Overblog
Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
5 mars 2013 2 05 /03 /mars /2013 13:56

 

Opkraskuit--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
28 février 2013 4 28 /02 /février /2013 10:00

 

Eddy-Van-Ginckel--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
27 février 2013 3 27 /02 /février /2013 19:00

  HJC-HFJ-KK.jpg

In de Muziekdoos, van l. naar r.: Herman J. Claeys, Henri-Floris Jespers en Kris Kenis

 

Op de dag twee jaar geleden werd hier de instelling van de HJC-prijs aangekondigd:

http://mededelingen.over-blog.com/article-poezie-prijs-herman-j-claeys-2011-68236937.html

De prijs wordt nu voor de tweede maal uitgereikt, alweer in De Groene Waterman te Antwerpen, op 9 mei, waar hij onder ruime belangstelling al uitgereikt werd op 12 mei 2011.

In uitvoering van de laatste wil van Herman J. Claeys fungeert Henri-Floris Jespers als vaste juryvoorzitter. Bij deze tweede editie bestaat de jury uit Bert Bevers, Koen Calliauw, Peter Holvoet-Hanssen, Lucienne Stassaert en Jan van Veen.

HJC.jpg

Herman J. Claeys was lid van het CDR en vaste medewerker aan de Mededelingen.


Hierbij alvast enkele chronologische links over HJC, waaronder ook video's:

8 januari 2010

http://mededelingen.over-blog.com/article-video-herman-j-claeys-42562489.html

16 januari 2010

http://mededelingen.over-blog.com/article--video-afscheid-van-herman-j-claeys-43027830.html

10 mei 2011; Grafrede door Henri-Floris Jespers

http://mededelingen.over-blog.com/article-henri-floris-jespers-grafrede-voor-herman-j-claeys-73525929.html

10 mei 2011

http://mededelingen.over-blog.com/article-eerste-herman-j-claeys-prijs-begin-van-een-traditie-73524280.html

13 mei 2011

http://mededelingen.over-blog.com/article-laureaten-van-de-herman-j-claeys-prijs-2011-73771184.html

28 december 2011: Frank de Vos: een warme terugblik op Herman J. Claeys

http://mededelingen.over-blog.com/article-frank-de-vos-een-warme-terugblik-op-herman-j-claeys-95150673.html

Over de uitvaart- en herdenkingsplechtigheid van HJC, zie de uitvoerige videoreportage (35 minuten) op het Ministerie van Agitatie:

http://ministerievanagitatie.wordpress.com/2010/01/16/uitvaart-van-herman-j-claeys/

claeys 2

Herman J. Claeys (Brugge, 23 mei 1935 – Antwerpen, 29 december 2009) stond aan de wieg van Pipelines vzw/ De Muzeval. De prijs werd te zijner nagedachtenis in het leven geroepen.

Als ervaren organisator van poëzieactiviteiten wil Pipelines vzw / De Muzeval zich in haar visie op het gemeentelijke literair beleid beperken tot het specifieke terrein van de dichtkunst. Hun literaire activiteit focust immers voornamelijk op hedendaagse poëzie als podiumactiviteit in een metropolitische omgeving. Daarom willen Pipelines vzw / De Muzeval actief medezoeken naar vernieuwende strategieën om poëzie voor het publiek te ontsluiten, en dit niet zozeer in boekvorm, maar vooral als estradeactiviteit en als diverse vormen van elektronische publicatie (online uitgeverijen, literaire e-zines, websites). Beide niet-papieren vormen van publicatie bieden de mogelijkheid tot onmiddellijke interactie tussen dichter en aangesprokene en tussen dichters onderling.

Partager cet article
Repost0
27 février 2013 3 27 /02 /février /2013 16:01

 

Begin september 1969 begon Hugo Seeldraeyers (Antwerpen, 3 januari 1947) les te geven als leraar Engels en godsdienst aan het Vrij Technisch Instituut van Borgerhout. 'Vaak wordt van een overledene veel goeds verteld, omdat... het nu eenmaal zo hoort. Van Hugo mag echter terecht beweerd worden dat hij de zon deed schijnen waar hij verscheen', aldus oud-collega Luc Daems:

Wanneer collega Seeldraeyers, altijd met de fiets, vanuit Hoboken op school toekwam en het leraarslokaal binnenviel, vlogen de kwinkslagen direct heen en weer. Zijn bulderende lach, zijn zin voor fijne humor en zijn begrip voor het gelijk van iedereen, maakten 'op onze werkvloer' van hem een zéér geziene en sympathieke figuur.

Hugo Seeldraeyers was een man die cultuur hoog in het vaandel droeg, 'maar tegelijkertijd maar al te goed besefte hoe moeilijk het is om dit aan Hobokense 'allochtonen' (bij hem was dit geen taboewoord, integendeel) door te geven', aldus Mieke de Loof:

Toch is hij daarin geslaagd. Zijn leerlingen appreciëerden hem om zijn no-nonsense-aanpak, zijn eerlijkheid. Hij wist als leraar de juiste balans te vinden tussen warmte en empathie langs de ene kant en strenge rechtvaardigheid langs de andere kant. Hij verbloemde niets, zijn analyses van de maatschappelijke werkelijkheid waren haarscherp.

*

In het lokale Hobokense toneelleven (Toneelgroep Kunst Adelt) speelde Hugo Seeldraeyers als regisseur en absoluut begaafd acteur letterlijk en figuurlijk een centrale rol. Hij was ook oud-voorzitter van de befaamde Katholieke Koninklijke Harmonie De Scheldezone.

*

De belezen Hugo Seeldraeyers was een connoisseur van de hedendaagse Amerikaanse en Engelse literatuur (Hilary Mantel, Thomas Pynchon, Philip Roth), die hij op de voet volgde. Uiteraard wist hij alles over de pas bekroonde Booker Prize winnaar. In tegenstelling tot nog altijd al te veel literatuurkenners, had hij geen blinde vlek voor de misdaadliteratuur, integendeel. Literaire kwaliteit is immers geen kwestie van genres. Hij waardeerde ten zeerste het werk van o.a. Raymond Chandler, John Le Carré, Dennis Lehane, Arnaldur Indridason, Michael Connelly en zovelen meer. Hij was dan ook een bijzonder gewaardeerd jurylid van De Diamanten Kogel. In dat verband was zijn oordeel over middelmaat ongedwongen maar delicaat, soms humoristisch maar wel meedogenloos, zonder meer terecht en waarachtig precies juist ... Elke vorm van pretentie was hem daarbij geheel vreemd. De formele juryvergaderingen werden dan ook steevast afgesloten met even boeiende als hartversterkende gesprekken.

*

Toen zijn gezichtsvermogen al te zwaar aangetast werd door suiker (waaronder hij als fervente lezer begrijpelijkerwijze zéér geleden heeft) diende hij tot ons aller spijt af te zien van het jurylidmaatschap. Hij las nog wel, maar heel traag, kreeg hoofdpijn van de inspanning. Klagen deed hij niet, maar hij had het moeilijk mee. Suiker bezorgde hem finaal ook problemen met het hart. De voorbije jaren moest hij daarvoor verscheidene malen onder het mes.

Hij overleed in het Sint-Augustinusziekenhuis te Wilrijk op 22 februari 2013.

 

Mieke de Loof getuigt:

11 november 2012. Hugo heeft ons uitgenodigd op het jaarlijkse promenadeconcert van zijn geliefde muziekvereniging De Scheldezonen in de volgeboekte Blauwe Zaal van De Singel. Zijn twee dochters (waarvan eentje, Veerle, tevens penningmeester van De Scheldezonen is) spelen in deze harmonie. Hij is er - terecht - bijzonder trots op. Na de mooie uitvoering wensen we hem proficiat en nemen we afscheid. Ik zie hem, begeleid door zijn vrouw, kaarsrecht naar de uitgang stappen en wéét dat dit de laatste keer is dat ik hem zie.

*

De uitvaartplechtigheid zal plaasthebben in de parochiekerk van O.-L.-Vrouw Geboorte, Kioskpaats, 2660 Hoboken op zaterdag 2 maart om 10 uur.

Begroeting in de kerk vanaf 9u30.

Aansluitend wordt de asurn bijgezet in het columbarium van het Schoonselhof. Ingang Legerstraat, Jules Moretuslei 2, 2610 Wilrijk.

Rouwbeklag: IJskelderstraat 120, 2660 Hoboken.

 

Partager cet article
Repost0
26 février 2013 2 26 /02 /février /2013 11:21

 

Freddy-Van-den-Bergh--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
25 février 2013 1 25 /02 /février /2013 03:53

 

ExLibrisLOGO

De culturele kring ExLibris werd als vriendenkring opgericht in 1989 en organiseert sinds februari 1992 publieke lezingen. In 2009 verscheen een rijkelijk geïllustreerde documentaire uitgave, niet alleen ter gelegenheid van twintig jaar ExLibris, maar ook als hulde aan John Bel (1925-2008), bibliofiel, initiatiefnemer, voorzitter en vooral jarenlang minzaam gastheer van de kring.

KeyMinnebo.jpg

Morgen, dinsdag 26 februari om 20u30, houdt Key Minnebo bij ExLibris een lezing over 'Antwerpse sagen en legenden'. Zij verwierf bekendheid met haar lezingen en stadswandelingen over 'esoterisch Antwerpen'.

*

Ziehier alvast het programma van het eerste semester van 2013. De lezingen vinden telkens plaats op de laatste dinsdag van de maand om 20u30 in Taverne Rochus, St. Rochusstraat 67, 2100 Deurne. Zoals gewoonlijk is iedereen reeds vanaf 19.30 uur welkom.

*

26 maart : Jooris Van Hulle over André Demedts.

30 april: Jan Van der Linden over de 'Historische Drukkerij Turnhout .Een terugblik op de negentiende eeuw'.

28 mei: Paul Verbraeken over Rubens.

25 juni: Joris Tulkens over de 'verloren droom van Pieter Gillis'.

HFJ

Contactadres:

Secretaris: Gert Vingeroets, Streepstraat 17, 2950 Kapellen; tel. 0473 88 72 30; e-mail: gert.vingeroets@scarlet.be.

Voorzitter: dr. Paul Hoffbauer, Collegelaan 58, 2140 Borgerhout; tel. 03 235 29 38)

Partager cet article
Repost0
24 février 2013 7 24 /02 /février /2013 22:33

 

Tableau-de-la-troupe-copie-1.JPG

 

 

Tableau de la troupe na de opening van de tentoonstelling Cicatrizado in Kasteel Sorghvliedt in Hoboken. Staand van links naar rechts Albert Hagenaars, Annmarie Sauer, Roger Nupie, Richard Foqué, Hans Mellendijk, Lebuin D’Haese, Marleen de Crée, fotograaf Hartmut De Maertelare, Lucienne Stassaert, Pierre Magis en Ann Van Dessel. Gehurkt Frank De Vos en Bert Bevers. (foto Siti Wahyuningsih)

 

Een zondagochtend met croissants, dampende koffie, poëzie gekaderd in cellomuziek van Bach, geserveerd in een rococo ‘hof van playsantie’ van de hand van bouwmeester Jan Peter van Baurscheit de Jonge, wat moet dat meer zijn? Zelfs een ijskoude sneeuwwind kon daar vandaag 24 februari niet tegenop.

Poëzieduivel doet al, de onvolprezen Frank De Vos weet dat beter als geen ander. Voor het tweede jaar op rij organiseerde hij in zijn thuishaven het poëzie evenement Poëzie in Hoboken. Voor dit tweede luik koos hij het thema cicatrizado, gelittekend. Achttien prachtige zwart-wit foto’s van gelittekende bomen gezien en vastgelegd door het oog van meesterfotograaf Hartmut De Maertelaere vormden voor de 18 uitgenodigde dichters het metaforische beeld voor een gedicht. Dit interdisciplinaire project siert de volgende weken de muren van het Hobokense districtshuis Kasteel Sorghvliedt.

 

In het bijzijn van de districtsvoorzitter en meerdere districtsschepenen werd vanochtend het project ingeleid door Frank De Vos, als steeds in zijn meesterlijk rijke taal en zijn warme stem; het werd ingespeeld door de meer dan getalenteerde celliste Judith Ermert en ingelezen door de aanwezige dichters, Lucienne Stassaert, Hans Mellendijk, Ann Van Dessel, Albert Hagenaars, Marleen de Crée, Richard Foqué, Lebuin D’Haese, Roger Nupie en Bert Bevers.

De gelittekende schors kwam in elk gedicht ‘letterlijk’ tot leven, werd gedicht en verdicht. Het fotografisch beeld dat uit zijn context wordt gehaald en opnieuw beeldend wordt gehercontextualiseerd door middel van het abstracte medium taal. Het is de essentie van poëzie en ook het wonderlijke, krachtige en onweerstaanbare ervan. Cicatrizado is een treffend en beklijvend voorbeeld van de paradoxale symbiose tussen beeldende poëzie en poëtische beelden.

Initiatiefnemer Frank de Vos met de steun van de Hobokense districtsraad moet hiervoor zeer geprezen worden. We kijken dan ook uit naar volgend jaar, naar het derde en afsluitende luik van dit project. Het werpt zijn schaduw duidelijk vooruit. Want schaduw wordt, zoals aangekondigd, het volgende thema.

 

De achttien foto’s samen met de achttien gedichten, waaronder naast de reeds vermelde dichters ook bijdragen van Guy Commerman, Marc Tritsmans, Eric Vandenwyngaerden, Peter Theunynck, Peter Holvoet-Hanssen, Bart Stouten, Xavier Roelens, Paul Rigolle en Frank De Vos, werden door het District Hoboken gebundeld en gedrukt op een oplage van 300 exemplaren. De bundel wordt niet verkocht maar gratis ter beschikking gesteld als een blijvend aandenken. De tentoonstelling zelf is nog te bezoeken tot 24 maart telkens op zaterdag en zondag van 14h00 tot 17h00. Zeer aan te bevelen.

Richard FOQUÉ

Partager cet article
Repost0
21 février 2013 4 21 /02 /février /2013 20:00

 

 

Schachten.jpg

Dames en heren…

De poëziewereld is een schurkenstaat. Daarom dat ik regelmatig gevraagd word een inleiding te houden bij de presentatie van een nieuwe bundel. Tien dichters staan al geruime tijd te trappelen van ongeduld, maar Delphine Lecompte trappelde niet maar danste daarentegen, en zong, om precies te zijn, de uit de bijbel alom bekende en met de Roomse zegen begenadigde en tot hoger sferen leidende Klaagliederen. Dat is de reden dat ik heb toegezegd.

Maar een inleiding vond ik een te zwak woord van wat mij voor ogen stond.

Even nadenken en hup daar kwam de oplossing, met als plechtige titel:

Een laudatio. Over Delphine Lecompte, en in de boeggolf van haar verrukkelijke verschijning… over haar nieuwe bundel, Schachten en amuletten.

De dichter – want ik krijg jeuk bij de vrouwelijke vorm ervan, men spreekt toch ook niet van dokteres… of meesteres, tenzij in vochtige en donkere kelders vol machtig marteltuig – … de dichter Delphine Lecompte is een extreem egocentrisch mens. Geen afwijking… integendeel… een kwaliteit voor kunstenaars, een noodzaak voor dichters. Welnu, binnen de wereld van het extreem egocentrische heb je twee soorten poëzie: patisseriepoëzie, à la Adriaan Roland Holst, en kokend asfalt, à la manière de Jan Arends.

Heb je twee vormen, bestaat er, daar valt niet aan te ontkomen, een tussenvorm.

Een goed voorbeeld hiervan is de poëzie van Fritzi Harmsen van Beek. Delphine Lecompte is geen kloon van Fritzi, maar geboren en getogen in een ander stenen tijdperk. Toch zijn er herkenningspunten waardoor de poëzie van Fritzi en Delphine in dezelfde tussenvorm thuishoren.

Zijn de gedichten van Fritzi literaire variaties op algebraïsche formules, die van Delphine zijn een vermenging van weersvoorspellingen en doktersvoorschriften. Bovendien is er ook een vergelijking qua opsmuk tussen beide dichters. Fritzi verscheen in het pretpark van de poëzie ongewassen en ongeschoren en was gekleed in verbleekte en vormloos geworden gewaden, maar waar je, als je goed keek, nog de superbe kwaliteit in herkende die ze ooit bezaten.

 

 

 

Wat Delphine Lecompte betreft. De ochtend voor een optreden gaat Delphine na de ochtendthee een half uur aan het klimrek hangen, leest luidop een hoofdstuk uit ‘Yoga voor gevorderden’, spoedt zich vervolgens naar een winkelketen waar ze een slipje koopt en een doos inlegkruisjes jat, naar een zonnebank, een sauna, een Turks bad… om haar ochtendronde te beëindigen bij de schoonheidsspecialiste. En dat allemaal… bang als dat zij is om de gewone mensen schrik aan te jagen. Helaas helpt het geen ene moer. Van zodra Delphine naar voren treedt en uit eigen werk begint voor te lezen zie je een heks en hoor je de hurlyburly van een slagveld. Wat mij bevalt, want na de consumptie van ettelijke tonnen assemblagepatisserie en het aanschouwen van een rij van 100 vrachtwagens, bumper aan bumper, gevuld met kokend asfalt, was mijn liefde voor de poëzie haast tot stilstand gekomen. Maar kijk! Komt daar een dichter aangewaaid, niet op gespreide vleugels maar op een bezemsteel. – Hoera! De maan staat niet langer in pauzestand boven de oude kermis.

Beschouwt men de poëziewereld als een pretpark, huist Delphine Lecompte in het spookhuis ervan. Het is daar dat de dichter die vanavond centraal staat haar brouwsels bereidt voor haar klanten, haar slachtoffers. Want het is pas na de inname van haar gedichten dat de communicanten opnieuw zicht krijgen

op de beelden van hun met de jaren dieper en dieper weggestopte driften.

Zo bekeken is elk gedicht van Delphine Lecompte een heksenvoorschrift om eindelijk het deftig kostuum te ruilen voor de naakte speelsheid van de verbeelding, voor een leven op een vliegend tapijt.

Grijp die!’ schrijft ze cryptisch voor.

Spring er op en weg wezen! Haal de clichés van je leven uit hun kabouterbestaan.’

Anders gezegd, haar boodschap is de boodschap van de dichter en zanger Dirk Witte, aan de vergetelheid ontrukt en weergaloos gebracht door Ramses Shaffy: Mens durf te leven.

Wat Delphine Lecompte betracht, dames en heren, is om van de consumenten van haar brouwsels tovenaars te maken. Zo bekeken is Delphine Lecompte naar karakter en literaire kunde de volmaakte antipode van die valse triene van een Alice Nahon. Haar poëzie werd door Paul van Ostaijen bestempeld als

Gartenlaude… prieelpoëzie, wat voor mij gelijk staat aan… panfluitpoëzie. Delphine Lecompte is geen valse triene en schrijft geen Gartenlaube.

Ze blijft zichzelf…. in een hedendaags archaïsch jargon, tot aan de rand gevuld met kitsch en quatsch. Uit de bundel rijst de sfeer van een Victoriaans boudoir

waarin alles op zijn plaats staat. En omdat alles op zijn plaats staat vormt het geheel een rariteitenkabinet.

Wie goed oplet, ontdekt achter de façade van dat kabinet een gewonde geest, toegebracht door een cluster van ouders, verwanten, leraars, pedagogen, psychologen en dokters, elk met hun gelijk. Je ruikt de mislukking van de generatie van ’68, een lading Rousseau’s die het o zo veel beter zou doen.

Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar een flink aantal van Delphine’s leeftijdsgenoten is door het geknoei van die generatie overgegaan tot verzetsdaden als daar zijn zelfverminking, winkeldiefstal, drugsgebruik… pestgedrag. Delphine Lecompte is van dat laatste het beste bewijs. Met haar gedichten pest zij haar beulen, én de lezers. Want probeer maar eens in haar labyrint de uitgang te vinden. Vaak blijkt de vreugde van korte duur te zijn,

wanneer blijkt dat de uitgang geen traditionele uitgang is, maar een nooduitgang is die uitgeeft op een doolhof. Centraal gelegen staat onder de appelboom de dichter met blote handen om je te slaan… en je te kunnen strelen.

Maar wil zij wel slagen en strelen, of verlangt zij eerder om geslagen en gestreeld te worden? Als massages van een vernederde ijdelheid. Want ijdel is de beroepsleugenaar en ekster Delphine Lecompte. Zoals het hoort. IJdelheid maakt kunstenaars. En aan het gewicht ervan herkent men hun talent.

Kortom, het geheel lijkt het werk van een waanzinnige, maar vergis u niet, er rijpt een systeem in haar geest. Want wie de nar voor gek houdt, is een dwaas.

Tot besluit een woord over de titel van de bundel.

Je gaat mij niet liggen hebben, kleine feeks, dacht ik. Misschien zit hij verborgen in een verslijn. Want hij verwijst niet naar een cyclus of naar de titel van één van de gedichten. Daarom heb ik elk gedicht nauwgezet gelezen… en niets gevonden. Toen ik haar om uitleg vroeg, mailde Delphine mij:

Natuurlijk is “schachten” een pervers woord… Maar ik heb mij wel degelijk door de mijnbouw laten inspireren. Het was een bevlieging, dweepzucht, vrees ik… - En toch was mijn eerste vaderfiguur een kompel. En toch ben ik bang in het donker… - Wat mij aanspreekt aan het mijnleven is de ontdekking van delfstoffen in donkere krochten [sentimentele metafoor voor de poëzie].

Wat mij verafschuwt aan het mijnleven is de beklemming, de verstikking. Angst om te stikken speelt een grote rol in mijn gedichten. De mijn, de maan. –

De maan staat dan wellicht voor bevrijding en/of krankzinnigheid!?

Je verzint wel iets, lieve Guido!’

Zo, van haar schachten weten we nu een en ander, dankzij de lucide mail met een lepe eindstreep, als lijmmiddel om mijn ijdelheid te strelen.

Maar hoe zit het met de amuletten uit de titel? Wel, een verzinsel is snel gevonden: het zijn haar 121 gedichten, haar rituele gebeden om de boze geesten in haar hoofd te bestrijden. Ze worden oud maar ze blijven taai. Het rijst op uit de toon van haar lier.

Dames en heren…

Op het slot moet een conclusie volgen.

De gedichten van Delphine Lecompte zijn – wat mij betreft - korte verhalen.

Soms is op de achtergrond niet alleen de schaduw van Fritzi te zien, maar ook van Gerard Reve, die van proza sardonische poëzie wist te maken en elk gedicht was een roman in miniatuurvorm. Reve zou haar, mocht hij nog in leven zijn, en bij zijn volle waanzin, aan de borst drukken, daar ben ik heilig van overtuigd, en haar in het oor fluisteren: ‘Streel mijn schacht! kamermeisje,

en zet een plaat op van de Wiener Sänger Knaben. Want al hou ik van scheepsjongens, dat wil niet zeggen dat ik geen grote waardering heb voor de jonge borsten van frêle meisjes, die me laten dromen van mijn dode moeder,

eindelijk eens goed gekleed. En draag, onder het geselen van mijn Moby Dick,

je gedichten voor, bij het open raam, staande vóór het verlichte beeld van de Moeder Gods. Dan kom ik spoedig klaar. Wees niet bang. De autoriteiten doen er weinig of niets aan.’

Ik had graag een gedicht wat mij zeer bevalt voorgelezen. Maar die eer is voorbehouden aan bevriende dichters, bijzonder vruchtbaar. En na hen zal Delphine Lecompte zelf een paar van haar religieuze gedichten uit haar neus peuteren en ze in onze oren stoppen. Laat ze afdalen in uw mond.

Ze smaken goed. Ze smelten op de tong. Toenemend genot verzekerd.

Beminde dichter, allerbeminnelijkste Delphine, Hemelse mevrouw Ping,

succes met Schachten en amuletten.

Guido LAUWAERT

Partager cet article
Repost0
21 février 2013 4 21 /02 /février /2013 16:38

 

Lecompte_Delphine_Jan_Glas.jpg

Delphine Lecompte

In een beschouwing over 'Poëzie in tijdens van crisis' werd hier op 22 januari 2013 door Guido Lauwaert geponeerd dat 'de meest succesvolle dichter van het moment ongetwijfeld Delphine Lecompte is'.

Wat er ook van zij, hier werd in de voorbije jaren al geregeld de aandacht gevestigd op Delphine Lecompte, 'de Florence Nightingale van de hedendaagse Vlaamse poëzie, in het harnas van Jeanne d’Arc'. Zij geldt blijkbaar als een van de opmerkelijkste stemmen van de jongste generatie dichters.

*

Delphine Lecompte (°Brugge, 1978) publiceerde in 2004 de roman Kittens in the boiler bij Jargon Press (tweede druk 2012), begeleid met een fictieve autobiografie die nog altijd sporen laat. In 2009 publiceerde zij bij De Contrabas haar eerste dichtbundel De dieren in mij (derde druk 2010), bekroond met de C. Buddingh'-prijs (2010) en met de Prijs voor Letterkunde van de Provincie West-Vlaanderen (2011). Haar tweede bundel, Verzonnen prooi (2010), eveneens verschenen bij De Contrabas, haalde ook al drie drukken.

De dichter werd vervolgens binnengehaald door De Bezige Bij Antwerpen. Blinde gedichten (2012) haalde op nauwelijks tien maanden drie drukken, goed voor 1.500 exemplaren. De derde druk is nog niet uitverkocht of de vierde bundel van Delphine Lecompte, Schachten en amuletten,  heeft nu de drukkerij voor de boekhandel geruild in een oplage van duizend exemplaren. Het boek wordt vanavond op de zolder van het Poëziecentrum te Gent voorgesteld.

Welkomstwoord door Carl De Strycker om 20u15. Guido Lauwaert spreekt vervolgens de laudatio uit, waarna gedichten van Delphine Lecompte gelezen worden door een schare dichters (Roderik Six, Sylvie Marie, Reinout Verbeke, Inge Braeckman, Michaël Vandebril en Peter Holvoet-Hanssen). Tot slot komt de doorluchtige diva zelf aan het woord, waarna de dorstigen gelaafd worden.

*

De laudatio van Guido Lauwaert (CDR) wordt hier om 20 uur integraal online gezet, in primeur en exclusief voor de lezers van Mededelingen .

Henri-Floris JESPERS

 

Op de blog Mededelingen, cf. onder meer:

 

Delphine Lecompte: Tot hier en niet verder, 18 juni 2010

http://mededelingen.over-blog.com/article-delphine-lecompte-tot-hier-en-niet-verder-52547089.html

Delphine Lcompte: Blinde gedichten, 13 februari 2012

http://mededelingen.over-blog.com/article-delphine-lecompte-blinde-gedichten-99679241.html

Poëzie in tijden van crisis, 22 januari 2013

http://mededelingen.over-blog.com/article-poezie-in-tijden-van-crisis-114602434.html



Partager cet article
Repost0
21 février 2013 4 21 /02 /février /2013 10:00

 

Greet-Bauweleers--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche