Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
30 janvier 2014 4 30 /01 /janvier /2014 20:00

 

Keer op keer laat ik me tot enige, zij het lichte, ergernis verleiden tijdens de lectuur van de nochtans overzichtelijke, snel-informatieve en gevarieerde bijdragen op Knack.be omdat ze al te vaak bol staan van tikfouten, kaduke zinsconstructies, herhalingen (of het ontbreken) van woorden of zinsdelen en dergelijke meer. Slechts lichte ergernis, want uiteindelijk kan ik voor die mankementen enig begrip opbrengen gezien de snelheid waarmee de flitsende berichten aan de man moeten worden gebracht (men kan uiteraard alleen al bij dat overhaaste flitsen gerechtvaardigde vragen stellen, maar dat is een ruimer probleem). Mijn begrip wordt zelfs nog groter omdat ik ten volle besef hoe makkelijk je een tekstfragment – een woord, een zin, een hele alinea – elektronisch wijzigt, schrapt of verplaatst en tegelijk vergeet of verzuimt de rest aan te passen, al dan niet onder tijdsdruk.

 

Vandaag is echter mijn klompje gebroken. Ene Trui Engels kopt in de rubriek ‘Nieuws/Wereld’: ‘De schabouwelijke poëzie van het Euro-Engels’. Volgt een lead en daarna een uitermate korte oprisping over de ‘kwaliteit’ van het politico-Engels op Europees niveau, die eindigt met de emotionele oproep: “… heren politici, doe toch eens wat meer moeite, aub!” Zes video-fragmenten ten slotte moeten de verontwaardiging van de journaliste kracht bijzetten.

 

In genoemde lead lees ik echter: “… Al wordt de schoonheid van die taal [het Engels dus] maar al te vaak met de voeten getreden, niet in het minst op het politieke toneel.” Bam, tweemaal bingo, twee 'klassieke' (!) voltreffers van (weliswaar ongelijk) belang ondanks die aandoenlijke dubbele metafoor. Ach, de zoveelste arrogante, zelfgenoegzame, domme pot die de ketel verwijt, ja toch?

 

Het lijkt me immers bedenkelijk om deze ketel, met name non-native speakers die bovendien dagelijks uren lang in een multilinguale context vertoeven, publiekelijk te gispen om hun gebrekkige politico-Engels, dat op zich al een erg specifiek, beperkt (en beperkend) register vormt. Veel bedenkelijker nog wordt zulk taalgebruik bij een journalist(-e) die in de allereerste plaats als opdracht heeft degelijke, goed overwogen informatie te leveren. Ik draai een oeroude wijsheid dan ook liever om: ce qui s'énonce clairement, me paraît bien conçu. Maar daar valt dus van langsom meer aan te twijfelen. En vervolgens heeft zeker een 'native writer' de verdomde plicht om een glasheldere en dus ondubbelzinnige communicatie te verzorgen ten aanzien van alle mede-taalgebruikers.

Deeerste zin van de lead zet alles in een prachtig perspectief: “Op deze Gedichtendag vieren we het wonder van de taal.” Dat zal wel, ja. Ik hef alvast het glas op de wonderlijke virtuositeit van deze taalbewuste en zelfs taalcombattieve journaliste en haar Knack-ige woordgebruik (maar het adjectief dan wel degelijk met kapitaal én een koppelteken, anders klopt het niet).

 

Mijn nieuwsgierigheid dreef me ertoe de schrijfster in kwestie te googelen. Een enkele link leerde me dat ze van opleiding germaniste is. Germaniste? Ja, maar dan wellicht uitsluitend Engels georiënteerd, wat meteen haar (hoe dan ook meer dan begrijpelijke) bezorgdheid zou verklaren.

 

Toevallig las ik iets verderop in een andere link: “…’Engelse trui’ vertalen vanhet Nederlands naarhet Engels”. Ik gaf het dan maar op. Alleen nog dit: waar men zijn taal verkracht, verkracht men ook am Ende ideeën, feiten, en misschien uiteindelijk ook mensen.

Waarom? Precies wegens dat arrogante, zelfgenoegzame, domme je-m’en-foutisme. Daarom.

Lutin D’ANVERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
30 janvier 2014 4 30 /01 /janvier /2014 13:02

 

Philip-Heylen--Bart-De-Wever-en-Stijn-Vranken--foto-Bert-Be.JPG

Philip Heylen, Bart De Wever en Stijn Vranken (foto: Bert Bevers)

Eigenlijk had hij, omstuwd door een horde poëzieliefhebbers, van zijn huis in de Seefhoek over een voor die gelegenheid autovrij gemaakte Carnotstraat, Astridplein, De Keyserlei, Meir en Groenplaats een mars op het stadhuis willen houden. Maar hij had op de website van de stad in het menu nergens een keuze Aanvragen marsen op het stadhuis kunnen vinden, dus was hij maar met de tram gekomen.

Burgemeester Bart De Wever kon wel grinniken toen Stijn Vranken zijn eerste toespraak hield als gloednieuwe stadsdichter van Antwerpen. Vranken (39, overmorgen 40) is (na Tom Lanoye, Ramsey Nasr, Bart Moeyaert, Joke van Leeuwen, Peter Holvoet-Hanssen en Bernard Dewulf) de zevende dichter die deze eer te beurt valt. In 2008 verscheen zijn debuutbundel Vlees mij!, drie jaar geleden gevolgd door Wees gerust, maar niet hier.

Zijn inauguratie werd muzikaal opgeluisterd door Dez Mona, waarna hij officieel zijn aanstelling ondertekende onder het goedkeurend oog van schepen van cultuur Philip Heylen en de burgemeester.

Vranken merkte fijntjes op dat veel van zijn voorgangers het beeld bevestigd hebben van die culturo’s die veel meer werk afleveren dan waarvoor ze worden betaald aangezien zowel Nasr, Moeyaert, Van Leeuwen, Holvoet-Hanssen als Dewulf meer gedichten schreven dan de twaalf die van hen werden verwacht. “Ik streef ernaar er twaalf te schrijven,” aldus Stijn. “En dat vind ik redelijk voor een bedrag dat zo’n beetje gelijk staat aan dat wat een leraar Nederlands gedurende drie maanden kost, en een politiehelikopter gedurende drie uur.”

In het aandachtige publiek onder meer Jess De Gruyter, Bert De Meulder, Carl De Strycker, Bernard Dewulf, René Franken, Peter Holvoet-Hanssen, Yves Joris, Joke van Leeuwen, Gerd Segers, Max Temmerman, Michaël Vandenbril en Leen Van Dijck.

Bert BEVERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
12 novembre 2013 2 12 /11 /novembre /2013 02:58

 

Vorige week, dinsdag 5 november, stond in mijn artikel ‘De schuld van de consument’: Ook bij De Morgen breekt het zweet uit. Er is opnieuw sterke dreiging van hogerhand om de redactie naar Kobbegem te verhuizen.

Totale stilte op het mediafront. Maar het nieuws was nog niet koud of ondergetekende moest aan de titel van de derde roman van Willem Frederik Hermans uit 1951 denken: Ik heb altijd gelijk.

De verhuis was al volop aan de gang, zij het dat enkel de directie en de hoofdredactie ervan wist. Een paar dagen later kon het feit niet langer ontkend worden. En de redactie zweeg, want bij protest zouden alle verzetshelden een kartonnen doos in de hand gestopt krijgen en een kwartier de tijd om hun boeltje te pakken en hun parkingkaart af te geven. Aan redacteurs geen gebrek.

 

Tot de opkomst van de digitale mediatijdperk bleven redacteurs in de buurt van hun idealen en leefwereld hangen. Die zijn gedumpt. Om den brode. Eigen meningen en sociale waarden doen er niet meer toe. Een journalist staat niet meer pal achter zijn dag- of weekblad. In de beeldschermpers is hetzelfde fenomeen merkbaar. Vandaag werkt men vol overtuiging voor de VRT, morgen zweert men bij de VTM en overmorgen staat men pal achter VIER, VIJF en als volgende week ZES gelanceerd wordt, slikt men zijn tong in en laat men er desnoods zijn onderbroek voor zakken.

 

Ook links, midden, rechts bestaat niet meer. Men denkt en doet in functie van het loonzakje. Een kwart eeuw geleden zou een krantenredactie het klavier aan de kant geschoven hebben, tot de directie de oude draad weliswaar oppoetste maar de kleur behield. Maar de hoofdredacteurs zijn al lang hun greep op het beleid kwijt.

 

Niet alleen bij De Morgen wordt er getreurd, in volslagen stilte. Ook bij Corelio en Concentra is de lijklucht groter dan in een mortuarium. De twee pershuizen smelten samen, 205 mensen verliezen hun baan, waaronder 67 journalisten. De Gazet van Antwerpen en Het Belang van Limburg zullen als twee druppels water lijken op HetNieuwsblad, op een katern van vier bladzijden streeknieuws na. De nieuwe naam is Het Mediahuis. Dat zich in Antwerpen zal vestigen. Enkel De Standaard zal, om zijn stand, nabij Brussel blijven.

 

Dat de drie bladen al langer in de problemen zaten qua oplage en advertentiewerving betreft is al bekend, maar de fusie is niet de echte reden van de eenwording. Hij is maar een afleidingsmanoeuvre. De ware reden is dat de aandeelhouders van de televisiezenders VIER en VIJF in zware financiële moeilijkheden zitten. De commerciële zenders werden aangekocht met eigen middelen, én met een forse lening. Door het uitblijven van succes dreigt die niet terugbetaald te kunnen worden.

 

Wat zal het gevolg zijn? De ondergang van de voormalige aandeelhouders Sanoma, Corelio en De Vijvermediaholding [inclusief Woestijnvis]. De drie vluchten elk een kant uit, koortsachtig op zoek naar een oplossing. Maar het ergste is dat de verdwijning dreigt voor bladen als Libelle, Flair, Feeling en… Humo. Als niet snel het pakket van Sanoma verkocht wordt, dan krijgt het triumviraat de deurwaarder over de vloer. Met een flinke rekening. Want de weekbladen in pand geven was de deal om de lening te bekomen. Een rekening die het enkel zal kunnen betalen door de persen stil te leggen, te verkopen, iedereen te ontslaan, inclusief alle journalisten.

 

De geruchten in de wandelgangen spreken van een maximale rek van twee jaar. Als er in 2015 geen definitieve oplossing is dreigt een oud gezegde weer eens zijn reden van bestaan te rechtvaardigen, ja, zelfs te versterken: Hoogmoed komt voor de val.

Guido LAUWAERT

 

 

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
6 novembre 2013 3 06 /11 /novembre /2013 04:55

 

Lieve, lieve Clara,

 

Verdriet is onstelpbaar, maar de pijn herkenbaar. Die kan ieder van ons voelen. Het is een wondere speling van het lot dat Gentil mocht gaan uitgerekend op de 58ste verjaardag van de oprichting van Kunstcentrum Taptoe, dat jullie samen stichtten met Maurice Wyckaert, Paul Avicenne en Ernest Weyens. Het geeft een historische dimensie aan Gentils onblusbare inzet voor het kunstgebeuren, en voor de richtingen die mij om hun anarchistische insteek nauw aan het hart liggen: Cobra en het Situationisme van Guy Debord.


Ik sta nog altijd te kijken hoe jullie erin slaagden Asger Jorn, Corneille, de jonge Claus, Pierre Alechinsky, Serge Vandercam, Ernesto Baj, maar ook Paul Snoek of de wereldkunst naar het Oud Korenhuis te krijgen. Ook De Meridiaan is lang ondergewaardeerd gebleven. Maar de grote verdienste van je man – met wie je, als ik het goed geteld heb, 65 jaar getrouwd was – blijft onverminderd overeind.


In eigen naam, maar ook en zeker in naam van het hele Arkcomité van het Vrije Woord, bedank ik jullie beiden voor de tomeloze inzet die jullie en ons leven zinvol maakte en nog maakt. Maar ik besef: Woorden zijn maar zachte strelingen voor onuitsprekelijke leegte. Woorden zijn maar frele pleisters voor peilloos zieleleed, om vergeefse verbondenheid die nooit zou eindigen.

Maar weet dat je verdriet gedeeld wordt, en dat we er voor jou zijn als je ons nodig hebt. Troost vind je in de woorden van die andere Cobradichter, Lucebert:


dood is ik word

ik word recht weer

word geroofd en ben weer

echt licht


Het is misschien ook symbolisch dat net tijdens de Boekenbeurs Gentil de grote stap heeft gezet. Voor mij persoonlijk is het een wakkere vermaning, zo daags na mijn verjaardag. Het is een treurig jaar, eerst Soetkin Soethoudt, dan Hugo Raes, nu Gentil.

Maar wat hij nagelaten heeft doet hopen, versterkt de overtuiging dat er méér is dan woeker, hebzucht of manager-ontaal. Het zijn echte waarden die jullie naar boven haalden en halen, gedrevenheid, diepgang, schoonheid, spontaneïteit, zelfvervulling.

In die hoop ga ik even met je mee, vanop afstand, maar niet minder betrokken. Vriend Adriaan was al even geroerd toen hij mij het overlijden van Gentil een uurtje geleden meldde.

Lieve Clara, wij weten hoe strijdbaar je bent als vrouw. Daarom kunnen verzen als die van Christine D’Haen, de eerste Arkprijswinnares in 1951, je helpen de rug te rechten en je verdriet vrouwmoedig te dragen:


gij zijt niets dan een schaduw, en ik ben die leven

in doodsstrijd en sterven al levende doet.

Ik slechts verzwijg u. - Mijn daimoon bij nacht

bedroefde mij bitter. - En 't hoofd in mijn arm,

het hoofd van een man, het is niets. Het is niets

dan een aangezicht, sluimrend, vol koelte en zacht.


Ons hart is met jou.

 

Lukas De Vos, voorzitter, en het hele Arkcomité van het Vrije Woord

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
5 novembre 2013 2 05 /11 /novembre /2013 21:11

 

guidol-015.jpg

In Nederland ontslaat Friesland Campina medio 2015 twee fabrieken in Eindhoven en Woerden. Er verdwijnen 174 van de 7.500 banen. De ingreep is volgens de directie nodig omdat consumenten in Europa minder aan zuivel besteden. Is het u ook al opgevallen? Als er goed nieuws is, blazen de politici en de economen hoog van de toren. Als er slecht nieuws is, is het de schuld van de consument.

 

Dat de economie moeilijk op toeren te krijgen is, is ook al de schuld van de consument. Hij blijft op zijn spaarpot zitten en smeekbeden of verwijten helpen niet om hem eraf te krijgen. Maar wie geeft nu zijn goud in bruikleen aan een onbetrouwbaar iemand, als hij bovendien weet dat hij er geen dank, in de vorm van rente, voor terug krijgt. De waarheid is dat de bankiers en de economen, gevolgd door hun vertegenwoordigers in de regering, zoals een typisch Parijse uitdrukking luidt, travaillent dans la panique. Ze vechten op vier, vijf fronten tegelijk en rekenen medewerkers van een lager niveau af op een klontje suiker.

 

Vandaag ben je diensthoofd, voor je ’t weet directeur, een maand nadien algemeen directeur, om nauwelijks een jaar later in de gracht te belanden, maar een week later opgevist en benoemd te worden tot CEO van een concern, niet in dienst, maar als zelfstandige, zodat hij makkelijk vervangen kan worden. Dat geldt voor alle economische niveaus. Het ene ontslag is nog niet koud of het andere staat al te pruttelen. Tot men alleen met een romp overblijft. Maar hoe kan men kwaliteit bieden zonder hoofd, en armen en benen?

 

Een rompconstructie is het opvallendst in de media. Radio- en televisieprogramma worden met veel tamtam gelanceerd en wat later afgevoerd. Dag- en weekbladen zijn onderbezet, zodat wie rest, tegen wil en dank, enkel aan bladvulling kan doen. Het Nederlandse weekblad HP/De Tijd is herleid tot drie redacteurs. Alle anderen zijn ontslagen. Het merendeel is echter opgevist… als medewerker. Kost minder. Ook bij De Morgen breekt het zweet uit. Er is opnieuw sterke dreiging van hogerhand om de redactie naar Kobbegem te verhuizen. En de kwaliteit van de artikels moet de hoogte in, want firma’s van standing morren. Wie wil er naast een artikel staan met een rommelige constructie en gevuld zijn met clichézinnen? Dat soort firma’s wil net artikels van hoog kwalitatief niveau en ook zij weten dat een flink deel van het aanstormend hoog opgeleid jonge lezerspubliek De Morgen enkel nog doorbladert, maar niet meer ten gronde leest.

 

Een ontslagronde gebeurt ook altijd in fases, is u dat ook al opgevallen? Ik durf er mijn hoofd op verwedden dat de 174 ontslagen bij Friesland Campina, half 2014 rond de 300 lopen en aan de eindstreep het er 800 zullen zijn, of daaromtrent. En een jaar na de reorganisatie volgen er geheid extra ontslagen. Het mooiste voorbeeld van economische paniekvoetbal is momenteel te vinden bij Sanoma. In Nederland wordt een vierde van de werknemers ontslagen en in België wordt de hele zwik op de markt gegooid. Het wordt als de schuld van de consument gepresenteerd, maar de waarheid is dat Sanoma zijn kaarten overspeeld heeft door financieel wanbeleid. Intern noemt men de bazen aan de top ‘zonnekoningen’. Ze zijn niet alleen inhalig maar laten het ook breed hangen. Een understatement. En ze herorganiseren nog voor de vorige reorganisatie zijn beslag heeft gekregen. Het resultaat is een complete warboel.

 

De overname van de televisiezenders VIER en VIJF, om maar één voorbeeld te noemen, was een grote blunder. Sanoma België, i.s.m Corelio en Woestijnvis heeft daarvoor gezorgd, maar de drie partijen zijn momenteel in het wilde weg aan het zoeken hoe dat verdomde extra kapitaal kan gerecupereerd worden. Zoals het laten betalen van de consument omdat het programma’s uitgesteld bekijkt en reclamespots doorspoelt. Alsof die mogelijkheid de schuld is van de consument.

 

Verwonderlijk is het dus niet dat het personeel van hoog tot laag zich nauwelijks nog inzet en totaal geen binding meer heeft met de zaak. Het familiegevoel, ooit en gedurende eeuwen een van de pijlers van de groei en bloei van een bedrijf, is totaal verdwenen. Dat weet de Raad van Commissarissen ook, maar ze wil het niet toegeven. Liever meineed plegen dan de waarheid en niets dan de waarheid te vertellen.

 

Mijn neus en mijn verstand zeggen me dat de crisis niet de schuld is, en nooit kan zijn, van de werknemer, noch van de consument. Werknemer, tevens consument blijven geld uitgeven, zij het ten eigen baat. Dat zie je de weekenddagen. De restaurants zitten vol en de middenstand doet gouden zaken, weliswaar door hun prijzen te dumpen, en dat moeten ze ook, want de consument is bij de les en weet waar de beste kwaliteit voor de minste prijs te vinden is. Het resultaat is dat er nauwelijks nog winst gemaakt wordt, en waar geen winst is, is de faling nabij. Het is dus aan de directie om een oplossing te bedenken voor de crisis, want de crisis die de bevolking het hoofd in geramd wordt, en die het als zoete koek slikt, bestaat enkel op hoog niveau.

 

Met het ontslaan van mensen, het reorganiseren in het wilde weg, bevordert men enkel een volgende crisis. Die dan ook de mens met spaargeld zal treffen. Want dat raakt op een dag ook op. Er zijn nu al veel gepensioneerde koppels die nog plezier hebben aan hun oude dag dankzij een hypotheek op hun eigen huis. Ze eten dus hun eigen huis op. Dat de kinderen niet erven, en daardoor geen reservepotje meer hebben, en afhankelijk worden van bijstand door de staat, zal ook de schuld van de consument zijn. Terwijl de staat maar geld in de bedrijven blijft stoppen. Maar dat is natuurlijk geen bijstand, maar subsidie.

 

Wie dat beweert, en dat doet dus ondergetekende, riskeert de vaat naar zijn hoofd te krijgen...

Guido LAUWAERT

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
16 septembre 2013 1 16 /09 /septembre /2013 12:46

 

Geheugen-copie-1.jpg

Uit Gazet van Antwerpen van heden: ‘Nergens in Vlaanderen is het aantal schoolverlaters zonder diploma zo groot als in Antwerpen. “Het is een vicieuze cirkel”, zeggen de socialisten Frank Vandenbroucke (professor ondertussen) en Yasmine Kerbache (als handpop van Elio di Rupo namens de SP-a oppositievoerder in de Antwerpse gemeenteraad.) “Ongekwalificeerde uitstroom leidt tot jonge ouders zonder werk. Die krijgen kinderen met een hoog risico op armoede. Dat leidt dan weer tot achterstand op school, en daaruit volgt opnieuw ongekwalificeerde uitstroom. Er is een rechtstreeks verband met de opleidingsgraad van de ouders. De strijd tegen de ongekwalificeerde uitstroom moet dus een topprioriteit worden, want anders dreigt generatiearmoede.”

Hoe ernstig de problematiek in se ook is, ik schoot spontaan in de lach toen ik dit nieuws las. Geloven die twee nu echt dat de politieke memorie van de burger zó kort is? Burgemeester Bart De Wever en zijn ploeg zijn amper een jaar aan het werk, en nu zou dit nieuws zijn? Voor de goede orde: de directe voorgangers van Claude Marinower als schepen van onderwijs waren Gilbert Verstraelen (1995-2001), Kathy Lindekens (2001-2003) en Robert Voorhamme (2003-2012). Dat zijn állemaal socialisten.

De meest recente Vlaamse ministers van onderwijs zijn Luc Van den Bossche (1992-1998), Eddy Baldewijns (1998-1999), Marleen Vanderpoorten (1999-2004), Frank Vandenbroucke zelve (2004-2009) en Pascal Smet (2009-heden). Op Vanderpoorten na állemaal socialisten. Die dus al een generatie lang zelf de politieke verantwoordelijkheid hadden en hebben inzake deze problematiek.

Dat zulk volk echt denkt dat ‘de mensen’ zich daarvan niet bewust zijn blíjft me verbazen….

Bert BEVERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
3 septembre 2013 2 03 /09 /septembre /2013 11:30

 

Matejce-Monastery-Macedonia--damaged--mural-of-St.-copie-1.jpg

Beschadigde muurschildering Mattejce-klooster, Macedonië (foto J.D. Kila)

 

A nation that draws too broad a difference between its scholars and its warriors will have its thinking being done by cowards and its fighting done by fools.

Deze opmerking van de Atheense geschiedschrijver en legeraanvoerder Thucydides (ca. 460 – 400 voor Chr.) is treurig actueel.

Krijgsgewoel in de Balkan en, meer recent, in het Midden Oosten brengt een veelheid aan schade teweeg. Zonder het menselijk leed over het hoofd te zien, legt internationaal erfgoed-deskundige Joris Kila (mij niet geheel onbekend) in woord/geschrift en door bezoeken aan oorlogsgebieden de vinger op een bijzondere zere plek.

Hoewel er internationale afspraken zijn gemaakt (Haagsch Verdrag van 1954 betreffende de bescherming van cultureel erfgoed in geval van gewapend conflict) gaat militaire activiteit nog steeds gepaard met beschadiging/vernietiging van erfgoed. Irak, Libië, Syrië, Egypte, Mali: de laatste jaren is in deze landen, direct of indirect ten gevolge van militair- en politiegeweld, erfgoed geplunderd en vernield. Archeologische sites, musea en zelfs grafmonumenten zijn niet beschermd gebleken. In een sfeer van politieke onduidelijkheid en rechteloosheid kon bovendien de handelsgeest van simpele lieden geprikkeld worden (stelen, slopen en verkopen). De leiding van de vrije wereld tilde er niet al te zwaar aan. Stuff happens zei de Amerikaanse defensieminister Donald Rumsfeld in april 2003 naar aanleiding van het plunderen en vernielen van erfgoederen na de val van Bagdad. In vrijheid gebeuren er natuurlijk ook minder mooie dingen monkelde hij voort, in tijden van sociale spanning is plunderen niet ongewoon. Voor het gemak vergat de minister even de morele ‘verplichting’ die voortkomt uit de Haagse conventie van 1954.

Joris-Kila-rechts-Tripoli-28-sept-2011.JPG

Joris Kila (rechts) op missie, Tripoli 28 september 2011

 

Er zit ook een subtiel aspect aan deze vorm van ‘erfkwaad’. Door cultuur te vernietigen kun je de identiteit van een groep of volk aantasten. Zo ging de Taliban in 2001 de Bamiyan Boeddha’s (zesde eeuw na Chr.) met springstof te lijf. En in 2012 vernielden aan Al-Kaida gelieerde guerrillastrijders in Timboektoe (Mali) vanuit een ‘goddelijke’ inspiratie de eeuwenoude mausolea en graven van mystieke soefiheiligen. Talibanleider Moellah Omar bagatelliseerde zijn actie trouwens met de constatering dat het toch alleen maar om een hoop stenen gaat.

Het is duidelijk dat het iconoclasme (beeldstormerij) uit het achtste-eeuwse Byzantium door de ‘usual suspects’ (ontspoorde politici en ‘leiders’) herontdekt is. Een terreurmiddel met langdurige psychologische werking.

Is er dan niets tegen deze praktijken te doen? Dr. Joris Kila: “Er moet zo snel mogelijk een onafhankelijk internationaal erfgoedcentrum komen. Dat brengt dan deskundigheid bijeen en coördineert acties. Natuurlijk hoort een militair liaison bij zo’n centrum en is het ook een aanjager voor wetenschappelijk onderzoek. Je kunt er eventueel een leerstoel aan verbinden. Door het verdrag van Den Haag ligt de vestigingsplaats eigenlijk voor de hand”.

 

Tsja… pakt het immer treuzelende Den Haag als ‘stad van internationaal recht’ de handschoen op of zijn er andere (Vlaamse) gegadigden?

 

Recente boekpublicaties: Heritage under Siege, Cultural Heritage in the Crosshairs (uitgeverij Brill, Leiden).

http://www.brill.com/heritage-under-siegehttp://www.brill.com/cultural-heritage-crosshairs

Erick KILA

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
31 août 2013 6 31 /08 /août /2013 07:59

 

FMtwee

Frans Adang

(31 maart 1943-14 augustus 2013)


Frans Adang was een van die vastberaden en veelzijdige militanten die achter de coulissen in hoge mate bijdroegen tot de bijzondere nestgeur van de Volksunie. Als jonge ambtenaar bij Financiën werd hij in 1965 verkozen als bestuurslid van het arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde, de start van zijn carrière binnen de partij: secretaris van het arrondissement (1968-1972), partijraadslid (vanaf 1968); lid van de Statutencommissie (vanaf 1974); lid van het Nationaal Beheerscomité (vanaf 1979). Van 1972 tot 1979 was hij Schepen voor Ruimtelijke Ordening van de Randfederatie Halle; in 1976 werd hij gemeenteraadslid van Sint-Pieters-Leeuw.

In de regeringen Tindemans II en Vanden Boeynants II was Frans Adang lid van het kabinet van staatssecretaris Vic Anciaux. In de eerste Vlaamse regering – toen nog “Executieve” genaamd – adviseerde hij Gemeenschapsminister van Financiën en Begroting Hugo Schiltz.

Met recht en reden kon hij zonder de minste zweem van aanmatiging stellen “Nourri dans le sérail, j'en connais les détours”.

*

Ik heb Frans leren kennen op het kabinet Schiltz (1981-1985) en ik koester de herinnering aan een vlotte, sympathieke compagnon. Het klikte meteen tussen het doorwinterde partijbeest en de persoonlijke, artistiekerige vriend van de minister. Niet alleen professioneel, maar ook persoonlijk. Spoedig bleek het dat we alvast één ding gemeenschappelijk hadden: een pragmatische aanpak, no nonsense. Tijdens die vier jaar dagelijkse omgang ontdekte ik gaandeweg zijn bezonken, brede culturele en historische belangstelling, waar hij niet mee pronkte. Hij was immers niet alleen politiek actief, maar ook – veelal als bestuurslid – in allerlei, uiteenlopende sociale, culturele en sportieve verenigingen: de 'Vrienden van Felix de Boeck', de 'Stichting Hendrik Beyaert', het 'Opbouwwerk Pajottenland', het Davidsfonds, zonder de KimeKarate club te vergeten, waarvan hij stichtend-voorzitter was...

Ach neen, vrienden waren we niet. Het woord 'vriend' wordt te pas en te onpas gebruikt en is hier dus niet aangewezen. Frans was een warme weggenoot, een van die mensen die mijn levensweg tijdelijk kruisten en dan weer door omstandigheden uit mijn gezichtseinder verdwenen– tja, “les choses de la vie”... Hij had zin voor humor en kon raak uit de hoek komen. Maar ja, verba volant. Wie weet nog wie hij zo treffend typeerde als “de majoor Haddad van de christelijke milities binnen die Volksunie” ?

*

De implosie van de VU heeft Frans Adang nooit kunnen verwerken. Bij zijn heengaan stond in 't Pallieterke te lezen:

Ik zal altijd VU'er blijven, punt!”, hoorden we hem ooit in een gemoed van triestheid en woede verklaren. Op het VB had hij het dan ook niet begrepen, wat slechts tot op zekere hoogte aan die VU-achtergrond lag. Het had ook te maken met stijl, met een bepaalde communicatie die niet de zijne was.

Met stijl, met een bepaalde communicatie? Tja, dat is wel héél diplomatisch uitgedrukt...

*

In 2008 ondertekende Frans Adang het eerste manifest van de Gravensteengroep – en daar is alles mee gezegd.

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
31 août 2013 6 31 /08 /août /2013 07:48

 

FMtwee.jpg

Hilda Craeybeckx

(11 augustus 1927- 6 augustus 2013


Doctor in de rechten Hilda Craeybeckx is overleden na een lange ziekte. Zij was een kwarteeuw kabinetschef van haar vader, de legendarische Antwerpse burgemeester Lode Craeybeckx (1897-1976), die ik ooit typeerde als “sluwe doge”. In die functie ontpopte zij zich, ook in de moeilijkste omstandigheden, als een vastberaden, creatieve en bijzonder doeltreffende adviseur en medewerker. Met de rang van directeur in het stedelijke bestuur coördineerde zij achteraf de politiek en administratief uiterst delicate fusieaangelegenheden van de metropool. Ver van het voetlicht heeft Hilda Craeybeckx een onuitwisbare stempel gedrukt op “'t Stad”. Wie weet bijv. nog dat zij beslissend bijdroeg tot de invoering van de (winkel)wandelstraten? Als bescheiden “power behind the throne” was haar discrete invloed niet gering.

Hilda Craeybeckx zette zich meer dan zestig jaar lang belangeloos in voor UNICEF. Zij was de drijvende kracht achter de ratificatie van het Kinderrechtenverdrag door België, dat in 1992 van kracht werd. In 2010 kreeg ze de prestigieuze “Special Achievement Award” van UNICEF, een internationale erkenning voor mensen of instellingen die op uitzonderlijke manier bijdragen tot de ontwikkeling en groei van de organisatie.

*

Mijn verste herinnering aan Hilda Craeybeckx dateert van 1959. In dat jaar werd Floris Jespers (1889-1965) bij wijze van huldiging formeel door burgemeester Lode Craeybeckx voor de tweede maal ten stadhuize ontvangen – destijds een uitzonderlijk, zeldzaam eerbetoon. (De eerste keer was in 1954. Ik was toen tien en prijk op de foto van een vergeeld krantenknipsel, met korte broek en vlinderdas, aan de linkerzijde van grootvader, mij broer Pierre, toen zeven, aan zijn rechterzijde.)

Vóór de plechtigheid werden we ontvangen in het bureau van kabinetschef Hilda Craeybeckx, aanpalend bij de statige, historische werkkamer ofte kabinet van “den burger”. Zo kwam ik voor de eerste keer oog in oog met Hilda – en viel meteen (en, ja, blijvend) op haar charme en zonder meer stralende aanwezigheid.

Vanaf het begin van de jaren zeventig zagen we elkaar vaak, en ik kon vaststellen hoe zij, bescheiden en ver van de voetlichten, inzake allerlei culturele aangelegenheden en initiatieven haar (vaak beslissende en altijd evenwichtige) invloed beslissend aanwendde.

Hilda was betrokken bij galerie De Magiërs (1988-1990) en de gelijknamige kunstenaarsgroep, waar o.a. de schilders Frank van Bommel en Ruvanti actief waren. Toen kunstschilder, illustrator, cartoonist, reclameman, affiche- en decorontwerper Herman Denkens (1926-2001), de stuwende kracht achter De Magiërs haar compagnon werd, ging ik geregeld op zondag in haar statige woning aan de Kardinaal Mercierlaan bij Hilda brunchen. Een gesprek met haar had altijd iets feestelijks, ja, ontspannends en tegelijk stimulerends.

*

Met Hilda Craeybeckx verdween “une grand dame”.

De crematie en asverstrooiing vond in intieme kring plaats. Op 7 september vindt om 10 uur een afscheidsplechtigheid georganiseerd in De Zwarte Panter te Antwerpen.

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
2 août 2013 5 02 /08 /août /2013 18:50

 

Philip-Heylen006.jpg

Philip Heylen

 

In veel landen worden de mensenrechten van holebi’s nog altijd met voeten getreden. Lesbische vrouwen, homoseksuele mannen, biseksuelen en transgenders worden soms zo ernstig bedreigd dat hun leven gevaar loopt. Anno 2013 is homoseksualiteit nog in 76 landen strafbaar; in vijf landen staat er zelfs de doodstraf op. In aanloop van de WorldOutgames 2013 vond donderdag in Antwerpen de mensenrechtenconferentie van de WOGA plaats, in aanwezigheid van o.m. de befaamde mensenrechtenactiviste en advocate Alice Nkom uit het West-Afrikaanse Kameroen. Ik mocht mee in debat gaan, en mijn stelling is duidelijk: we mogen geen duimbreed toegeven wanneer de gelijkwaardigheid van holebi’s in het gedrang komt, maar we mogen tegelijk niet in de fout trappen van de landen die mensen uitsluiten omwille van hun seksuele geaardheid: uitsluiting bestrijdt je niet met uitsluiting. Integendeel, we moeten elke internationale meeting of conferentie aangrijpen om aan de discriminerende landen en regimes uit te leggen waar ze fout zitten, en dat de gelijkwaardigheid van alle mensen ons hoogste goed is.

Behalve Alice Nkom, zaten ook Phyll Opoku, Adebisi Alimi, Enrico Dos Santos en Bart Abeel in het panelgesprek o.l.v. Nathalie Delporte. Omwille van het internationale karakter van de WorldOutgames – meer dan 5.000 deelnemers uit 172 landen! – verliep de conferentie in het Engels. Ik zet hier enkele van de punten die ik heb aangeraakt op een rijtje, in het Engels weliswaar.


Dear friends,

I would like to begin with a strong quote.  Not by a politician.  Not by a philosopher.  Not by a writer but by Judy Garland:

Oh somewhere over the rainbow/ Bluebirds fly/ And the dreams that you dare to /Oh why, oh why can’t I?”.

The song tells it all: the desire to be elsewhere or even the desire to be someone else.  A bird for instance. A desire to escape implies that you perhaps don’t belong where you are.  Because who you are.  Because you feel different than the others.

The rainbow.  Red, orange, yellow, green, blue, indigo and violet. The rainbow has become a powerful symbol. The rainbow is a symbol of pacification. Let us not forget that there are countries where there is no peace at all for gay people. Violence rules there for those who are different. The rainbow is a symbol of colorfulness. Diversity is the visible part of tolerance and tolerance is the human part of mankind. The capability not to discriminate, discriminates us from all the other animals. The rainbow is a symbol of inclusiveness. The rainbow is a symbol of hope and yearning, of realizing a civilizationthat truly transforms civilized ideas in reality.  The rainbow, ladies and gentlemen, is the symbol of symbols and therefore…. it is not enough on its own, because it’s only a symbol.

This might surprise you.

This might shock you.

This will not surprise neither shock the people that know me already for a very long time.  Because I have been on the barricades for a very long time. The barricades against discrimination. The barricades against racism. The barricades that strongly condemn the bashing of gay people. The bashing of all kinds of people.

I honestly do not believe that using beautiful words or launching big statements is enough. I don’t believe that pinning the right symbols is enough. And yes, I do defend the values of the rainbow flag but I don’t think that it is enough to hang out a flag and sympathize.

What I really believe in is the old management wisdom: you ought to practice what you preach.

My dear friend Diane von Furstenberg told the world “Just be yourself, not an imitation”. This is an existential duty for each of us in general.

And for politicians in particular. Because true leaders create the circumstances in which people have the opportunity to be themselves.

What we need is inclusion! Article 16 of the Universal Declaration of Human Rights says: “Men and women of full age, without any limitation due to race, nationality or religion, have the right to marry and to found a family”.


Ladies and Gentlemen,

It should be our dream – no matter how difficult to realize – that sexual orientation should be explicitly mentioned be included in this human rights declaration.

What I believe in is that Belgium is one of the first countries that has allowed same sex marriages.

One of the first countries that allows same sex adoptions. Was that easy? No. But we achieved it. Is anyone questioning this in 2013? No. Few or none politicians on the right side or the left side, on the progressive side or the conservative side dare to question this. Because they know that it is widely accepted by our population.  It is something we can be really proud of.


Ladies and Gentlemen,

So being here and speaking to you about the World Outgames in Antwerp is in the first place a personal story. A story of someone, born in ’68, who studied law, has been happily married for almost 20 years with a fantastic women, who feels at home in New York and Berlin and is fascinated by culture, who believes in entrepreneurship, and sometimes feels the need to speak with God and who’s actually a politician. But also a personal story of someone who happens to have a lot of gay men and women among his best friends.  This is a coincidence. And sometimes it is just that little personal touch you need to get touched and to experience the good feeling of defending values that coincide with all the people who are important in your life.

Tom Robinson became world famous with his song ‘glad to be gay’. The city of Antwerp gladly invests in gay events. Why?

First because we truly believe our city has much to offer that isn’t directly gay related, but that will most likely appeal to most requirements of LGBT travellers. For us, being gay friendly is about attitude, a place that is open minded, and able to treat ALL of its visitors, as well as its citizens, with dignity and respect.

Secondly, because we are convinced that an LGBT citizen or visitor is above all a normal curious person, and when exploring Antwerp’s rich culture, history, architecture, gastronomyand art, sexual orientation plays no immediate role.

At the same time we are also convinced that there is much that LGBT citizens and travellers have to offer us in return. All our experiences have taught us that diversity really enlightens and enriches a city. Antwerp has been actively supporting and developing the gay communityfor quite some time, though we grew into it slowly through events as Navigaytion and Antwerp Pride.

This being said, Antwerp does have a thriving gay community to be proud of. The many gay bars, restaurants, clubs and shops that spread throughout the city may be considered as the icing on the cake for LGBT travellers that visit our city.

Antwerp pride is a kind of tautology: we are proud people and we are proud about EVERYONE  that visits our city and lives in it. Today we are proud to host the WorldOutgames.  But this is not the end. On the contrary, we will continue to see to it that Antwerp remains a city where the LGBT community feels at home, can relax and in this way continue to materialize the mission of our city as ‘cool capital’ and, indeed, as an open and international city. Equality is our most precious equity!


Ladies and Gentlemen,

We should not forget in the north what happens in the south. And we should always be conscious in the west about what is happening in the east.  I condemn Russian legislation that punishes people and groups that distribute information considered “propaganda of non-traditional sexual relations”. I condemn that gay teenagers are being tortured in homophobic attacks and forcibly outed on the internet. I condemn president Mugabe in Zimbabwe who told last week that gay people are ‘worse than pigs, goats and birds’. I condemn Iran where homosexuality is still punishable by death.

I condemn the murdering of gay rights activist Eric Ohena Lembembe in Cameroon. In 76 countries all over the world, adult same-sex relationships are criminalized,  I condemn!

But, we should never make the same mistake as some of these countries do.  Exclusion should not be fought with exclusion.

There are also reasons to be hopeful. I truly welcome the new legislation in France. I strongly support President Barack Obama, who said “Our journey is not completed until our gay brother and sisters are treated like anyone else under the law. For if we are truly created equal, then surely the love we commit to one another must be equal as well”. And finally I was overwhelmed by Pope Francis, who said “If someone is gay and he searches for the Lord and has goodwill, who am I to judge?”


Ladies and gentlemen,

I am perfectly aware that a lot of work still needs to be done, therefore I would like to emphasise the importance of the World Outgames and the Antwerp Guidelines who were adopted today at the third edition of the Conference on Human Rights of the WorldOutgames:  “From Safe Harbours to Equality”

I would like to express my great gratitude to GLISA, Bart Abeel and the organisation for working so hard on this marvellous event. I would like to thank them with a quote of Mahatma Ghandi when he wrote ‘tolerance is not about being different but about dealing with others being different’.

Philip Heylen

Vice Mayor for Culture, Economy, City Maintenance and Property Management

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche