlogen fotograaf Hartmut De Maertelare ging op zoek naar het detail van een realiteit. Het resultaat van deze abstractie wordt in beelden en verzen door achttien dichters voor u open gespreid.

cicaII.jpg

 

De vernissage met ontbijt gaat door op zondag 24 februari om 10 uur. Om 11.30 uur start Cicatrizado met muzikale interventies van de virtuoze Judith Ermert op cello. Enkele dichters dragen uit de bundel voor. De gelegenheidsbundel met achttien foto’s en achttien gedichten wordt u gratis aangeboden. De tentoonstelling loopt tot 24 maart telkens op zaterdag en zondag van 14 tot 17u in kasteel Sorghvliedt, Marneflaan 3 te Hoboken.

U kunt reserveren op 03.292.65.30. De kaarten worden aan de inkom voor u klaar gelegd.

Wees van harte welgekomen.

Frank DE VOS

Meer info op: http://www.uithuishoboken.be/programma/7927/foto-en-gedichtententoonstelling/cicatrizado-gelittekend

Partager cet article
Repost0
19 février 2013 2 19 /02 /février /2013 10:00

 

Selm-Wenselaers--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
14 février 2013 4 14 /02 /février /2013 10:00

 

Erik-Vlaminck--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
13 février 2013 3 13 /02 /février /2013 12:21

 

Janneman.jpg

Het kinderboek in al zijn facetten werd vanuit de meest uiteenlopende oogpunten door academici uitvoerig belicht. Maar het gaat dan wel over boeken geschreven voor kinderen. Boeken geschreven door kinderen blijven echter onderbelicht.

Aan dit boeiende onderwerp wijdde literatuurwetenschapper Nico Laan (°1951, Universiteit Amsterdam) een bijzonder lezenswaardige studie: 'Het kind als schrijver' (verschenen in Literatuur zonder leeftijd, jg. 22, Biblion, Leidschendam, 2008, pp. 48-72). Hij wijst erop dat er in Nederland vorige eeuw één kinderdebuut verscheen: Blijf lachen Irmgard (1966). Het werd een enorm succes: binnen het jaar werden meer dan 30.000 exemplaren verkocht. De 12-jarige auteur Irmgard Smits (°1954) werd uitgeroepen tot “Neerlands jongste schrijfster”.

De Vlaamse literatuur viel blijkbaar buiten het gezichtsveld van de onderzoeker. Daarom, ter aanvulling, toch even verwijzen naar twee Vlaamse “wonderkinderen”.

Dirk Rochtus (°1961) was tien toen zijn eerste boek van de pers rolde, Met Jack Keaton naar het wilde westen (Heideland, 1971).

Sam van Rooy (°1985) was elf toen hij zijn eerste boek schreef, De vampierenmoord. Houtekiet publiceerde het boek in 1997. Het legde de uitgeverij geen windeieren: er gingen 10.000 exemplaren over de toonbank. Zijn tweede roman, Smokkel in Egypte verscheen een jaar later en wist nog 5.000 lezers te bekoren.

*

Gisterochtend werd in Sharkies, de cafetaria van Aquatopia aan het Koningin Astridplein te Antwerpen, het eerste boek van de achtjarige Janneman Pairon aan de pers voorgesteld. Kinderen waren baas, want het evenement werd georganiseerd door Jan en Ina (beiden 11 jaar). Mijn eerste boek (ja, de titel lag voor de hand) bestaat uit een verzameling fenomenale vertellingen, verrassende opvattingen en pittige spreuken over draken, dinosaurussen, koningen, oorlogen, maar ook over mijnheer da Vinci en René Magritte. Net zoals bij Jacob van Eeghen (Een keuze uit de nagelaten gedichtjes, 1835) en Hilda Conkling (Poems by a Little Girl, 1920) zijn de teksten naar leeftijd geordend. Er zijn dus vier hoofdstukken: ‘op vijfjarige leeftijd’, ‘op zesjarige leeftijd’, ‘op zevenjarige leeftijd’ en ‘op achtjarige leeftijd’.

Toen Janneman nog niet kon schrijven, werden sommige uitspraken door zijn vader genoteerd. De andere teksten schreef hij zelf, en ook de tekeningen in het boek zijn van zijn hand. Dat Janneman ook picturaal begaafd is blijkt voldoende uit zijn portret van Magritte, een werk waaruit blijkt dat de jongen wel degelijk het werk van Magritte kent.

JannemanMagritte.jpg

Janneman Pairon is de zoon van dichter Marc Pairon, drijvende kracht achter de reguliere uitgeverij Stichting Charles Catteau, waar Mijn eerste boek verschijnt. Uit de teksten en uitlatingen van Janneman leer je evenveel over de schranderheid van de jongen als over het culturele milieu waarin hij mag opgroeien.

En, ja hoor, het is Janneman menens:

Later zal ik andere boeken maken, waarin ik veel leuke dingen over mijn leven zal vertellen. Maar nu nog niet, want daar is mijn leven voorlopig nog te kort voor geweest.”

En:

Zet maar een foto van mij op de achterkant van het boek. Dan weten de mensen wie de schrijver is, als ze hem tegenkomen. Ik zal mijn handtekening er zelf bijzetten. Dat doen andere schrijvers meestal ook.”

*

Ja, er zijn wonderkinderen, ik ken prachtige gedichten van tien-, elf-, twaalfjarigen; uit Frankrijk herinner me vooral Minou Drouet”, aldus Simon Vinkenoog. En waarom ook niet. Prestaties van kinderen op het vlak van muziek, wetenschappen of schaken (en er zijn heel wat voorbeelden op te sommen) worden on face value aanvaard. “Le génie adolescent” kreeg in talrijke publicaties ruim aandacht. Gek genoeg, kindschrijvers worden veelal sceptisch onthaald. Wantrouwen of onbehagen? Waarom zouden ze niet spontaan creatief kunnen schrijven, ze gebruiken wel computers met een ontwapenende vanzelfsprekendheid ? Maar dat is een ander verhaal.


Tous les enfants ont du génie, sauf Minou Drouet”


De “zaak” Minou Drouet bracht literair Frankrijk destijds in rep en roer. Als kinddichteres verwierf ze internationale faam, vandaag is zij volledig in de vergetelheid weggezonken.

De gerenommeerde Parijse uitgever René Julliard ontdekte niet alleen Françoise Sagan (1935-2004), die 18 was toen hij haar eerste roman, Bonjour tristesse, in 1954 publiceerde, een internationale bestseller (in het Nederlands vertaald door Hubert Lampo). Met Minou Drouet (°1947) dacht hij nog een grotere slag te slaan. In 1955 publiceerde hij in een oplage van 500 exemplaren een brochure met staaltjes van haar gedichten en brieven (de visueel gehandicapte en muzikaal begaafde Minou Drouet was toen acht). Meteen barstte in de pers een heftige polemiek los. In het eerbiedwaardige Figaro littéraire werd ze uitgeroepen tot een “génie”, in het veelgelezen vrouwenblad Elle werd aan de hand van een aantal reportages geponeerd dat er bedrog in het spel was en dat haar teksten in feite van de hand waren van Claude Drouet, haar stiefmoeder. Kortom, een “hoax”.

André Breton achtte een kind niet in staat zo'n poëzie te schrijven, maar verklaarde zich sowieso gefascineerd door de persoonlijkheid van de auteur. Jean Cocteau zei laconiek dat alle kinderen genie hebben, behalve Minou Drouet. In de republiek der letteren stonden believers en disbelievers sarcastisch (en soms met getrokken messen) tegenover elkaar. In januari 1956 lanceerde Julliard haar bundel Arbre, mon amour en L'affaire Minou Drouet; petite contribution à une histoire de la presse waarin de toonaangevende journalist André Parinaud (1924-2006) de aanvallen en tegenaanvallen samenvatte. Op vijf maanden tijd werden 45.000 exemplaren van de bundel verkocht. De “zaak Minou Drouet” geraakte internationaal in de belangstelling. De jonge dichteres haalde bijvoorbeeld de cover van Der Spiegel (7/1956, 15 februari 1956).

Kortom, Minou Drouet wordt een celebriteit. Ze treedt vaak in het publiek op, ook als pianiste, wordt in privé-audiëntie ontvangen door paus Pius XII en krijgt in 1958 de hoofdrol in de film Clara et les Méchants (ook bekend als Bourreaux d'enfants) van Raoul André (1916-1992).


Coda


Tot slot, hier dan de zevenjarige Janneman aan het woord:

'Papa, denk jij dat wij nu in het jaar 2011 leven?'.

'Ja.'

'Fout. Die denkt dat wij nog maar 2011 jaar bestaan, kent zijn geschiedenis niet!”


Henri-Floris JESPERS


Janneman PAIRON, Mijn eerste boek, Aartselaar, Stichting Charles Catteau, 2013, 73 p., ill.,

5 €. ISBN 978 94 9121 806 4

Partager cet article
Repost0
12 février 2013 2 12 /02 /février /2013 10:00

 

Mark-Tijsmans--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
11 février 2013 1 11 /02 /février /2013 17:00

DeleuKat.jpg

De jongste aflevering van de Mededelingen van het C.D.R. (nr. 203, 29 pagina's, goed voor bijna 21.000 woorden) verscheen op 30 januari. Medewerkers: Bert Bevers, Frans Depeuter, Henri-Floris Jespers, Guido Lauwaert, Lutin d'Anvers, Frank De Vos en Lukas De Vos.

De veelgelezen, gedeeltelijk hier online gepubliceerde vinnige polemiek tussen Frank De Vos en Frans Depeuter over Heibel, “onafhankelijk kritisch-satirisch-polemisch tijdschrift”, werd integraal opgenomen. Tevens kegen de abonnees een greep uit de tientallen reacties op het “wegbezuinigen” uit Knack van de wekelijkse dagboekaantekeningen van Benno Barnard. ' Talent is onbetaalbaar...', aldus de onvolprezen Jan Bucquoy, die moeilijk van uitbundige sympathie voor het gedachtegoed van BB verdacht kan worden.

In de rubriek “Necrologisch” worden Rik Lanckrock (16 juli 1923-26 september 2012), Jacques Vandersichel (7 april 1932-28 december 2012) en Thierry Deleu (11 februari 1940-18 januari 2013) herdacht.

*

Thierry Deleu heeft zijn leven lang in alle onafhankelijkheid rechtlijnig besteed aan de promotie van de bonae litterae. Daarom werd besloten zijn In memoriam hier on line te publiceren.

MED203web

 

Tijdens de kerstperiode voelde Thierry Deleu zich niet lekker. De diagnose was verpletterend: een agressieve kanker. Hij leed ondraaglijke pijnen en zijn ziekte was terminaal. Woensdag 16 januari besliste hij dat zijn leven beëindigd mocht worden.

Vrijdag 18 januari om 15u30 ging Thierry Deleu in bijzijn van zijn familie vreedzaam heen. Overeenkomstig zijn wil werd in beperkte familiekring afscheid genomen (op 24 januari).

*

Van 1962 tot 1989 gaf Thierry Deleu les in Harelbeke. “Hij was een begenadigd leraar”, zo luiden eensgezind de getuigenissen van zijn oud-leerlingen. In 1989 werd hij benoemd tot directeur van de Middenschool in Tielt. Hij was hoofdmedewerker en attaché op het kabinet van de Vlaamse ministers van Onderwijs Luc van de Bossche en Eddy Baldewijns (1995-1999).

*

Thierry Deleu stond aan de wieg van talloze culturele, zowel literaire als plastische activiteiten.

In 1966 stichtte hij met Lionel Deflo het onvolprezen tijdschrift Kreatief. Van 1970 tot 1980 gaf hij het tijdschrift Boulevarduit en leidde hij de kleinschalige uitgeverij Het Schaap, uitloper van het tijdschrift (1981-1987), waarbij hij samenwerkte met beeldend kunstenaar Marcel Coolsaet (1927-2007). Bovenal was hij een gedreven schrijver die een 25-tal dichtbundels op zijn naam heeft, zeven romans, 22 essays, een viertal bloemlezingen en ontelbare monografieën en biografische schetsen.

De evolutie van het werk van Thierry Deleu werd geschetst in de twee essays die Guy van Hoof over hem schreef: Aan wat overblijft heb ik genoeg(Brugge, Pablo Nerudafonds, 1986), en Als eenjager in zijn grondgebied(Wevelgem, Vereniging van West-Vlaamse Schrijvers, 2002).

*

Op de blog “De geletterde mens”, een doorlopend, eindeloos literair e-zine waarvan hij de eindredactie waarnam, publiceerde Thierry Deleu talrijke bijzonder lezenswaardige kritische bijdragen en gaf hij gul gastvrijheid aan schrijvers van diverse pluimage. (http://geletterdemens.blogspot.be/)

Het opzet van de blog liegt er niet om:

Niet-gesubsidieerde auteurs 'met soms grote(ere) kwaliteiten' komen in het literaire landschap te weinig aan bod of worden er niet aangezien als volwaardige spelers. Daar zij geen of weinig aandacht krijgen van critici, recensenten en andere scribenten, komen zij ook niet in the picture bij de bibliothecarissen. De Overheid sluit deze auteurs systematisch uit van subsidiëring, aanmoediging en werkbeurzen, omdat zij (nog) niet uitgaven (uitgeven) bij een 'grote' uitgeverij, als zodanig erkend.

*

Op 8 december vestigde hij per mail mijn aandacht op Schoon volk in de hemel?, te verschijnen op 20 december, omdat het boek – dat over wetenschap, religie, vrij onderzoek en spiritualiteit handelt hem bijzonder na aan het hart lag.

Thierry Deleu werd treffend getypeerd door redacteur van de “De Geletterde mens” Francis Cromphout als “een genereus en energiek man en een vruchtbaar auteur die de Vlaamse literatuur intens liefhad, nooit de moed heeft opgegeven en altijd gestreden heeft tegen privileges en kliekjesgeest”.

Het lijkt me passend Thierry Deleu het laatste woord te geven.

Henri-Floris JESPERS

 

AAN WAT OVERBLIJFT…

Als vingers om een bloem ik knijp
in de koude kraag van de ochtend
en laat een spoor van weemoed achter.
Wat ik aanraak gunt mij geen blik;

de bloemen niet en de dieren,
ook niet het nederigste kruid.
Ik bijt zachtaardig in hun strot;
er komt noch klank noch letter vrij.

Och, aan wat sneeuw op mijn koets,
als ik uitrij in hoge hoed voorgoed,
aan een dun laagje ijs juist voor
de dorpel van het paradijs,

aan wat overblijft heb ik genoeg.
Ik tel de ringen van mijn boom,
die omgezaagd te rijpen ligt.
En elke dag tel ik één ring meer.

 

(Uit de bundel Strandjutter, 2011)

*

JSkleineLogo.jpgOntwerp: Jan Scheirs

*

De afleveringen van het C.D.R.zijn beschikbaar als losbladige papieren editie en per mail als pdf.

Info abonnementen:mededelingen@lebacq.com

Partager cet article
Repost0
9 février 2013 6 09 /02 /février /2013 01:37

 

PresentatiePanter.JPG

In 1973 verscheen bij Pink Editions & Productions een elpee van Patrick Conrad, Gelukkig als in het bijzijn van een vrouw, een nooit eerder in Vlaanderen gerealiseerde kruisbestuiving van poëzie en psychedelische muziek geproducet door de piepjonge Roland van Campenhout. Conrad declameert gedichten door een echo chamber, afgewisseld en ondersteund door hippyeske folk van Roland van Campenhout, Luc Renneboog en Philippe de Chaffoy de Coursel. Op de cover poseert Conrad naast een sculptuur van Albert Szukalski. De plaat geraakte in de jaren na de uitgave snel in de vergetelheid.

Het Gentse platenlabel KRAAK brengt nu de elpee opnieuw uit in een beperkte luxe-uitgave. Als extra bij deze heruitgave: een uitgebreid essay over de plaat en een reproductie van de poster die de originele presentatie aankondigt in de Antwerpse galerie De Zwarte Panter.

Gisteren, veertig jaar later, werd de heruitgave gepresenteerd, alweer in De Zwarte Panter, nu tussen de schilderijen van Kamagurka en met begeleiding door Roland.

Patrick Conrad las een onuitgegeven, bijzonder sterk gedicht voor, een hommage aan Hugo Claus, die veel voor hem betekend heeft.

Tussen het aandachtige publiek, o.m. Manu Bruynseraede, Sonja Cantré, Veerle Claus, Vera D'hooge, Rik Hancké, Henri-Floris Jespers, Pruts Lantsoght, Luc Pay, Gisela Roegiest, Walter Soethoudt, Frank De Vos, Hilly Wagenaar...

*

Vandaag treedt Patrick Conrad in Turnhout op als “Prominente Passant” tijdens de 20ste Saint Amour. Zondagmiddag vliegt Conrad terug naar Frankrijk.

ConradPanter.jpg

Luc Pay, Patrick Conrad, Pruts Lantsoght en Henri-Floris Jespers

EenBlijdeTerugzien.JPG

Een blijde terugzien (onder het waakzame oog van Walter Soethoudt): Hilly Wagenaar en Henri-Floris Jespers

 

Foto's: Frank De Vos

Partager cet article
Repost0
7 février 2013 4 07 /02 /février /2013 10:00

 

Roger-Rennenberg--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
5 février 2013 2 05 /02 /février /2013 10:00

 

Nicole-Ceulemans--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
31 janvier 2013 4 31 /01 /janvier /2013 23:15

 

Nelly-Maes-maart-2011--08.jpg

Na vijf jaar laat ik mijn kind inslapen. Ik vond het gepast om met Acht Achtbare Gierik-dichters op Gedichtendag dit poëziepodium te sluiten. Als “Dichterlijk met suikerbonen” liep het de wereld in. Sommigen hadden moeite met de naam. Enkelen haalden er zelfs hun neus voor op. Ach, de serieus van het dichterscircuit blijft een ernstig beest. Misschien was het geen alledaagse, poëtische koosnaam. Voor mij was het echter een speelse metafoor voor de dichter die op een podium wordt geboren. Vandaar de doopsuiker dat bij elk nieuw leven hoort en dat gastvrij na afloop van elke voorstelling werd aangeboden.

In zijn afteltijd naar het Grote Niets had Herman J. Claeys mij een veertigtal gedichten bezorgd waarin hij thema’s bewandelde waarmee hij als geëngageerde verzenbouwer niet werd geassocieerd. Ik denk hier aan zijn liefdes -en doodsgedichten of zijn natuurverzen. Ik vond het belangrijk om net deze kant van zijn werk in het voetlicht te plaatsen. Dit betekende dan ook de start.

Van 2008 tot 2013 werden 24 activiteiten georganiseerd. Vijf maal waren er op Gedichtendag telkens “Acht Achtbare Dichters” te beluisteren. Alles bij elkaar beklommen meer dan 50 dichters het podium. Vier bundels waaronder Offenes Herz de drietalige bundel van Bart Stouten en Heimwee naar de toekomst van politica Nelly Maes werden er voorgesteld. Ook poëzie buiten ons taalgebied werd belicht. Meer bepaald de Arabische poëtica van Taha Adnan in 2009. Canal 2, een Marokkaanse TV zender filmde zelfs de voorstelling. De schuimende glazen bier werden wel deskundig buiten beeld gehouden. In de aanloop naar het eerste Europese Dichtkunstfestival was er in 2010 Gegenlesung met Olivier Cousin uit Bretagne, Fred Schywek en Wilfried Bienek uit Duitsland.

Thema’s werden bewandeld. Er was een Valentijnsavond met erotische en liefdesgedichten. De muskaatwijn uit de Languedoc die toen werd geschonken was een knipoog naar de hoofse minnelyriek van de troubadours uit dit bijzondere land. Zo was er in 2011 Women only. Het was het jaar waarin alleen dames werden uitgenodigd.

In 2012 was toneelmaker Hazim Kamaledin de regisseur van een Arabische poëzieavond. Vier dichters met o.a de in Egypte bekende Emad Fouad traden op. Hun gedichten werden afwisselend in het Arabisch, Frans en Nederlands voorgedragen en de vertaling op een scherm geprojecteerd. Voor de sfeer was er verse muntthee en qanunmuziek.

Met uitzondering van Gedichtendag mocht elke poëzieavond maximum 60 minuten duren. Steeds werden er door diverse muzikanten ruime muzikale intermezzi ingelast. Zo kregen de gedichten het nodige respect en het publiek de ruimte om deze te verteren. Heel bewust werd elke vorm van “stand-up performance” vermeden. Heel bewust werd ook elke academische en essayistische aanpak met lange uitgestreken gezichten vermeden. Was het niet Werner Heisenberg die zei dat sommige dingen zijn zo ernstig zijn dat je er beter grappen over kunt maken? Het resulteerde in een vast en vooral aandachtig publiek van poëzieliefhebbers. Er waren topdagen met meer dan 50 aanwezigen. Het gemiddelde schommelde rond de vijfentwintig.

Dichters kwamen zelden. Ook dezen die voorheen waren opgetreden zag ik amper terug. Deze vaststelling samen met een aantal andere factoren hebben mee bepaald om ermee te stoppen. Zo werd vanaf 2013 de Stichting Lezen door het Vlaams Fonds voor de Letteren opgeslorpt. Onder impuls van de VAV, de Vlaamse auteursvereniging steeds voor de welvaart van auteurs op barricade, werd opnieuw de loonnorm voor de organisator verhoogd. Eveneens diende de reiskosten vergoed. Vermits Den Hopsack nooit inkomsten vraagt ontbreken hiervoor simpelweg de middelen. Het bescheiden budget dat door Antwerpen Boekenstad voor de werking werd toegekend was meer dan welkom en werd dankbaar gebruikt om zowel de muzikanten als de auteurs die niet op de lezingenlijst werden opgenomen een kleine vergoeding te geven.

Niettemin blijf ik dankbaar voor de geboden kansen, en de vele ontmoetingen met dichters, poëzieliefhebbers en toevallige passanten die in Den Hopsack meegenoten.

Het artistiek-literaire café Den Hopsack is en blijft een unicum. Het is en blijft een wereldhaven. Het is en blijft mijn vaderland waar ik steeds onbevangen kan aanmeren. Vooral Hanneke en Cor De Wit, de bescheiden maar drijvende krachten ben ik veel dank verschuldigd. Aan de lekkere verse soep met brood die iedere deelnemer werd aangeboden, houden mijn smaakpapillen een bijzondere herinnering over.

Mocht u nog even willen terugblikken dan kan dat op:

http://suikerbonen.blogspot.be/

Deze blog is vanaf nu een museum met vele suikerbonen.

Frank DE VOS

Partager cet article
Repost0

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche