Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
25 août 2012 6 25 /08 /août /2012 17:00

 

Morgen vindt de 85e de laatste IJzerbedevaart plaats. Conform de leuze 'Vrede, vrijheid, verdraagzaamheid’ werd beslist om uit te wijken naar een jaarlijks ‘Vredesmoment’ op 11 november. De aandacht zal terecht worden gericht op de vredesproblematiek en de verdraagzaamheid in onze samenleving. Meteen is dit een ontzuiling, een frisse pluralistische wind én een uitweg voor de schuldige vermenging van de IJzerwake.

Het historisch pardon’ is een belangrijk document zoniet een mijlpaal in de Vlaamse beweging over haar donker oorlogsverleden. Deze redevoering werd uitgesproken door mijn vriend Frans-Jos Verdoodt op de IJzerbedevaart van 27 augustus 2000. De vrijzinnige humanist Verdoodt is een briljante historicus met een mooi curriculum. Naast vele andere functies en mandaten is hij medestichter en voorzitter van het Archief en Documentatiecentrum voor het Vlaams Nationalisme (ADVN). De ADVN-mededelingen zijn een aanrader. Her en der zet hij zich belangloos in. Hij ziet dit als een vorm van terug betalen aan de maatschappij die hem een mooie academische carrière heeft gegund.

verdoodt.jpg

Frans-Jos Verdoodt is een Daens-specialist. Hij doctoreerde met een proefschrift over de Kerk en de Christen-Democratie waarvan de houding van de kerk tegenover het Daensisme de ruggengraat vormde. Zijn correcte blik op de paternalistische encycliek Rerum Novarum werd door de katholieken waaronder het ACV meestal niet in dank afgenomen. De meeste katholieken cultiveren namelijk onverminderd de mythe dat Rerum Novarumeen progressief en revolutionair document was. De waarheid is echter dat het een maatschappij-en gezagsbevestigend document was. Steeds moeten iconen en mythen op hun sokkel blijven staan. Gelukkig zijn er historici zoals Verdoodt die met les beaux yeux de l’histoire naar de feiten en hun juiste context durven te kijken.

'Als historicus heb ik geleerd mijn engagementen in de Vlaamse beweging te toetsen aan de historische realiteit. Als individu dat ernstig heeft geleden onder de gevolgen van de repressie, heb ik geleerd dat een betere wereld begint waar wrok en het eigen gelijk opgaan in mildheid en verdraagzaamheid', aldus Frans-Jos Verdoodt.

Wrok en het eigen gelijk’: samen met de integrale tekst breng ik deze woorden graag in herinnering nu op 26 augustus de IJzerwake met zijn met wijwater besprenkelde folklore alweer staat te zwaaien op diezelfde aftandse rechteroever.

Frank DE VOS

*

Hierna volgt de integrale tekst van de historische toespraak van Frans-Jos Verdoodt.


Bedevaarders,

Tussen de Tweede Wereldoorlog en vandaag liggen ruim 55 jaar. Dat is bijna een mensenleven. Desondanks blijft Vlaanderen nog steeds zichzelf in de ban houden van zijn eigen oorlogsverleden. Die toestand is in strijd met elke historische en sociaal-politieke billijkheid. En toch is hij een realiteit waar wij niet omheen kunnen, hoe onmachtig – en zelfs opstandig – wij ons daar ook mogen bij voelen.

De verklaring voor die moeilijke toestand ligt niet in de houding van de modale Vlaming of Belg die zijn rendez-vous met de geschiedenis niet heeft gemist en dus verzoend is met het verleden. De schuld voor het ontbreken van verzoening ligt bij al diegenen die, staande aan deze of gene zijde van het oorlogsverleden, decennialang elkaar – wederzijds – verhinderd hebben om het eigen verleden te beoordelen met rustige zelfkennis en met zin voor relativering. Dat over deze kwestie erg verschillend gedacht en gesproken wordt aan beide zijden van de Belgische taalgrens, heeft het probleem alleen maar complexer, onrechtmatiger en onbillijker gemaakt.

De site van de IJzertoren bezit een bijzonder grote symboolwaarde voor de Vlaamse beweging. Daarom willen wij de problematiek van het oorlogsverleden hier ter sprake brengen. Wij willen dat doen in volkomen sereniteit, zonder wrok noch negatieve emotie. Ons enig doel is definitief uit de ban te treden waarin het oorlogsverleden ons gevangen houdt. De gehele Vlaamse gemeenschap zal daarbij gebaat zijn. Maar vooral de Vlaamse beweging en het Vlaams-nationalisme in het bijzonder zijn vragende partij. Afgezien van het humane aspect van het probleem, zijn daar tenminste drie dwingende redenen voor.

In de eerste plaats is er de noodzaak om een brug te slaan naar een verleden dat onbetwist is en boven elke verdenking staat. De Vlaamse beweging bezit wel degelijk zo’n verleden. Zij heeft het ontwikkeld toen zij bijna een eeuw geleden voor het eerst een politieke beweging werd en spontaan en zonder voorbehoud vereenzelvigd werd met democratie en pluralisme. Die grondslagen werden op ernstige wijze bedreigd door de negatieve symboliek die tijdens de dertiger en veertiger jaren is binnengeslopen in een aanzienlijk deel van haar rangen en haar gedachtegoed. Ook de zogenaamde ‘oorlogsbedevaarten’ tijdens de Tweede Wereldoorlog behoorden tot die negatieve evolutie in de Vlaamse beweging in het algemeen en het Vlaams Nationalisme in het bijzonder. De herinnering aan de Tweede Wereldoorlog heeft de herinnering aan een verleden dat onbetwistbaar is en boven elke verdenking staat vertroebeld. Wij moeten daarom door die waas breken. En daarenboven moeten wij opnieuw aansluiten bij het universele humanisme van de frontsoldaten, op wiens graven wij ons hier tenslotte bevinden.

In de tweede plaats is er de vaststelling dat de problemen van het verleden onmogelijk de leefwereld kunnen zijn van het heden en van de toekomst. De nieuwe generaties Vlamingen hebben de plicht het verleden niet te vergeten. Maar zij hebben tegelijk het recht op het heden en de toekomst. Er wordt vaak en terecht gesteld dat wie geen geschiedenis heeft geen toekomst bezit.

In de derde plaats is er de vaststelling dat verzoening en verstandhouding slechts mogelijk zullen zijn indien aan beide zijden van het oorlogsverleden voorafgaandelijk de verwerking van dat verleden heeft plaats gevonden.

Wie oordeelt dat verzoening en verstandhouding mogelijk zijn zonder voorafgaandelijke verwerking van het oorlogsverleden is blind voor de politieke en maatschappelijke realiteit in België. Hij neemt zijn wensen voor werkelijkheid. Die verwerking is een moeilijk proces. En toch bezit het een zeer actieve katalysator, een stroomversneller die erin bestaat dat men bereid is om de verantwoordelijkheid op zich te nemen voor de kwalijke aspecten van het oorlogsverleden. Aan de ene zijde zijn dat de menselijke en politieke gevolgen van de collaboratie . Aan de andere zijde zijn dat de juridische en populistische uitwassen van de repressie.

Het komt er bij dat alles niet op aan om het ene gelijk af te wegen tegen het andere, het ene lijden in balans te brengen tegenover het andere. Het komt er anderzijds wel op aan om lessen te leren uit de geschiedenis. Want wie niets leert uit de geschiedenis is gedoemd om de geschiedenis te herhalen.

Men zal terecht oordelen dat het opnemen van de verantwoordelijkheid voor het oorlogsverleden aan beide zijden moet gebeuren. Maar het grote deel van de Vlaamse beweging dat verbonden was met collaboratie-verleden kan dat slechts doen in naam van zichzelf. Men kan tenslotte niet in de naam van anderen spreken.

Bedevaarders,

Als historicus heb ik geleerd mijn engagementen in de Vlaamse beweging te toetsen aan de historische realiteit. Als individu dat ernstig heeft geleden onder de gevolgen van de repressie, heb ik geleerd dat een betere wereld begint waar wrok en het eigen gelijk opgaan in mildheid en verdraagzaamheid.

Omwille van de logica van de geschiedenis en omwille van de redenen die ik reeds heb uiteengezet, en staande op de symbolische site van de IJzertoren, meen ik dat een historisch pardon over bepaalde onderdelen van het verleden onontwijkbaar is. Het is een pardon over de vergissingen, de beoordelingsfouten en de verkeerde allianties uit een verleden dat straks bijna zestig jaar achter ons ligt.

Dat pardon moet de ban breken waarin wij vastgehouden worden en waarin wij ook onszelf blijven opsluiten. Zo’n daad heeft niets te maken met knievallen en zelfdestructie. Het is integendeel een daad van realisme. Het is de houding van iemand die nog eenmaal ver achterom kijkt, met grote piëteit een zware bladzijde omdraait en vervolgens aan de toekomst denkt.

Frank-Jos VERDOODT

Diksmuide, 27 augustus 2000

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans histoire
commenter cet article
12 août 2012 7 12 /08 /août /2012 12:00

Ik raak nooit voorbij het marktje met snuisterijen en tweedehandboeken aan de Sint-Jansvliet te Antwerpen. In mijn ’t Half Soeke bestelde ik met de lieflijkste pepsodent-lach een blond abdijbier. Meteen voldoende alcohol om het na vijf minuten ‘in mijn nek’ te voelen . Leentje is het gewoon om me sloten thee, schijfjes citroen en de nodige zakjes zoetstof voor te zetten. Mijn afwijking deed haar wenkbrauwen fronsen, bezorgd keek ze me aan.

Biecht.jpg

Vandaag is er veel in de vergetelheid verwaaid. Zo is er amper nog aandacht voor het indrukwekkende en veelzijdige oeuvre van Marnix Gijsen, pseudoniem voor Jan-Albert Goris (1899-1984).

Biecht van een heiden is een toespraak uit 1963 die hij hield voor een groep jonge Dominicanen te Leuven. Het verscheen in 1971. Zijn kritiek op geloof is zakelijk en ontdaan van alle pathetiek:

 

Ik ben van oordeel dat godsdiensten meer misère en malheur hebben verwekt dan goeds, omdat ze haast alle verzeilen in een dogmatisme zonder genade, omdat zij door hun collusie met de wereldlijke machten aanleiding hebben gegeven tot oorlogen en vervolgingen, omdat zij ofwel als staatsreligie ofwel als aanhangers van de staatsraison verantwoordelijk zijn geweest voor eindeloze en idiote wreedheden.'


Gijsen begint en eindigt met excuses voor het feit dat hij mogelijk mensen zou kwetsen. Dat is begrijpelijk natuurlijk, zeker in 1963. Maar begrijpen is iets anders dan voor iets begrip opbrengen. In verband met geloof blijven de lange tenen van velen mij verwonderen. Men kan over van alles en nog wat van mening verschillen: over wasmachines, voetbal, vibrators, politiek enz. Eens je geloof en hun instituten op de pijnbank van de geschiedenis legt, ben je respectloos, hatelijk en beledigend.

 

Ik vraag me af wat die jonge Dominicanen in 1963 hebben gedacht en hoe zij op hun verleden terug kijken. Dezen werden in de middeleeuwen ‘Gods honden’ (Domini-canes) genoemd, een geuzennaam die zij op prijs stelden. Tijdens de kruistochten tegen de Katharen in de dertiende eeuw kreeg de Inquisitie haar definitieve vorm en werd ze aan deze orde toevertrouwd. Vandaag is de instelling nog steeds actief onder de naam ‘Congregatie voor de geloofsleer’. Hans Kung, bevrijdingstheoloog Leonardo Boff en ‘onze’ pater Schillebeeckx met zijn Jezus, het verhaal van een levende zijn enkelen van de velen die ervaring hebben met deze ‘denktank’. Joseph Ratzinger of Benedictus XVI was er tot zijn pausverkiezing de prefect van. Benedictus is overigens een opmerkelijke naamkeuze. Zijn illustere voorganger Jacques Fournier, de latere Benedictus XII was als bisschop een ijverige inquisiteur in de Languedoc. In Montaillou van Leroy-Ladurie kan je er alles over lezen. Bij monde van Johannes-Paulus II werden er verontschuldigingen uitgesproken voor de excessen van ‘sommigen’, nooit voor de instelling als dusdanig. In het Vaticaan hangt blijkbaar geen ‘Spiegel Historiael’ om in te kijken. Dogmatisme vertroebelt elk zicht.

 

Onlangs las ik ook Ketters, heksen en andere zondebokken van Robert Ian Moore.

De andere zondebokken waren joden, homo’s, prostituees en melaatsen.

Met dit werk schrijft deze historicus zich in het pantheon van de grote mediëvisten zoals Jacques Le Goff en Georges Duby. Hij beschrijft hoe de vervolging van anders denkenden werd geïnstitutionaliseerd en een systeem werd dat van boven af de massa stuurde en niet andersom.
Over hoe dit in de twintigste eeuw gebeurde leze men Erger dan oorlog  van Daniêl Goldhagen, de auteur van Hitler’s gewillige beulen.

 

Nu door het woestijnzand van het Nabije Oosten en een wollig cultuurrelativisme onze seculiere samenleving opnieuw wordt bedreigd, zijn de woorden van Marnix Gijsen brandend actueel. ‘ Biecht van een heiden’ is een helder kleinood om van te houden. Richard Dawkins had dit best ook gelezen. Het had ons een drammerig en gezwollen ‘The God Delusion’ bespaard en ook vele bomen. Dawkins is een missionaris van het andere soort en aan zendelingen van welk –isme ook, heb ik geen boodschap.

Uw goddeloze,

Frank De Vos

 

Marnix GIJSEN, Biecht van een heiden, Utrecht-Antwerpen, A.W. Bruna & Zoon, 1971, 56 p. ISBN 90-6005-119-X

Robert Ian MOORE, Ketters, heksen en andere zondebokken, Amsterdam, Ambo, 1988,

158 p. ISBN 902630868X

Daniel Jonah GOLDHAGEN, Erger dan oorlog, Antwerpen, Manteau / Bezige Bij, 2009, 717 p. ISBN 9789076682389 717

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans histoire
commenter cet article
25 juin 2012 1 25 /06 /juin /2012 15:21

 

Stonehenge.jpg

Wanneer ik als volbloed ketter nog maar iets over Katharen hoor, dan wil ik het weten. Zo las ik vorige week opnieuw Terug naar Stonehenge van Hubert Lampo, een boek waar Henri-Floris Jespers me twee jaar geleden op wees en waarvoor hij de auteur enkele publicaties bezorgde. Het hoofdstuk over de mysterieuze Otto Rahn (1) en zijn zoektocht naar de graal en graalburcht die hij in de Languedoc op de Montségur – het Montsalvatge van Wolfram von Eschenbach – situeerde, werd door Lampo aan hem opgedragen.

Frank DE VOS

Hubert LAMPO, Terug naar Stonehenge, Meulenhoff, 1988, 351 p.

(1) http://en.wikipedia.org/wiki/Otto_Rahn.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans histoire
commenter cet article
26 avril 2012 4 26 /04 /avril /2012 13:03

 

Op de kop zes jaar geleden, 26 april 2006, werd de VGT unaniem door het Vlaams Parlement erkend. Vlaamse Gebarentaal is de moedertaal of de eerste taal van zo'n zesduizend Vlamingen. Daarbovenop beheersen zo'n zevenduizend Vlamingen het als een tweede taal. VGT is een officieel erkende taal in Vlaanderen, met een eigen grammatica en woordenschat. De taal is historisch gegroeid vanuit de dovengemeenschap, maar wordt evengoed gebruikt door (slecht)horende personen.

 

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans histoire
commenter cet article
31 mars 2012 6 31 /03 /mars /2012 09:00

 

Godsdienst-in-Nederland.jpg

Godsdienst in Nederland

Het wereldlijk gezag dient altijd gehoorzaamd te worden. Dat vinden protestanten. Ook als het een wereldlijk gezag is dat in historisch perspectief helemaal niet zo’n fraai blijkt, als het nationaal-socialisme. Hedda van Gennep vroeg zich al enige tijd geleden in De Groene Amsterdammer af: “Nederland is niet hypocrieter dan andere landen. Maar waarom zijn vanuit Nederland percentueel zoveel meer joden gedeporteerd dan vanuit België of Frankrijk?” Welnu: België heeft dan wel drie officiële landstalen, maar de Duits-, Frans- en Nederlandstaligen zijn nimmer verdeeld geweest op religieus gebied: België is van oudsher au fond een voor quasi 100% katholiek land. Nederland kent dan wel geen taalgrens, maar wel een religieuze. DeBijbelgordelis nog steeds te blauwdrukken op de frontlijn van de Tachtigjarige Oorlog. De situatie op bijgaande kaart (rood en lila zijn protestants, groen is katholiek) is de facto nog steeds actueel. Katholieken wordt wel eens verweten (vooral met domineesvingertjes, hoezo niet hypocriet?) al dan niet latent antisemitisch te zijn. Des te aardiger is het resultaat van het onderzoek waarop historicus en politicoloog M. Croes en socioloog P. Tammes in Nijmegen afstudeerden: joden die in de Tweede Wereldoorlog onderdoken in gemeenten waar veel katholieken woonden, hadden meer kans te overleven dan joden die in gereformeerde gemeenschappen een schuilplaats zochten. Hun kans op overleving heeft niet samengehangen met het aantal NSB'ers in de gemeente of met de gezindheid van de burgemeester. Dit lijkt me een afdoende antwoord op de vraag van Hedda van Gennep.

Een en ander zit daar boven de Moerdijk overigens nog steeds als een graat in de keel. Dat gaat zo ver dat anno maart 2012 Nederland als enige EU-lidstaat weigerde een resolutie te ondertekenen waarin die EU het recente - toch voor ieder weldenkend mens evidente - buitensporig geweld van Israël ten opzichte van de Palestijnen veroordeelt. Wellicht speelt hier mee dat de Nederlandse minister van buitenlandse zaken van dienst, Uri Rosenthal, joods is?

Het betreft, los van de kwestie hierboven, natuurlijk niet louter een verschil tussen (Noord-)Nederland en België. Je ziet ook in de Europese Unie die 'frontlijn'. Protestantse land(sdel)en als de Randstad (minus bijvoorbeeld Haarlem), Scandinavië, boven-Rijns Duitsland en het Verenigd Koninkrijk (minus een deel van Noord-Ierland en Schotland) zijn eerder transatlantisch geöriënteerd, de katholieke eerder Europees (van oudsher gewend aan het Heilige Roomse Rijk als ze waren?). Dat werd al opgemerkt door Arturo Uslar Pietri (1906-2001), nota bene van over de Grote Plas.

Pietri.jpg

Deze Venezolaanse intellectueel, die namens zijn land vertegenwoordiger bij de UNESCO was, merkte al op: "De grote breuk die tussen het noorden en het zuiden van Europa is ontstaan als gevolg van de reformatie, heeft een muur van onbegrip opgericht, die nog altijd staat: dat is wat het beeld van de eenheid en de echte identiteit van de westelijke beschaving schendt en havent." Van op een afstand zie je dingen soms een stuk scherper....

Bert BEVERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans histoire
commenter cet article
30 mars 2012 5 30 /03 /mars /2012 09:00

 

Ook gij hoort....

In het sfeervolle Begijnhof in Hoogstraten is het Stedelijk Museum van die plaats te vinden. Dat heeft momenteel een fascinerend expositie in huis: Ook gij hoort bij ons. Die is opgebouwd rond een grote collectie propaganda-affiches waarmee het Derde Rijk probeerde Vlamingen tot Duitse dienst te verleiden. Er is hier geen sprake van een collectie die door een verzamelaar is aangelegd, maar van een eerder toevallige vondst. Het gemeentebestuur van Hoogstraten, waarover oorlogsburgemeester Piet Gommers van 1941 tot 1944 de scepter zwaaide, kreeg het materiaal gedurende de oorlogsjaren telkens netjes toegezonden door de bezetter.

Ook-gij--.jpg

De affiches bleven meer dan zes decennia in het stadhuis, waar ze vorig jaar werden herontdekt. Niemand was van hun bestaan nog op de hoogte. Het betreft natuurlijk een beladen periode, maar veel van de aanplakbiljetten zijn - al is het alleen maar uit historisch oogpunt - de moeite van het bekijken waard. Nadat deze tentoonstelling is afgelopen worden ze weer opgeborgen. Ook gij hoort bij ons is tot 25 juni aanstaande te bekijken, telkens van woensdag tot en met zondag van twee tot vijf (alsmede op afspraak). De toegang is volledig gratis.

Bert BEVERS

Ook-gij-hoort-bij-ons.jpg

Ook gij hoort bij ons, Stedelijk Museum, Begijnhof 9, 2320 Hoogstraten

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans histoire
commenter cet article
20 janvier 2012 5 20 /01 /janvier /2012 16:00

 

Verslag-Kruidtuin.JPG

Het allereerste nummer van het Verslag over de werkzaamheden van de Stedelijke Kruidtuin Antwerpen rolde in april 1910 van de persen. Heb er een exemplaar van in de kast staan. Leuk om door te bladeren. Ze zijn wat roestig, maar de meer dan een eeuw oude nietjes houden de twintig bladzijden nog ferm bijeen. Ook 112 jaar geleden was de Kruidtuin, in de volksmond beter gekend als de Botanieken ’Of, al gedurende centennia een hortus botanicus van niveau. Het werd dan ook wel tijd voor het instellen van een jaarverslag. De zaadcatalogus die in de winter 1909/1910 werd uitgegeven bevatte de opsomming van niet minder dan 655 beschikbare zaadsoorten, en werd verzonden aan kruidtuinen en universiteiten over de hele wereld. Er werd ook driftig uit besteld. Zo wilden de collegae uit Marseille 47 pakjes, die uit Turijn 18 en die uit Odessa 97. Maar er bloeiden iets later ook uit Antwerpen 'afkomstige' planten in Buenos Aires, Hokkaido, Saint Louis en Sydney. De relatie met Duitse botanici was bijzonder hartelijk getuige het overzichtje De tuin ontving in ruiling van de volgende Kruidtuinen:Dat waren er vijftien: 1 Deens, 1 Iers, 1 Nederlands, 1 Oostenrijks, 1 Zweeds, 2 Zwitsers en 8 Duitsch(Berlijn, Braunschweig, Bremen, Hamburg, Karlsruhe Kaiserstrasse - die 30 pakjes zaden stuurde -, Karslruhe Linkenheimerstrasse - die er 75 westwaarts zond -, Marburg en München). Er gingen blijkens het boekje vanuit Antwerpen ook pakjes zaden naar 14 Duitsche adressen: in Berlijn, Braunschweig, Bremen, Breslau, Dresden, Goerlitz, Greifswald, Koenigsberg, Leipzig, Metz, München, Münster, Salzburg en Tübingen.

Duitsch-Salzburg.JPG

Volgens mij echter maakten de samenstellers wel een fout, want volgens hen lag Salzburg in Duitschland. Nu was dat formeel inderdaad het geval van 1938 tot 1945, maar bij mijn weten voorheen nimmer. Ik kan me vergissen, maar speurwerk op internet en gewoon ouderwetsch in encyclopedie en Westermann’s Grosser Atlas zur Weltgeschichtelevert niets op over een Duits Salzburg aan het begin van de vorige eeuw. Of vergis ik mij deerlijk?

Bert BEVERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans histoire
commenter cet article
30 novembre 2011 3 30 /11 /novembre /2011 18:10

 

Mercator.jpg

Tijdens een persvoorstelling in het stadhuis van Sint Niklaas werd door André Denys, gouverneur van Oost-Vlaanderen, het Mercatorjaar 2012 officieel voorgesteld.

Gerardus Mercator werd op 5 maart 1512 te Rupelmonde geboren. Zowel te Sint Niklaas als te Kruibeke (waarvan Rupelmonde een deelgemeente is) wordt op die datum het Mercatorjaar officieel ingeluid. Letterlijk zelfs want op het geboorte uur van deze beroemde inwoner zal klokgelui weerklinken.

Tom Houtman, projectcoördinator van de vzw Mercator 2012 gaf een eerste blik op het uitgebreide programma , waarna Christel Geerts, burgemeester van Sint Niklaas en Erik Blommaert, schepen van Cultuur te Kruibeke uitweidden over het feestprogramma.

Dit programma vangt aan met een internationaal colloquium waaraan buitenlandse historici en specialisten in de cartografie deelnemen. In de tentoonstellingszaal van het SteM (Stedelijk Museum) is van 4 maart tot 26 augustus 2012 de tentoonstelling “Mercator Digitaal” een topper. Het Mercatormuseum is het enige cartografisch museum in België dat zoveel unieke schatten bezit: wandkaarten, atlassen en globes van de wereldberoemde cartograaf. Projecties van computeranimaties en videoreportages, 3D technologie, interactieve aanraakschermen enz. plaatsen de atlassen en globes in een spannende hedendaagse context.

Tot slot werd het boek De wereld in kaart- Gerard Mercator en de eerste wereldatlas voorgesteld, een uitgave van het prestigieuze Mercatorfonds dat gespecialiseerd is in kunstboeken en catalogi bij internationale toptentoonstellingen. Gerardus Mercator was de eerste die de hele wereld in kaart bracht in één boek en dat “atlas” doopte. Van dat monumentale meesterwerk zijn nog slechts weinig volledige exemplaren bewaard. Het boek schetst leven en werk van de grote kosmograaf. Mercator staat terecht bekend als de uitvinder van het moderne wereldbeeld.

Een minder bekend facet is Mercator als kalligraaf en kopergraveur. Net zoals voor hem in Italië Arrighi, Tagliente en Palatino, gaf hij in 1541 een boekje uit waarin het Italiaanse cursiefschrift stap voor stap wordt uitgelegd en aangeleerd. Het is een unieke cursus die ook heden nog zijn nut bewijst.

JvdB

 

www.mercator2012.eu

www.mercatorfonds.be

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans histoire
commenter cet article
26 septembre 2011 1 26 /09 /septembre /2011 02:21

 

Namens de Fondation ça ira zetel ik in het wetenschappelijk comité van het Studiecentrum Franstaligen in Vlaanderen.

In het licht van het opvallende tekort aan kennis over de Franstalige minderheid in Vlaams België tracht het SFV (Studiecentrum Franstaligen in Vlaanderen), het desbetreffende wetenschappelijk onderzoek te bevorderen. Sinds 2007 poogt het onderzoekscentrum zich te profileren als verzamelpunt voor Belgische en buitenlandse vorsers die dit onongonnen terrein willen verkennen.

Op 7 oktober organiseert het SFV een colloquium over 'Franstaligen en Nederlandstaligen in Vlaanderen. Oorlog, trauma's, taalgebruik en collectief geheugen'.

De studiedag brengt drie disciplines samen: geschiedenis, psychologie en anthropologie en drie thema's: oorlog, de oorlogsimpact op de wederzijdse perceptie van Nederlands- en Franstaligen en de weerslag hiervan op het ideologische vertoog. Overige historische en psychologische aspecten met betrekking tot Franstaligen in Vlaanderen en antropologische concepten als autotochtonie worden eveneens aangeboord.

De studiedag richt zich zowel tot een breed geïnteresseerd publiek als tot onderzoekers en studenten die hun wetenschappelijke referenties wensen uit te breiden.

*

Sprekers: dr. Katrien Liévois (UA); dr. Christine Van Everbroeck; dr. Catherine Lanneau; prof. dr. em. Francis Ballace (Ulg); prof. dr. Ariane Bazan (ULB); prof. dr. Stéphanie Demoulin (UCL); dr. Bambi Ceuppens; dr. Céline Préaux.

HFJ


Liberaal Archief, Kramersplein 23, Gent.

7 oktober 2011, van 14 tot 17u30. Vrije toegang.

Info: Eric Laureys

02/238 3751 –

info@ceff-sfv.be

www.ceff-sfv.be

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans histoire
commenter cet article
21 août 2011 7 21 /08 /août /2011 22:24

 

Samson--1912--van-Lovis-Corinth.jpg

Lovis Corinth, Samson, 1912

In De sleutel tot de Bijbel van J.R. Porter een aantal fraaie staaltjes gelezen van hoe je taal aan kunt wenden naargelang het je uitkomt. Zo staat bijvoorbeeld in het lemma over Samson dat deze God vraagt hem een laatste overwinning te gunnen, zijn kracht terugkrijgt en de twee pilaren van de Filistijnse tempel omver duwt tengevolge waarvan iedereen daarbinnen inclusief hijzelf gedood wordt. We kennen het verhaal. Porter rept van 'deze heldhaftige zelfmoord'. Wanneer een hedendaagse Filistijn, een Palestijn, hetzelfde doet is het plotsklaps een zelfmoordterrorist. En in het hoofdstuk over Saul stelt hij dat die, als drie van zijn zonen in de strijd tegen de Filistijnen zijn omgekomen en alles uiteindelijk verloren is, sterft 'op de kenmerkende manier van een held door zelfmoord te plegen'. Waarom wordt van iemand als (bijvoorbeeld) Hitler dan toch gezegd dat hij op laffe wijze verkoos zelf een einde aan zijn leven te maken?

Bert BEVERS

 

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans histoire
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche