Overblog
Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
28 mai 2013 2 28 /05 /mai /2013 14:52

 

Cinema-Trivia.JPG

Tom Mix (1880-1940) was een van de favoriete filmsterren van mijn vader, toen die nog erg jong was. Ik herinner me dat hij dat wel eens vertelde, en dat ik totáál geen beeld had bij die man. Eigenlijk moet ik nog steeds eens googelen. Waarschijnlijk een Roy Rogers-achtig type, in flamboyant wit met overmaatse Stetson, het soort held dat jongetjes in de Lage Landen, die cowboys tot dan alleen uit de boeken van Karl May kenden, indrukwekkend vonden. In Halliwell’s Who’s Who In The Movies staat onder Mix’s naam in elk geval een fraai citaat, van ene Robert Sherwood, waarom ik wel kon grinniken: “They say he rides like part of the horse, but they don’t say what part.” Hoe kom ik hier nu op? Wel: ik bekeek, en met bijzónder veel plezier, de waarlijk prachtige film Berlin, die Symphonie einer Großstadt van Walther Ruttmann, uit 1927. Een caleidoscopische blik op Berlijn (zoals Rien que les Heures die in datzelfde decennium van Parijs gaf). In minuut 53 zie je een cinema in beeld, die in grote letters Tom Mix aanprijst. Welnu, zo kwam ik tot deze Cinema Trivia. Spoel beslist niet zomaar naar de genoemde minuut. Berlin, die Symphonie einer Großstadt is hélemaal de moeite waard. Een poëtische weergave van een stad tussen twee oorlogen, en een waarlijk impressionant tijdsdocument. Wunderbar!

http://www.youtube.com/watch?v=j76FNxsJlt8&list=PL282790E5FE48E82A

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
23 mai 2013 4 23 /05 /mai /2013 11:30

 

Mu-2.JPG

Films zijn dikwijls van grote invloed geweest op stripmakers. Zo haalde de grote Edgar P. Jacobs zijn inspiratie voor het briljante Blake & Mortimer-avontuur Het Gele Teken uit 1956 onder meer uit de film Mad Love van Karl Freund, uit 1935 (op zijn beurt gebaseerd op de roman Les Mains d'Orlac van Maurice Renard). Verschillende stripscènes komen naadloos overeen met scènes uit de film: het treinongeluk vooral, maar ook de momenten van waanzin van de geleerde Septimus.

Mu-1.jpgPeter Lorre

Jacobs zal een fan zijn geweest van de acteur Peter Lorre, want die speelde niet alleen in Mad Love, maar ook in M – eine Stadt sucht einen Mörder, een film uit 1931 van de Duitse expressionistische regisseur Fritz Lang. Ook die ligt mee aan de basis van Het Gele Teken! Vergelijk bijvoorbeeld de scène waarin hoofdrolspeler Peter Lorre de M van Mörder op zijn jas krijgt gekalkt maar met die waarin professor Philip Mortimer de Griekse letter mu op kapitein Francis Blake’s mantel ontdekt….

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
21 mai 2013 2 21 /05 /mai /2013 18:05

1.JPG Ik heb wel eens gedroomd dat ik, op een rommelmarkt snuisterend in een bak met oude strips, een avontuur van Kuifje vond dat ik nog niet kende. Dat zal er nooit meer van komen vermits Hergé testamentair bepaalde dat zijn geesteskind met hem mee het graf in zou gaan. Behalve de reguliere stripalbums waren er destijds ook wat afgeleide uitgaven. Onder meer boeken die op ‘echte’ Kuifjes leken maar tekst en foto’s bevatten uit twee films. Die las ik nooit, want ‘niet echt’.

De films in kwestie zag ik tot voor kort ook nog nimmer. Waarom? Ik kwam ze gewoon nooit tegen. Eerlijk: met Kuifje en het geheim van het Gulden Vlies heb ik me waarlijk uitstekend vermaakt. In deze rolprent uit 1961 speelt Jean-Pierre Talbot (° Spa, 1943), een Belg dus, de rol van Kuifje. Regisseur van dienst was Jean-Jacques Vierne. Haddock wordt vertolkt door Georges Wilson (1921-2010), professor Zonnebloem door Georges Loriot. Jansen en Janssen worden op de titelrol merkwaardigerwijze incognito genoemd. Het is een geslaagde onderneming, echt een ‘bewegende strip’.

Ook in Kuifje en de blauwe sinaasappels (in 1964 geregisseerd door Philippe Condroyer) vertolkt Jean-Pierre Talbot Kuifje. In dit avontuur kruipt Juan Bouise in de rol van Archibald Haddock, en Félix Fernández in die van Trifonius Zonnebloem. De acteurs die Jansen en Janssen spelen worden hier wel genoemd: Franky François en André Marié. René Goscinny, een van de mannen achter Astérix, werkte mee aan het script!

Talbot heeft behalve in deze twee films nooit meer in andere gespeeld. De meeste van de acteurs zijn eerder onbekend gebleven. Het verst schopte Georges Wilson het, die rolletjes kreeg in producties van beroemde regisseurs als Richard Dick Lester, Vittorio de Sica, Henri Verneuil en Luchino Visconti. Ook was hij de verteller in Le Cheval d'orgueil een film van Claude Chabrol uit 1980.

Leuk.jpg

Hergé hechtte destijds persoonlijk zijn goedkeuring aan deze bioscoopproducties. Kuifje en de blauwe sinaasappels is naar mijn smaak wel veel minder geslaagd dan Kuifje en het geheim van het Gulden Vlies. Die is overigens gewoon op YouTube te vinden:

http://www.youtube.com/watch?v=b-v4_JaHUjQ

Bert  BEVERS

 

Partager cet article
Repost0
13 mai 2013 1 13 /05 /mai /2013 08:53

 

80-a-William-Faulkner.jpg

William Faulkner (1897-1962)

Het programma van het komende filmfestival van Cannes bekijkend valt op – en het is niet de eerste keer – dat er weer heel wat boeken verfilmd zijn. Eén voorbeeld: As I lay Dying van William Faulkner. De verfilming is een werkstuk van James Franco, een cineast die het sociaal-maatschappelijke luik van Noord-Amerika en zijn eraan verbonden histories acceptabel maakt voor de beschaafde mens.

Addie Bundren laat haar man beloven haar lijk zo snel als ezels kunnen lopen naar haar geboorteplaats Jefferson, Mississippi, te brengen en haar daar te begraven. De roman is geschreven in de typische stijl van Faulkner, een techniek waarin de centrale personages in een stroom van gedachten, gevoelens, stemmingen, verlangens… het verhaal vertellen. Er is dus niet één ik, maar vele. Vermoedelijk focust James Franco zich op de figuur van één van de vijf zonen, Darl, die in de roman de helderste en meest precisie analyse van het thema weergeeft.

AsILayDying1940.jpg

As I lay Dying, Penguin Books, 1940

Er is – ook in ons land, want wij zijn een volgzaam volk – al een toneelversie van de roman gemaakt, en nu dus een filmversie. Het meest merkwaardige is niet dat Faulkner weer eens komt piepen, maar dat een roman aan de basis ligt van de verfilming. Er moet blijkbaar toch zoiets bestaan als een chemische formule tussen boek en doek.

Er zijn heel wat jongeren die in een wachtzaal, een koffiehuis op een tablet een boek lezen, helaas zonder kans op een clash tussen ziel en geest. De meeste die ik daarover aansprak geven dat ook toe. Na de euforie komt de nuchterheid. Een tablet is een magistraal apparaat als nieuwsbron. Voor een roman, een dichtbundel, biografie, een studieboek [in iets mindere mate] wordt nog steeds de voorkeur gegeven aan de papieren versie.

Het papier heeft nog lang niet afgedaan, ga daar maar gerust van uit. Dossiers worden op laptops gemaakt, maar eenmaal in conferentie wil elke deelnemer een geprinte versie voor zich liggen hebben. Dat valt bijvoorbeeld zeer sterk op in films en tv-series. Wat op papier staat heeft blijkbaar heel wat meer morele waarde. In de schitterende Amerikaanse serie Homeland, par exemple, kijkt een heel team naar het scherm van een laptop waarop de foto van een terrorist verschijnt. Waarop de teamleider zegt: ‘Send it to the military adviser of the president. - No, not by the e-way? Print it and ask for one of those errands. That’s more safe. And do it now, boy.’

Een blad papier, een boek blijkt dus nog steeds een magische uitstraling te hebben. Wat niet het geval is voor een dag- of weekblad? Er wordt moord en brand geschreeuwd en paniek is niet uit de lucht. Gaat de krant, het weekblad verslagen worden door de nieuwste nieuwssnufjes van de virtuele wereld? Allerminst. Beide hebben een volwaardige rol in de gemeenschap. De paniek zal verdwijnen, en dus ook het rumoer, eenmaal de juiste verhouding tussen scherm en papier een feit is. Het einde van de oorlog zit hem in de meest logische synergie tussen de systemen. Een vredesverdrag waar men naar zoekt, maar dat momenteel nog niet gevonden is.

Eigen ervaring heeft me veel geleerd. Tot voor een jaar was ik een verwoed papierman, maar zonder internet kan ik niet meer werken. Internet is het ideale communicatiemiddel om wat op papier komt meer body and soul te geven. Eenzelfde mening heeft de allergrootste auteur van de spionageliteratuur, John le Carré. In het dankwoord van zijn laatste boek [boek!], A Delicate Truth [Een broze waarheid] worden enkele journalisten en jongeren vernoemd. Hij is the old man, niet vertrouwd met de nieuwste omwentelingen van de e-way, en moet voor zijn research noodgedwongen maar gretig beroep doen op de jongere generatie, die daar wel beslagen in is.

Het boek blijft dus een onmisbaar element in het culturele landschap. Je geeft je partner met haar/zijn verjaardag, bijvoorbeeld, geen kunstwerk of juweel cadeau in de vorm van een desktopimage. Nee, een cadeau moet meerdimensionaal zijn. Dat is wat cineasten ook doen. Ze maken geen film voor een laptop maar voor een groot scherm, in een zaal, met een [liefst] flinke bezetting. Dat hun kunstwerk, hun cadeau, later op dvd uitkomt wordt bestempeld als een tweede leven; een leven met kassagerinkel maar zonder meerwaarde.

Wat voor films geldt, gaat ook op voor tv-series. Zij worden specifiek gemaakt voor de huiskamer. Toch hebben de beste series ook een boek – of boekenreeks – als inspiratiebron. Zoals The White Queen, een nieuwe BBC-serie gebaseerd op de vervolgromans van de Britse schrijfster Philippa Gregory. En hoe vaak gebeurt het niet dat een serie in een bioscoop een marathonvoorstelling beleeft? Het is een opwaardering, een erkenning van het hele productieproces. Van boek tot doek.

Een boek op het doek, klein of groot, het valt niet te ontkennen, blijft dus het zaad van de macht van de film. Het bekende maar tegenwoordig beschouwd als verouderd wapen van de regisseur, de crew and the cast. Fout! Ik zie nog altijd de verbaasde gezichten voor me toen ik jaren geleden jonge mensen bij een schoolregie vertelde dat zelfs een soap vertrekt van een script… naar de geest en in de vorm van een boek.

Guido LAUWAERT

Partager cet article
Repost0
5 mai 2013 7 05 /05 /mai /2013 15:38

 

Kiki-beweegt.jpg

Alice Ernestine Pin (1901-1953) was in het Parijs van begin vorige eeuw een ravissante verschijning, die heel wat contacten had in artistieke kringen. Ze gold in veler ogen als een mooie vrouw, werd talloze malen gefotografeerd door Man Ray, en poseerde voor kunstenaars als Arno Breker, Jean Cocteau, Francis Picabia en Chaïm Soutine. Eerder dan onder haar echte naam stond ze bekend als Kiki de Montparnasse.

Al is ze vooral terug te vinden op foto’s en schilderijen, er bestaat ook een film waarin ze te zien is: L’Étoile de mer werd in 1928 in Parijs gedraaid door haar vriend Man Ray (1890-1976). Een vreemd rolprentje dat geheel in de dadaïstische en surrealistische traditie past, hier indirect gefilmd door diffuus glas of via een spiegel en daar weer door een heldere lens.

L’Étoile de mer is gebaseerd op het gelijknamige gedicht van Robert Desnos (1900-1945), die aan het eind zelf ook eventjes in beeld is. De vrouw wordt gespeeld door Alice Kiki Pin, de man door André de la Rivière (van wie verder niets bekend is behalve dan dat hij deze rol speelde, zelfs zijn geboorte- en sterfjaar kon ik niet achterhalen).

Zie: http://www.youtube.com/watch?v=V7PQvkYYikU

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
2 mai 2013 4 02 /05 /mai /2013 10:00

 

Affiche.jpg

Toch tamelijk regelmatig prijs ik mij gelukkig met de komst van YouTube. Obscure films waarnaar je vroeger in de archieven van de filmmusea moest wroeten (als ze er al een exemplaar van hadden), zijn nu dikwijls in volledig gerestaureerde versie online te bekijken. Zo kwam ik nu Cabiria tegen, een rolprent die op 18 april 1914 in Turijn in première ging.Giovanni Pastrone (1883-1959) tekende voor scenario, productie en regie. Verder heeft hij niet veel gemaakt dat de tand des tijds kan doorstaan, maar Cabiria is in mijn ogen een meesterwerk! Het betreft de moeder aller spektakelfilms, en er valt zoveel over te vertellen dat ik over mijn woorden dreig te struikelen.

cabiria.jpg

Zo ontdek ik dat de man die aan het scenario meewerkte en tevens verantwoordelijk is (het betreft uiteraard een stomme film) voor de tussentitels niemand minder is dan Gabriele d’Annunzio! Deze in vooral linksachtige politieke middens weinig bewonderde figuur is toch maar mooi overeind gebleven als Groot Dichter. Hij was er toentertijd rap bij om mee te werken aan zulke ‘nieuwlichterij’ als de cinema.

De facto betreft het een vrij simpel avonturenverhaal. Ten tijde van de Punische Oorlogen barst de Etna uit. Cabiria valt in de chaos die daarop volgt ten prooi aan zeerovers, die het meisje verkopen aan Carthagers.

Moloch.jpg

Moloch

Dat was een volk dat graag kinderen offerde aan de god Moloch, vandaar. De Romein Fulvius Axilla en diens slaaf, in Carthago incognito spionerend voor het thuisfront, weten haar te redden. Hoe het verder gaat? Kijken, straks!

Wat de film betreft: het is werkelijk alsof je een schilderij van Laurence Alma-Tadema binnenstapt. Even denk ik zelfs reeds in de eerste scène dat de schilder zelf te zien is, dat hij Batto (Cabiria’s vader) speelt….Hij lijkt er alleszins op. Maar dat kan niet: want bij Alma-Tadema horen de jaartallen 1836-1912. Wat een gelijkenis. Ze zou best een eerbetoon van Pastrone aan de grote schilder geweest kunnen zijn.

Ik meen zelfs vrij zeker te weten dat Pastrone vertrouwd moet zijn geweest met het oeuvre van Alma-Tadema. Daarvoor lijkt de scène waarin Hasdrubals dochter Sophonisba (Italia Manzini) uit het venster kijkt té veel op het doek Een bacchante (‘Daar komt hij!’), uit 1875.

Sophonisba-aan-het-venster.JPG

Sophonisba aan het venster

Een-bacchante.JPG

Alma-Tadema, Een bacchante

Hoofdrolspelers zijn onder meer Letizia Quaranta (Cabiria), Umberto Mozzato (Fulvius Axilla) en Emilio Vardannes (Hannibal). Wat deze film (die onloochenbaar van immense invloed is geweest op alle latere spektakelfilms – vergeet dat D.W. Griffith of Cecil B. DeMille de eerste ‘grote’ regisseurs waren: hiér hebben zij de mosterd gehaald!) ook bijzonder maakt is de aanwezigheid van Maciste (Fulvius Axilla’s slaaf), die in Cabiria voor het éérst opduikt. Krachtpatser van dienst (model voor talloze latere filmhelden als Hercules) is Bartolomeo Pagano, die de rol naar aanleiding van het succes van deze productie nog talloze keren vertolkte. Cabiria is een lust voor het oog dankzij de weelderige decors, de strak geregisseerde actiescènes, de vele historische details en de knap gerealiseerde droomsequentie. Enig minpuntje: ik vind dat de vele baarden wel erg duidelijk aangeplakt zijn. Wat moet deze film bijna een eeuw geleden een overdonderende invloed op het publiek hebben gemaakt….En dan nu allen naar:

http://www.youtube.com/watch?v=gOWicOwtHa8

Veel plezier ermee!

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
4 avril 2013 4 04 /04 /avril /2013 16:02

 

Jess-De-Gruyter--foto-Bert-Bevers-.JPG

Jess De Gruyter (foto: Bert Bevers)

Graag mag ik naar films van Don Siegel (1912-1991) kijken. Hij bouwt de spanning altijd goed op, en houdt zijn actiescènes meesterlijk in de hand. Weinig mensen weten dat hij in 1945 debuteerde met twee kortfilms, Hitler Lives en Star In The Night, die onmiddellijk goed waren voor twee Oscars. Zijn Invasion Of The Body Snatchers (1956) staat nog steeds als een huis, en zijn beste film is wellicht dé Dirty Harry (1972). Vandaag nam ik Telefon (1977) op. Die me afleidt van Siegel, en leidt naar een cinematografisch talent van eigen bodem: Jess De Gruyter. Deze Antwerpse dichter (van bundels als I Thought We Just Left That Party en It Was A Boring Conversation Anyway) is tevens videast. Hij maakte filmpjes met onder meer Andy Fierens en Peter Holvoet-Hanssen. Maar goed, ik dacht aan Jess naar aanleiding van Telefon. Hij maakte namelijk óók een Telefon: een montage van talrijke scènes uit beroemde en minder beroemde rolprenten (je kunt er een quiz mee spelen: wie kent de meeste titels?), die fascinerend is om te zien en ook qua geluid verslavend werkt. Kijk maar eens:

http://www.youtube.com/watch?v=thvVoYp8dME

 

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
23 mars 2013 6 23 /03 /mars /2013 22:13

 

Cinema-Trivia.jpg

Kwam op internet zomaar een volledige, eerder onbekende, oude Tarzanfilm tegen: Tarzan And The Green Goddess. Het is niet zo’n beste, maar toch een in meerdere opzichten opmerkelijke. De hoofdrol wordt volgens de titelrol namelijk gespeeld door Bruce Bennett. Wanneer je op het wereldwijde web zoekt naar illustraties van Tarzan And The Green Goddess  kom je echter alleen affiches tegen waarop de naam Herman Brix prijkt. Nu zijn Brix en Bennett een en dezelfde persoon, maar volgens sommige bronnen (bijvoorbeeld Halliwell’s Moviegoers Companion) veranderde Brix (omdat hij niet vereenzelvigd wenste te worden met het karakter van Edgar Rice Burroughs) zijn naam in Bennett in 1939, volgens andere pas in 1940. Het vreemde is dat Tarzan and the Green Goddess  uitkwam in….1938!

Los van de onduidelijkheid rond de naamsverandering van de acteur in kwestie (die in 1906 het levenslicht zag, en pas in 2007 de laatste adem uitblies: hij werd 100!) is er nog iets vreemds aan deze rolprent. Of beter: iets ronduit dóms.

Cinema-Trivia-2.jpg

De film begint met beelden uit Midden-Amerika, waarover een stem zegt: “Guatemala, a strange and beautiful country, many thousands of miles away. [….] In the heart of its impenetrable jungle stand the ruins of all that is left of an ancient Mayan civilization.” Tarzan And The Green Goddess  speelt zich, zoveel moge duidelijk zijn, af in Guatemala. Dat weerhield regisseur Edward A. Kull (geen grootheid) er niet van het begin van de film lustig te voorzien van beelden van een neushoorn, leeuwinnen, gnoes, kafferbuffels en giraffen. Allemaal dieren die alleen maar voorkomen in….Afrika.

De film: http://www.youtube.com/watch?v=vrgQGnKFQAM

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
22 mars 2013 5 22 /03 /mars /2013 12:29

 

Henry-Silva.png

Henry Silva

Toen ik naar de fraaie ouderwetsche avonturenfilm Across The Pacific, volledig in zwart-wit gedraaid, zat te kijken dacht ik op zeker ogenblik Henry Silva te herkennen in een kort maar indringend rolletje, waarin hij door Humphrey Bogart in de hand wordt geschoten, en even nadien kaltgestellt door een Japanner. “Hé,” dacht ik, “zou dat zijn debuut geweest zijn?” Toen ik ging zoeken naar de films waarin Silva speelde raakte ik in verwarring. Hij is van 1928 (en overigens nog alive and kicking), en Across The Pacific  van 1942.

Rudy-Robles.JPG

Rudy Robles

Hier klopte iets niet, want dan zou hij 14 geweest zijn. Nadere studie wees uit dat het hier een soort Henry Silva-dubbelganger betrof: Rudy Robles (1910-1970), een Filippijnse acteur die wat bijrolletjes in Hollywoodfilms bijeen sprokkelde. Ik vind de gelijkenis tussen Robles en Silva treffend….

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
18 mars 2013 1 18 /03 /mars /2013 23:05

 

Snee.JPG

Hé, na al die jaren en na al die kijkbeurten valt me nu in Once Upon A Time In The West pas een slordigheidje van regisseur Sergio Leone op. In de finale van de film snijdt Cheyenne (Jason Robards) zich bij het scheren als hij het schot hoort waarmee Harmonica (Charles Bronson) Frank (Henry Fonda) doodt. Als hij even later echter afscheid neemt van Jill (Claudia Cardinale) heeft hij een gave wang. Foutje, maestro!

Geen-snee.JPGBert BEVERS

Partager cet article
Repost0

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche