Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
2 août 2013 5 02 /08 /août /2013 02:49

Sinds de start op 26 januari 2008 werden hier net iets minder dan 2000 originele bijdragen gepubliceerd (ik heb het niet over links naar bijdragen op andere websites...), meestal geïllustreerd met eigen foto's.

In juli overschreden we de kaap van de 400.000 gelezen pagina's (401.820 om precies te zijn), gelezen door 211.820 “unieke bezoekers”.

Reden te meer om hier mijn dank te betuigen aan redactieleden Bert Bevers, Joke van den Brandt, Frank Ivo van Damme, Guido Lauwaert, Luc Pay, Jan Scheirs, Lucienne Stassaert en Frank De Vos en medewerkers Hendrik Carette, Erik Lanckrock, Thierry Neuhuys, Jan van Oostende, Robin de Salle, Piet Tommissen (+), Lukas De Vos e.a. die ik hier ongetwijfeld vergeet te vermelden.

*

Ziehier alvast de top tien in juli

  1. Guido Lauwaert over “De Vlaamse Leeuw”

  2. Henri-Floris Jespers over Dangre, Stouten en Proust

  3. Jan Scheirs: Morandi

  4. Henri-Floris Jespers: 3 x Yannick Dangre

  5. Guido Lauwaert over Jan Becaus

  6. Bert Bevers over Huis Mortelmans

  7. Henri-Floris Jespers over het ts Weirdo's

  8. Frank De Vos over Ingrid Vander Veken

  9. Henri-Floris Jespers: afscheidsviering Alain Germoz

  10. Lucienne Stassaert over Bart Stouten

*

Dat krijgt u hier allemaal gratis aangeboden. Indien u niet zomaar zapt en vrijblijvend 'ik vind dit leuk” aanstipt, maar écht geïnteresseerd bent in de werking van het Centrum voor Documentatie & Reëvaluatie, dan steunt u ons daadwerkelijk door te abonneren op het gelijknamige tijdschrift, waarin bijdragen die niet online komen, uitsluitend bestemd voor de abonnees.

Proefnummer op aanvraag: hfj@skynet.be

dehoofdredacteur-inkt-copie-2.jpg

Henri-Floris JESPERS

Hoofdredacteur

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
28 juillet 2013 7 28 /07 /juillet /2013 17:57

 

JanBecaus.jpg

De voorbije weken was er geen krant of weekblad dat Jan Becaus geen bloemen toewierp. Hij gaat met pensioen. Terecht dat hij langs alle kanten bejubeld wordt, hij was nu eenmaal in vele huisgezinnen de Heer des Huizes geworden. Figuurlijk, maar vaak ook letterlijk. Helaas lees je in al die berichten telkens hetzelfde. Het enige verschil is de rangschikking. Verder is het cliché op cliché gestapeld. Het is een belediging voor de wijze man van de VRT en de Nieuwsdienst in het bijzonder.

Een ander portret schetsen, dan deze die de voorbije weken geserveerd werden, is nochtans niet moeilijk. Het vraagt niet meer dan een week om goed naar hem te luisteren; naar de mechaniek van zijn berichten en de bijhorende beknopte analyses. Ook de lichamelijk motoriek van zijn gezicht en handen vertelde veel over zijn persoonlijke overtuiging.

Uit de motoriek en de mechaniek kon de kijker opmaken dat Jan Becaus een Elsschotiaan was. Een oplichter met een satanische humor. Elsschot gebruikte als zakenman zijn geboortenaam Alfons De Ridder, en op zijn briefpapier afficheerde hij zich niet als reclameman, maar ging hij voorzichtiger te werk. Hij hield het op een vage omschrijving van zijn handel: PUBLICITEIT / UITGEVER. Op die wijze gepresenteerd kan je alle aanklagers, rechters binnen één ademstoot schaakmat zetten. Dat was ook het geval met zijn beroemde tijdschrift waarvan er slechts een tiental exemplaren meer gedrukt werden dan er besteld waren door de opgetelde adverteerders: Algemeen Tijdschrift voor Financiën, Handel, Nijverheid & Kunsten.

Jan Becaus is altijd een journalistieke handelaar geweest. Naast de specialiteiten uit de titel van De Ridders tijdschrift kun je er nog twee aan toevoegen: Kerk en Staat. Stuk voor stuk behandelde hij de onderwerpen, niet vanuit een neutrale positie zoals iemand ooit geschreven heeft – en dat alle anderen klakkeloos overgenomen hebben, maar vanuit een ongebonden vrijzinnige ingesteldheid. In de eerste plaats had je het hedendaagse harnas, zijnde het kostuum met bijpassende das, hemd, ja zelfs sokken en schoenen, want anker[wo]men worden tegenwoordig langs alle kanten belicht. Zelfs zijn horloge mocht er wezen. Niks pronkerigs aan, maar wel Zwitsers. Ik vermoed een Omega, het horloge niet alleen van de Olympische spelen, maar ook van de maanreizigers. Het past precies in het plaatje dat Jan Becaus opzettelijk opzette: dat van een man voor wie preciesheid belangrijk was.

Ook op een politieke overtuiging kon je Jan Becaus nooit betrappen. Niet op het scherm, maar ook niet privé, want vroeg of laat praat iemand zijn mond voorbij en dan hang je. Vanuit een Gentse volksbuurt, waar het socialisme de scepter zwaaide, heeft hij zich opgewerkt tot een burger boven verdenking. Dat was zijn tweede harnas. Niet tussen maar onder de regels van zijn berichten kon je een sterke maatschappelijke en sociale kritiek ontdekken, en een republikeinse ingesteldheid. En een stevige criticus van de Vaticaanse regering, zijnde de curie. Hij had een feilloos inzicht in de kuren ervan, maar hij behandelde ze met respect omdat elke natuurlijke creatie respect verdient. De werkelijke ingesteldheid en de daaruit vloeiende evolutie zal de mens nooit kennen. Jan Becaus weet dat achter elke hoek een andere hoek opduikt. Dat een cirkel meer [stompe] hoeken telt dat het getal Pi cijfers na de komma.

Beide harnassen, gevoegd bij zijn ironische ondertoon als het over banken, beurzen en bedrijven ging, verraden bovendien een volkomen neutraliteit tegenover bezit. Hij stond boven kapitaal, grond, titels, faam et cetera. Een groot engagement echter stak in kunst en cultuur. Wie goed luisterde hoorde een licht verhoogde warmte in zijn stem als een kunstenaar tijd en ruimte kreeg. Als een filmfestival, een feestweek ter sprake komt. Op de Gentse Feesten zal je hem niet tegenkomen, maar hij weet waarom het volk feest. De psychologische en historische grondlagen ervan kende hij duivels goed en daarom dat hij met een vederlichte tederheid in de stem die feesten ter sprake bracht en belichtte.

De relativiteit van de hedendaagse kunst was hem ook niet vreemd. Het instinct van uw nieuwsgluurder zegt dat Jan Becaus de nieuwe kunstenaars respecteerde, maar een zwak had voor iemand als Panamarenko. Omdat hij altijd een kwajongen is gebleven die graag zijn eigen speelgoed in elkaar knutselde. Zo iemand is Jan Becaus ook. Weliswaar geen kwajongen, maar een sport hoger: een straatboefje met trekjes van Robin Hood, Sancho Panza, de ironische held Petsjorin, Einstein [naast een wetenschapper een groot komiek, vergeet dat niet], Max Havelaar, Pa Pinkelman en van de heer Tristram Shandy.

Samengevat kun je het gedrag van Jan Becaus vangen in het devies van Voltaire: Ecrasez l'infâme ! Vermorzel het eerloze. Het had niets agressief in zich, voor Jan Becaus noch voor Voltaire, maar sloeg op alles wat de tolerantie tracht te vernietigen, de logische rede belachelijk maakt, de goeroes heilig verklaart, op al wie naar lak, luister en licht hengelde. Tot slot was hij een mens met anarchistische trekjes. Iemand die zich in de leer en kuren van de Kerk en het koningshuis verdiepte omdat je je vijanden moet kennen, beter dan je vrienden.

 

Na zijn laatste journaal wil hij meer reizen. Naar Rome heeft hij gezegd. Om het Vaticaan te zien, het Colosseum? Ja, maar vooral omdat Rome nog steeds de hoofdstad van de Westerse cultuur is. De Atheners legden de basis en de Romeinen bouwden het bovenwerk. Hij zal reizen om bij te leren. Om wat hij weet te versterken. Voor Jan Becaus, zo valt te ontcijferen uit zijn geheimtaal in dat steeds herhaalde en geplunderde interview, is er veel geplaatst, maar veel te weinig verplaatst naar de werkelijke plek die het verdient in onze beschaving. Want … Il y a souvent plusieurs histoires dans une histoire.

Guido LAUWAERT

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
11 juillet 2013 4 11 /07 /juillet /2013 18:17

 

Nog even en de Vlaamse Feestdag is weer voorbij. Dan kunnen de radio en televisie weer aan. Want als er iets is wat hier in huis niet binnenkomt is het De Vlaamse Leeuw. Als er een prijs voor het lelijkste volkslied zou bestaan, dan zou het Vlaamse op de eerste en het Belgische op de tweede plaats komen.

 

Het valt te begrijpen dat bij de erkenning van de Vlaamse regio De Vlaamse Leeuw tot volkslied werd verheven. In momenten van euforie worden de domste dingen gedaan. Maar na dertig jaar mag je toch verwachten dat de nuchterheid is weergekeerd en dat lelijke lied op de mestvaalt is beland. Mede omdat er een flink aantal politici zijn waaraan je ziet dat onder het balken een minimum aan engagement in geen velden of wegen te bekennen is. Helaas, ze blijven uit halfvolle borst meehuilen, zij het op mineurtoon. Een zoveelste bewijs dat ze te laf zijn om belangrijke beslissingen te nemen. Want een volkslied is belangrijk.

 

Een volkslied drukt de stijl en de klasse van een volk uit. Zelfs als het dat niet heeft. Maar het kan vreemd genoeg toch een zekere waardigheid oproepen. Dat zie je bijvoorbeeld aan het Nederlandse volk. Het moet in barbaarsheid niet onderdoen voor het Vlaamse, maar als een orkest, dat mag zelfs een boerenfanfare zijn, het Wilhelmus inzet, zie je plotseling een nuchterheid en respect ontwaken. Met De Vlaamse Leeuw is dat niet mogelijk, door een vulgaire tekst en een primitieve compositie.

 

Is er een alternatief? Zeer zeker. Het Vlaamse karakter, zowel het politieke, economische als het culturele, zou in waarde stijgen als Gebed voor het Vaderland tot Vlaamse hymne werd verheven. Dan heb je een lied zonder de kleur van verschaald bier en de smaak van een pekelharing op zijn retour. En je krijgt er zeker geen hoofdpijn van, integendeel het verzacht de zeden. Dat men niet komt aandragen met een ‘Gebed’ en ‘Heer’ als ruiken naar God en Kerk.

 

Het woord heer kan gezien worden als het geheel van de leidende overheid en een gebed betekent gewoon een verzoek om kracht in woord en daad. Bovendien. Stel dat het als een vervangwoord voor God wordt beschouwd. Et alors? Hij mag protestant, gereformeerd, katholiek, liberaal, socialist of vrijzinnige zijn, de persoon van God, de leer van Christus doet er niet toe voor wie van Bach houdt.

 

Hetzelfde geldt voor het Wilhelmus. Geen Nederlander die om God zal zingen, maar geen klein beetje om Oranje. Het Oranje van Nassau en dat van het voetbalveld. Wie zal zich opwinden omdat in het Europese volkslied – van de hand van Ludwig Van Bethoven en Friedrich Schiller – de Vreugde als goddelijke vonk wordt aanzien, en wat verder het Hemelse Heiligdom wordt betreden.

 

Ik zie trouwens niet in waarom Gebed voor het vaderland niet tot Vlaamse volkslied zou kunnen worden verheven. Vlaanderen zoekt toenadering tot Nederland, wil op heel wat gebied samenwerken. Het lied van Remi Piryns en de [magistrale] muziek van Gaston Feremans zou dan gelijkwaardig zijn aan het Wilhelmus. Het lied kan naar keus eenstemmig of met drie gelijke stemmen worden uitgevoerd. Wat van De Vlaamse Leeuw niet gezegd kan worden. De tekst is kreupel geboren en heeft een muziek met de klank van laarzen.

 

De dag dat De Vlaamse Leeuw door Gebed voor het vaderland wordt vervangen zal het Vlaamse volk tekenen vertonen van een groeiende volwassenheid, en zal hier in huis op 11 juli Klara weer beluisterd worden en Canvas met een kritisch ook bekeken. Voor wie mijn gebed om een waardig Vlaams volkslied niet mocht kennen, ziehier de tekst:

 

Heer, laat het Prinsenvolk der Oude Nederlanden

Niet ondergaan in haat in broedertwist en schande;

Maak dat uit d’oude bron nieuw leven nogmaals vloeit,

Schenk ons de taaie kracht om fier vol vroom vertrouwen

Met nooit gebroken moed ons land herop te bouwen;

Tot statig als een eik voor U ons volk herbloeit!

 

Eén dag vergaderen hierover en petit comité, en vervolgens vijf minuten politieke moed in het Vlaamse parlement volstaan om eindelijk een lied te hebben dat bij Vlaanderen past. Al moet niemand denken dat ik met dit pleidooi een voorstander ben van een zelfstandig Vlaanderen. Ik probeer enkel mijn steentje bij te dragen aan de opvoeding van het volk, tot Vlaanderen een gewest is met een hogere stijl en een diepblauwe klasse.

Guido LAUWAERT

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
4 juillet 2013 4 04 /07 /juillet /2013 14:00

 

Klare-taal.jpg

Nieuwe Arabisch eethuis. Ingricht traditionell verstrekt. Sfeer is te vinden in het hart Antwerpen. En: 20% korting van jul een agu. Toenadering tussen verschillende culturen vindt in eerste instantie veelal plaats langs culinaire wegen, maar het is toch te hopen dat de kok in dit restaurant meer kennis van zaken heeft dan de tolk…

Bert BEVERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
29 juin 2013 6 29 /06 /juin /2013 21:53

 

Alain Germoz

auteur, en stichter van het tijdschrift Archipel

 

meldt met droefheid

dat hij vanaf nu op zoek is

naar het bestaan van het hiernamaals.

 

Geboren te Antwerpen op 31 juli 1920,

aldaar overleden op 27 juni 2013

 

Correspondentieadres:

Archipel vzw

p/a Michel Oleffe

Avenue Yvan Lutens 36 – 1150 Brussel

Online condoleren via www.uitvaartcentrum-timmermans.be

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
14 juin 2013 5 14 /06 /juin /2013 10:31

 

MDD2010.jpg

Normaliter hebben de abonnees de papieren editie van de Mededelingen vandaag ontvangen. Van bij de start werd geregeld de aandacht gevestigd op De Diamanten Kogel, de inmiddels gewaardeerde prijs die sinds 2002 jaarlijks een “spannend boek”, “thriller” of “misdaadroman” bekroont. De laureaat krijgt een waardevol origineel kunstwerk van de internationaal befaamde conceptueel kunstenaar Wim Delvoye. De Diamanten Kogel kwam tot stand op initiatief van Gulden Strop-winnaar Bob Mendes, hierin onvoorwaardelijk gesteund door mecenas Serge Muller.

Vorig jaar werd Almar Otten bekroond voor Blauw goud(Luitingh-Sijthoff, 2012). Eerder oogstte hij al alom lof voor zijn vier politieromans over de 'Deventer moordzaken' – en terecht. Het vierde deel,Lied van angst,werd al in 2010 genomineerd voor de Diamanten Kogel. Na dit kwartet koos Otten voor een andere uitgever en een andere protagonist.Dit jaar verscheen Jeugdzonde.

OTTENjeugdzonde.jpg

Op 1 juni hield Almar Otten een lezing ter gelegenheid van de opening van de pop-up store van boekhandel Praamstra in Deventer. In excusiviteit vindt u hier de tekst van zijn beschouwing over “De filosofie van het spannnende boek”.

Hoofdredacteur Henri-Floris Jespers onderstreept dat

De kritische receptie van “spannende boeken” in Vlaanderen kwalitatief op een bijzonder laag pitje staat . Lukas de Vos, mijn geletterde collega-redactielid van het destijds zo gezaghebbende Nieuw Vlaams Tijdschrift, hoort bij de drie musketiers (die, we weten het, met vier waren) die daar de spreekwoordelijke uitzondering op vormen.

Dat wordt eens te meer bewezen door zijn grondige en scherpzinnige recensie van Tango assassino van Patrick Conrad (in 2007 won hij De Diamanten Kogel met Starr inmiddels met succes in het Engels vertaald als No Sale).

http://www.knack.be/nieuws/boeken/recensies-jeugd/thrillers/patrick-conrad-en-de-zaak-zonder-alzheimer/article-4000320566983.htm


INHOUD


Necrologisch

Miel Cools

Jacques “Jack “De Graef

Arkprijs

Lukas DE VOS: Profeten en doemdenkers

Diamanten Kogel

Almar OTTEN: De filosofie van het spannende boek

Column

Guido LAUWAERT, Rekkerkwekken

Kritisch

Hendrik CARETTE, O, die muzikaliteit en die precisie

Plastisch

Frank DE VOS, De “Serene werelden” van Dirk Martens

Cinema Trivia

Bert BEVERS, Impressionant document; Leuke reclame; Blanke indianen

Door de leesbril bekeken

Niki Faes: Sprankelend licht; ExLibris: Philip Heylen in gesprek met Henri-Floris Jespers;

Ben Klein: via voetbal naar poëzie?; HA

Achteruitkijkspiegel

Bert BEVERS, Lang geleden & Metrische mijmeringen

Colofon

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
7 juin 2013 5 07 /06 /juin /2013 10:00

 fyra

 

Als je de schuld op iemand anders schouders kan leggen, waarom zou je die dan zelf dragen? Je kon er daarom het goud van België op verwedden dat Nederland de schuld van het debacle rond de Fyra naar ons dierbaar vaderland zou doorschuiven. De Nederlandse overheid vergeet echter dat met het doorschuiven van de schuld je die niet kwijt bent.

 

Als je je geld aan een bank toevertrouwt, blijft het jouw geld. Zelfs als je het kwijt bent, wegens wanbeleid, dat gebeurt wel eens, zoals onlangs is gebleken, blijft het jouw geld. Je kan 6 miljoen joden doden, ze zijn geschrapt uit de registers, maar ze blijven bestaan. Het enige wat met succes te bestrijden valt is het bestaan van God, en dan nog. Als iemand zegt dat hij God is, zoals dat bij uw dienaar het geval is, wie kan hem dan tegenspreken? De gedachten zijn vrij, en de waarheid is erbij.

 

Het geheugen is sterker dan eender welke redenering. Vraag het maar aan Socrates, of recenter, aan Martin Heidegger. In zijn Vom Wesen des Grundes behandelt hij de problematiek van de wijsgerige fundering. Volgens hem zijn vele centrale filosofische en wetenschappelijke vragen uiteindelijk funderingsvragen: vragen naar het waarom of waardoor, of vragen naar het doel, de zin, de mogelijkheidsvoorwaarden, de vooronderstellingen van waaruit, enz. Vergeet ook Arthur Schopenhauer niet, als het gaat om de kunst van het schuiven, een kunst die de Nederlanders als geen ander beheersen. Arthur zei: Als men vermoedt dat iemand liegt, moet men doen alsof men hem gelooft: hij wordt dan driest, liegt nog harder en is ontmaskerd.

 

Wij Belgen liggen dan ook niet wakker van de bewering van de Nederlandse overheid, en die van de Nederlandse Spoorwegen [NS]. Ze geven toe dat het Fyra-avontuur een catastrofe was, maar ontkennen hun verantwoordelijkheid. Om de schuld nog beter dan met een verschuiving te kunnen verleggen, volstaat het een commissie in te stellen. En dat is wat de Nederlandse overheid nu gaat doen. Een commissie is altijd een doofpot. Als na vijf jaar, het gemiddelde bestaan van een commissie, moet toegegeven worden dat de schuld of de verantwoordelijkheid uit de eigen korf komt, wie zal zich daar dan nog druk om maken. Oude koeien haalt men niet uit de gracht. Men laat ze daar staan, want waardeloos. Mensen hechten alleen waarde aan recente zaken.

 

Dat weten Nederlanders als geen ander. En om de waarde nog meer in waarde te laten dalen, creëren ze desnoods een nieuwe ramp of een groot schandaal. Afleidingsmanoeuvres is een andere hoge kwaliteit van de Nederlanders. Ze hebben ze afgekeken van de Engelsen. Hoe meer kolonies een land had, hoe bekwamer het talent van de afleiding der verantwoordelijkheid. België is op dat gebied een kleine garnaal. Het had maar één kolonie. Dat talent is om die reden niet sterk ontwikkeld bij de Belgische overheid. En dat weet Nederland. Van bij het ontstaan van België, in 1830 mocht iemand het vergeten zijn, wordt alle schuld over wat mis gaat tussen beide landen in de schoenen van de Belgen geschoven. Dat zij de dappersten aller Galliërs waren, zoals Julius Caesar beweerde, kan daar niets aan veranderen. Dapperheid en schuld hebben geen verwantschap, zolang… zolang Nederland er niet bij betrokken is. Is dat wel het geval, ja, dan kan de verwantschap niet groot genoeg zijn.

 

Hebben we stilaan alle kwaliteiten waarin de Nederlanders uitmunten opgesomd? Helaas neen, want er is geen beginnen aan. Wat wel niet over het hoofd gezien mag worden, is de kunst van Nederland om de kosten van een ramp door anderen te laten betalen. Hooguit zal het wat kruimels bijeenvegen, en die kost, wat omvang en bijeenschuiven betreft, is verwaarloosbaar. Aan de schuld van het Fyra-failliet zal dus zolang gerekt worden, dat België het besluit zal nemen veel meer kapitaal op te hoesten dan het moet.

 

Zo zit dit land in elkaar. Het is veel te geduldig, heeft een ingebakken schuldgevoel. België heeft nu eenmaal geen filosofen van wereldniveau. Even kijken. Wie valt ook uit de kast te halen om de arrogantie van Nederland aan te tonen? Immanuel Kant. In zijn Dromen, Kritiek van de paranormale ervaring stelt hij de retorische vragen: Kunnen we bewijzen dat de ziel na de dood blijft bestaan? Hoe moeten we ons de verhouding tussen lichaam en geest denken? Nederland heeft zich met de jaren bekwaamd om die retorische vragen in reële om te zetten, en ze daarbij op alles en nog wat toe te passen. In het geval van de Fyra is dat: Kunnen we bewijzen dat de schuld na de ramp blijft bestaan? Hoe moeten we ons de verhouding tussen België en Nederland denken?

 

Het zal de essentie zijn van de onderzoekscommissie die er in Nederland omtrent de Fyra staat aan te komen. Het eindverslag valt nu al te voorspellen: De ramp kwam ná de schuld, niet voordien. En gezien de verhouding tussen Nederland en België er een is van een meerdere tegenover een mindere, is zowel de ramp als de schuld, de schuld van België en een ramp voor Nederland.

 

Of zal België nu eindelijk eens aantonen dat de sterkte van haar schouders onderschat werd en Nederland zich met de jaren kapot heeft geluld dat zowel haar geest als haar lichaam zo verzwakt zijn dat het snel bezwijkt onder een Gallische dapperheid? Dat moet kunnen, met de wetenschap voor ogen dat Nederland slechts tot aan de Moerdijk tot Gallië behoorde. Al de rest is moeras… en is het in zekere zin nog steeds… in zijn denken en zijn doen.

Guido LAUWAERT

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
6 juin 2013 4 06 /06 /juin /2013 07:03

 

HeylenHFJ.jpg

Foto: Jan Scheirs

Op 1 juli 2009 was schepen van Cultuur Philip Heylen voor de eerste keer te gast bij de Kring ExLibris. Hij handelde toen over het Museum aan de Stroom (MAS) en de Red Star Line (RSL). Gisterenavond werd hij geïnterviewd in de cafetaria van DC Vrijgeweide te Borgerhout. Bij het opstarten van het gesprek stelde Henri-Floris Jespers vast dat cultureel Antwerpen de jongste tijd in de prijzen valt.

Philip Heylen pikte daarop in door te wijzen op de Siletto Award 2013 die naar het MAS ging. Die Europese museumprijs bekroont jaarlijks een museum voor de beste vrijwilligers- en gemeenschapswerking en wordt sinds 1977 uitgereikt door het European Museum Forum. Voor deze editie ontving de jury 41 kandidaturen uit 21 landen.

De jury waardeerde de wijze waarop het MAS heeft aangetoond hoe vrijwilligers en lokale gemeenschappen betrokken kunnen worden in de ontwikkeling, uitvoering en presentatie van erfgoedprojecten. Bovendien levert hun bijdrage een aanzienlijke versterking van de kwaliteit van de museale opdracht. Het MAS is daar op korte tijd - exact twee jaar na de opening in mei 2011 - meesterlijk in geslaagd en ontving sedert de opening al verschillende nominaties en awards, uitgereikt binnen zeer uiteenlopende activiteiten en domeinen.

2013--Bellibris-5juni-061.jpg

Foto: Frank Ivo van Damme

Tijdens het ontspannen gesprek liet Philip Heylen zich verleiden om terug te blikken op enkele artistieke familieleden, waaronder zijn oom, de talentvolle fotograaf Gerald “Jerry” Dauphin (15 juli 1938-22 december 2007) die zijn carrière begon als assistent van Henri Cartier-Bresson. Terloops mochten de aanwezigen ook heel wat vernemen over de muzikale smaak van de schepen...

De jongste tien jaar werd er met succes gesleuteld aan een actief letterenbeleid.

Vorig jaar kende ZuiderZinnen een laatste editie. In Antwerpen is er zeker ruimte en een publiek voor een nieuw groot literair festival, toch? Philip Heylen verklapte alvast dat er sowieso een waardig opvolger in de maak is.

Hij onderstreepte ook het belang van het stadsdichterschap, dat poëzie levend en zichtbaar maakt. Eind dit jaar wordt trouwens een nieuwe stadsdichter aangesteld.

ZaalVrijgeweide.jpg

Foto: Jan Scheirs

Schepen Heylen ging grondig in op vragen vanuit de zaal over de afbraak van het Zeemanshuis, het Peter Benoit-monument en de toekomst van het Museum Smidt van Gelder, waarbij hij het beleid concreet toelichtte. Tot slot gaf hij ook boeiende anekdotische informatie over het Red Star Line Museum.

2013--Bellibris-5juni-051.jpg

Foto:Frank Ivo van Damme

Philip Heylen (°24 juni 1968), licentiaat in de rechten (UA), is sinds 2001 gemeenteraadslid in Antwerpen. In 2004 werd hij schepen van cultuur, bibliotheken en monumentenzorg. Na de verkiezingen van 2012 werd hij schepen van cultuur, stads- en patrimoniumonderhoud.

*

Aanwezige leden van de Culturele Kring ExLibris (opgericht in 1989): Joke van den Brandt, Mieke en Willy Braspennincx, René Broens, Irène Broer, Frank Ivo van Damme, Renee van Hekken, dr. Paul Hoffbauer en Els, Pruts Lantsoght, Mieke de Loof, Dirk Maeyens, Thierry Neuhuys, Luc Pay, Jan Scheirs, Walter Soethoudt, Chris Torfs, Gert Vingeroets, Jos Vervloet, Frank en Goddie De Vos.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
3 juin 2013 1 03 /06 /juin /2013 18:30

 

GeefTerug.jpg

De leiding van Belgacom denkt nog immer dat Frankrijk het centrum van de wereld is, en het Frans dientengevolge een taal met aanzien. Welnu, ze leeft in het verleden. Maar dat is niet af te zien aan het aanbod dat Belgacom de abonnee biedt.

Ik turfde al zappend eens even hoe het zit met de zenders die ik kan ontvangen. Daarvan zijn er 40 Nederlandstalig (of van Nederlandstalige ondertitels voorzien). De meerderheid van de inwoners van België is Nederlandstalig. Desalniettemin beschik ik in Antwerpen over 46 Franstalige kanalen (posten zoals men hier zegt).

Uiteraard blijft de BBC vertegenwoordigd, en ook de Spaanse (TVE) en Italiaanse staatszenders (RAI Uno, RAI Duo en RAI Tre, aangevuld met RAI Mediaset) blijven beschikbaar, alsmede een aantal Arabische kanalen.

Maar: België is officieel een driétalig land, vermits men in de Oostkantons Duits spreekt! Omdat het abonnement op ARD en ZDF (aan het verdwijnen van WDR was ik reeds lang gewend) duurder was geworden, nam de leiding van Belgacom de makkelijkste beslissing: ARD en ZDF (twee zenders waar ik zeer graag naar keek, de nieuwsprogramma’s zijn er van topklasse) werden gewoon uit het aanbod gezwierd. Schande. Al is het alleen maar voor onze medeburgers in de Eupen en omstreken (die overigens wel de Belgischer Rundfunk behouden, een soort ATV). Weliswaar kwamen ter vervanging ProSieben, Sat.1 en RTL, maar dat zijn commerciële zenders die de godganse dag nagesynchroniseerde Hollywoodbrol op het scherm brengen.

Stel je toch eens voor wat voor een gigantische heibel er zou ontstaan moest Belgacom France 1, France 2 en France 3 uit het aanbod mieteren. Het land zou te klein zijn….

Protesten van abonnees mochten niet baten. Maar het ziet er naar uit dat we ARD en ZDF terugkrijgen! De hemel zij dank is kanselier Angela Merkel mee op de bres komen staan: ‘Statt ARD und ZDF setzt Belgacom auf deutsche Privatsender. Das bringt nicht nur einige Zuschauer auf die Palme. Sogar Bundeskanzlerin Angela Merkel schaltet sich nun ein. Laut der Tageszeitung Deutsche Wirtschaftsnachrichten will die deutsche Kanzlerin sich bei Premierminister Elio Di Rupo für die Wiedereinführung der beiden öffentlich rechtlichen Sender starkmachen. Auch andere deutsche EU-Politiker haben sich bereits an die Föderalregierung gewandt.’

Hieronder de tekst van het betreffende artikel in Deutsche Wirtschaftsnachrichten:

Die Öffentlich-Rechtlichen verlangen eine Verdoppelung der Einspeisegebühr. Daher hat Belgiens größter Fernsehanbieter ARD und ZDF aus dem Programm genommen. An ihre Stelle treten nun RTL, SAT1 und Pro7. Seit dem 14. Mai speist der größte belgische Fernsehanbieter Belgacom ARD und ZDF nicht mehr ins Netz ein.Stattdessen werden nun die privaten Sender RTL, SAT1 und Pro7 gesendet. Denn die Öffentlich-Rechtlichen verlangen die Verdoppelung der Einspeisegebühr auf eine Million Euro im Jahr. Das war Belgacom zu viel.Von der Änderung der Programmauswahl sind neben den 75.000 deutschsprachigen Belgiern circa 40.000 deutsche Diplomaten und Lobbyisten in Brüssel betroffen. Dort befinden sich die EU-Institutionen und das Nato-Hauptquartier. Eine Onlinepetition gegen die Abschaltung von ARD und ZDFscheint im Hinblick auf diese Klientel eigentlich unnötig. Sie hat bereits über 3.700 Unterschriften gefunden.Kanzlerin Merkel hat bereits versprochen, sich beim belgischen Premier Elio Di Rupo für eine Ausstrahlung von ARD und ZDF starkzumachen, berichtet der Tagesspiegel. Der FDP-Bundestagsabgeordnete Oliver Luksic schrieb an Di Rupo: “Für die engen freundschaftlichen Beziehungen zwischen Deutschland und Belgien wäre eine Einigung in dieser Sache ein positives Signal.”’

Vooral de opmerking van Oliver Luksic is diplomatiek-fijntjes gesteld. Dat het voor de nauwe vriendschappelijke betrekkingen tussen België en Duitsland een positief signaal zou zijn als deze kwestie geregeld zou worden. Benieuwd of Elio di Rupo de oproep van Frau Känzlerin zomaar naast zich neer zal leggen. Geef ons, kortom, ARD en ZDF terug!

Bert BEVERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
3 juin 2013 1 03 /06 /juin /2013 16:53

 

MielCools.jpg

Eind vorige week overleed Miel Cools, de meest geliefde kleinkunstzanger van de jaren zestig en zeventig. Zijn dood sluit een hoofdstuk af in de geschiedenis van het Vlaamse chanson.

 

Geen kleinkunstzanger heeft zoveel optredens gehad in Vlaanderen als Miel Cools. Hij trad op in parochiezalen, de voorlopers van de culturele centra, en in jeugdclubs. Ze waren in opmars. De roerige jeugd van de jaren zestig wilden hun eigen kampementen. Na heel wat gesoebat met de parochiale overheid kregen ze hun zin. Niet dat de pastoors er tegen waren, ze zagen ook in dat samen met de kerk de parochiezalen van hun glans verloren. Ze vreesden niet zozeer de drugs, die waren er ‘officieel’ in Vlaanderen niet, maar voor de seks. Vrije liefde was een gevaar voor een van de pijlers van het rijke Roomse leven.

De jeugdclubs kwamen er toch, het werd een vloedgolf. De voornaamste activiteiten waren fuiven. Met de opbrengst konden culturele avonden georganiseerd worden. Toneel of poëzie waren niet aan de orde, maar wel een fenomeen dat uit Amerika was overgewaaid, optredens van troubadours. En daar zagen de pastoors wel brood en heil in. Ze refereerden naar de bonte avonden en de kampvuren van de jeugdbewegingen, de Chiro voorop. En zo had elke parochie jaarlijks wel een paar kleinkunstavonden. Ze trokken jong volk, maar tevens ouders, mensen tot de leeftijd van veertig jaar. Hier en daar een oud koppel, waarvan de man, zoals Baden Powell, een jeugdleider bleef. Vaak gingen dat soort mensen mee op kamp, om te koken en als assistent van de onderpastoor, die tien dagen lang aalmoezenier of proost was.

De eerste generatie van kleinkunstenaars had van een beperkt assortiment. Die mondde uit in een voorkeurlijst, want de plaatselijke pastoor moest zijn zegen geven. Zo waren Kor van der Groten en Hugo Raspoet minder in trek. Ze zongen liedjes waar braaf protest tegen het burgerlijk fatsoen in schuilde. Het trio Cassiman en vooral Miel Cools kregen de volle roomse zegen. Hun luisterliedjes waren gepolijste volksliedjes, niet zelden overgoten met een heimatsausje, of een ludieke suggestie van stout gedrag. Boer Bavo is daar het beste voorbeeld van. Het was dan ook niet verwonderlijk dat de weekenddagen de kijkers / luisteraars een halve strofe kregen geserveerd, na de melding van Miels Cools’ overlijden.

De zangstonden werden vaak aangevuld met cursiefjesschrijver. De belangrijkste waren Gaston Durnez, Jos Ghysen, Louis Verbeeck. Nederlanders kregen geen kans. Ze waren te duur en te kritisch. Een zeldzame keer lukte het om een meer sociaal kerel te engageren. Het zat in de boeggolf van de tweede generatie kleinkunstenaars, waaronder de drie volkszangers, Wannes Van de Velde, Walter De Buck en Willem Vermandere. Andere hielden het bij de lijn die de onlangs overleden J.C. Paardekoper, met in zijn zog de Leuvense professor Joos Florquin, die met een verwrongen motoriek van de mondspieren het volk het ABN, Algemeen Beschaafd Nederlands, de strot had ingeduwd. Onder hen Jan de Wilde, [het trio] RUM, Zjef van Uytsel, Miek & Roel, Della Bossiers.

Maar eenzaam aan de top top heerste Miel Cools. Tot hij eind van de jaren zestig de concurrentie moest aangaan met Nederlandse zangers. Het publiek wilde meer, het protest werd gecanoniseerd. Onder invloed van onder meer Ramses Shaffy [en Liesbeth List], Boudewijn de Groot, Dimitri van Toren, Herman van Veen, Jules de Corte, Elly & Rikkert, Drs P werd de tweede Vlaamse generatie ook maatschappijkritischer. De Nederlandse kleinkunstenaars waren niet zelden opgegroeid in de wereld van het Nederlandse cabaret, dat een genadeloze aanklager was van het burgerlijk fatsoen. Een cabaretcultuur binnen het hoger onderwijs zoals Nederland die kende in de jaren zestig heeft Vlaanderen nooit gekend.

Eind van de jaren zeventig liep de heerschappij van Miel Cools ten einde. Om de brode stak hij zijn energie in een wijnhandel. Optredens werden zeldzaam. Slechts bij ‘herdenkingen’ werd hij nog eens van stal gehaald. Een paar maal werkte hij aan een comeback, maar die liepen allemaal op een sisser af. Miel Cools heeft de kans gehad een leidersfiguur te worden. Iemand die vooraan in de geschiedenisboekjes staat. Maar daarvoor was zijn repertorium te zoet, te weinig gedurfd. Dat wist hij ook. Nooit waagde hij de sprong naar het protestlied. Mede door zijn tekstschrijvers, voorop Jaak Dreesen, bleef hij het katholieke kruis en de preutse kuisheid, de open haard en de volle baard getrouw.

Miel Cools was een markant man, een integer mens, een speelse muzikant. Jammer dat hij nooit eens het kabaal van de moraal zocht. Dan zou hij nog geen 24 uur na zijn dood al niet in het randnieuws zijn getuimeld. Nu blijft hij voortbestaan als de man die de kleinkunst geen gezicht gaf, maar wel mee boetseerde.

Guido LAUWAERT

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche