Overblog
Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
19 juillet 2013 5 19 /07 /juillet /2013 07:00

 

Wjongste.jpg

Af en toe heb ik hier al Weirdo's gesignaleerd. Ik ben een onverbeterlijke literair omnivoor en lees graag tijdschriften die nooit onder het voetlicht komen te staan. In januari verscheen de 100ste aflevering van dit 'anti-postmodernistisch literair (k)wartaalschrift' (op) een kruispunt'. Het tijdschrift werd in december 1986 door Frank Moyaert en Hubert Van Eygen opgericht en wil publicatieruimte bieden

'aan mensen die gewoon zichzelf willen zijn en die geen rekening (willen) houden met de regeltjes die anderen opleggen. Dat brengt uiteraard met zich mee dat inzendingen met een sociaal geëngageerde inslag en/of met een 'afwijkend' karakter de voorkeur krijgen in dit blad. Daarnaast wil het blad het oh zo kleine literaire wereldje in Vlaanderen en Nederland wijzen op de relativiteit van al de narcistische pogingen om de massa aan te zetten tot het lezen van navel-literatuur.'

*

Gisteren viel de jongste aflevering in de bus waarin Hubert Van Eugen focust op de totaal vergeten dichter en vertaler Neer Vantina (1932-1979), 'niet zomaar een dichtertje...' inderdaad. In 1970 stelde hij het huldeboek aan Pol Le Roy samen,  Prometheus geboeid.

'Opsporingsbericht', zo luidt de titel van het SF-verhaal van Frank Roger, actueler dan ooit. Guy van Hoof publiceert de elfde aflevering van zijn lezenswaardig literair-kritisch feuilleton 'De hemel heeft geen dank'. In de recensie van Roland Jooris' bundel Kromte onderstreept Van Eygen terecht dat de meeste recensenten blijkbaar niet weten wat ze met deze bundel moeten aanvangen.

*

Tja, je moet echt gebeten zijn om al die jaren een tijdschrift uit te geven dat vandaag verschijnt in een oplage van 160 exemplaren...

'Ik heb er vaak aan gedacht om ermee te stoppen', aldus Van Eygen. 'Waarom een blaadje maken dat maar een handvol mensen lezen?' Na honderd nummers wist hij het nog altijd niet. Maar hij heeft zijn lezers gewaarschuwd:

'Zolang ik het niet weet, zal ik blijven doorgaan. […] Ik zal altijd de wandelende jood blijven. Ik zal altijd de vierde wijze blijven die Jezeke nooit vond. Ik zal alijd jaloers zijn op 'Easy Rider' of 'the Lonesome Loser'. Ik zal altijd blijven dwalen op 'the crossroads' met Robert Johnson en Eric Clapton en zoeken naar de 'Stairway to heaven' van Led Zeppelin. Ik zal altijd met William Blake proberen de deuren te vinden die er zijn tussen de dingen die we weten en de dingen die we niet weten.'

Weirdo's mag uiteraard niet rekenen op de (onbezoldigde) medewerking van ambitieuze jongeren die van een 'literaire carrière” dromen.

Dit sympathieke tijdschrift verdient echter de steun van onbevooroordeelde lezers.

Frank Roger zorgt telkens opnieuw voor een treffende illustratie:

Henri-Floris JESPERS

WtourdeFrance.jpg

Tour de France

Wonbewoonbaar.jpg

Geen toegang: onbewoonbaar verklaard

Walfabet.jpg

Het alfabet (ingekorte crisiseditie)

 

Weirdo's, driemaandelijks tijdschrift, p/a Hubert Van Eygen, Weertersesteenweg 265, B 3640 Kinrooi. Abonnement: 13 € (Nederland: 15 €). Een los nummer kost 3,8 €.

735-2151451.

IBAN BE91735215145176

BIC KREDBEBB

e-mail: hubert.vaneygen@skynet.be

Partager cet article
Repost0
17 juillet 2013 3 17 /07 /juillet /2013 04:40

 

Staf-Schoeters--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
11 juillet 2013 4 11 /07 /juillet /2013 01:59

 

DangreStandaard.jpg

Op wie zijn schrijvers jaloers? Op andere schrijvers natuurlijk. Een zomer lang vraagt vraagt De Standaard der Letteren aan jonge auteurs welk boek zij zelf hadden willen schrijven.” In DSL van 5 juli publiceert Jeroen Struys de neerslag van zijn gesprek met Yannick Dangre (°1988), auteur van de romans Vulkaanvrucht (2010) en Maartse kamer (2012) en van de dichtbundel Meisje dat ik nog moet (2011).

In Mededelingen van het CDR (aflevering 113-114, 26 maart 2008) publiceerde Y. M. Dangre het gedicht 'De laatste zanger', een hommage aan de pas overleden Hugo Claus. Hij werd bij herhaling grondig in de kijker gezet, zowel in het tijdschrift van het CDR als hier op de webstek.

'Ik heb geen aanleg voor jaloezie, ook niet tegenover schrijvers', aldus Dangre:

Het enige wat mij kan ergeren, is wanneer mensen onterecht erkenning krijgen. Meer dan jaloezie gaat het dan om frustratie, omdat mensen iets krijgen wat ze niet verdienen. Bij sommige literaire prijzen frons je wel eens de wenkbrauwen.

Tegenover auteurs van mijn generatie voel ik vooral solidariteit. Er zijn tegenwoordig redelijk wat schrijvers die in de jaren 80 geboren zijn. […] We hebben het voordeel dat we niet allemaal hetzelfde idee aanhangen, zoals de Vijftigers of de surrealisten. Ieder doet zijn ding, en dan ben je collega's, geen concurrenten. We gunnen elkaar het licht in de ogen.

Yannick Dangre onderstreept dat hij onmiddellijk gegrepen werd door de lectuur van À la recherche du temps perdu van Marcel Proust, die hij, 'tweetalig opgebracht', in het Frans las (zoals het hoort).

Ik heb nooit geprobeerd om als Proust te schrijven. […] Schrijvers die je bewondert zijn besmettelijk. […] Ik wist welke boeken en auteurs ik goed vond, maar ik wilde bewust niet schrijven zoals zij. Zo heb ik mij eigen stijl gevonden. Al blijft het een leerproces, met elk boek zal ik meer mijn eigen stijl vinden.

Yannick Dangre heeft een vaste column in het driemaandelijkse magazine Universiteit Antwerpen. In de jongste aflevering (juni, juli, augustus 2013) blikt hij melancholisch terug op de 'heerlijkheid van almaar doorgaande schooljaren'.

Als gastschrijver legt hij in Zuurvrij ('Berichten uit het Letterenhuis', nr. 24, juni 2013) zijn motieven en manieren bloot om zijn werk te archiveren. Des fleurs qui rêvent de finir dans des vases? Toch niet:

[…] publieke doeleinden heb ik niet met mijn archief. Ik ben meer van het type dat alles voor zijn dood verbrandt of, als ik tijd te veel heb, om een vals archief aan te leggen teneinde latere generaties lustig te verwarren.

Een vals archief aanleggen? Dat lijkt mij pas creatief. Nog wat anders dan een marmeren zelfbeeld te sculpteren en te polijsten, zoals Maurice Gilliams deed in de twee edities van zijn verzameld werk, of Saint-John Perse voor de Pléiade-editie van zijn oeuvre...

Henri-Floris JESPERS

Partager cet article
Repost0
9 juillet 2013 2 09 /07 /juillet /2013 17:44

 

MED212blog.jpg

Zopas verscheen aflevering 212 van de Mededelingen van het CDR, waarin de nagedachtenis van Alain Germoz, auteur en uitgever van het tijdschrift Archipel, 'Cahier international de littérature', centraal staat. In exclusiviteit voor de abonnees: bijdragen van Bert Bevers, Henri-Floris Jespers, Michel Oleffe, Gary Peeters, Renaat Ramon en Katleen Schepers.

Abonnement op het tijdschrift (PDF of losbladig gedrukt), via Karin Lebacq:

mededelingen@lebacq.com

*

Naar aanleiding van Gerard Walschaps monumentale biografie door Jos Borré schreef Heibel-redacteur Frans Depeuter een column waarin hij vooral focust op (en afrekent met...) zijn 'whipping boy' Walter Van den Broeck.

France_tour_de_france_2013.png

Sport en poëzie! Op uitnodiging van de socio-club Beerschot hield ik er nog in de jaren zeventig een lezing over. De Ronde van Frankrijk inspireert een aantal dichters, zoals genoegzaam blijkt uit de rubriek 'Door de lezing bekeken'. Plankzeilen warm aanbevolen: www.geelzucht.wordpress.com

 

HFJ

Partager cet article
Repost0
3 juillet 2013 3 03 /07 /juillet /2013 08:00

 

Joke-Van-den-Brandt--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
2 juillet 2013 2 02 /07 /juillet /2013 23:34

 

Uitnodiging-2de-Boek-van-Schmoll.jpg

Op vrijdag 5 en zaterdag 6 juli 2013 laten negen aanstormende artiesten hun wind waaien doorheen het geboortehuis van Paul van Ostaijen, Lange Leemstraat 53, 2018 Antwerpen.

De bezetenheid die deze prille twintigers uitademen, deed voor het Genootschap alle praktische bezwaren overwaaien. Wat een groepsproject was, werd al gauw een totaalproject.

In de woorden van het kunstenaarsensemble:

'Graag hadden we jullie uitgenodigd op 5 en/of 6 juli in het geboortehuis van Paul van Ostaijen voor "Het Tweede Boek van Schmoll". 

Het “Tweede Boek van Schmoll” is een interdisciplinair project dat vertrekt van de Nagelaten Gedichten van Paul van Ostaijen. Wij nemen de vorm van de verschillende gedichten als uitgangspunt om de poëzie naar verschillende andere kunstvormen te vertalen. Door rekening te houden met de vorm en de techniek, proberen we de kracht van het oorspronkelijke gedicht zo goed mogelijk te behouden en die om te zetten naar nieuwe zelfstandige kunstwerken. Aan bod komt schilderkunst, ruimtelijk ontwerp, muziek, woord, video, fotografie ... Een boeiende avond dus, waarop we hopen jullie in grote getale te verwelkomen! In het belendend Vrijzinnigenhuis zal ook een deel van de expositie doorgaan, waar er ook de  mogelijkheid is tot het nuttigen van een drankje. We hopen dat we op die manier Paul van Ostaijen in the picture kunnen brengen.' 

Meer info op http://tweedeboekvanschmoll.tumblr.com/ 

en via https://www.facebook.com/events/464612236963189/?fref=ts 

De toegang in het geboortehuis van Paul van Ostaijen is kosteloos

5 & 6 juli, telkens vanaf 19u00

Vanaf 22u30 brengen de jongens van Protection Patrol Pinkerton hun eigen interpretatie van een gedicht van Paul van Ostaijen. Luister alvast naar de akoestische versie van hun single ‘This Time’ om in de sfeer te komen!

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=-lcV83GOqHQ

 

Genootschap van Ostaijen vzw
www.paulvanostaijen.be
mailto: genootschap.vo@gmail.com

Partager cet article
Repost0
28 juin 2013 5 28 /06 /juin /2013 18:41

 

De-GeelZucht-ploeg.-Van-links-naar-rechts-Frank-Pollet--Wil.JPG

De GeelZucht-ploeg. Van links naar rechts Frank Pollet, Willie Verhegghe,

Fleur De Meyer, Bert Bevers en Miel Vanstreels

 

Voor het vierde jaar op rij volgt de blog GeelZucht  op poëtische wijze de Tour de France op de voet: de deelnemende dichters verplichten zich om ten laatste om 19.00 uur een vers vers over de etappe van die dag online te plaatsen. GeelZucht  is een project van Frank Pollet, die zelf voor de vierde keer meedoet. In 2010 kreeg hij de medewerking van Patrick Cornillie, Norbert De Beule, Paul Rigolle en Willie Verhegghe, in 2011 die van Patrick Cornillie, Norbert De Beule, Sylvie Marie en Paul Rigolle. Vorig jaar bestond de ploeg uit Yella Arnouts, Bert Bevers, Patrick Cornillie, Frank Pollet en Willie Verhegghe. Het GeelZucht-team dat morgen uit de startblokken schiet bestaat uit de ‘debutanten’ Fleur De Meyer en Miel Vanstreels en de ‘veteranen’ Bert Bevers, Frank Pollet en Willie Verhegghe.

Na afloop van La Grande Boucle verschijnen de gedichten die op de blog werden geplaatst, aangevuld met van iedere dichter een ongepubliceerd werk, in boekvorm. GeelZucht IV wordt op zondag 18 augustus aanstaande voorgesteld in het Centrum Ronde van Vlaanderen (CRVV) in Oudenaarde.

De blog is overigens altijd online, maar slechts in de periode van de Ronde van Frankrijk ‘in werking’. Bijdragen van gastdichters zijn van harte welkom.

Zie: www.geelzucht.wordpress.com

Partager cet article
Repost0
28 juin 2013 5 28 /06 /juin /2013 06:40

 

Alain-Germoz-24-mei-2012-bis.JPG

Foto:Bert Bevers, 24 mei 2012

 

Woensdag in de late middag vernam ik dat de toestand van Alain Germoz, getroffen door een hersenbloeding, kritiek was. Gisteren middag ging ik met Pruts naar het ziekenhuis Middelheim. Alain was nog altijd niet bij bewustzijn, en het was mij meteen helaas duidelijk dat het einde nabij was. Als een gigant lag hij daar in een kale kamer. 's Avonds rond 22 uur meldde Dirk Schiltz mij dat Alain zopas overleden was.

Op 6 juni had Alain met uiterst verzwakte stem aan zijn vrienden Renaat Ramon en Lieve toegefluisterd dat hij tussen zijn boeken wilde sterven...

*

De Fransschrijvende Antwerpenaar Alain Germoz (°1920, pseudoniem van Alain Avermaete), was journalist, toneelschrijver, aforist en dichter. In de winter van 1992 richtte hij het tijdschrift Archipel op (“om zich het leven te bemoeilijken”), waarbij hij resoluut koos voor een anthologische formule, waarbij uitsluitend creatieve teksten in aanmerking kwamen. Hiermee gaf hij te kennen dat de uitdijende (postmodernistische) woekering van teksten over teksten hem hoog zat.

Alain Germoz hield niet van veralgemeningen en nog minder van 'zekerheden'. Hij schuwde abstracties omdat al te vaak bleek dat ze dodelijk zijn. Elke dag dompelde hij zich in de actualiteit om dan weer het pad naar de tijdeloosheid te bewandelen. Boeken waren zijn natuurlijke biotoop. Hij bestempelde zichzelf als lui, maar voortdurend ontdekken bleef niettemin zijn geliefkoosde bezigheid.

Henri-Floris JESPERS

(wordt vervolgd)

Partager cet article
Repost0
25 juin 2013 2 25 /06 /juin /2013 07:44

 

1.jpg

Tijdens een van mijn zondagse kuiermomenten op het marktje aan de St -Jansvliet te Antwerpen kocht ik onlangs bij een tweedehands boekenstand Geen seizoenen als vroeger van Henri-Floris Jespers.(1) Niet alleen de wegen van de vele goden maar eveneens die van onze o zo tijdelijke bibliotheken zijn ondoorgrondelijk. Heel onterecht werd de eerste bladzijde van dit boek besmet met een vette stempel: “Afgevoerd”. Het is een opmerkelijk literair hoogstandje en – sta me toe - melancholische bekentenis.

Niets is tijdelijker dan de tijd.

Geen lyrische gedrevenheid, geen rauw gerochel op de driepikkel van de ondoorzichtigheid. Een pover stamelen over de afgrond van de alledaagsheid. De trossen van de onverschilligheid proeven bitter op de tong en we worden achtervolgd door de helse honden van de ondergang.(HF Jespers)

In dit boek opgedragen aan beeldend kunstenaar Albert Szukalski beschrijft Jespers o.a zijn ontmoeting met dr. Masaru Otake in Dublin. Naar aanleiding van een gesprek over zijn vriend Yukio Mishima vertelde Otake hoe zijn grootvader hem seppuku leerde plegen. Want: ’als ik overtuigd was gelijk te hebben, en niemand in mijn gelijk nog geloofde, de rituele zelfdoding de enige uitweg is om mijn gelijk te bewijzen”.

Jespers' Seizoenen schudde de ingeslapen dons van mijn geheugen op en ik herinnerde mij Mishima’s 'Rouw om het vaderland', een indrukwekkende novelle die ik las in 1990.(2)


Dichter, schrijver, acteur, scenarist, en regisseur Yukio Mishima, pseudoniem voor Kimitake Hiraoka (1925-1970) werd tot driemaal genomineerd voor de Nobelprijs Literatuur die hem “presumably because of his radical right-wing activities” niet werd toegekend, zo leert Wikipedia mij. In de cultuurwereld blijft politieke correctheid en het onvermogen om een onderscheid te maken tussen man en pen een heikele onderneming. Yukio Mishima was inderdaad een ultra conservatieve Japanse nationalist die zich ergerde aan de verwestersing ( waar horen we dit nog?) en hiermee het verdwijnen van de erecodes van de samoerai.

9.jpg

In 'Rouw om het vaderland' pleegt een jonge legerofficier samen met zijn kersverse bruid zelfmoord. Voor hem is dit een gebaar van loyauteit tegenover zijn collega’s na een mislukte staatsgreep om de Japanse keizer in zijn oude glorie te herstellen. Indringend, beklijvend en bijzonder plastisch beschrijft hij de seppuku waarbij door een vlijmscherp dolk of zwaard de gave huid en darmen worden doorgesneden. Het is een subliem verhaal. (3)

Deze novelle werd door Mishima verfilmd. Hij speelde zelf de hoofdrol. Naar aanleiding van deze film maakte hij een fotoserie met zichzelf als samoerai, als dandy, als een Sint Sebastiaan doorboord met pijlen, als soldaat enz.

7.jpg

Zowel de novelle als de film kan worden gezien als een macaber voorspel op Mishima’s zelfmoord, die hij vier jaar later in 1970 pleegde. Op 25 november van dat jaar gijzelde hij met enkele leden van zijn militie ‘Het Schildgenootschap’ een generaal op het hoofdkwartier van de Japanse Zelfverdedigingsmacht. De aanwezige soldaten in de kazerne werden via een luidspreker aangemaand tot nieuwe dienstbaarheid aan de keizer. Dezen reageerden gedesinteresseerd. In het kantoor van de generaal sneed Mishima vervolgens met een dolk zijn buik open en zoals het ritueel voorziet, liet hij zich door zijn adjudant onthoofden.

Om zijn gelijk te bewijzen…

Frank DE VOS

 

1.Henri-Floris Jespers, Geen seizoenen als vroeger, Antwerpen, Walter Soethoudt, MCMLXXVI, 86 p.

2.Yukio Mishima, Drie verhalen: Rouw om het vaderland, Een bruggentocht , De Parel Amsterdam, Meulenhof, 1990, 94 p. ISBN 9029028394

3. http://mededelingen.over-blog.com/article-frank-de-vos-edmund-burke-en-het-sublieme-111612619.html

Partager cet article
Repost0
24 juin 2013 1 24 /06 /juin /2013 14:01

 

Ballustrada213cover.jpg

Ballustrada wil een podium bieden aan jonge schrijvers, aan minder bekende auteurs met verrassende kwaliteiten en aan een kring van bekende auteurs die zich verbonden weet met het periodiek. Karakter: onafhankelijk, dus zeg maar dwars. Twee keer per jaar verschijnt er een uitgave van minstens honderd pagina’s. De in het oog springende reeks 'Laaglandse Poëzie' biedt telkens een inkijk in de poëzie van een groep dichters die zich op grond van leeftijd, opvattingen of geografie onderscheidt. En dat steeds met een verklarende inleiding van een gastredacteur.

Hendrik Carette (°1946) was in de vorige aflevering te gast als redacteur van de veertiende aflevering. Hij koos “voor een tiental gedichten van mijn geliefde dichters die in Nederland ten onrechte vergeten of onbekend zijn gebleven”. Zie de blog van 18 december 2012:

http://mededelingen.over-blog.com/article-hendrik-carette-te-gast-in-ballustrada-113510176.html

*

Vorige week ontving ik de jongste aflevering, waar nu Bert Bevers aan de beurt is. Hij nodigde twintig West-Vlaamse dichters, en tot zijn groot genoegen “waren ze állemaal zo goed ongepubliceerd werk uit hun portefeuille te trekken”. De een heeft zo wat meer gepubliceerd dan de ander, “en het is niet eenvoudig daar een evenwicht in aan te brengen”. Uiteraard was het niet de bedoeling een volledige staalkaart te brengen van wie er in West-Vlaanderen zoals actief is. Dat belet niet dat Bert Bevers hier een representatieve bloemlezing brengt, van nestor Willy Spillebeen (°1932) tot benjamin Maud Vanhauwaert (°1984). Twintig dichters, op twee na, die ik aandachtig volg. (En, goed zo, twee dichters die ik nu alvast even op het wereldwijde net opgezocht heb en mijn aandacht gewekt hebben...)

In de rubriek 'Taal Ver Taal' brengt Kees Klok (°1951) gedichten van Susan Wicks (°1947) in het Nederlands herdicht.

Zoals meestal in Ballustrada mag ik kennis maken met treffende gedichten en proza van auteurs die mij al te vaak onbekend zijn en kennelijk onderbelicht blijven.

Ballustrada herbergt ook “Art for the millions”, een mail art project van Ko de Jonge, waar o.m. mijn vriend Luc Fierens aan meewerkte. In de jongste aflevering: Sylvia Dallman (omslag), Andrew Maximilan Niss, Uli Grohmann, Schoko Casana Rosso Mildbrandt, Miranda Vissers en Ettore Tomas.

Ballustrada213.jpg

Ballustradais een inhoudelijk boeiend en voortreffelijk vormgegeven tijdschrift, ontstaan en volwassen geworden in Zeeland. De redactie bestaat uit: André van der Veeke, Johan Everaers en Jan J.B. Kuipers. Ondanks het feit dat de Provincie Zeeland na 2013 ophoudt met het verstrekken van subsidie, peinst de redactie er niet aan om met de uitgave te stoppen.

Henri-Floris JESPERS


Ballustrada, jaargang 27, nr. 1-2, 98 p., ill. Los nummer: 12,50 €. Abonnement: 19 € (4 nummers, inclusief porto). Adres: A.J. Van der Veeke, Oranjestraat 24a, NL 4532 BS Terneuzen. Bankrekening: 49 92 02 864 t.n.v. Stichting Zeeuws Licht.

www.ballustrada.eu

advdveeke@zeelandnet.nl

Partager cet article
Repost0

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche