Overblog
Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
15 mars 2013 5 15 /03 /mars /2013 17:17

Poster-copie-1.jpg

Aan het eind wordt het vrij lachwekkend. Dan zie je waarom een low budgetproductie een low budgetproductie is. Het Britse leger oogt als weggelopen uit Dad’s Army en lijkt alleen te beschikken over een anti-tankwapen en een ouderwetsch kanon. De scène van de atoomexplosie waarvoor het klaarblijkelijk ook kan zorgen is overduidelijk documentair. Maar voor het overige vond ik It! van Herbert J. Leder (1922-1985) eigenlijk een behoorlijk onderhoudende film. Helemaal uit gekeken in elk geval, hetgeen iets zegt. Een eerder stuntelige museumconservator ontdekt hoe hij het beeld van een golem tot leven kan wekken. Dat leidt tot een aantal best spannende scènes, waarin het zelfs draaglijk is dat de golem zichtbaar een man in een golempak is. Dat er weinig geld was blijkt ook uit de b-acteurs die meespelen: Jill Haworth en Paul Maxwell hebben geen sporen van belang nagelaten in de geschiedenis van de cinematografie.

Roddie.jpg

Roddy McDowall

En Alan Sellers, die letterlijk in (de rol van) de golem kruipt, al helemáál niet. It!, hier en daar ook wel The Curse Of The Golem  genoemd, is eigenlijk de enige film waarin de volwassen Roddy McDowall (1928-1998) herkenbaar de hoofdrol speelt. Als kindacteur was hij te zien in bijvoorbeeld How Green Was My Valley  en Lassie Come Home, als volwassene in The Longest Day, Cleopatra, The Poseidon Adventure  en Funny Lady  maar altijd in een bijrol. Beroemd werd hij echter wel: als Cornelius in Planet Of The Apes  (en de vervolgen daarop), maar (net als Alan Sellers in It!)  onherkenbaar want een aap….

http://www.youtube.com/watch?v=wlzz3qf7jkQ

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
15 mars 2013 5 15 /03 /mars /2013 07:33

 

PTAnderson.jpg

Paul Michael Anderson maakt geen alledaagse films, zoveel is zeker. Als je films zoals Hard Eight  (1996), Boogie Nights  (1997) en Magnolia  (1999) op je palmares hebt staan, ben je geen ‘run of the mill’ Hollywood-regisseur.

 

Zijn jongste prent The Master  vertelt het verhaal van een verloren ziel en een sekteleider. Losjes gebaseerd op het ontstaan van Scientology zat de verhaallijn al een dozijn jaar in Andersons hoofd. Zelf zegt hij dat ze er mondjesmaat uitkwam, zonder dat hij enig idee had waar het verhaal naartoe ging. Dat is vaak ook aan het eindresultaat te merken.

 

Nochtans begint alles onder een meer dan gunstig gesternte. Twee kleppers als hoofdrolspelers, te weten Joaquin Phoenix als de naar zelf gebrouwen alcohol en seks ruikende ex WOII-matroos en Philip Seymour Hoffman als de geheide sekteleider.

 

De film zet aan in de Stille Oceaan op het einde van WOII. De matrozen van de Amerikaanse vloot verblijven op een aantal exotische eilanden om de miserie van de oorlog en de maanden aan boord van de hellegaten van schepen te doen vergeten met wat goeie oude R&R (rest and recreation).

 

De figuur van Freddie Quell (Phoenix) wordt onmiddellijk neergezet wanneer we hem zijn eigen alcohol zien brouwen en hij, na zich afgetrokken te hebben aan de branding, zich neervlijt naast een door zijn mede-soldaten gemodelleerde vrouw van zand om zijn roes uit te slapen.

Schermafbeelding-2013-03-14-om-16.36.47.jpg

Dan begint te film aan een ietwat hectische (montage)rit tot we vrij plots uitkomen op een ander schip, waar Quell, die ondertussen opnieuw een aantal keer dronken en nuchter geweest is, zich op verstopt na een zoveelste agressieve uitval, veroorzaakt door het goedje dat hij op basis van terpentijn en kokosnootmelk brouwt. Hij klimt als verstekeling aan boord van de rivierboot die van Lancaster Dodd (Hoffman) blijkt te zijn.

 

Dodd stelt Quell voor aan boord te blijven, op voorwaarde dat hij zich nuttig weet te maken. Blijkbaar heeft Quell de vorige dag een deel van zijn verhaal gedaan en Dodd laten proeven van zijn drankje. Dat bevalt Dodd zo hard dat hij Freddie per se aan boord wil houden, ook al blijkt dat Quell geen zin heeft in werken, ondanks zijn ervaring als matroos.

 

Vervolgens vormt er zich een vriendschap tussen de twee waarbij Dodd duidelijk manipulatief omgaat met de ietwat naïeve Quell. Hij trekt Quell in de sekte en doet hem de deprogrammering (Processing) ondergaan. Zo ontdekt Dodd de complexe en gecomplexeerde aard van Quell kennen, wat hem toelaat hem helemaal onder zijn invloed te krijgen.

Schermafbeelding-2013-03-14-om-16.15.01.jpg

Ondertussen worden beide mannen nauwlettend in het oog gehouden en gevolgd door de vrouw, dochter en zoon van Dodd, die allen meewerken in de sekte en zich hoeden voor de invloed die Quell kan hebben en heeft op Dodd en de rest van het gezelschap. Niet zelden vervalt Quell in drankzucht en agressieve episodes, afgewisseld met al dan niet succesvolle pogingen alles wat een rok draagt aan zijn speer te rijgen.

Schermafbeelding-2013-03-14-om-16.15.49.jpg

De film meandert dan verder op de gezette thema’s. Hoewel prachtig gefotografeerd en meesterlijk vertolkt, slaagt de prent er niet in je helemaal binnen te trekken in het verhaal. De geijkte ingrediënten van elke Anderson film zijn hier aanwezig, maar komen nooit even sterk naar boven als in zijn vorige films. Ondanks de vervreemding die de personages voelen met de (buiten)wereld, kon je er als kijker wel in mee. Onweerstaanbaar. Neen, hier blijf je op de vlakte en neem je gewoon waar wat er gebeurt. De voeling is er niet, komt er niet.

 

Omdat Anderson van cyclische verhalen houdt en een dramatisch einde wellicht niet voor de hand lag, eindigt het min of meer waar het allemaal begon en dat kan ik hier verklappen zonder het slot van de film prijs te geven.

 

Al bij al een boven de middelmaat liggende film, maar een echt meesterwerk is dit naar mijn gevoel niet. Dat ligt zeker niet aan de acteurs, ook de bijrollen worden met meer dan vakkundigheid neergezet. Ook de score is van een mooie poëtische kracht maar niets van dat alles slaagt erin het gammele scenario op een strak spoor te krijgen.

Desondanks de moeite van het bekijken zeker waard.

Kris KENIS

 

The Master van Paul Michael Thomas speelt in cinema’s doorheen Vlaanderen.

Stills: Kris Kenis

Partager cet article
Repost0
10 mars 2013 7 10 /03 /mars /2013 00:24

 

Calicot-voor-Don-Juan-door-Jaap-Bevers--1949.jpg

 

Calicot door Jaap Bevers, 1949

Ik zag veel films met Errol Flynn (een van de lievelingsacteurs van Alain Germoz, zo vertelde die me ooit), maar merkwaardigerwijze (The Adventures Of) Don Juan van Vincent Sherman uit 1948 nog nooit. Tot nu toe, want TCM zond de rolprent uit. Ouderwetsche mantel- en degenfilm in de beste Hollywoodtraditie, met naast Flynn in de hoofdrollen de mooie Zweedse Viveca Lindfors. Hoewel ik deze film tot voor kort nooit aanschouwde heb ik er merkwaardigerwijze wel altijd een band mee gehad omdat mijn vader beatae memoriae er ooit een calicot voor schilderde. De foto daarvan bleef bewaard: http://meergemengdeberichten.blogspot.be/2011/02/de-calicots-van-pa.html. Verder is het geen mijlpaal in de filmgeschiedenis hoor, maar wel goed voor anderhalf uur ontspanning!

http://www.youtube.com/watch?v=VHbx0k9k4pE

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
3 mars 2013 7 03 /03 /mars /2013 01:23

 

Rod-Steiger-in-Waterloo.jpg

Rod Steiger, veel mensen vergeten dat, was een uitstekend acteur hoor. Dat overdacht ik toen ik zat te kijken naar Waterloo, de film die Sergei Bondarchuk in 1970 inblikte. Een Italiaans-Russische coproductie. Geen evidentie (Bondarchuk bracht wel zijn goede naam mee natuurlijk, hij kreeg in 1964 een Oscar voor zijn verfilming van Oorlog en vrede), en zeker in volle Koude Oorlog niet. Rod Steiger vertolkt Napoleon Bonaparte zeer geloofwaardig. Wanneer je het publiek kunt laten geloven dat het naar Napoleon kijkt en niet naar Rod Steiger die doet of hij Napoleon is, ben je een groot acteur. Zoals Anthony Hopkins die in Nixon Nixon ís, of Helen Mirren die in The Queen Elizabeth II ís.

Moest in Waterloo  wel een historische fout constateren. Op een bepaald moment (meer exact: in minuut 41 - de ondertitels melden Brussels, Thursday June 15th, 1815) zegt Christopher Plummer, de Duke of Wellington van dienst: "If Marshall von Blücher stays in Belgium, I stay too!" En dáár vliegt Bondarchuk (allez: zijn scenarist dan toch) uit een bochtje. Op 15 juni 1815 bestond België als staat namelijk nog niet. Waterloo lag op 15 juni 1815 tot nader order (die in 1830 op tafel zou ploffen) in het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden.

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
17 février 2013 7 17 /02 /février /2013 18:05

 

Een-jaar-later.jpg

Als jongetje mocht ik voor de matineevoorstelling in de Roxy zelf de films uitzoeken die als voorfilm geprojecteerd zouden gaan worden. Vaak koos ik voor Laurel & Hardy, en voor The Three Stooges. Vooral om die laatste drie mafkezen kon ik hartelijk lachen. Ouderwetsche slapstick! Daar moest ik aan denken toen ik Abbott & Costello in Hollywood  (uit 1945) bekeek. Ook dat tweetal zorgde voor slapstick, maar bediende zich ook veel van taalgrappen. Bovendien was niet alles bij hen om te lachen. In Abbott & Costello in Hollywood  is zelfs even sprake van ‘drama’:

 

Abercrombie (Costello), die volledig platzak is: “Ruthie, I gotta break the date!”

Ruthie (Jean Porter): “What date?”

Abercrombie: “Don’t you remember? June 22?”

Ruthie: “June 22? I don’t remember anything about a date….”

Abercrombie: “O yes. Don’t you remember I said I was going to take you to the Palladium a long time ago? And you said ‘See me next year?’ Well, tonight the year is up….”

 

Lou Costello overleed in 1959. Hij werd net geen 53. Voor zover mij bekend leeft Jean Porter nog steeds. Ze is er 87. Een grote carrière bouwde ze niet uit. Ze trouwde met Edward Dmytryk (1908-1999), de regisseur die beslist een aantal goede films draaide (denk aan The Caine Mutiny en The Young Lions), met wie ze drie kinderen kreeg.

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
14 février 2013 4 14 /02 /février /2013 18:00

 

Poster.jpg

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Als de jonge Jimmy een kerk binnenstapt in het kuststadje waar hij woont, praat hij tegen het beeld van Jezus. Dat die er toch niet is, en dat die als hij er wel is toch niet luistert. Hij moet maar een teken geven.

Verhoord-gebed.JPG

Maakt niet uit wat voor een. In de volgende scène zie je hoe Jimmy in slaap is gevallen in de kerkbank, en wordt gewekt door een….olifant! Waarmee hij vervolgens op zijn gemakje een ochtendwandeling maakt over de promenade.

Ochtendwandeling.JPG

Waarlijk ontroerende cinema van Neil Jordan, een van mijn lievelingsregisseurs. Ik heb het over The Miracle uit 1991, een van die zeldzame films waarop wat mij betreft helemaal niéts aan te merken is.

Het is een innemend verhaal over een jongen (Jimmy) die verliefd wordt op Renee Baker, die echter zijn dood gewaande moeder blijkt te zijn. Die wordt vertolkt door de beeldschone Beverly d’Angelo, die verder op haar vreemde c.v. een gastoptreden in The Simpsons heeft staan, maar voorts toch vooral brol als Honky Tonk Freeway en National Lampoon’s Christmas Vacation. In een betere film als The Miracle, waarin ze perfect gecast is, zal ze waarschijnlijk nooit meer spelen.

Jordan heeft een neus voor talent. Lorraine Pilkington liet hij in deze rolprent debuteren als amper 15-jarige. Ze speelt Jimmy’s vriendinnetje Rose. Pilkington bouwde sedertdien een knappe carrière als actrice uit. Extra bijzonder is de loopbaan van Niall Byrne, die hier (als Jimmy) ook debuteerde. Die speelde nadien echter nog amper in films, maar hij schreef sindsdien voor heel wat producties wél de soundtrack. Hij is namelijk een begenadigd pianist. Waar veel ‘spelende’ en ‘zingende’ acteurs vaak playbacken is in The Miracle al te horen hoe goed hij is, wanneer hij met d’Angelo (die écht kan zingen) een erg mooie versie van de klassieker Stardust vertolkt:

http://www.youtube.com/watch?v=ayR348hYUOk

 

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
20 janvier 2013 7 20 /01 /janvier /2013 23:20

 Tijgers-in-Wessex.jpg

Op mijn gemakje Alfred the Great van Clive Donner, uit 1969, weer eens gekeken. Blijft een geloofwaardige historische film met een zeer overtuigende David Hemmings in de rol van de Alfred de Grote, van 871 tot 899 koning van Wessex en ondertussen heilig verklaard. Ook Michael York is goed in vorm als de Deen Guthrum. Vroeg me deze keer wel af of ik nu een scenariofoutje ontdekte of niet: op zeker moment zegt Aelhswith (bij monde van de mooie Prunella Ransome) tegen Alfred “You’re like a tiger!”. Zou een Angelsaksische uit de 9de eeuw een vergelijking met een dergelijk exotisch dier hebben gemaakt? Hoe zou zij in die tijd in Wessex van het bestaan ervan geweten moeten hebben?

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
12 janvier 2013 6 12 /01 /janvier /2013 20:23

 

Goliath-And-The-Dragon.jpg

Voordat de televisie gemeengoed was had ik al veel, heel veel films gezien omdat ik voor de matineevoorstelling vaak mee mocht met mijn vader, naar zijn werk in de Roxy. Aan die tijd heb ik een voorkeur voor de peplum, de zogenaamde sandalenfilm, overgehouden. Een scène uit een van die rolprenten die destijds zeer veel indruk op me maakte was de executie van een aantal mannen die op een kruis waren vastgebonden en geplet werden door een olifant. Eén werd op het nippertje gered omdat zijn broer hem kwam redden. Die tilde de poot van de olifant op en wierp het dier zelfs omver. Ik dacht altijd dat het Hercules (gespeeld door Steve Reeves, de held van veel peplums), was en zocht daar op YouTube wel eens naar. Onverrichter zake. Het bleek ook niet om Maciste, Samson, Ulysses of Ursus te gaan. Maar nu kom ik bij het klikken plotsklaps de scène in kwestie tegen! Het blijkt om Goliath te gaan, gespeeld door Mark Forest (die wel wat lijkt op Reeves, vandaar mijn foute herinnering), in Goliath And The Dragon. Op zoek naar de volledige sequentie heb ik me geamuseerd met de complete film (in negen delen beschikbaar op YouTube, ze bleek in deel 6 te zitten). Die werd in 1960, waar anders dan in Italië?, gedraaid door Vittorio Cottafavi. Merkwaardig genoeg blijkt de film in Italië vertoond te zijn onder de titel La Vendetta di Ercole (tóch Hercules dus!). Ik moest langs bloedende rotsen, een nepbeer, een mansgrote vleermuis, een centaur en een bespottelijk slechte draak. Maar, ik héb de scène met de olifant die een onuitwisbare indruk maakte op het jongetje dat ik was gevonden. In de trailer zit al een stukje van de scène met die olifant:

http://www.youtube.com/watch?v=DMbGk2_tWHo

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
29 décembre 2012 6 29 /12 /décembre /2012 10:00

 

Marxistische-logica.jpg

Bladerend in Halliwell's Who's Who In The Movies  kom ik een bloemlezing tegen uit het repertoire van The Marx Brothers. Ik probeer nog wel eens naar hun films te kijken, maar betrap me er telkens op dat ik die na een kwartiertje of zo toch té gedateerd vind. Maar de teksten blijven natuurlijk wel fantastisch leuk. Een paar hoogtepunten: One morning I shot an elephant in my pajamas. How he got into my pajamas I'll never know.  (uit Animal Crackers, 1930); Well, I realise it's a penny here and a nickel there but look at me: I worked myself up from nothing to a state of extreme poverty.  (uit Monkey Business, 1931) en You've got the brain of a four-year-old-boy, and I bet he was glad to get rid of it!  (uit Horse Feathers, 1932). Een mooie van Groucho Marx solo blijft natuurlijk: I don't care to belong to any social organization which would accept mé as a member.

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
15 décembre 2012 6 15 /12 /décembre /2012 09:55

 

Vader-en-zoon.jpg

Goh, nooit geweten dat Floyd Crosby de vader was van David Crosby van The Byrds, en natuurlijk Crosby, Stills, Nash & Young (ik herinner me nog hoe trots ik was toen ik een jaar of 16 was, lang haar had en mijn snor vorm begon te krijgen toen schoolgenoten zeiden dat ik op David Crosby leek). Floyd Crosby (1899-1985) was cinematograaf, en betrokken bij zo’n honderd films. Al met de eerste, Tabu  (1930) was het prijs: hij kreeg er een Oscar voor. Maar hij werkte ook mee aan andere bekende films, als High Noon (1952), The Old Man And The Sea (1958), House Of Usher  (1960) en The Raven  (1963). En dat allemaal zonder snor….

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche