Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
31 juillet 2013 3 31 /07 /juillet /2013 04:09

 

SerialThriller14.JPG

Cover: Peter Lorre in M – Eine Stadt sucht einen Mörder

De jongste aflevering van Serial Thriller (nr. 14, zomer 2013) opent met 'Maher-Shalal-Hashbaz', een kortverhaal van Dorothy Sayers, vertaald door Willy Courteaux. Dat bracht mij heel even terug in de de jaren vóór Expo '58, toen ik al detectiveromans las, niet alleen de whodunits van Dorothy Sayers, maar ook van Agatha Christie, Ngaio Marsh, Ellery Queen en Edgar Wallace, alle verschenen in de onvolprezen Prisma-reeks. Ik vind mij helemaal terug in de kritische beschouwing van Danny de Laet 'Waarom ik Sayers saai(er) vind...'.

De talrijke publicaties van Danny de Laet vormen niet alleen een ware Fundgrube, maar bieden bovendien originele denkpistes. Zo aarzelt hij niet Virginie Loveling te rekenen tot de pioniers van de misdaadliteratuur in Vlaanderen ('Virginie Loveling: een (revolver)schot voor de boeg?'). Hij profileert zich ook als een nauwgezette archeoloog van de fantastiek in Vlaanderen. In 'Faust lacht in zijn vuistje' haalt hij niet alleen H. J. J. Buysse uit de vergetelheid', maar formuleert hij ook een stevig geadstrueerde chronologie (1906-1939) van de Vlaamse fantastiek en science fiction. Uiteraard vermeldt hij Het einde der wereld (1930) van Jef Scheirs, 'een fascinerend werk', waarbij hij terecht aanstipt: 'Het blijft een raadsel dat deze “vrome” schrijver zo ver van alle bestaande paden mocht en kon afwijken met deze indrukwekkende roman, die een hoogtepunt is maar ook een buitenbeentje.'

Decennialang schrijft Danny de Laet ex abundantia en suggereert hij stimulerende en verhelderende verwantschappen en samenhangen. Wie waagt zich ooit aan zijn bibliografie?

*

Hoe staat nu de erudiete literatuurhistoricus De Laet tegenover de recente Vlaamse productie misdaadliteratuur?

HartmanBloedlijn.jpg

Met Bloedlijn heeft Corine Hartmann zich ontpopt tot 'de beste Nederlandse misdaadschrijfster'.

JacobsDood.jpg

Paul Jacobs (Dood van een egoïst) hoort 'met Conrad, Dhooge en Baudewyns tot onze topvier van originele misdaadauteurs'.

HEX.jpg

Hex van Thomas Olde Heuvelt is een 'briljant geschreven roman', 'zeker de beste fantastische roman in de Nederlanden van de voorbije decennia, in een handige mengeling van oude thema's en nieuwe technieken'.

Almar Otten werd 'terecht gelauwerd' met De Diamanten Kogel, maar zij nieuw boek, Jeugdzonde, is een 'stap achteruit'.

JoClaesGetekendVonnis

Getekend vonnis van Jo Claes is 'een meesterwerk, de sterkste Vlaamse misdaadroman van de laatste jaren'.

*

Serial thriller-redacteur A.M. (de mij onbekende Anton Marcus) daarentegen is van oordeel dat de Vlaamse misdaadroman duidelijk over zijn hoogtepunt heen is. Hij vergist zich echter wanneer hij stelt dat 'grote kanonnen' als Bob Mendes en Pieter Teigeler hebben afgehaakt. (Mendes schrijft aan een nieuwe roman en van Teigeler verscheen zopas Gevaarlijk volk.) Verder is A.M. van oordeel dat Aspe 'niet meer te lezen' is, dat Deflo, Pierreux en Van Laerhoven rondjes draaien 'die van weinig originaliteit getuigen' en

Wat rest er bij ons nog aan echte originele misdaadauteurs? Conrad, Jacobs, Dhooge en Baudewyns. Verder nog een laagje geroutineerde schrijvers, onder wie Claes, Schoemans, Ryserhove, Lauryssens, Van Lier. Maar de rest? Meelopers die exact niets te vertellen hebben. Zelfs een Patrick Bernauw die ik zeer bewonder voor zijn extravagante invalshoeken inzake fantastiek, heeft nog geen enkele 'originele' thriller kunnen schrijven'.

*

De afleveringen van Serial Thriller, 'The unique crimemagazine', 'tijdschrift voor en over misdaadliteratuur, fantastiek en pulp', werden hier geregeld gesignaleerd. In de volgende aflevering komt pionier Aster Berkhof aan bod, die 69 jaar na zijn debuut een punt zet achter zijn carrière, en John Dickson Carr, de meester van de misdaad in een gesloten ruimte. Of de nieuwe roman van Dan Brown echt de moeite waard is zal pro en contra in de verf gezet worden. In voorbereiding staat ook 'Geen geloof in Mieke Deloof', 'Het misdaadgenre bij Marc Sleen' en 'Fantomas in Vlaanderen'.

'De moeite waard ? Neem een abonnement', zo wordt de lezer aangespoord. Waar en hoe? Prijs per nummer: 6 €. 'Abonnement op aanvraag'. Geen email-adres of bankrekeningnummer. Om het makkelijker te maken moet je moet dus per slakkenpost een nederige aanvraag richten tot VPOB, Magdelenasteenweg (sic) 47 te 1000 Brussel. Wie Dan Brown leest en het telefoonboek raadpleegt weet natuurlijk dat het MagdAlena moet zijn... (De eindredactie van Serial Thriller is zonder meer slordig, maar dat is een ander verhaal...).

Wat er ook van zij: abonneren!

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
28 juillet 2013 7 28 /07 /juillet /2013 20:49

 

Redactie-CDR.JPG

Redactievergadering van 9 juli. Kloksgewijs: Bert Bevers, Henri-Floris Jespers, Karin Lebacq, Joke van den Brandt, Frank-Ivo van Damme en Frank De Vos.

De jongste aflevering brengt onuitgegeven creatief werk van havendichter Hendrik Carette (twee gedichten: 'De zwarte paapse Papini' en 'Groeten uit het Oost-Friese eiland Amrum'), van 'enfant terrible' Guido Lauwaert ('Stoem kieken', een kortverhaal) en van Lukas De Vos ('Het asiel der lunatiekers', speels maar niet minder eigenzinnig en erudiet proza bestemd voor 'niet-boekheidenen').

MDD213blogILL.jpg

Met de Scheldewijdingsfeesten te Doel in het vooruitzicht vraagt ex-DoelDichter Frank De Vos aandacht voor het PolderMAS en voor de Reinaerthoeve.

In de vaste rubrieken, o.m.: Jan Scheirs over de Morandi-tentoonstelling in het Paleis voor Schone Kunsten (vulgair herdoopt tot Bozar) te Brussel en Bert Bevers over het Magritte Museum te Jette, alsmede bijdragen van Henri-Floris Jespers en van nieuwkomer Erick Kila. ■

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
25 juillet 2013 4 25 /07 /juillet /2013 19:17

 

Hendrik Carette (© Bert Bevers)

Foto:Bert Bevers

Via de weblog 'Le Camp des Saints in Vlaanderen' (14 april) vernam ik dat Hendrik Carette (°1946) door de Maatschappij van de Brugse Zeehaven aangesteld werd als havendichter. Hij haalde het van 19 andere mede-kandidaten. Welke prestaties van hem als havendichter vanaf 1 oktober door de MBZ verwacht worden, weet ik niet.

In de jongste aflevering van Kunsttijdschrift Vlaanderen (juni) evoceert Hendrik Carette in twaalf terzinen 'De Duitse ziel'. In zijn bijdrage als gastdichter in Poëziekrant (juni-juli) staat 'Onze levende lyriek' centraal, opgedragen aan Benno Barnard. De zevende en laatste terzine luidt zelfverzekerd:

Onze lyriek moet niets, kan alles, zelfs

bezweren en zal nog lang gonzen en vibreren

want onze levende lyriek komt uit het oude heden.

Een zeemeermin aan de monding van het Zwin, de zevende dichtbundel van Carette, verscheen in 2011 bij het PoëzieCentrum. Zijn nieuwe bundel, Vanuit de duisternis die mij omringt, staat in de steigers.

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
25 juillet 2013 4 25 /07 /juillet /2013 10:00

 

Jozefa-Van-Houtland--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers

Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
24 juillet 2013 3 24 /07 /juillet /2013 19:00

 

dwnl_ingrid-201999.jpg

Voortschrijdende jaren zijn als opstijgend grondvocht. Bij het vijftigste slaat de démon du midi toe. Mannen dromen van of nemen er een maîtresse bij. Anderen kopen een Harley Davidson om in de walm van verbrande olie rond te toeren; viriel haantjesgedrag, het laatste. Op lettergrootte 14 in plaats van 12 wordt alles afgedrukt. Voor kleiner wordende lettertjes verschijnt de leesbril op het tipje van de neus. Voor ieders gemoedsrust: ik kocht mij een nieuwe gitaar, een leesbril had ik al. En elke morgen in het opkomend oostenlicht daagt nu stilaan een ander mythische getal …

Onlangs las ik Zestig, een dagboek van Ingrid Vander Veken ( °15.2.1948) 'Mijn rimpelboek’ noemt zij haar herfsttij waarin zij de vallende bladeren bij elkaar harkt. Zoals in Aankomen in Bali ben ik na vijftig bladzijden gestopt om met potlood mooie zinnen te onderlijnen of met kruisjes opmerkelijke alinea’s aan te duiden. Het is een onhebbelijke gewoonte, ik weet het. Het is echter een amechtige poging om iets in mijn geheugen op te slaan, vast te houden, te bevriezen, te ketenen, te verlammen…

Zestig is een oprechte getuigenis waarin de schrijfster nauwkeurig opmerkt hoe haar leeftijdsgenoten de verjarende jaren ervaren. Zij spiegelt zich aan haar collega’s zoals Charlotte Mutsaerts, Clara Hasaert of Brigitte Raskin en hoe dezen met hun leeftijd omgaan.

Ingrid Vander Veken beschrijft de aftakeling van vrienden en kennissen om haar heen. Ook deze van haar zevenentachtig jaar oude moeder die in de herinneringen aan haar jeugd leeft. Aangrijpend is het heengaan van haar stiefzus die om euthanasie verzoekt. Het wordt een afscheid op haar sterfbed tussen haar twee zonen.

scale.jpgIn Zestig worden de draperieën van een intense, kleine geschiedenis open geschoven. Ingrid Vander Veken is actief in Pen-Vlaanderen, kookt, leest, tuiniert, observeert, luistert naar muziek, bezoekt de opera met David Davidse en wandelt in haar geliefd ‘Klein Buitenland”, een park in Antwerpen. Er is geen druk meer. Niets moet nog, alles kan.

'Waarom stel ik zulke hoge eisen aan literatuur? Omdat wij in een cultuur leven die op elk niveau trivialiseert en corrumpeert. Literatuur kan een manier zijn om zich te verzetten tegen de triomfantelijke vernietiging van de cultuur, maar dan alleen wanneer zij “zelf” noodzakelijk is; wanneer zij substantieel bestaat uit een verhaal dat nodig moest worden verteld, en dat op die manier moest worden verteld, in dat precieze taalgebruik, met die specifieke snelheid, intensiteit en rijpheid. De som van die eigenschappen zou je ‘wijsheid’ kunnen noemen. En niets is tegenwoordig subversiever. Dat is wat ik verwacht van een boek', schreef Susan Sontag,

 

Zestig is'een verhaal dat nodig moest worden verteld, en dat op die manier moest worden verteld, in dat precieze taalgebruik, met die specifieke snelheid, intensiteit en rijpheid'. Vandaag worden ouder wordende namen snel vergeten. Zestig is eveneens een verfijnd protest tegen een verschroeiende jongerencultuur dat ouder wordende vrouwen treft. Zestig is daarom subversief zoals Sontag het bedoelt.

Bij de woorden van Susan Sontag sluit ik me dapper aan en ik heb me voorgenomen om even dapper te zwijgen wanneer er weerom iets miserabel van een te groene vrucht door de lichthemel der letteren wordt geschoten. Die zwijgende tijd ga ik benutten om mijn verzameling epitafen aan te vullen:

Hier ligt Frank De Vos

tergend traag van gedachte denkt hij hier

ver voorbij de zestig nog steeds van harte.

In de hoop deze magische kaap te ronden,

u toegenegen…

Frank DE VOS

 

Ingrid Vander Veken, Zestig, een dagboek,Meulenhoff/Manteau, 332 p., 22,50 € – ISBN 9789085421825.

Ingrid Vander Veken, Aankomen in Bali, De Bezige Bij Antwerpen, 256 p., 22,50 € - ISBN 978-90-854-2261-7.

 

Nuttige links: http://www.ingridvanderveken.be

https://www.facebook.com/ingrid.veken


Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
24 juillet 2013 3 24 /07 /juillet /2013 12:00

 

SToutenKersen.jpg

In aflevering XXXX van deze losse notities (11 juli) wees ik op de opvallende aanwezigheid van Yannick Dangre (°1988) in uiteenlopende media: De Standaard, magazine Universiteit Antwerpen, Zuurvrij... Ondertussen kregen we er nog De Morgen bij, en binnenkort verschijnt in Focus Knack een lang interview.

In zijn gesprek met Jeroen Struys (DSL,van 5 juli) belijdt Dangre eens te meer zijn bewondering voor Marcel Proust:

Het concept van die madeleinekoekjes die de herinnering terugbrengen: ik was er onmiddellijk door gegrepen. Herinnering en tijd zijn ook belangrijk in mijn eigen werk, net als die decadente sfeer van sterven, of hoe het allemaal is aan het kapotgaan.[...]

In Maartse kamers refereer ik vaak aan Proust: de homoseksualiteit, de astma, Venetië... Dat is een spelletje met mensen die Proust kennen, maar tegelijk is het ook meer dan een knipoog. Ik wil tonen hoe een personage in het verleden blijft steken.

Herinneringen en tijd, homoseksualiteit, astma, Venetië... zijn thema's die gerelateerd kunnen worden aan Proust, ongetwijfeld, maar ook aan een hele reeks andere schrijvers. Net zoals de minstens even belangrijke stelselmatige verhullingstechnieken, het snobisme (vandaag: kokketeren met de media...), de onderliggende, veelgelaagde zelfhaat en de alomaanwezige obsessieve jaloezie... Van interviewers mag je terecht niet verwachten dat zij daar indringend op ingaan.

*

Ondertussen las ik gefascineerd Kersen eten om middernacht, een pakkend boek, bescheiden omschreven als 'muzikale herinneringen' van radioman, dichter en prozaïst Bart Stouten (°1956). Uiteraard een ode aan de klassieke muziek, en dat zal niemand verwonderen. Hij onderstreept dat zijn kijk op kunst en zijn sensibiliteit blijvend beïnvloed werden door de lectuur van À  la recherche du temps perdu van 'de literaire Bach'. Hier ontpopt Bart Stouten zich als een scherpzinnige literaire essayist. Ik koester (niet als verzamelaar, als lezer) een nogal rijke bibliotheek over Proust, die ik de jongste jaren nog maar zelden raadpleegde, meestal louter doelgericht. Na lezing van Kersen eten om middernacht duurde het niet lang of ik louter 'pour le plaisir du texte' (en ondanks dwingende werkzaamheden) opnieuw een poos in het gezelschap vertoefde van 'mon petit Marcel'. Ik greep daarbij spontaan naar mijn afgeleefde oude drukken, niet naar de voorname Pléiade. Het kan snobistisch klinken: ik hou niet van die elegante edities op bijbelpapier, die ik alleen maar raadpleeg om hun voorbeeldig kritisch apparaat.

Jeunesfillesenfleur.jpg

Editions de la NRF, décembre 1919

RechercheIV.jpgEditions de la NRF, septembre 1923

Cocteau schreef beklijvende bladzijden over Proust. Zo ook Bart Stouten. Geen enkele Vlaamse of Nederlandse schrijver heeft tot nu toe blijk gegeven van zoveel inlevingsvermogen in het proustiaanse universum.

'Étonne-moi', zei Diaghilev tot Cocteau.

Ik twijfel er niet aan dat ik het nog zal mogen meemaken dat Yannick Dangre mij écht verrast, niet met verwijjzingen naar, maar met een gedegen opstel over Proust.

Henri-Floris JESPERS

Bart STOUTEN, Kersen eten om middernacht, De Bezige Bij, 2013, 240 p., 19,95 €.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
24 juillet 2013 3 24 /07 /juillet /2013 00:06

cover_Gierik-119.jpg

In het jongste nummer van Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift  troffen me twee reeksen van de Antwerpse dichter Bert Bevers. Heb verschillende keren de cycli Afschrift  en Dode dingen zijn langzaam  gelezen. Die werden geïnspireerd door het bekijken van respectievelijk La voce della luna  van Federico Fellini en Tideland  van Terry Gilliam, meer bepaald door de ondertitels ervan. Ik ken de twee inspiratiebronnen niet. Ik houd wel van de betere film, maar ben geen serieuze kenner. In dit geval is dat niet erg. Bevers’ poëzie is moeiteloos autonoom. Ik krijg nergens het gevoel dat de gedichten ‘van iets afhangen’. Vooral de Dode dingen  hebben mij vanaf de eerste lezing gepakt. Een soepele en ongedwongen collage. Parlando, dialoog (maar toch net niet), vraag en antwoord (maar toch net niet), de ‘vanzelfsprekendheid’ waarmee (het ongrijpbare) beweerd wordt: het dient allemaal een ‘verslag’ van een magisch verbond over grenzen heen (zelfs over de grens van de dood). Al te zeer uitweiden durf ik niet. Ik voel dat ik van deze breekbare magie moet afblijven. Dit zijn spannende gedichten op een hoog gevoelsniveau.

Erick KILA

Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift 119, zomernummer 2013, 92 p. Administratie en abonnementen: inge.karlberg@skynet.be

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
20 juillet 2013 6 20 /07 /juillet /2013 22:23

 

2.jpg

Roland Bergeys (°Mortsel 26 oktober 1954) ziet zichzelf als een creatieveling. Hij is iemand die zonder enige pretentie buiten het Grote Zoeklicht verblijft. Roland en Leentje, zijn charmante vrouw en even gedreven linker-én rechterhand blijf ik ten eeuwigen dage dankbaar omdat ik enkele van mijn Quirilian-liedjes bij hem mocht opnemen.

Roland behaalde enkele prijzen in literaire wedstrijden, waaronder de Hendrik Prijs-prijs van Het Belang van Limburg voor kortverhalen in 1996, een nominatie in de kortverhalenwedstrijd van het MAS (Museum Aan de Stroom) Antwerpen 2010 en de tweede plaats in de John Vermeulenprijs voor korte spannende verhalen 2012. Hij bracht ondermeer de cd ‘Land van klei’ uit, naar zijn boek over steenbakkers anno 1900. (1)

Zijn toneelstukken werden opgevoerd op het Europees Theaterfestival, in het MuHKA (Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen), het Fakkelteater, en de Zoo in Antwerpen of vertaald in het Frans en in het Roemeens. Hij interviewde zo’n duizend auteurs, acteurs, zangers, regisseurs en beeldende kunstenaars voor wat men noemt een ‘levend publiek’ voor het cultureel magazine Radio Minerva’s Foyer, en dat in diverse theaters en culturele etablissementen zoals het Raamtheater op het Zuid, Teater Ivonne Lex en De Groene Waterman in Antwerpen, het EWT-Theater in Deurne, en de FNAC in Wijnegem, Hij speelde bluesharp bij Carlito’s bluesband en Matt Mahonyband.

Bergeys is auteur, regisseur, songsmid, gitarist, mondharmonicaspeler, zanger en verteller, en richtte de groep Uitgelezen Gezelschap op. (Nekka-selectie 2003, opener van het internationaal Folkfestival Labadoux van Ingelmunster 2004, en laureaat Stadsklank Antwerpen 2004).

Tegenwoordig trekt hij rond met zijn groep Berline. Met die laatste brengt hij onder meer de voorstelling ‘Gaan jullie ons nu doodschieten?’ die gegroeid is uit zijn gelijknamig boek met verhalen over W.O.II. (2) In juni 2011 verscheen Oorlogsliefde. (3) De groep Berline brengt deze liefdesgeschiedenis als gezongen vertelling en kende daarmee een overdonderend succes in de Arendbergschouwburg. In 2012 volgde de roman Aanvallen! het verhaal van Ward van het 13e (4), die door Borsalino eveneens als een gezongen vertelling wordt opgevoerd.

Met het vertelensemble van Uitgelezen Gezelschap brengt hij ondermeer “Oorlogsliefde” en “Ward van het 13e” verlucht met de virtuoze accordeonmuziek van Bart Wils met wie ik eveneens graag samenwerk.

In een aparte voorstellingenreeks trekt Roland rond als auteur en brengt hij lezingen van zijn boeken, verlucht met klankfragmenten en fotoprojecties.

aanvallen.jpg

Wat de boeken van Bergeys zo bijzonder maakt is dat de auteur via authentieke levensverhalen van kleine mensen op een gevatte wijze de grote geschiedenis bijkleurt. Als voorbeeld vestig ik graag de aandacht op het autobiografische Aanvallen! Het verhaal van Ward van het 13e. Afwisselend vertellen grootvader en kleinzoon hun verhaal: Roland hoe hij zijn jaren zestig en de beklijvende confrontatie met zijn aan Alzheimer lijdende grootvader beleefde, en dat van Ward aan het IJzerfront. Zijdelings komt eveneens het wel en wee van de grote Belgische kolonie vluchtelingen aan bod. In het Engelse Birtley werden deze Birtley-Belgians als bommenmakers in de oorlogsindustrie ingeschakeld.

Frank DE VOS

 

(1) Roland Bergeys, Land van klei, 115blz,WHS, ISBN 978-90-78935-55-1

(2) Roland Bergeys, Gaan jullie ons nu doodschieten,Lannoo, 2010, 240 p., 19.95 € – ISBN 978-90-209-8839-0.

(3) Roland Bergeys, Oorlogsliefde, Lannoo, 2011, 223 p., 19.95 € – ISBN 978-90-209-9772-9.

(4) Roland Bergeys, Aanvallen! Het verhaal van Ward van het 13e,de Vries-Brouwers, 2012, 238 p, 18.95 € – ISBN 978-90-5927-120-3.

 

Enkele nuttige links:

www.bloggen.be/berline

www.bloggen.be/borsa

www.bloggen.be/ug

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
20 juillet 2013 6 20 /07 /juillet /2013 05:35

 

JoClaesGetekendVonnis.jpg

Getekend vonnis, Antwerpen / Utrecht, 2013, 474 p.

De bijzonder productieve Jo Claes (Hasselt, 1955) schreef novellen, romans en publiceerde in de periode 2002-2008 en jaar een tiental bestsellers over mythologie, hagiografie en iconografie bij Davidsfonds. Voor zijn verhalenbundel De stenen toren ontving hij de Prijs van het Beste Debuut.

De rol van Jo Claes als redacteur van Initiatief (1982-1989) werd door Hubert Van Eygen onderstreept in Weirdo's, nr. 101 (maart-april 2013). 'Het tijdschrift trachtte échte verhalenvertellers zonder franje terug op het literaire forum te brengen naast al het postmoderne gezwets dat in de jaren 80 en 90 hoogtij vierde', aldus Van Eygen. Na een aantal romans met fantastische en magische elementen koos Claes voor de misdaadroman,

'en daarin schittert hij gewoon. Niet omdat het nu “in” is voor iedere schrijver om thrillers te schrijven maar gewoon omdat Jo Claes een rasverteller is die je van begin tot einde gevangen houdt in het ontrafelen van het mysterie.'

Na De zaak Torfs (2008), De blinde vlek (2009), Dood in december (2010), Het oog van de naald (2011), Tot de dood ons scheidt (2012) verscheen in maart Getekend vonnis, alweer een lijvige misdaadroman met de Leuvense rechercheur Thomas Berg in de hoofdrol. Ik heb ze alle uitgelezen.

In Leuven worden wandelingen georganiseerd in de voetsporen van Berg...

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
19 juillet 2013 5 19 /07 /juillet /2013 20:48

 

Thurber1.jpg

Naar aanleiding van mijn vorige Cinema Trivia  onze bibliotheek in gekuierd om daar (voor het eerst sedert lang) weer eens Het verborgen leven van Walter Mitty en andere verhalen  van James Thurber (Uitgeverij Villa, Bussum, ISBN 90 2697620 8 - ik vermoed dat deze uitgeverij niet eens meer bestaat) te pakken.

Leuk voor op het nachtkastje! Wat ik vergeten was is het feit dat Thurber (vaak voor The New Yorker, waaraan hij veel heeft bijgedragen) ook tekende. Niet bijster knap, maar leuk genoeg om zijn absurdistische humor zelf vorm te geven. Ik kan alleszins wel grinniken om zijn cartoons.

Bert BEVERS

Thurber2.jpgThurber3.jpg

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche