Overblog
Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
4 septembre 2013 3 04 /09 /septembre /2013 08:00

 

Luc-Nys--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers

 

Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
3 septembre 2013 2 03 /09 /septembre /2013 07:39

 

Met het oog op memoires die mij nu meer dan ooit geheel overbodig lijken, schreef ik een paar jaar geleden enkele herinneringen aan mijn prilste kinderjaren op. Nu ben ik wel meer dan ooit geneigd met Saint-John Perse te stellen: “Sinon l'enfance, qu'y avait-il alors qu'il n'y a plus ?”

Ik verbleef af en toe in het Vijfringenhuis aan de Graaf Jansdijk te Knokke, de modernistische villa gebouwd in opdracht van Floris Jespers in 1934 en uitgebreid in 1937 en 1946.

 FJ5ringen-copie-2.jpg

Knokke.jpg

Met grootvader en Stroeps (1949-1950) , de Duitse herder die mij uit de gracht redde waar ik dreigde te verzuipen... Stroeps werd te Antwerpen door een buurvrouw vermoord en stierf in de garage van het huis aan de Marialei dat ik thans bewoon.

JespzersNaktKnokke.jpg

Grootmoeder en grootvader (1945-1946?) naast het “onzedig” beeld dat bij wijze van protest uiteindelijk door onbekenden onthoofd werd, zoals duidelijk te zien op de twee volgende foto's (1950-1951).

Bobonne5ringen.jpg

Overgrootmoeder (langs moederszijde), mijn broer Pierre en moeder

Bobonne5ringen2.jpg

Met overgrootmoeder; op de achtergrond, de hoeve van boer Vanvyvere waar ik soms ging “werken”...

(Meer over de oma van mijn moeder in een volgende aflevering.)

*

How dear to this heart are the scenes of my childhood,

When fond recollection presents them to view!

HFJ

zie ook: Fotografisch dagboek (V)

http://mededelingen.over-blog.com/article-21862831.html

Partager cet article
Repost0
3 septembre 2013 2 03 /09 /septembre /2013 04:32

 

LanoyeGeluukigeslaven.jpg

Het moet toch erg gesteld zijn met het boekenvak dat zelfs gerenommeerde auteurs moeten inleveren. De nieuwe roman van Tom Lanoye,Gelukkige slaven, wordt morgen 4 september in de Gentse Vooruit officieel gepresenteerd. In stille mineurstemming.

 

Tot nog toe verscheen een eerste druk in twee versies. Een paperback met slappe kaft en een zogenaamde luxe-editie met harde kaft. De tweede versie is er deze keer niet. Besparingen. De auteur wordt erdoor vernederd, maar ook de ware boekenliefhebber, iemand die jeuk krijgt van boeken met een slappe kaft. Misschien dat een uitgave met een harde kaft er wel komt. Als de verkoop boven de 20.000 exemplaren zit. Maar dat is dan bij de derde of vierde druk.

 

De boekenverzamelaar vindt het maar niks. Hij wil een eerste druk met een harde kaft. Zoals dat traditioneel het geval was. Helaas, door het feit dat uitgevers het eerste woord hebben maar marketeers het laatste, zijn alle vaste waarden overboord gekieperd. De marktkramers op de kantoren hebben zoveel macht verworven dat zij, wat aanvankelijk slechts de bedoeling was, niet enkel mogen adviseren, maar zich gaandeweg hebben opgewerkt tot een elite die ook mag commanderen.

Let wel: er worden nog boeken met een harde kaft uitgegeven. De omslag volgt de weg van de geleidelijkheid. De slappe uitgave van Lanoyes is een testcase. Hoog gespeeld op laag niveau.

 

De uitgevers hebben er zich bij neer te leggen. Ze dienen hun houding tegenover hun auteurs aan te passen aan de nieuwe wetten. Een fraai voorbeeld hiervan is de nieuwe roman van Pjeroo Roobjee, De zomer van de neusbloedingen. Twee jaar heeft het typoscript ten huize uitgeverij Querido in Amsterdam gelegen, eer het dit jaar in boekvorm verscheen. Toen de auteur, via zijn vrouw, tevens agente, vroeg of er wat gedaan zou worden rond de verschijning, antwoordde de uitgever: ‘Wij hebben al wat gedaan.’ – O, ja, daar weet ik niets van,’ reageerde de vrouw van Pjeroo Roobjee. ‘Ja,’ zei de promodame koel. ‘Wij hebben hem uitgegeven.’

 

Begin van deze eeuw had de uitgever nog een budget voor de inleider bij de presentatie. Veel auteurs moeten dat sommetje tegenwoordig zelf ophoesten. Ook voor de kost van het muzikale gedeelte – meestal een pianist, violist, zanger of poetsenmaker – is geen geld meer. Die kost is voor de organisator, de boekhandelaar i.s.m. de zaaleigenaar, die geen geld geeft, maar vaak zijn locatie gratis ter beschikking stelt. Waar dus tot voor een paar jaar een nieuw boek met feestgedruis verscheen, is het een gedruis geworden zonder toeters en bellen. Daar moeten auteurs zelf voor zorgen. Tom Lanoye zag dat al vroeg aankomen. Niet toevallig heeft hij al snel na zijn eerste succes een N.V. opgericht en noemt hij zich ondernemer.

 

Die zij, nood breekt wet, bij de media zoeken. Een auteur [m] met een grote bek, een auteur [v] met een mooie smoel, maakt meer kans op een flinke recensie in de boekenbijlage en een interview van twee pagina’s in een weekendbijlage, dan een auteur [m/v] zonder mediarelatie. Wat ook meespeelt in de promotie is dat de auteur regelmatig op de beeldbuis te zien is of op de radio te horen. Het komt er dus niet meer op aan dat men een goed boek schrijft. Het BV-gehalte staat voorop.

 

Ook de boekhandelaar lijdt schade door de macht van de marketeers. Waar hij door een verzorgd boek meer geld verdiende, is zijn inkomen door een wegwerpboek onder druk komen te staan. De onafhankelijke boekhandels, verenigd onder de naam Confiture, wilden een luxueuze editie van het nieuwe boek van Tom Lanoye. Die werd hun beloofd. Daarom zagen de jampotten op geen cent meer of minder. Wat bleek echter het geval? Het luxueuze was niet meer dan een wikkel. Met een identieke afbeelding en tekst als op de slappe kaft. Oplage: honderd exemplaren! De confrontatie met het schamel resultaat ondermijnt begrijpelijkerwijze de zin naar toekomstige feestelijke presentaties.

 

De auteurs en de literatuur worden door de nieuwe, vuile, wetten daarenboven gekleineerd. Zelfs een gerenommeerde auteur, zoals Tom Lanoye. Hij zal het niet luidop zeggen, zelfs niet fluisterend. Het kan enkel opgemaakt worden uit de teneur van de mails tussen de diverse belanghebbenden. De sfeer in de boekenwereld is danig verzuurd.

 

Het is niet de schuld van de auteur, de uitgever en de boekhandelaar. De nieuwe bladluis moet een etage hoger worden gezocht. Waar men vooral kijkt naar centen en niet naar letters, veel tijd stopt in een boycot van het contact tussen directie en uitgevers. De auteur – van welk gehalte ook – beschouwd wordt als een schrijvende bediende, zonder vast dienstverband.

Guido LAUWAERT

Partager cet article
Repost0
1 septembre 2013 7 01 /09 /septembre /2013 21:40

 

Jong-kauwtje--foto-Bert-Bevers-.jpg

Jong kauwtje (foto Bert Bevers)

Me even geconcentreerd beziggehouden met de namen van vogels in het Nederlands, Duits, Engels en Frans. Aan de hand van de data in Vogels in volksgeloof, magie en mythologie van Johan Boussauw. Er zijn maar drie vogels die in deze talen volslagen anders heten. De lijster is respectievelijk Drossel, thrush en grive; de kauw Dohle, jackdaw en choucas en de roodborsttapuit Schwarzkelchen (eigenaardig: hier niet de rode borst maar de zwarte keel), stonechat en traquet. Maar er zijn er ook drie die we allemaal bijna hetzelfde noemen: de hop die onze buren als Hopf, hoppoe en huppe kennen, de valk die Falke, falcon en faucon wordt genoemd en natuurlijk de gevlerkte onomatopee koekoek: Kuckuck, cuckoo en coucou. Maar dit alles natuurlijk geheel terzijde.

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
28 août 2013 3 28 /08 /août /2013 23:33

 

MDD215blog.jpg

Inhoud

Necrologisch

Mike Zinzen

Hilda Craeybeckx

Frans Adang

Column

Guido LAUWAERT, Opdoeken is de beste oplossing

Kritisch

Lukas DE VOS, Thrillers als driftensublimatie

Henri-Floris JESPERS, Dagboeknotities

Ontmoetingen

Frank DE VOS, Roland Bergeys; Hartmut De Maertelaere

Cinema Trivia

Bert BEVERS, De moeder aller monsterfilms; Eeuwfeest van een première

Door de leesbril bekeken

Drs. P; Peter de Zwaan; Martin Koomen; Paul Jacobs; Joost Heyink; Ad van de Lisdonk; Leo Plukvis; Jack Molenaar; Max Adriaans; Luc Boonen; Piet Teigeler

Achteruitkijkspiegel

Erick KILA, De nerveuze vrouw

Colofon

*

Redactievergadering, 13 augustus 2013

DSC03089---kopie.jpgVan l. naar r.: Kris Kenis, Guido Lauwaert en Bert Bevers

(Foto: Frank Ivo van Damme)

Partager cet article
Repost0
27 août 2013 2 27 /08 /août /2013 21:17

 

Gerd-Segers--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
17 août 2013 6 17 /08 /août /2013 11:00

 

 

SanctorumZW.jpg

Johan Sanctorum

In Watou heet het kunst, in Merchtem vandalisme” gelezen (Visionair België, 15 augustus).

De grafitti van stoute Anja op het speelplein van Merchtem hebben meer om het lijf”, aldus de steevast intellectueel provocerende cultuurfilosoof Johan Sanctorum (°1954), vooral bekend voor zijn kritische analyse van de Vlaamse media, waarvan hij vooral de mediocriteit, de commercialisering en de politieke inbedding hekelt. Vlaams-republikein Sanctorum pleit voor de herwaardering van het begrip communicatie en een politieke cultuur die weerom gestoeld is op maatschappijvisies, niet op reclametaal en imagobekommernissen.

En dat geldt ook voor de cultuur-politiek. Kunst, cultuur, muziek, architectuur, media en politiek zijn dan ook steeds wederkerende thema's, die Sanctorum steevast in een verrassende context situeert. Hij is niet mals voor evenementen als Watou:

Ik kan hier niet genoeg mijn minachting uitdrukken voor de woord- en andere kunst die zich ophoudt in toegelaten exhibitieruimtes, artistieke gedoogzones en museale reservaten. Jaarlijks kan men zich in Watou, een gat aan de Franse grens, vergapen aan kruisbestuivingen tussen beeldende kunst en poëzie. Dichtkunst alomtegenwoordig en onvermijdelijk, de trajecten zijn voorgetekend. Zowat elk huis, elk café, elke muur, elke stal, elke koe draagt een diepzinnig opschrift met het imprimatur van de vzw, waarachter overheidssubisides en een hele klad sponsors schuilgaan. De perfecte synergie van kunstambachten en alternatief toerisme. Welke ernstige dichter wil hier nu voor gek staan? Velen dus, het is echt dringen.

Kunst is dus onernstig geworden, het is een spel zonder inzet, op plekken waar het mag. In de limiet is elk boek, elke gedrukte dichtbundel, een aspect van die recuperatie. Het literaire circuit, de media en de uitgeverswereld houden zich bezig met het legitieme, sociaal en politiek aanvaardbare, en artistiek wederom verpakte afdroomproduct. Literatuur als slaapmiddel, kunst als verpozing.

http://visionairbelgie.wordpress.com/2013/08/15/anja/

*

Telkens opnieuw blijkt de lectuur van 'Visionair België' – beslist geen een oefening in politiek-correct denken... – een ongemeen boeiende ervaring, ongeacht of je 't met hem eens bent of niet. Een zeldzaam onafhankelijke stem in het koor van de opiniemakers.

Sanctorum beoefent het vrije woord, zoveel staat vast.

5.-Luc-PAY.jpg

Luc Pay

Veel gelul en emo-reacties op Facebook. Fanaten vinden posts “leuk” die ze niets eens de tijd hebben gehad te lezen of te beluisteren. Rake reacties zijn er echter ook. Zo las ik gisteren een bericht van mijn vriend Luc Pay die ik u niet wil onthouden. Hier gaan we.

Op de VRT hoor je de afgelopen dagen steevast de naam van de Egyptische stad 'Alexandrië' uitgesproken als "a-lek-san-DRIE-je" (klemtoon op de 4de lettergreep).
O.K., vanaf nu dus ook "bel-GIE-je", "i-ta-LIE-je" of "roe-mee-NIE-je" (klemtoon op respectievelijk de tweede, de derde en nogmaals de derde lettergreep).
En dat altijd met die uitgestreken VRT-mimiek van de "ekspeirs", de trendsetters, de zgn. taalnorm-bepalers.
Want ja, ook dat laatste woord ('expert') is een VRT-uitspraakfenomeen: "ekspEIR" dus. Waarom in godsnaam niet zoals in de voornaam 'Bert', bijvoorbeeld? Of moeten we het voortaan ook hebben over een "conseir" ('concert'), een "colbeir" ('colbert') en een "couveir" ('couvert')? Graag voortaan dan ook "koning AlbEIR" a.u.b.
Maar diezelfde "expeirs" melden ons tijdens dat zelfde journaal met een al even uitgestreken gezicht: "Deze techniek zal de wetenschappers *toelaten* om...".
Helaas, blijkbaar circuleren er geen blauwe brieven meer in het eertijdse huis van (taal-) vertrouwen.

Ter attentie van Luc Pay (en u allen): “De school: laboratorium of confectiefabriek” van Sanctorum:

http://visionairbelgie.wordpress.com/2013/06/06/de-school-laboratorium-of-confectiefabriek/

*

De boog kan niet altijd gespannen zijn” is een van die al dan niet gevleugelde woorden van mijn vriend Jean Emile Driessens, dichter en auteur van een nog altijd lezenswaardig boekje met foto's van Renaud over Schoonselhof (1994). Donderdagavond (en -nacht) 16 augustus ging ik dus een aantal uren chapeau spelen in mijn stamkroeg Thalamus (die ik de jongste maanden nog maar zelden bezocht). Een uitgelezen poker-tafel: Luc Boudens, Yannick Dangre, Serge Ghilardi, Kris Kenis, Mario Sarrechia. Oningewijden menen dat chapeau een kansspel is. Ze vergissen zich. Chapeau spelen heeft een divinatorische dimensie.

Poker.jpg

Kloksgewijs: Luc Boudens, Mario Sarrechia, HFJ, Serge Ghilardi en Kris Kenis

Ondertussen heb ik Gevaarlijk volk van Piet Teigeler (Hercule Poirotprijs 2000, vier sterren in de “Detective en Thrillergids” van Vrij Nederland) gelezen. Vermits de roman ingezonden werd voor De Diamanten Kogel 2013 moet ik hier als juryvoorzitter wel enige reserve in acht nemen. In een summier overzicht van de recente Vlaamse thrillers stelt John Vervoort (De Standaard der Letteren, 5 juli 2013) dat het boek geen politieroman is, maar een moordverhaal, dat nooit “spannend” wordt. Inderdaad;'spannend' als klassieke gemeenplaats (er zijn nog zo'n aantal: 'page-turner', 'bloedstollend' enz.) in de doorsnee schrale kritiek van de misdaadliteratuur is Gewoon volkwellicht niet. Ik heb het boek wel in twee leesessies uitgelezen, en ik bleef nieuwsgierig naar de afloop. Dat is ook al iets, toch? Ceterum censeo: wel degelijk een politieroman, geen thriller. So what?

TeigelerGevaarlijkVolk.jpg

Piet Teigeler, Gewoon volk, Antwerpen / Utrecht, 2013, 219 p.

*

Gisteren kreeg de hier gepubliceerde bijdrage van Jan Scheirs over de Morandi-retrospectieve in Bozar te Brussel veel lof toegezwaaid door Thierry Neuhuys.

Zie:

http://mededelingen.over-blog.com/article-morandi-in-het-paleis-voor-schone-kunsten-bozar-te-brussel-119207188.html

*

Uit nieuwsgierigheid raadpleegde ik de statistieken van over-blog.com. In de voorbije dertig dagen is de bijdrage van Jan Scheirs koploper.

En ziehier de toptien in de periode 9-15 augustus:

Hartmut De Maerteleaere: Ti Amo (Frank De Vos)

DDK twaalfde editie (Henri-Floris Jespers)

Losse notities XXXXVII (HFJ)

Een lach mistroostiger dan tranen (Erick Kila)

Losse notities XXXXVI (HFJ)

Dr tafel van 1: Bernard Dewulf (Bert Bevers)

Cinema Trivia: De inspiratie van John Williams (BB)

Thrillers: Max Bentow (Lukas De Vos)

Dans op TAZ (Guido Lauwaert)

Karawane, Zabadak en Dogra im varida (BB)

*

Als aandenken aan haar vader kreeg ik van Karin Lebacq een ex-libris van haar vader en een stropdas van het Royal United Services Institute (UK). Ouderwets als ik ben vind ik het evenwel niet gerechtvaardigd zo'n das te dragen. Zeker niet in een tijdperk dat de eerste de beste zich geroepen voelt te paraderen met een t-shirt van Yale University.

Henri-Floris JESPERS

ExLibrisBobLebacq.jpg

Partager cet article
Repost0
16 août 2013 5 16 /08 /août /2013 18:57

 

Zachtjes-snort-de-samowaar.jpg

Bij leven en welzijn viert taalvirtuoos Drs. P (echte naam: Heinz Polzer) op 24 augustus zijn 94ste verjaardag. Een tijdje terug deed ik mee aan een quiz, waarvan een van de vragen was ‘Hoeveel rijmregels kent u op Trojka hier, trojka daar uit Dodenrit van Drs. P?’. Samen met mijn ploeggenoten kwam ik een heel eind. We waren vooral trots op Zachtjes snort de samowaar, Kijk, daar loopt een adelaar en Foei, hoe suffend staat gij daar. Maar het zijn er meer, véél meer! Kijk en luister maar:

http://www.youtube.com/watch?v=jrt71Q3nKRA

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
15 août 2013 4 15 /08 /août /2013 10:00

 

Bernard-Dewulf--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
14 août 2013 3 14 /08 /août /2013 16:54

 

189861_10150108548464706_8025931_n.jpg

Fotograaf Hartmut De Maertelaere (°Kalken 3 maart 1967) groeide op in een artistiek gezin. Vader was beeldhouwer en moeder vioolbouwster. Sinds zijn kinderjaren stond hij in direct contact met kunst, literatuur en muziek. “Zo werd mijn hart elke dag vervuld door de vreugde en de passie voor muziek en kunst in al zijn vormen”

Aan het SISA behaalde hij zijn diploma fotografie. Hij volgde eveneens een opleiding “Reclame en marketing”. Samen met enkele bevriende fotografen richtte hij vzw Photo-Explorers op. In het kader van “875 jaar Hoboken” in 2010 publiceerden zij het originele fotoboek ‘Hoboken anno 2010” . (1) Het werd geen zoveelste heemkundige oprisping met de obligate foto’s uit de 19de of begin 20ste eeuw. In dit bijzonder lijvige boek werden honderden momentopnames van inwoners en gebouwen uit dit Antwerps district opgenomen. Eveneens werd “De Inwijkeling“, het zesde stadsgedicht van Peter Holvoet-Hanssen in samenwerking met Bert Bevers en mezelf gepubliceerd. (2). De Maertelaere is tevens de fotograaf met wie ik graag samenwerk in het kader van de foto- en gedichtententoonstelling “Poëzie in Hoboken” .

Ti-Amo-8_1.jpg

Met een fluwelen nauwkeurigheid observeert Hartmut De Maertelaere mens en wereld. Sinds vele jaren heeft hij een passionele relatie met Italië, Sicilië in het bijzonder. De oprechtheid en de warmte van Sicilianen bekoren hem. Hoe zuidelijker hoe heviger en talrijker de liefdesboodschappen in het straatbeeld voorkomen. In Rome fotografeerde hij ooit zijn allereerste “Ti Amo”. Sindsdien werd een hele verzameling van deze liefdesverklaringen en vooral dan van beloftes van eeuwige liefde aangelegd.

Op 7 september opent in de Love2Arts Gallery van Opus4 Desguinlei 90 te Antwerpen de tentoonstelling :"Ti Amo - Haiku - Un Incontro". Ferre Denis, Chris Van de Rijck, Walter Simons, Marleen de Crée, Patricia De Landsheer, Mark Meekers en Gustavo Del Ré schreven elk drie Haiku’s die bij de foto’s worden geëxposeerd

EVENT1-2013-2014HARTMUT_klein--2-.jpg

Speciaal voor deze tentoonstelling zal de Japanse violist, Takao Hyakutome op de vernissage een muzikaal intermezzo verzorgen. Deze virtuoos vertolkt vijf “Haiku’s voor vioolsolo”, gecomponeerd door Volker Ignaz Schmidt.

Op deze expositie wordt eveneens het gelijknamige fotoboek met de tentoongestelde foto’s en de haiku’s voorgesteld.(3)

Frank DE VOS

  1. Hartmut De Maertelaere, Frank Lambrechts, Raf Van den Bogaert Hoboken anno 2010, 208 blz, Photo Explores Uitgevers-Lannoo Press 29 €

  2. http://www.frankdevos.be/nieuws.asp?id=178

  3. Het boek kost 22 € en is per mail te bestellen: hartmut.de.maertelaere@telenet.be (de verzendkosten bedragen 2 € indien het niet op de vernissage wordt afgehaald)

Partager cet article
Repost0

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche