Overblog
Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
30 septembre 2013 1 30 /09 /septembre /2013 23:06

 

Gierik120.jpg

De nieuwe aflevering van Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift wordt voorgesteld op donderdag 3 oktober. Nummer 120 is het feestnummer n.a.v. het 30-jarig bestaan van het tijdschrift. Dertig auteurs brengen aan de hand van originele teksten (poëzie, proza, essay, filosofisch betoog, voorspellingen en een grafrede) hun indrukken vanuit het jaar 2043.

Kurt van Eeghem is ceremoniemeester, minister van Werk Monica De Koninck opent de literaire werkzaamheden (wat dit ook moge betekenen), provinciaal deputé Rik Röttger legt uit waarom er mag worden gefeest, (dank u), Lut De Block en Elvis Peeters lezen hun poëzie, Claire Huynen “raconte pourquoi Paris etc etc” en de onvermoeibare Guy Commerman, motor van Gierik & NVT bedankt het publiek, waarna receptie, glazen der vriendschap, hapjes, bubbels en babbels.

Donderdag 3 oktober om 19 uur in het Bernarduscentrum, Lombardenvest, 2000 Antwerpen.

*

Het Vlaams Fonds voor de Letteren schrapte enkele jaren geleden de betoelaging van het op vele gebieden zonder meer baanbrekende en grensverlengende kwartaalschrift Gierik & NVT.

Partager cet article
Repost0
30 septembre 2013 1 30 /09 /septembre /2013 22:34

 

Andre-Goezu-en-Richard-Foque.jpg

André Goezu en Richard Foqué

De Antwerp Management School (AMS) en de commissie Kunst op de Campus  van de Universiteit Antwerpen heten u van harte welkom op de voorstelling van de kunstmap EQUINOX  uit 2011 van beeldend kunstenaar André Goezu en dichter Richard Foqué. (1) De vernissage heeft plaats op vrijdag 11 oktober 2013 om 17.00 u in de foyer van ’t Brantijser, Sint-Jacobsmarkt 9-132000 Antwerpen. De tentoonstelling loopt tot 1 maart 2014 tijdens de openingsuren van ‘t Brantijser.

*

Verwelkoming  door prof. dr. Paul Matthyssens, decaan Antwerp Management School.

Openingswoord  door Ernest Van Buynder, voorzitter commissie Kunst op de Campus.

Voordracht van enkele gedichten van Richard Foqué.

Receptie  tot 19.00 u aangeboden door Antwerp Management School.

Equinox is een bibliofiele uitgave met 7 gedichten in het Nederlands en het Engels van Richard Foqué en 7 aquatinten van André Goezu. Daarnaast zullen nog enkele representatieve werken van André Goezu kunnen bewonderd worden.

Frank DE VOS

(1) Zie ook: http://mededelingen.over-blog.com/article-andre-goezu-hans-foque-equinox-91990341.html

Partager cet article
Repost0
30 septembre 2013 1 30 /09 /septembre /2013 18:03

 

Auschwitz2008-zaal-Belgium.jpg

Bob en Jenny Mendes bezoeken Auschwitz (2008)

Vrijdag interviewde John Vervoort (recensent van De Standaard der Letteren) Bob Mendes over zijn nieuwe roman, Bloed, zweet en tranen.

Het gesprek wordt vrijdag 4 oktober uitgezonden op Canvas.

*

Op 9 juni 2009 werd al een reportage over het oorlogsverleden van Bob Mendes uitgezonden op Canvas.

In de Mededelingen van het CDR werd toen volgende bijdrage van Bob Mendes opgenomen.

 

'Deze reportage over mijn oorlogsverleden heeft niet alleen bij mijn vrouw en mij heftige gevoelens losgemaakt, maar maakte ook op de makers zelf indruk: op regisseur Toon, op cameraman Jo, op geluidsman Piet, op scriptman Tim. We behoren nochtans tot drie verschillende generaties. Het sterkt me in mijn overtuiging dat het nodig was om dit verhaal te vertellen. Voor mijn kinderen, kleinkinderen en de rest van de wereld was Benjamin Mendes tot nu niet meer dan de naam op een doodsprentje. Het team van Verloren Landheeft hem met tact en sereniteit weer tot leven gebracht als een man met veel liefde voor zijn vrouw en kinderen – sterker en heldhaftiger dan ik kon vermoeden.

Bij mijn tachtigste verjaardag noemde mijn uitgever mijn oeuvre in zijn laudatio een monument dat ik had opgericht voor mijn vader. Vooral de proloog van mijn oorlogsroman De smaak van vrijheid, sindsdien in vele talen vertaald, vertoont veel autobiografische raaklijnen met wat het gezin Mendes tijdens de Tweede Wereldoorlog is overkomen. De makers van Verloren Landhebben daar een gedenksteen aan toegevoegd, in de vorm van een ontroerende en serene uitzending.

Ik heb twee of drie keer geweigerd om deel te nemen aan Verloren Land. Voor mij was de Tweede Wereldoorlog een afgesloten hoofdstuk. Een moeilijke periode, waar ik eigenlijk niet meer over wil praten, omdat ze gepaard gaat met heel veel emoties. Dat ik in eerste instantie aarzelde om mee te werken aan een reportage over mijn oorlogsgeschiedenis, had niet alleen te maken met mijn vrees dat het slopen van de beschermende muur van zwijgzaamheid, die ik in een soort van overlevingsstrategie rond me heb opgetrokken, een tsunami zou veroorzaken van pijnlijke herinneringen. Ik vroeg me ook af wie me – meer dan zestig jaar na de feiten – zou begrijpen in een landje dat sindsdien alleen vrede en welstand heeft gekend.

Toen realiseerde ik me dat ik tot de laatste – nu ook al uitdunnende – generatie behoor die de gruwel van de Tweede Wereldoorlog aan den lijve heeft ondervonden en die er nog over kan getuigen. Elie Wiesel zei het al: "Wie naar getuigen luistert, wordt zelf getuige." Dus daarom stemde ik uiteindelijk toch toe. De tiendaagse reportage werd een uiterst emotionele tocht door het verleden, een soort van wedergeboorte van een vader die ik een leven lang heb gemist. Ik was immers de benjamin van Benjamin.'

Bob MENDES

Bob Mendes

zie:

http://mededelingen.over-blog.com/article-bob-mendes-en-dror-mishani-spannende-boeken-vers-van-de-pers-120287116.html



Partager cet article
Repost0
30 septembre 2013 1 30 /09 /septembre /2013 01:12

DSC04201

Aula Chrysant

DSC04224.jpg

Lukas De Vos, voorzitter van het Arkcomité van het Vrije Woord

DSC04207.jpg

Siegfried Raes, Marie-Thérèse en Carina Raes

DSC04187.jpg

Secretaris van de Stichting Arkcomité van het Vrije Woord Adriaan Raemdonck in gesprek met stichtend lid Henri-Floris Jespers

*

 

Na de plechtigheid in Aula Chrysant in het crematorium te Wilrijk vond een ontvangst plaats in het districtshuis te Hoboken. De schepen van Cultuur drukte het meeleven van het gemeentebestuur uit om het heengaan van de schrijver die gedurende vele jaren inwoner was van Hoboken.

DSC04287.jpgDistrichtsschepen van Cultuur Koen Raets

Als blijk van erkenning werd voor enkele jaren en borstbeeld van Hugo Raes onthuld dat zich bevindt in de inkomhal bij de ingang van de raadszaal.

DSC04291.jpgArmand Nauwelaerts, voorzitter van de Literaire kring Hugo Raes drukte zijn hoop uit dat door de activiteiten van de LKHR er een blijvende en groeiende belangstelling voor zijn werk zal ontstaan.

DSC04294.jpgIn een uitvoerig betoog wees Jan Lampo op het belang van Hugo Raes als vernieuwer in de Vlaamse letteren.

DSC04314UIteraard bracht ook Fernand "Ferre" Auwera hulde aan zijn overleden vriend en creatieve spitsbroeder.

Reportage: Frank Ivo van Damme


Partager cet article
Repost0
29 septembre 2013 7 29 /09 /septembre /2013 06:54

 

RAESafscheid.jpg

Gisteren werd in de aula Chrysant van het crematorium van Antwerpen te Wilrijk afscheid genomen van Hugo Raes.

De levensloop van de auteur werd door vrijzinnig humanistisch consulent Bert Thyssen grondig in de verf gezet, waarna Lukas de Vos, voorzitter van het Arkcomité van het Vrije Woord, de literaire verdiensten en het intellectuele engagement van de Staatsprijswinnaar schetste. Tony Rombouts, voorzitter van de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen (waarvan Hugo Raes ere-lid was), declameerde een kortverhaal, waarna twee kleinkinderen namens de familie een emotionele hulde brachten.

*

Hugo Raes heeft intuïtief scherpe inzichten vertolkt in zijn romans. Wat hij tweeënveertig jaar formuleerde naar aanleiding van Reizigers in de anti-tijd heeft niets aan actualiteit ingeboet:

Ik probeer de leefgrenzen te overschrijden, te laten zien dat de wereld niet kleiner wordt - zoals men altijd beweert - maar steeds groter, hoe meer en hoe beter men haar leert kennen. Alles is oeverloos, zowel de microcosmos als de macrocosmos; steeds meer gaat men dat beseffen.

*

Er zullen altijd meer stomkoppen zijn dan wijzen,

meer folteraars dan filosofen,

altijd meer militairen dan wetenschapsmensen,

altijd meer politici dan auteurs,

altijd meer politieagenten dan journalisten,

altijd meer slachters dan dichters,

altijd meer rechtsen dan linksen,

altijd meer dikhuidigen dan gevoeligen,

altijd meer lafaards dan moedigen of omgekeerd,

altijd meer heden dan gewone mensen of omgekeerd,

altijd meer armen dan rijken,

altijd meer wanhopigen dan gelukkigen,

altijd meer doden dan levenden.

 

Hugo Raes

 

*

Tussen de talrijk opgekomen aanwezigen: Marc Andries, Fernand Auwera, Joke van den Brandt, Harry Buyl, Guy Commerman, Frank Ivo van Damme, Paul Goris, Clara Haesaert, Henri-Floris Jespers, Jan Lampo, Karin Lebacq, Pruts Lantsoght, Adriaan Raemdonck, Joëlle en Jap Rau-Lebacq, Willem M. Roggeman, Wim van Rooy, Staf Schoeters, Walter Soethoudt, Jan Vanriet, Ingrid vander Veken en Viviane Vossaert.

Jongere auteurs blonken door hun afwezigheid. Teken des tijds?

HFJ

http://mededelingen.over-blog.com/article-hugo-raes-overleden-120201851.html

http://mededelingen.over-blog.com/article-hugo-raes-in-gesprek-met-piet-teigeler-over-de-nieuwe-mens-120219783.html

Partager cet article
Repost0
28 septembre 2013 6 28 /09 /septembre /2013 22:33

 

7-Zeeuwse-Dichters---boven-v.l.n.r.-Andre-van-der-Veeke--K.JPG

Het hoeven niet altijd Zeeuwse mosselen en Zeeuwse oesters te zijn: in literair café Den Hopsack aan de Grote Pieter Potstraat 24 in Antwerpen waren deze zaterdagmiddag niet minder dan zeven Zeeuwse díchters te vinden. Die traden daar op in het kader van een literair rendez-vous van de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen, die dat er regelmatig brengt onder de noemer Publiek Geheim. Hoewel Tijs van Bragt, Kees Klok, Jan J.B. Kuipers (oud-stadsdichter van de Zeeuwse hoofdstad Middelburg), Dieuwke Parlevliet, Theo Raats (huidig stadsdichter van Middelburg), André van der Veeke en Thom Schrijer elk hun eigen, volstrekt particuliere stem hebben viel op welk een invloed de provincie Zeeland op hun werk heeft. Koeien, polder en water doken slag om slinger op. De dichters werden voorbeeldig ingeleid door Frank Decerf, ondervoorzitter van de VVL. Op de foto staand van links naar rechts André van der Veeke, Kees Klok, Theo Raats en Dieuwke Parlevliet, en zittend Jan J.B. Kuipers, Tijs van Bragt en Thom Schrijer.

Partager cet article
Repost0
28 septembre 2013 6 28 /09 /septembre /2013 20:22

 

Bart-Stouten--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
27 septembre 2013 5 27 /09 /septembre /2013 21:18

 

Bob-Mendes.jpg

Bloed, zweet en tranen, de nieuwe roman van Bob Mendes (°1928), erevoorzitter van de stichting De Diamanten Kogel, ligt sinds een paar dagen in de boekhandel. Ook nu gaat het om een mix van feiten en fictie. In Mendes' boeken traden de jongste jaren autobiografische elementen alsmaar duidelijker op de voorgrond, vooral dan wat betreft de lotgevallen van zijn familie tijdens de bezettingsjaren. De schrijver werd zich ook gaandeweg scherper bewust van zijn Joodse roots. Bloed, zweet en tranen confronteerde Mendes met pijnlijke herinneringen aan die periode die hem als prille tiener markeerde. In een gesprek met Peter Briers (Gazet van Antwerpen, 23 september) onderstreept de veelzijdige romancier:

Het is gebaseerd op mijn herinneringen aan de bombardementen en de jarenlange ellende die we als familie moesten doorstaan. Een echte biografie zou nog dramatischer geweest zijn. Het genre vraagt dat ik ook had moeten schrijven wat ik in die tijd zelf heb gedaan. Maar daar wilde ik niet aan beginnen. Tijdens het schrijven zelf kan je de eigen gevoelens nog enigszins onderdrukken. Het technische aspect haalt de bovenhand. Pas toen het boek klaar was, werd ik er erg emotioneel van. Je schrijft de herinneringen niet van je af, integendeel, je haalt ze opnieuw dichterbij.

Bob Mendes heeft tweemaal de Gouden Strop (1993, 1997) en éénmaal de Diamanten Kogel (2004) gekregen.

*

Dror Mishani is redacteur van fictie en vertaalde misdaadverhalen bij de Israëlische uitgever Keter Books. De verdwenen zoon is zijn eerste roman, en meteen ook de eerste in een serie over politie-inspecteur Avraham Avraham.

De zestienjarige Ofer verdwijnt op weg naar school in een voorstad van Tel Aviv. Politie-inspecteur Avraham Avraham begint een routineonderzoek, maar raakt gaandeweg steeds verder van de waarheid verwijderd... De verdwenen zoon werd door The New York Times geprezen als 'een stevige brain teaser en een beklijvend psychologisch portret'.
De uitgever onderstreept dat het debuut van Mishani een spannende pageturner is, waarin een treffend beeld wordt geschetst van het kleinstedelijke leven in Tel Aviv en de spanningen in Israël. Met Avraham Avraham schiep de auteur een onvergetelijk personage, dat met middelmatige capaciteiten uitzonderlijke daden weet te stellen.

Henri-Floris JESPERS

 

Bob MENDES, Bloed, zweet en tranen, Antwerpen, Manteau, 367 p., 17,99 €

Dror MISHANI, De verdwenen zoon, De Bezige Bij Antwerpen, 2013, 226 p., 15,95 €

Partager cet article
Repost0
27 septembre 2013 5 27 /09 /septembre /2013 20:15

DSC06611.JPG

Toespraak n.a.v. de inhuldiging van CASULA [Latijn voor klein huisje], een chillruimte voor de leerlingen van de Tuinbouwschool van Melle [Oost-Vlaanderen]. De opdracht luidde een pleidooi te houden over Kunst en Onderwijs als onlosmakelijk met elkaar verbonden elementen, en aan het eind het kunstwerk erin te betrekken.

DSC06610.JPG

Dames en heren,
In de bibliotheek van de WC in de gang naast mijn voordeur…

staat een bescheiden maar zéér leerzaam boek.

Het is in 1989 verschenen.

Haast een kwart eeuw geleden.

Aan actualiteitswaarde heeft het echter geen letter ingeboet…

voor iedereen die het lezen machtig is…

en zeker voor de natuurliefhebber die niet een paar uur…

maar een hele dag, en desnoods de daaropvolgende nacht,

ligt te loeren naar de groei van een Sequoia

of de verschijning van een vos.

De titel is: HOW TO SHIT IN THE WOODS.

De ondertitel luidt: An environmentally / sound approach / to a lost art.

Typisch een onderwerp voor mannen zie ik u denken.

Helaas, daar vergist u zich in.

How to Shit in the Woods is geschreven door een vrouw, Kathleen Meyer.

Het boekje is dus een heilzaam…

voor mannen zowel als voor vrouwen.

Het ultieme bewijs is hoofdstuk 5:

For Women Only: How Not to Pee in Your Boots.

 

Dieper in ons huis, in mijn werkkamer,

is een rek voorbehouden vóór en over het werk van William Shakespeare,

een toneelschrijver waar u ongetwijfeld al van hebt gehoord.

Een van de studieboeken is bijzonder boeiend…

voor de leidinggevenden uit de bedrijfswereld,

zelfs hij of zij die het theater enkel kent van de voorgevel.

Het heet: Shakespeare on Management.

Het handelt over zakelijke aspecten in het werk van de Engelse bard…

en wordt gebruikt tijdens managerscursussen.

Zo wordt gewezen op het titelpersonage van diens toneelstuk Hamlet,

een jongeman die bestemd is om de familiezaak over te nemen,

maar faalt omdat hij verloren loopt in twijfel.

Dit probleem wordt samengebald in de poëtische zin:

To be or not to be… that’s the question.

Zo goed als waardeloos zou Shakespeare’s toneelstuk Julius Ceasar zijn,

ware het niet dat het vergeven is van gemene aandeelhouders,

wat politici in wezen toch zijn, want een staat is een bedrijf.

De tragedie Macbeth focust zich op een jonge gedreven generaal

wat gelijk staat voor manager –

en zijn al even jonge mateloos eerzuchtige vrouw, Lady Macbeth.

Eenvoudig gezegd: deze tragedie draait rond de elementen…

Jeugd, Ambitie en Geweld.

En is King Lear niet het mooiste voorbeeld van een CEO…

die de winkel van zijn vader heeft uitgebouwd tot een wereldconcern,

en met zijn pensioen voor ogen

de grootst mogelijke vergissing begaat.

Hij verdeelt zijn rijk, zijn bedrijf onder twee van zijn drie dochters…

zonder daar iets in ruil voor te eisen.

Het resultaat laat zich raden.

Zijn dochters zijn hem binnen de kortste keren kotsbeu,

en wijzen hem de deur.

Geboren in een kasteel sterft hij in een stal.

 

Deze twee boeken als voorbeeld hoe kunst een leerschool kan zijn.

Dat geldt ook voor de andere takken van het kunstpallet.

Het beeld van Auguste Rodin, De denker,

is een schoolvoorbeeld van het belang van het denken.

De houding namelijk suggereert probleemanalyse.

Niet uitzonderlijk gebeurt dit op de meest intieme plaats,

want wie goed kijkt ziet een man zittend op een WC-pot.

Lach niet!

Toonde Pontius Pilatus aan de samengestroomde meute,

niet de gegeselde Jezus… daarbij uitroepend,

om boven het getier uit te komen:

Ecce homo! Zie de mens!

Niet onlogisch is de gedachte dat Pilatus…

met die kreet niet zozeer Christus voor ogen had…

maar eerder de meute.

Heel wat kunstenaars volgen die richting.

Het mooiste voorbeeld…

is de roman De meester en Margarita van Boelgakov.

In het tweede hoofdstuk schaamt Pilatus zich zozeer voor zijn gedrag

dat hij – na de dood van Christus – Judas wil laten ophangen.

Judas is in Pilatus’ ogen niet zozeer de aanstichter van het kwaad…

maar staat hij symbool voor het gemeen van de gemeente.

 

Kortom! Kunst is er niet voor de kunst.

Kunst, dames en heren, is er als pepmiddel om wijsheid te vergaren.

Niet enkel door volwassenen maar ook door de jeugd.

Wijsheid, door middel van kunst,

leidt altijd tot een vredevoller wereld.

De verwanten kunnen de jongeren daarbij helpen…

samengevat in het mooie woord… opvoeding.

Als het de verwanten helaas aan wijsheid ontbreekt,

ligt de weg naar oorlog open en bloot.

Eender welke oorlog. Een familieruzie is een oorlog in het klein.

Maar zelfs wanneer de verwanten een zekere wijsheid hebben,

en die willen doorgeven aan de jongeren, lukt dat zelden.

Je kan nu eenmaal een jongere niet dwingen kunst te consumeren.

Geen argument of vuist helpt.

Het is dus voor de wijze en de minder wijze verwant…

een pijnlijke affaire wanneer hij of zij ziet…

dat zijn kind wijsheid zoekt in drank en drugs.

In tegenstelling tot wat wordt gedacht…

zijn het geen pepmiddelen.

Tegen die foute gedachte helpt maar één middel: Onderwijs.

Onderwijs is evenwel geen oplosmiddel.

Het kan hooguit een hulpmiddel zijn…

als het wordt bereid door een samenwerking van opvoeding en onderwijs.

Twee werelden…. laat dat duidelijk zijn.

Opvoeding is geen onderwijs en onderwijs geen opvoeding.

Om echter het verschil tussen domheid en wijsheid te verkleinen…

is een samenwerking noodzakelijk…

en de weg daartoe is de kunst.

 

Theater, in al zijn vormen… toneel, musical, dans, cabaret…

omvat alle kunstvormen.

Bovendien niet enkel de filosofische maar ook de meer aardse vormen.

De vormen verwant met de natuur en het landschap.

De beroemde Franse blijspeldichter uit de 17de eeuw… Molière…

gaf ter verheldering hiervan de aanzet.

In het koninklijk theater van Versailles…

waren de beroemde tuinen van de koning links van het toneel…

en de binnenkoer van de koningin rechts.

Om zijn spelers tijdens de repetities te helpen…

sprak hij daarom van ‘côté de la Reine’ en ‘côté du Roi’.

Na de Franse revolutie werd al wat naar het koninklijk verleden verwees, vervangen door ‘Côté cour’ en ‘Côté Jardin’,

termen die tot op de dag van vandaag gebruikelijk zijn in het theater.

 

Het herstel van schooltoneel

zoals dat bestond tijdens de bloeiperiode van de jezuïetencolleges –

zou een prachtige stap voorwaarts zijn om de noodzaak…

van kunst in onderwijs… en onderwijs in kunst

aan te tonen en te bevestigen.

Het helpt namelijk zowel ouderen als jongeren de levensstijl te verbeteren.

Ontwerper en vormgever Jan De Maeyer

heeft kunst in onderwijs een beeld gegeven.

En samen met hem de uitvoerder Wim Govaert.

 

Door hen, dames en heren,

is aangetoond dat Kunst en Onderwijs, broederlijk verenigd,

op alle gebied aanwezig zijn in onze cultuur én natuur.

Casula, het kleine openluchthuis als Droomtuin,

bevordert de wijsheid. Maakt onderwijs bovenwijs.

Guido LAUWAERT

 

Partager cet article
Repost0
26 septembre 2013 4 26 /09 /septembre /2013 13:41

 

HugoRaes

De vrijzinnige afscheidsplechtigheid met gelegenheid tot groeten van de asurne heeft plaats op zaterdag 28 september om 12u45 in de aula Chrysant van het crematorium van Antwerpen, Jules Moretuslei 2 te Wilrijk.

Samenkomst in de wachtzaal van de aula vanaf 12u30.

*

Als ik doodga

hoop ik dat je erbij bent

dat ik je aankijk, dat jij mij aankijkt

dat ik je hand voelen kan.

Dan zal ik rustig doodgaan

dan hoeft niemand verdrietig te zijn.

Dan ben ik gelukkig.

 

Remco Campert

Partager cet article
Repost0

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche