Overblog
Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
24 avril 2013 3 24 /04 /avril /2013 10:00

 

Guy-Van-Hoof--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
21 avril 2013 7 21 /04 /avril /2013 22:54

Wim-van-Til-in-gesprek-met-Richard-Foque--foto-Bert-Bevers.JPG

Wim van Til in gesprek met Richard Foqué (foto: Bert Bevers)

Dichters die uit eigen werk voorlezen? Het blijft iets merkwaardigs hebben. Ze brengen immers iets dat, hoe je het ook wendt of keert, door hen zélf is gemaakt om te worden gelézen. Toch kan zo’n lezing effectief zijn, mits gekaderd in de juiste formule. En die heeft Wim van Til, directeur van Poëziecentrum Nederland (PcN), toch echt wel gevonden met zijn concept Ontmoet de dichter….

Gisteren was ik in het PcN, in het charmante boekenstadje Bredevoort in die weelderige Achterhoek in de provincie Gelderland, getuige van de ontmoeting met de Antwerpse dichter Richard Foqué. Hij was reeds de 57stepoëet die er aanschoof aan de tafel waarrond steevast heel wat belangstellenden plaatsnemen om te weten te komen wat er zoal borrelt onder een oeuvre. Van Til leest zich immer zeer goed in, en weet het gesprek zonder uitzondering vrijwel onmiddellijk op gang te krijgen. Hij slaagt er ook meestal in, daar helpt beslist ook het gegeven dat hij er blijkt van geeft diens werk te hebben gelezen, het vertrouwen van zijn gast snel te winnen. Natuurlijk zijn de meeste genodigden er op in gesteld om een keuze uit hun bundels te reciteren, maar dat is niet alleen waar het om gaat. Bedoeling is om de rode draad daaruit in beeld te krijgen, en dat lukt Van Til veelal wonderwel.

Zelf mocht ik het genoegen smaken er een jaar of drie geleden al eens te worden ondervraagd, en ik herinner me nog helder dat ik me na dat gesprek van dik twee uur ineens dingen realiseerde over wat ik zelf geschreven had, die ik me nooit werkelijk bewust was geweest. Het helpt dat er ook vaste bezoekers zijn die echt goed luisteren en gerichte vragen stellen. Dick te Winkel is er zo een. Soms maakt hij opmerkingen, die Wim van Til dan slechts als vraag door hoeft te koppen naar het doel van de dichter. Ook Richard Foqué had zich grondig voorbereid, en op voorhand een keuze gemaakt uit zijn bundels. Uiteraard las hij die voor, maar ook deze keer werd die lezing de facto een soort ‘illustratie’ bij het gesprek. Ook Foqué concludeerde na afloop dat hij zelf eigenlijk bijzonder veel had opgestoken over zijn eigen drijfveren. “Dat zeggen de meeste dichters,” grinnikte habituée Janny te Winkel. Iets wat ik uit eigen ervaring slechts volmondig kan beamen.

Na afloop van de ontmoeting kregen alle bezoekers een door de graficus Gerrit Westerveld zoals gebruikelijk zeer fraai verlucht gedicht, in dit geval dus van Foqué: Zondagmorgen.

Ontmoet50dichters.jpgEind vorig jaar ontving het Poëziecentrum Nederland de Gelderse Pauwenveer, de cultuurprijs van de provincie Gelderland. Bij die gelegenheid verscheen het kloeke boek Ontmoet de dichter…., met daarin 50 prenten die Westerveld bij even zo veel verzen van eerdere gastdichters (onder wie, om er slechts enkelen te noemen Chrétien Breukers, Piet Gerbrandy, Hans Tentije en Ben Zwaal) vervaardigde. Toegegeven: Bredevoort ligt best ver weg, maar voor wie interesse heeft in poëzie en daarnaast gewoon eens sfeer wil snuiven in een fraaie streek is het wellicht aanbevelenswaardig in de agenda te noteren dat Ontmoet de dichter…. dóórgaat. Zo komt 18 mei Marjoleine de Vos naar Bredevoort, en reist 1 juni Anne Vegter (de verse Dichter des Vaderlands van Nederland) naar ginder.

Zie voor meer informatie: www.poeziecentrumnederland.nl

Bert BEVERS

 

Partager cet article
Repost0
21 avril 2013 7 21 /04 /avril /2013 18:38

 

Hendrik-Carette--c-Bert-Bevers-.jpg

Foto: Bert Bevers

Zo hoor je een poos niets van hem (sinds twee jaar geleden zijn bundel Een zeemeermin aan de monding van het Zwin verscheen is het op poëtisch vlak redelijk stil), en zo komt er een kleine tsunami van nieuw werk van Hendrik Carette op zijn lezers af.

Om te beginnen verschijnt zijn lange gedicht De Duitse ziel in het juninummer van het kunsttijdschrift Vlaanderen. Ook in het Zeeuwse literair tijdschrift Ballustrada (Terneuzen) verschijnt nieuw werk van zijn hand. Voor Ballustrada rondde ik onlangs een aflevering van het portfolio Laaglandse Poëzie af, waarvoor ik deze keer dichters uit West-Vlaanderen bloemleesde. De Brugse meester leverde mij daarvoor het gedicht Zien en horen in Zeeland. Dit nummer van Ballustrada verschijnt binnenkort. Dan verschijnt in het volgend nummer van Poëziekrant ’s mans hommage Aretino, Plato, Homeros, Pindaros en de anderen.

Voorts zien drie van zijn nieuwe gedichten het licht in het oktobernummer van Het Liegend Konijn, en is zijn nieuwe bundel Vanuit de duisternis die mij omringt (die gedichten bevat over onder meer Louis Baretta, Caravaggio, Cioran, Goethe, Nescio, Giovanni Papini en Renaat Ramon) persklaar. Ook zette hij recentelijk zes gedichten van de Schotse dichter en schrijver Kenneth White uit het Engels om naar ‘het postmoderne Diets’.

Bovendien verschijnt in één van de komende nummers van de Mededelingen van het C.D.R. (Centrum voor Documentatie en Reëvaluatie) zijn herinnering aan de vijf jaar geleden overleden dichter Wilfried Adams.

Het moge duidelijk wezen: Hendrik Carette zit niet stil ginder in Schaarbeek.

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
18 avril 2013 4 18 /04 /avril /2013 16:00

 

HonderNieuweDichters.jpg

Eerder toevallig neem ik de bloemlezing Honderd nieuwe dichters ter hand, een uitgave van dichtersgroep dimensie (1976), samengesteld door Jan Biezen. Van de honderd dichters situeer ik er al meteen 22.

Uiteraard Bert Bevers, Toon Brouwers, Marc Bruynseraede, Gerd de Ley, José de Poortere, Frans Deschoemaeker, Ton Luiting, Willem Persoon, Bert Popelier, Johan van Cauwenberge, Leopold M. van den Brande, Miriam van Hee, Miel Vanstreels, Willie Verhegghe, Herwig Verleyen en Eriek Verpale.

Van drie gebloemleesde dichters las ik geen werk meer (dat kan natuurlijk aan mij liggen): Angelo di Berardino (een oud-student), Eric Rinckhout (de meer dan verdienstelijke cultuurredacteur van De Morgen) en Marc de Smet (die in december 1985 een representatieve bloemlezing bij Yang publiceerde, Droom en doem. Vlaamse poëzie 1960-1985).

Waar Jan Biezen het haalde om anno 1976 Frans Buyle (1913-1977) en Arthur-Karel Rottiers (1920-2006) als “nieuwe dichters” te bestempelen, blijft mij een raadsel.

Tot slot: Luc Coorevits maakte achteraf carrière als bedrijfsleider....

In het voorwoord onderstreept Jan Biezen dat het hem ging om de onderstroom die naar zijn gevoel in de gebundelde nieuwe poëzie in meerdere of mindere mate is terug te vinden: de nieuwe romantiek.

Jan Biezen gaf in Vlaanderen het tijdschrift Dimensie uit (1976-1981); achteraf vestigde hij zich te Leiden als uitgever van een boeiend, eclectisch fonds van dichtbundels, essays en vertalingen.

Henri-Floris JESPERS

Partager cet article
Repost0
17 avril 2013 3 17 /04 /avril /2013 10:00

 

Yves-Joris--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
16 avril 2013 2 16 /04 /avril /2013 19:08

 

ClausPolitiek

De lezing van De plicht van de dichter. Hugo Claus en de politiek heeft mijn geheugen stevig aangewakkerd. (Zie:http://mededelingen.over-blog.com/article-henri-floris-jespers-losse-notities-xiii-116686949.html )

In de jaren tachtig ondertekende Claus een pamflettaire vrije tribune in Le Monde ter situering en verdediging van 'la belgitude', een begrip afkomstig van de socioloog Claude Javeau en populair gemaakt door romancier Pierre Mertens. 'Belgitude' werd een modieus begrip, vaak geheel ten onrechte geconnoteerd met 'surrealisme'. 'Belgitude' kan je willekeurig naar hartenlust invullen: een mentaliteit, een houding, een levensstijl... Claus vond het 'komisch' het manifest te ondertekenen:

Persoonlijk heb ik met België niets te maken, ik ben meer in Frankrijk dan hier. Ik heb mij nooit een Belg gevoeld, wel een enkele keer een Vlaming. Ik vond het komisch om dat pamflet te ondertekenen. Er zit en perverse kant aan. Als Belg ben je het voorwerp van hoon en spot. In Parijs lachen ze de Walen en de Brusselaars uit, in Amsterdam de Vlamingen. Die toestand van paria vind ik zo slecht nog niet.

(Gesprek met Geert van Istendael, NRC Handelsblad, 25 maart 1994.)

Drie jaar later klonk het nog krachtiger:

Avant, j'aurais dit: la Belgique n'existe que dans l'imagination de quelques colonels et de leurs maîtresses. Personne à Anvers ne se sent belge, à part quelques artistes, qui aiment le côté indécis. Onse sent donc Bruxellois, Wallon... Personnellement, j'ai une tendance:je me sens comme un flamingant francophone ! Toute ma jeunesse a été baignée par le souci d'avoir une patrie flamande. La question belge a aussi un côté loufoque: pourquoi chercher des ancêtres ? Ou bien ils sont là ou bien non. On ne peut pas les forger à partir d'un néant. Chez nous, avant la guerre, pendant la guerre, on a cherché désespérément des mythes, une histoire. Dès mon jeune âge, j'ai eu la conscience d'appartenir à une communauté, la Flandre, qui a un passé, alors que la Belgique n'a pas de passé. Alors ce pays a-t-il un avenir ? La vraie question est: la planète a-t-elle un avenir ?

(René ZAHND, 'Entretien avec Hugo Claus', in: Le Passe Muraille (Lausanne), no 33, décembre 1997.)

In september 2007 ondertekende Claus een verklaring tegen het separatisme. Hij wenst achter geen enkele nationale vlag opstappen, zeker niet achter een Vlaamse, desnoods achter een Belgische, want die stelt toch niets voor. De “belgitude” dan maar, lekker ontdaan van welke mythische connotatie of instrumentalisering ook?

Onder de titel 'Voorlopig definitief, definitief voorlopig' hield ik op 2 juni 2008, op uitnodiging van de culturele kring ExLibris, een causerie over Claus. De tekst verscheen integraal in aflevering 119 (de dato 18 juni 2008, pp. 3-9) van de Mededelingen van het CDR.

Na lezing van  De plicht  van de dichter. Hugo Claus en de politiek stel ik met voldoening vast dat ik er geen redenen zijn om mijn inzichten bij te sturen.

Henri-Floris JESPERS

Kopie van VlaanderenClausKunsttijdschrift Vlaanderen, nr. 340, april 2012

ConradClaus.jpgPatrick Conrad, Getande raadsels. Herinneringen aan Hugo Claus, Meulenhoff/Manteau, 2009

Partager cet article
Repost0
13 avril 2013 6 13 /04 /avril /2013 19:07

 

4187489176.jpg

Y. M. Dangre, Maartse kamers

Vanaf nu ga ik mijn oor ook te luisteren leggen bij de beminnelijke Luc Pay. Want dank zij dit redactielid van Mededelingen heb ik deze week Maartse kamers van zijn poulain, Y. M. Dangre gelezen. Om Louis Paul Boon te parafraseren, ik ben dus bij het nieuwe onkruid aangeland.

Y. M. Dangre (°1987) debuteerde in 2010 met de roman Vulkaanvrucht , meteen goed voor de Debuutprijs.In 2011 verscheen zijn dichtbundel Meisje dat ik nog moet, bekroond met de Herman de Coninck Debuutprijs. Als auteur zal je neus van minder krullen en terecht.

De structuur van het boek is bijzonder origineel. Het leest als een scheurkalender. Dag na dag, van 1 tot 31 maart ontvouwt zich het verhaal van Fernand en Albert, een homopaar op leeftijd. Albert ligt in coma , zijn afscheid nadert en als een film met vele flash backs bekijkt Fernand opnieuw zijn leven met het geheim dat hij voor Albert gedurende veertig jaar verborgen hield: zijn kortstondige heteroseksuele verhouding met Céleste en het feit dat hij bij haar een dochter heeft. Haar naam is Madeleine, het lievelingskoekje van Marcel Proust, de favoriete schrijver van Fernand. In tegenstelling tot wat de aanvang van het boek laat vermoeden wordt het geen verhaal over vergankelijkheid en afscheid maar wel over de twijfel, en de keuzes die iemand in zijn leven maakt.

Dangre is een twintiger die het aandurft om zich in de leefwereld van een hoogbejaard homopaar in te leven. Overtuigend slaagt hij erin en beklijvend weet hij zijn karakters te schetsen. Zijn schrijfstijl is snedig en kenmerkt zich door af en toe persoonlijke voornaamwoorden weg te laten aan het begin van een zin of zoals in een gedicht na de komma geen voegwoord te schrijven. Zijn taal is soms ruw met opvallende zinnen en mooie beeldspraak.

Niettemin stel ik vast dat de terreur van het Nederlands van boven de Moerdijk op de redactie van De Bezige Bij heeft toegeslagen.

Niet limitatief som ik op: het miezert, wethouder, schoffies, grienen, baltsend, omvaamt, geneeskezen, mietje, nicht, roddelnichterig, kokkerd, piel, pleurde, kieken, flikker, huilebalkje, geflept, smeerpijperij, de sief, zijn tamp, zijn uppie, de harses, kezen, etc.

Gelukkig zijn we in het Zuiden meertalig en hebben we zoals in het Noorden geen ondertiteling nodig.

Frank DE VOS

Y. M. DANGRE, Maartse kamers, Amsterdam, De Bezige Bij 2012, 343 p, ISBN 9789023474524, 19.95 €

 

Over Vulkaanvrucht :

http://mededelingen.over-blog.com/article-luc-pay-over-y-m-dangre-de-moord-op-peter-pan-60508872.html

http://mededelingen.over-blog.com/article-luc-pay-over-y-m-dangre-de-moord-op-peter-pan-slot-60512910.html

Over Meisje dat ik nog moet :

http://mededelingen.over-blog.com/article-y-m-dangre-een-meisje-genaamd-muze-de-muze-genaamd-meisje-76828687.html

http://mededelingen.over-blog.com/article-y-m-dangre-woordenfluisteraar-76830122.html

Partager cet article
Repost0
10 avril 2013 3 10 /04 /avril /2013 22:30

 

MartheMaerenGOD.jpg

Tot nog toe heeft Marthe Maeren (pseudoniem van Bernadette Demeulenaere, °Knokke, 1958) vier misdaadromans op haar actief, telkens met meester Frieda Degraeve en haar jonge medewerker Seppe Verdonk in de hoofdrollen. Maeren studeerde rechten en criminologie aan de Universiteit Gent en is sinds 1986 advocate aan de balie te Gent. In 1992 werd ze vennoot van een groot advocatenkantoor. Bij Manteau, haar vaste uitgever, verschijnt haar vijfde roman, God is een vrouw.

*

Meester Frieda Degraeve heeft een uitgesproken interesse voor kerkgeschiedenis. Met haar opdrachtgever (een mysterieuze priester met een topfunctie in het Archivum Secretum van het Vaticaan) komt ze op het spoor van het graf van Johanna, de legendarische vrouwelijke paus uit de negende eeuw. Frieda en haar gezel ondernemen een levensgevaarlijke zoektocht naar Praag, Fulda, Athene en Rome naar het graf dat de Congregatie voor de Geloofsleer koste wat het kost vernietigd wil zien. Is de troon van Petrus die van Maria Magdalena? De waarheid overtreft de stoutste veronderstellingen van speurneus Frieda Degraeve, en haalt uiteraard – wat dacht u wel? – de fundamenten van het katholicisme onderuit.

*

Die basisingrediënten worden nu al decennialang in allerlei thrillers en films gedoseerd en al dan niet geslaagd gemixt opgediend: het mythische geheim archief van het Vaticaan, Maria Magdalena, de pogingen van Rome om de waarheid in de doofpot te smoren (zo nodig met misdadige middelen) – dat alles blijft blijkbaar de verbeelding prikkelen...

HFJ

Partager cet article
Repost0
10 avril 2013 3 10 /04 /avril /2013 10:00

 

Tim-Ceustermans--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
8 avril 2013 1 08 /04 /avril /2013 06:44

 

JacobsEgoist.jpg

Het is weer zover: in het najaar krijgt een auteur de kogel. Heel wat gevestigde schrijvers dingen alvast mee om neergekogeld te worden. Als juryvoorzitter ben ik vanzelfsprekend gehouden aan enige passende gereserveerheid, maar ik mag hier wel verklappen dat mijn aandacht in eerste instantie altijd gaat naar debuten. In het eerste pakket dat mij enkele weken geleden door de ijverige DDK-jurysecretaris al ter beschikking werd gesteld, vond ik er alvast zeven.

Tussen de inzendingen van “gevestigde namen” die ik alvast las (Jeugdzonde van Almar Otten of De erfgenaam van Charles den Tex), de vijfde misdaadroman van Paul Jacobs (°1949), Dood van een egoïst (Houtekiet). Nu we overrompeld worden door een lawine al dan niet relevante boeken over en rond Hugo Claus n.a.v. diens overlijden, vijf jaar geleden, verwondert het mij dat geen enkele toch zo alerte beroepsrecensent al was het maar zijdelings wijst op zijn (in mijn ogen toch wel op hete randje soms perfide) sleutelroman De laatste grap (Houtekiet, 2010).

JacobsGrap.jpg

Maar ja, Jacobs schrijft zogenoemde thrillers en serieuze critici lezen die uiteraard niet... Ook literatuurwetenschappers die zich ijverig buigen over het oeuvre van Hugues C. Pernath of Paul Snoek, ignoreren bijvoorbeeld ook de roman Duisterlicht van Guy Prieels (Wever & Bergh, 2007). Niets taaier dan vooroordelen. Jammer genoeg.

Overigens is de al te korte levensduur van zogenoemde “spannende boeken” een betreurenswaardig gevolg van het reducerende marktisme, waar “literaire” romanciers en uiteraard ook dichters het slachtoffer van zijn (uitgevers, ja, zijn daar sowieso zwaar medeschuldig aan zijn, maar soit). Alles moet snel, vandaag is nog niet voorbij of het is al morgen. Amnesie alom.

*

De eerste vergadering van de jury vindt plaats op 11 april. De jury bestaat uit Frank van den Auwelant (secretaris), Jos van Cann, Ineke van den Bergen, Eric Diepvens, Henri- Floris Jespers (voorzitter), Jürgen Joosten, Kris Kenis, Alain Sohier, Geert Swaenepoel en Magali Uytterhaegen.

Komen in aanmerking voor De Diamanten Kogel de oorspronkelijk in het Nederlands geschreven “spannende boeken” verschenen in de periode van 1 juni 2012 tot en met 1 juli 2013 en fysiek in Vlaamse en/of Nederlandse boekhandels verkrijgbaar zijn. Inzenden kan dus gebeuren tot eind juni.

Henri-Floris JESPERS

Info: zie www.diamantenkogel.be

Partager cet article
Repost0

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche