Overblog
Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
29 janvier 2012 7 29 /01 /janvier /2012 19:01

 

januari-2012-192--2-.jpg

Jaco van Dormael

In de Warande te Turnhout werd voor de eerste keer in Vlaanderen Kiss & Cry, deze in Wallonië alom geroemde productie van Jaco Van Dormael en Michèle Anne De Mey opgevoerd.

januari-2012-173--2-.jpg

De manier waarop in deze voorstelling dans, theater en film elkaar ontmoeten is werkelijk uniek. Het podium is een filmset waar miniatuur decors, camera’s en allerlei rekwisieten staan opgesteld. Er hangt een groot scherm, hierop wordt het gebeuren, dat zich voor de ogen van de toeschouwers ontrolt, geprojecteerd. Het is een eenvoudig verhaal over goede en pijnlijke herinneringen dat door twee dansers wordt uitgebeeld, meestal met hun handen. Handen en vingers verbeelden een heel lichaam en nemen de aanwezigen mee in een droomwereld.

Regisseur Jaco Van Dormael, voldoende gekend van zijn vaak gelauwerde films Toto le héros, Le Huitième jour  en vorig jaar nog Mr Nobody  drukt op deze voorstelling zijn eigen stempel door gebruik te maken van flash-backs en droomscènes om een fantasierijke en intimistische sfeer te creëren.

Ook de muziek speelt een belangrijke rol in het werk van Van Dormael.

Danseres Michèle Anne De Mey werkte in de tachtiger jaren samen met Anne Theresa De Keersmaecker. Vanaf 1990 stichtte ze haar eigen gezelschap en vond zo haar weg naar internationale erkenning. Zij zocht steeds aansluiting bij andere kunstuitingen en werkte ook vaak samen met haar broer cineast en componist Thierry De Mey.

Dit boeiende en fascinerende schouwspel maakte diepe indruk op de toeschouwers die de uitvoerders dan ook een daverende staande ovatie gaven.

januari-2012-176--2-.jpgIn het midden: Jaco Van Dormael en Michèle Anne De Mey

'Un pur moment de bonheur, un petit miracle de de création collective à l’heure de l’individualisme forcené', schreef criticus J. M. Wynants in Le Soir.

Kiss en Cry  zal nog te zien en te genieten zijn in andere Vlaamse culturele centra.

JvdB

Foto's: Frank-Ivo Van Damme

Partager cet article
Repost0
24 septembre 2010 5 24 /09 /septembre /2010 14:41

 

Wat het geval is, het feit, is het bestaan van connecties

E_0000173032.jpg

Tijdens een ontmoeting in een Brussels café vroeg Dirk Pauwels - artistiek leider van Campo – aan Jan Decorte of hij een pure dansvoorstelling wou maken. Het idee rijpte en het resultaat heet Tanzung.

Waarschijnlijk is de vraag bij Dirk Pauwels ontstaan vanuit de gedachte dat Jan Decorte met de jaren op zoek was naar het merg van het gebeente in een toneeltekst. Wat als ook het merg niet weggegooid maar met respect opzij gelegd werd? Welk tekstbeeld zou aldus ontstaan?

 

De oplossing voor Jan Decorte, het antwoord op de vraag, moet gezocht worden in een zin van de Engelse filosoof Ludwig Wittgenstein, de man die, nu alles verklaard was door collega’s over een periode van ruim tweeduizend jaar, de taal zelf in vraag stelde. Het is de openingszin van het taalwetboek van Wittgenstein, Tractatus Logico-Philosophicus: De wereld is alles, wat het geval is. Decorte heeft die zin aangereikt in een interview aan een journalist van Humo. De man is er slordig mee omgesprongen, want hij vergat de komma. Het belangrijkste element van de zin, die door die komma twee verschillende gedachten bijeenbrengt. Het traktaat dankt zijn bestaan aan die komma.

 

Na een zestal nader verklarende zinnen komt Wittgenstein tot de tweede hoofdzin [op een totaal van zeven]. Een zin die de kern uitmaakt van Tanzung. Ja, Jan Decorte is een lepe kerel. Hij reikt het glas aan maar hoe de wijn smaakt is aan de mond, als totaalorgaan van de smaak die naar de bevrediging leidt. De tweede hoofdzin is de titel van deze beschouwing.

 

Het geval is de gedachte aan een pure dansvoorstelling. Het feit is de ontstaansgeschiedenis van de productie. Het bestaan is de voorstelling. De connecties zijn de gebeenten. Want al heb je dada gezegd aan alles wat op de werkelijkheid slaat, wat de ondergrond is van de vraag van Dirk Pauwels, er blijft hoe dan ook een skelet bestaan, omdat het denken het geraamte van het zijn is. En Jan Decorte is er. Hij leeft, en met hem leeft zijn wereld, de speeltuin van het theater, waarin hij mensen uitnodigt van de gebeenten een skelet te maken.

 

Vaste speelkameraad in zijn speeltuin is zijn vrouw, Sigrid Vinks. Voor Tanzung heeft hij bovendien twee dansers uitgenodigd, een man en een vrouw, Tibo Vandenborre en Taka Shamoto, enerzijds als schutsengels van de basisgedachte om aan de vraag van Dirk Pauwels te voldoen, anderzijds als gidsen door het parcours van zijn oosterse paringsdans, wat Tanzung in wezen is. Aanvankelijk is dat niet te merken. Maar het concept van de voorstelling is een spiraal.

 

In een eenvoudig decor, een wit achterdoek met een uitgespaarde rechthoekige ruimte als venster op het totale niets en een paar stoelen en zitjes, ontwikkelt zich het wordingsproces van de ware liefde tussen man en vrouw. De dansers verbeelden de schepping, vertrekkend vanuit de chaos en de rauwe kennismaking. Beweging in het proces van de liefde mag niet onderschat worden. Het begin is de ontmoeting. De ene nadert de andere. Vandaar het wandeltempo bij aanvang. Paul van Ostaijen ontmoette zijn geliefde Emmeke Clement in een ‘glazen tremportaal’, zoals de Pol dichtte. James Joyce ontmoette Nora Barnacle toen hij op een dag door de stad liep en zijn oog viel op een trotse jonge vrouw met rood haar. Beide ontmoetingen, vertrekkend vanuit de wandeling, zijn het begin geweest van een levenslange verhouding. Hetzelfde geldt voor Jan Decorte en Sigrid Vinks.

 

Wat vervolgens te zien is, is de evolutie van de eeuwigdurende paringsdans van het koppel, een passie die langzaam verschuift van het lichamelijke naar het geestelijke. Zij groeien naar elkaar toe. De beweging[en] worden stilistisch verfijnder, al doorbreekt Jan Decorte de verfijning door enkele wilde dansen, symbool van verzet. Een man laat zich binden maar nooit kooien. Uiteindelijk volgt de berusting. De spiraal bereikt zijn orgelpunt, zijn point finale. Jan en Sigrid omarmen elkaar. Hun beweging valt stil op een vierkante centimeter. Doek. Applaus.

 

Naast enkele muzikale attracties heeft Jan Decorte een zestal gedichten in het Engels geschreven. Woord als kind van de beweging. De gedichten markeren de overgangen van de amoureuze groei. Ze worden voorgedragen door Taka Shamoto, nuchter maar niet koel. Het eerste begint als volgt: ‘you twinkling / winkling / watter / thing / …’. Het laatste eindigt al even teder: ‘… the roaring / heart / filled / with a substance / called / life / and blood / the weary / one II

 

Tanzung is Le Penseur van Auguste Rodin in imaginaire beweging. Is Rik Wouters op zoek naar het zoveelste beeld in de liefde voor de jonge vrouw, zijn model, minnares en latere vrouw Nel. Is een voorstelling die je moet gezien hebben om de liefde te horen groeien in de geest van twee mensen.

Guido LAUWAERT

 

TANZUNG – a dance by Jan Decorte - gezien op 23 september in Campo Nieuwpoort – aldaar nog te zien tot 2 oktober – vervolgens op reis in België, Nederland en Noorwegen – www.campo.nu

Partager cet article
Repost0
24 septembre 2010 5 24 /09 /septembre /2010 14:24

 

In kunstencentrum Buda te Kortrijk ging gisteren de nieuwe dansvoorstelling van choreografe Lisbeth Gruwez in première: HeroNeroZero.

heronerozero.jpg

Gruwez verdiende haar sporen bij gezelschappen als Ultima Vez en Need Company en danste jaren bij Jan Fabre, onder meer in de speciaal voor haar gecreëerde solo Quandol'uomo principale è una donna. Voor een uitgebreide biografie verwijs ik u graag naar de website van haar gezelschap: www.voetvolk.be.

Met Voetvolk creëert Gruwez dus haar eigen producties. Haar eerste choreografie dateert ondertussen al van 2005 toen ze met Forever Overhead debuteerde en onmiddellijk goede kritieken kreeg van zowel publiek als vakbroeders en -zusters.

Gruwez maakte vervolgens een tweede solo, Birth of Prey waarin ze voor het eerst ook muzikanten gebruikte die de solo van live muziek voorzien. Ook deze voorstelling vond zijn weg naar Belgische en buitenlandse podia en oogstte veel bijval bij pers en publiek.

Met HeroNeroZero zet ze nu een nieuwe stap en creëerde ze een choreografie voor drie 'dansers'. De aanhalingstekens omdat één van de 'dansers' een muzikant is die in de voorstelling naast de muziek ook een dansende rol speelt.

HeroNeroZero is als voorstelling vertrokken vanuit de vraag wat een held een held maakt en een nul een nul, en wat daartussen ligt. Op de scene zien we geen drie afgelijnde personages die elk een aspect van dit triumviraat vertegenwoordigen. We worden geconfronteerd met krachten en motivaties die de dynamiek van deze verschillende 'staten van zijn' evoceren. Ieder van de drie spelers emaneert een eigen 'accent' in eenzelfde bewegingstaal; de taal van Gruwez. En die is bijwijlen wild en ongeremd, maar in deze voorstelling bij momenten ook zeer ingetogen en sereen. Daardoor krijgt de voorstelling een heel eigen atmosfeer en wordt de kijker meegezogen in een hoogst apart universum.

Het brengt niets deze voorstelling en haar inhoud te trachten te vergelijken met ander stukken, zelfs niet van Gruwez zelf, of godbeterd met ander gezelschappen of choreografen. Lisbeth Gruwez toonde zich in haar eerste twee producties al als iemand die een heel eigen beeldtaal hanteert en ze zet deze 'trend' consequent verder in deze nieuwe productie. De sterke 'fysikaliteit', eigen aan Lisbeth Gruwez's dansen wordt in deze productie aangevuld met de 'onbeholpenheid' van de dansende muzikant Maarten Van Cauwenberghe en aangesterkt door de meer klassieke bewegingsvormen van danser Rob Fordeyn, die in het verleden onder andere danste bij William Forsythe en het Koninklijk Ballet van Vlaanderen. De krachten die zich door deze combinatie op de scene ontwikkelen maken van HeroNeroZero een zeer eigenwijze maar daarom niet minder interessante en uiteindelijk zelfs esthetisch pakkende voorstelling.

HeroNeroZerospeelt nog in kunstencentrum Buda op 24 en 25 september 2010 en reist vervolgens door België en de rest van de wereld. Details en speeldata vind je op www.voetvolk.be

KK

Partager cet article
Repost0

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche