Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
17 mai 2014 6 17 /05 /mai /2014 06:00

 

Zoals elk jaar september de maand is waarin de scholen de deuren heropenen, zal ook dit jaar in de herfstmaand het Festival van Vlaanderen doorgaan. De seizoenbrochure is net van de Roulartapersen gerold en het blad bekijkend wacht het publiek weer heel wat fraais.

Het 57ste seizoen gaat door van 13 t/m 27 september en staat in het teken van La Sauvagerie. Nonkel Van Dale verklaart het woord als mensenschuwheid, asociaal gedrag, met als tweede betekenis wreedheid en verwijst daarvoor naar barbaarsheid. De festivaldirectie onderlijnde tijdens een informele lunch dat het programma deze betekenissen niet bijvalt maar bestrijdt. Elk concert is een protestmanifestatie tegen deze toestanden en elk initiatief een voorbeeld van sociale betrokkenheid in een rauwer wordende samenleving. Toch wil het festival geen Veertiendaagse van de Braafheid zijn, maar draagt elk element iets wilds en duivels in zich.

De laatste jaren is getracht het academisch karakter van het muziekfestival te doorbreken. Het gebeurde stapsgewijs en in stilte. De sprong wil nu groter zijn en luider klinken. De basis-ingrediënten zijn niet wezenlijk veranderd, hebben enkel een populairder karakter gekregen zonder populistisch te worden, door niet eerder getoonde sterren met een tikkeltje rood bloed, aangevuld met de publiekslievelingen met een maatschappelijk kritische stem.

Traditioneel opent het festival met OdeGand, een muziekfeest langs en op de Gentse binnenwateren. Alle muziekgenres komen aan bod, zoals dat gebruikelijk is op de eeuwenoude wekelijkse markt in steden en gemeenten. Langs de oever of in bootjes kan het publiek meer dan 60 concerten consumeren. In het verleden gaf elke standhouder twee shows, dit jaar zal dat driemaal zijn, op vraag van het intussen trouwe en gulzige publiek, dat tussen 13 en 19 uur meer keuze heeft en minder moet hollen om spek naar de bek te krijgen.

Na de markt volgt een voorproefje van het dessert, een slotconcert met een ‘verrassend voorprogramma’. Tijdens de lunch lag de verrassing voor de organisatoren nog niet vast. Er werd nog geproefd als gepast en gewikt, als zijnde geschikt, zoals dat nu eenmaal op markten de gewoonte is. In primeur: de bezoeker zal vergast worden op een Chinees circus dat een spectaculair en tegelijk waanzinnig programma brengt. De ene verbazing zal over de andere verrassing rollen. De acts worde live begeleid door een orkest dat de zotste toeren uithaalt.

Wat ook niet onvermeld mag blijven is de komst van AngelaGheorghui. Zij zingt voor het eerst in Gent. Ook de Fado-avond belooft een juweel van een concert te worden door de vocale passie van Joanda Amendoeira en haar lichamelijke inzet, waarbij geen spier in ruststand staat.

Het openingsconcert gebeurt traditioneel in de kathedraal met, niet-traditioneel, een huwelijk tussen Bl!ndman en La Capilla, het vroegere Capilla Flamenca. Voorafgaand aan de hoofdschotel serveren de twee heren van Les Chanteurs d’Oiseaux dartele vogelgeluiden. Het hoofdgerecht verbergt dieren als geestelijke leiders, als loutere versiering of als duivels. Op dezelfde locatie staat de volgende avond de schijnbaar brave maar altijd bronstige Bach centraal. O.l.v. Masaaki Suzuki, ter plekke gebracht op een gelijknamige moto, worden twee cantates, een concerto en een Mis opgediend door het Bach Collegium Japan. Een unicum, want dit gezelschap is zelden of nooit in ons land te zien. Het slotgedeelte, de Lutherse Mis in G is het heilig verklaren van het Lam, het Agnus Dei.

En zo heeft elk concert of initiatief een extra laagje ter versterking van het genot. Niet voor de hand liggende locaties werden gevonden, tot en met het Museum Dr. Guislain, met als extraatje – exclusief! – voor het reguliere publiek onbekende ruimten van het Guislaingesticht. Ontegensprekelijk wordt elk jaar gezocht naar zowel verjonging als vernieuwing. Het maakt van de 57ste editie een festival van superhoog niveau. Stijl en klasse, gesausd met onbekende kruiden. Wie niet een paar concerten vindt, verwant aan zijn eigen ingesteldheid, komt in de nabijheid van de nieuwe barbaren. Zij dragen in hun vaandel het opschrift La Sauvagerie. Een levensvorm waar Gent Festival 2014 de oerdomme kracht en doodstomme macht nu eens licht dan weer zwaarder van wil aantonen.

Guido LAUWAERT

programma en speeldata: www.gentfestival.be

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
16 mai 2014 5 16 /05 /mai /2014 16:03

 

Ineke.jpg

Vanochtend om 9 uur overleed Ineke van den Bergen (° 29 september 1943). Ze was dertig jaar lang programmamaker bij de VPRO-radio en werkte mee aan diverse Nederlandse en Vlaamse dag- en weekbladen.

Zowel voor de radio als voor de schrijvende pers interviewde ze een scala aan muzikanten en schrijvers, van Jonathan Lethem tot Roald Dahl, van May Sjöwall tot John Lennon en Yoko Ono.

Ineke van den Bergen schreef drie boeken: Is het waar dat Lefert aids heeft? (Van Gennep 1985), Lili Marleen in New York (Veen 1989) en Een passie voor Berlijn (Sua Amsterdam 1994). Sinds 2007 leverde ze essaybijdragen aan de reeks ‘Literatuur en Geneeskunde’ van het VUmc in Amsterdam.

Ineke van den Bergen recenseerde misdaadliteratuur voor de Volkskrant en zetelde in de jury van De Gouden Strop en De Diamanten Kogel.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
15 mai 2014 4 15 /05 /mai /2014 02:39

 

Bert-Bevers--Patrick-Cornillie--Paul-Rigolle--Fleur-De-Meye.jpg

De poëzieploeg van GeelZucht gaat er dit jaar opnieuw tegenaan: ook de Tour de France 2014 wordt verslagen in gedichten. Vanaf zaterdag 5 juli staat er dagelijks vanaf ten laatste 19.00 uur een kersvers gedicht over de etappe van de dag online. Het is reeds de vijfde editie van GeelZucht. De ploeg bestaat deze keer uit (van links naar rechts) Bert Bevers, Patrick Cornillie, Paul Rigolle, Fleur De Meyer en wegkapitein Frank Pollet.

http://geelzucht.wordpress.com/

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
13 mai 2014 2 13 /05 /mai /2014 06:00

 

Verkiezingen.jpg

Nu de verkiezingsdag, 25 mei, nadert, ga je de politici nader bekijken door de vele debatten op de televisie waarin ze optreden. Over hen nadenken na het lezen van de interviews met de herders, en de verslagen in kranten en weekbladen van verkiezingsbijeenkomsten.

 

Wat kan je anders doen? En wat zie, hoor, voel je? Ze herhalen wat ze al vele malen zeiden; nooit is er wat verrassend bij, iets dat voor verbazing zorgt. Het enige wat afwijkt van hun gedrag is hun gezichtsuitdrukking. Die past zich aan, aan de wijze waarop de vraag is gesteld. Zelf moeten ze er niets aan doen, het lijkt wel of er diep in hen een automaat zit die de juiste uitdrukking tevoorschijn tovert. Maar juist door de geprogrammeerde blik stroomt uit hun mond een klank van woorden, die samengevoegd geen harmonie hebben. Wat is de oorzaak daarvan?

 

Het oprecht engagement is verdwenen. De maatschappelijk betrokkenheid is verworden tot iets dat politici met zich meesleuren, zoals hun huissleutel, hun schoenen. Slechts hun eigen belang telt. De politici zijn mensen geworden met een hart dat niet uit gevoel klopt, maar uit gewoonte. De kiezer en zijn stem interesseert ze geen bal, tot de tijd dat de koorts van de verkiezingen hen overvalt. Wat de uitslag ook zal zijn, ze zullen blij zijn dat ze van de kiezer verlost zijn en zich weer kunnen afsluiten van de bevolking.

Teruggetrokken in hun bunkers hervinden ze hun eigen karakter, waarmee ze maatschappelijke problemen aanpakken, als jongleurs. Buitenkomend, voor het oog van de camera, zetten ze een grote bek op en stellen ze zich aan alsof zij de enige leden zijn van de mensheid. Wat ze zeggen lijkt op junkfood. Het blijft niet in hen zitten. De vragen van de journalisten gaat er langs hun oren in en langs hun mond weer uit. Met voedsel is het net zo. Het gaat er langs de mond in en weer uit langs de kont.

 

In de blik van politici schuilt de koude van de woestijn bij nacht. Hun blik verbergt de gedachte dat het volk al een tijdje in de hemel is geweest en dat ze bij monde van het journaille niet moeten klagen dat hen de hel wacht. Voor hoelang, meneer / mevrouw de minister? Hoe zouden ik dat weten! We doen er alles aan om de hel naar de hel te zenden. Je ziet echter aan hun lichaamstaal dat ze het niet menen.

De mensen mogen al blij zijn dat ze een lichaam bezitten, dat denken zij; laat de geest maar aan ons over. Die van jullie bezorgt ons enkel last en zorgt voor hindernissen in ons eigen zorgeloos bestaan. Want dat hebben ze wel, aan hun stik- en vlinderdassen te zien. En aan de wijze waarop ze in hun wagen met chauffeur plaatsnemen en wegrijden. Nauwelijks aangezet zijn ze al aan het bellen om te weten aan welke welgevulde tafel ze het volgende probleem kunnen bespreken. Problemen dienen niet om opgelost te worden, maar om ze ingewikkelder te maken.

 

De huidige generatie politici zijn trekkers met een onbekende bestemming. Bewegen zich door een landschap zonder heuvels en dalen. Ze verwekken enkel een stofwolk door de uitgedroogde vlakte die door hun voorgangers van alle leven is beroofd, lopen te slapen, gewend als ze zijn in lege dromen te leven. Wat ze uitbraken als ze half ontwaken is kleutergehuil.

Slechts een enkeling heeft een helder besef van de toestand van het land en het volk, maar rookt die uit door hun visie te verbranden met gewauwel vol van goede bedoelingen, maar die kant noch wal raken. Hij bemint de politiek uit vroegere tijden, maar het lukt hem niet die weer tot leven te wekken, bij gebrek aan ademhaling van zijn collega’s. Hij vindt het saai in zichzelf te lijden en op herinneringen te zuigen en legt zich dan maar bij de toestand neer. Waar is de tijd, denkt hij, van de grote partijleiders en hun onmisbare assistenten met bloed in de mond en de pen, met hun grote beloftes die ze ook realiseerden, zodat zelfs het volk zonder verstand zorgeloos konden paren, nakomelingen verwekken die in een verbeterde wereld zouden leven.

Maar de enkeling is een eenzaat en in een kudde slaapwandelaars niet in staat de uitgedroogde politiek weer wakker te schudden. Door die toestand verdort zijn wens om het volk opnieuw politieke interesse bij te brengen. De debatten waar hij in het panel zit, zijn behangen met schone schijn, daar kan zelfs het aansluitend vragenuurtje niets meer aan veranderen.

De vragen zijn zelf stofwolken, ze hebben niet eens waanwijze gedachten. Logisch, de politici hebben de politiek tot op het bot kaalgevreten en zelfs het merg uit het gebeente gezogen, zonder er iets voor in ruil te geven. Nieuwe ideologieën, filosofisch flink gevoed en daardoor helder als bronwater.

 

Ze weten ook, de huidige politici, dat voelt de mens die achter de façade kan kijken, dat ze zelf naar hun ondergang hollen en dat is de tweede reden waarom ze bellen. Naar zij die hen verlossen van hun gepieker en hun nog gauw wat lichamelijk genot bezorgen. Want over enkele weken zijn ze misschien hun artificiële uitstraling kwijt en moeten het weer stellen met hun mannen of vrouwen. Met hun gezin dat hen al jaren verveeld, onuitsprekelijk.

Je kan het hun niet kwalijk nemen. Ook zij zijn maar doodgewone mensen, al denken zij er anders over. Maar wat ze wel kwalijk genomen kan worden, is dat ze geen vat meer hebben op het land dat zij met een zekere bravoure presenteren te besturen. Dat ze ideeën en oplossingen afleveren waar geen visie, geen lef, geen durf in zit.

In werkelijkheid wordt het land van een bouwval een ruïne. Ze roepen ‘Lang leve België!’, ‘Brussel is ook onze hoofdstad!’, ‘Eigenheid in verscheidenheid!’, extra luid, zodat tijd, plaats en lucht hun blinde bestaan niet ontmaskeren.

Dat is wat de mens denkt over de politici, die, nader bekeken, naakter worden naarmate de dag des oordeels komt.

Guido LAUWAERT

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
4 mai 2014 7 04 /05 /mai /2014 18:48

 

guido-lauwaert.jpg

Guido Lauwaert

 

De Verenigde Staten en Duitsland dreigen met nieuwe sancties als de Russen nog langer stiekem wapens aan de Oekraïense Russen bezorgen. Na het afpakken van de Krim, het Cuba van Rusland, is de ondersteuning een stille strijd om gebiedsuitbreiding, daar komt het op neer. De rijke heeft altijd net zulke grote honger als de arme.

 

Opvallend in dit conflict is de stilte van Groot-Brittannië. Het afzijdig houden is zo opmerkelijk dat men zich vragen begint te stellen. Waar er ook maar ruzie is, steeds staan de Britten klaar om met opgeheven vinger harde taal te spreken. Groot-Brittannië schurkt zich politiek te pas en te onpas tegen de V.S. aan en is er als eerste bij om met oorlogstuig en mensen uitgedost in kledij die bij het oorlogsgebied passen, deel te nemen aan de spelen. En nu houdt Downing Street met de handen in de zakken de lippen stijf op elkaar. Eigenlijk is er maar één vraag: Waarom? En één antwoord: Daarom! De ingrediënten van de vraag zijn al gegeven, rest enkel toelichting bij het antwoord te geven.

 

De stilte van Downing Street is ingegeven om geen slapende honden wakker te maken. Als er één land rijk is aan buitenposten is het wel het zich nog steeds wanende British Empire. Door een bemoeienis zou het wel eens op de eigen buitengewesten gewezen kunnen worden en waar het Britse rijk koppig aan vasthoudt. De Britse buitengewesten zijn om te beginnen een twintigtal eilandjes, midden in de Indische Oceaan, die bekend staan als de British Indian Ocean Territory. Eens in het jaar komt de gouverneur in een motorsloep aangevaren en zwaaien kindertjes met vlaggetjes en zingen hem toe met het enige Engelse liedje dat ze kennen.

 

In totaal telt de British Empire tien buitengewesten, waarvan the Rock, beter bekend als de rots van Gilbraltar, en de Falklandeilanden de bekendste zijn. Maar het stuk graniet Ascension in de Zuid-Atlantische Oceaan behoort er ook bij. Net als Tristan, Sint-Helena, Bermuda, Noord-Ierland en Brits West-Indië. Tot één seconde na middernacht op 1 juli 1997 was ook Hongkong Brits eigendom. Het is de enige kolonie die, na bevrijd te zijn van de Britten, is opgenomen door het buurland China. Maar nog altijd hebben de Britten er een vinger in de pap, zij het moreel. De Britten blijven er van uitgaan dat Hongkong zo succesvol zal zijn dan tijdens hun patronage. In de Foreign Correspondents Club  wordt nog steeds op de vraag hoe het met de toestand van de stad momenteel gesteld is, geantwoord ‘verleden kon beter, heden gespannen, toekomst nog te bezien.’ Ja, de kwaliteit van de Britse koppigheid houdt stand tot de laatste vezel.

 

Oei! Misschien heb ik met dit exposé sommige mensen op vieze gedachten gebracht. Mensen die Vlaanderen binnen België willen laten bestaan, maar in ruil voor die toegeving denken aan het opnieuw inlijven van verloren gebied. Als het een eigen gewestelijk ministerie van Landsverdediging krijgt, wat niet onmogelijk is in een land dat er internationaal om bekend staat ministeries aan de lopende band te leveren, zou het wel eens kunnen denken aan het heroveren van Frans-Vlaanderen. Nadat Frankrijk, groot maar slap ter bene staande, verslagen is, zou dat nieuwe ministerie zijn blik kunnen laten vallen op het Verloren Land van Brabant en Limburg. De grens van Vlaanderen zou dan tot aan de Moerdijk reiken en een belangrijk deel van de Maas weer in eigen handen hebben. Dan kan het denken aan het heffen van tol. Tot het bedrag is terugbetaald dat Vlaanderen verloren heeft door de sluiting van de Schelde. Met rente, uiteraard.

 

Vlaanderen wordt dan weliswaar door de omliggende landen geen eiland, maar figuurlijk wel, en zal het even welvarend zijn dan Singapore, van 1819 tot 1959 in handen van het Britse Koninkrijk. Het verlies van deze kroonkolonie werd door alle Britten luidkeels betreurd, met voorop Winston Churchill. Zijn de nevengewesten van Vlaanderen weer veroverd, dan zal er niet getreurd maar gejuicht worden, met voorop Bart De Wever, de man met als geestelijke voorvader Staf De Clercq, en beschreven als ‘ STAF DE STERKE - LEIDER / LEERDE / LAMMEREN / IN LAARZEN / LOPEN’, in het door Hugoké getekende en door Hugo Claus geschreven stripverhaal Belgman.

Guido LAUWAERT

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
10 avril 2014 4 10 /04 /avril /2014 02:39

 

JeroenO.jpg

De 64e Arkprijs van het Vrije Woord is toegekend aan Jeroen Olyslaegers. De jury bekroont met deze keuze het oprechte maatschappelijke engagement in woorden en initiatieven van de laureaat.

Olyslaeghers gebruikt het publieke forum om schrijnende maatschappelijke toestanden aan de kaak te stellen en met die stellingname tegen de mainstream in te gaan.

Zo heeft hij projecten opgezet om honger en armoede in onze welvaartstaat aan te klagen. Daarenboven heeft hij een eigen literaire stem ontwikkeld, waaruit maatschappelijke betrokkenheid en empathie voor de mindergegoeden spreekt.

Olyslaegers begon bij het documentatiecentrum Louis Paul Boon, maar zette zich al snel af tegen de academische wereld. Hij schreef ettelijke, vaak gecontesteerde stukken voor Nederlandse en Vlaamse theatergezelschappen. In 2002 richtte hij het Multimediacollectief "Glamor is Undead" op, in 2007 schreef hij het scenario voor de anti-koningsfilm van Harry Kümel, "Eendracht Maakt Macht". VAF weigerde een toelage voor die film.

Olyslaeghers is ook actief in de plastische kunsten, de film, en de politieke columns. Hij schreef voor Humo, en Klara, en nu nog in De Morgen.

Olyslaeghers is 47, en is op dit ogenblik op tournee met Joost Vandecasteele, met de performance "Geletterde Mensen".

De Arkrpijs wordt uitgereikt op woensdag 28 mei 2014 om 18.30 u. in Galerie De Zwarte Panter, Hoogstraat 70, Antwerpen.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
7 avril 2014 1 07 /04 /avril /2014 16:38

 

Kopie-van-HFJ.jpg

Een zware griep en een computerziekte: vier dagen lang kon ik geen mails lezen of verzenden en was niet langer deelachtig aan het wereldwijde net.

Véél erger, ik kon “mijn documenten” niet raadplegen. Uitgerekend op het moment dat ik aan het werken was aan een doorwrochte, dringend aan te leveren tekst.

Kortom, de wet der reeksen én de wet van Murphy in volle werking.

*

Je voelt je plots niet alleen van de wereld afgesneden maar, erger nog, je staat geheel machteloos om het probleem aan te pakken, laat staan op te lossen. En je lijdt aan een bijzondere vorm van tijdelijke amnesie: een (groot) deel van je geheugen is immers opgeslagen in dossiers die je niet kan inkijken.

*

Neen, geen vakantiegevoel, geen oase van rust. Integendeel, gelet op een deadline ofte date guillotine, de kwellingen van het (zo goed als afgeschafte) vagevuur (zeggen theologen, toch).

Anderzijds dacht ik aan Paul Joostens die zich bewust isoleerde in zijn “abdij”...

*

Excuses dus voor het niet beantwoorden van mails of berichten op FB.

*

Sinds een half uurtje ben ik nu terug in de gemeenschap der levenden... En nu, even wennen aan het mirakel en dan aan de slag: inhalen!

hfjSCHEIRS2000.jpg

Tekening: Jan Scheirs

HFJ

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
31 mars 2014 1 31 /03 /mars /2014 18:10

koffiekoeken.PNG

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
28 mars 2014 5 28 /03 /mars /2014 15:42

 

Er zijn van die momenten waarop iedereen dagelijks wel eens nadenkt, afhankelijk van zijn situatie, over de kunst van het nadenken. De rijke overdenkt zijn armoede, de onschuldige zijn schuld, de acteur zijn geklooi, de journalist het opgeblazen nieuws, de man zijn potentie en de vrouw waarom er verdomd maar geen kind komt van zijn seksuele snoeverij. De hele kunst is om niet eens te denken. Het lukt niemand, ook niet de opperstalmeester van het grootste luchtkasteel ter wereld.

 

En een van die momenten waarin hij denkt, wanneer zijn luchtvoertuig naar Rome vliegt en hij even de ogen sluit, dat hij die Brave Little Belgians toch mooi heeft ingepakt, vraagt hij zich af hoeveel keer in zijn positie hij een land, zijn volk en zijn leiders al heeft ingepakt. Hij wil niet het antwoord weten, want hij weet dat de beste vragen degene zijn zonder antwoorden. De vraag is al vele malen opgedoken. Op het antwoord zit niemand te wachten, hij allerminst. In plaats van een antwoord komt er na de vraag een feit bovendrijven. Namelijk dat hij als inpakker een woordkunstenaar is. Zonder dat talent was hij nooit opperstalmeester geweest. Dat beseft hij maar al te goed. Maar hij is het nu eenmaal en blijft dat, zolang de wet het toestaat en hij zijn broek niet laat zakken in de Sint-Pietersbasiliek van Rome, omdat hij alle reële en denkbare voorrechten heeft die nu eenmaal passen bij het opperstalmeesterschap.

 

Er mag dan wel eens wat kritiek zijn op de beloftes die hij niet is nagekomen, hij weet dat zijn positie daar boven staat. Door het feit dat die voorrechten voor de wereld die geen weet heeft van wat er zich in zijn werkkamer en leefruimte afspeelt, wel een antwoord heeft op die vraag, zonder enige betekenis echter, want hij is de opperstalmeester. En niet alleen de opperstalmeester maar ook de woordvoerder van de hele bemanning van het grootste luchtkasteel ter wereld.

 

Andere opperstalmeesters moeten zich af en toe zorgen maken over hun positie, maar hij niet. Hij is een burger boven alle verdenking door de steun van zijn bemanning, waarvan sommigen slechts in schijn zijn woorden en daden bekritiseren, omdat zij nu eenmaal aangeduid zijn, door hun onderstalmeester, om het niet eens te zijn met de opperstalmeester. Dat zij enkel tijd moeten winnen om te kunnen opvallen, voor hun achteropvliegend luchtkasteel Ook zij beseffen dat raken aan het systeem inhoudt dat het grootste luchtkasteel dan lucht verliest en elke lek, hoe klein ook, een grote wordt, en een grote garandeert een crash, meer dan een crash, a car wreck. Elk wrak valt eigenlijk op te lappen, zodat het applaus oogst en boegeroep kan opleveren om hun hindernissenspel.

 

Wat zou hij zich zorgen maken over zijn positie als alles maar schijn is, en de massa, wegens de domheid van zijn eigen gewicht, blijft samendrommen om een glimp van hem op te vangen en denkt dat hij naar hen wuift, terwijl hij gewuifd heeft omdat een cel van de software die bij de eerste gedachte om opperstalmeester te worden bij hem actief is geworden, de cel van het wuiven is. Het gebeurt dat hij dat wuiven beu is, alles went, zelfs alcohol en comfort, maar de automatische piloot activeert het gebaar, zodat het beu worden geen zuur in de maag oplevert.

 

Eenmaal de ogen weer geopend weet hij dat hij over een kwartier weer moet wuiven. Zal hij knielen of buigen voor de paus, hij de opperstalmeester van het grootste luchtkasteel ter wereld? Hij zal zeggen, ‘Nice to see you. I’m happy to be here, master of heaven and hell. Many thanks, latin man?’ Over de toespraak die volgt hoeft hij zich geen zorgen te maken, een staljongen is verantwoordelijk voor de overhandiging van de toespraken in de juiste volgorde.

 

Maar goed. Hij weet, over een paar dagen ben ik thuis, doe mijn schoenen uit, mijn kostuum, trek een joggingpak aan, val in mijn divan en grijp in een automatisch gebaar naar de zapper en zie hoe ik het volk kan inpakken, en het volk zich gewillig laat inpakken. Zo is nu eenmaal elke bevolking, zal hij denken, dat in luchtkastelen gelooft en wuift naar de opperstalmeester. Of hij nu groen ziet, blank, oranje, geel, grijs of zwart. En daarom moet ik morgen weer op stap met mijn luchtvoertuig, wuiven en toespraken houden waarvan ik een kast vol heb. Er moeten slechts wat sleutelwoorden en naamwoorden aan veranderd worden. Maar daar zorgt zijn gescreende staljongen wel voor.

 

En met de paus die hem op de televisie voorgaat naar zijn werkvertrek, valt de opperstalmeester in slaap, en hoog boven de wolken van zijn slaap komt Billie Holiday naderbij, al zingend op sarcastische toon: ‘They can’t take that away from me.’

Guido LAUWAERT

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
17 mars 2014 1 17 /03 /mars /2014 12:00

 

De ene storm was nauwelijks uitgewoed of de andere overviel ons. Na de dood van Jan Hoet volgde kort daarop het overlijden van Gerard Mortier. Nu het er naar uitziet dat we in rustiger vaarwater terecht zijn gekomen, is het tijd voor een beschouwing over het epitheton 'kunstpaus'.

 

Met de dood van beide heren, beiden met een hoge hoed op het hoge hoofd, die ze bij het kruisen voor elkaar afnamen, lijkt een periode afgesloten. Niets is minder waar. Kunstpauzen hebben er altijd bestaan en zullen er altijd blijven bestaan. Zeker in het gewest Vlaanderen. Het is namelijk zo klein dat curatoren en intendanten met een uitzonderlijk talent, in het buitenland emplooi moeten zoeken om dat talent te gelde te maken. Voor zichzelf en de gemeenschap.

 

Niet alleen de geringe oppervlakte is de enige reden van hun zelfgekozen exile. Het feit dat de overheid gierig is opzijn geld, als het de kunst als pijler van de welvaart betreft, is daar mede verantwoordelijk voor. Zowel in de literaire, theatrale, beeldende als de toegepaste kunsten. Men vertrouwt makkelijker buitenlanders dan inlanders. Het gaat zeer ver. Het vertrouwen blijft bestaan, zelfs na blijk van onbekwaamheid. Het overschrijden van het budget, tot ver over de verdriedubbeling, ondermijnt het vertrouwen niet. Nochtans is die vorm van onbekwaamheid voorspelbaar. Buitenlanders kennen de gewoontes niet van de overheid, die altijd het maximum beloven, maar het in werkelijkheid op het minimum houden.

 

Inlanders weten dit en zijn relatief bescheiden in hun ambitie. Ze blaffen maar ze bijten niet. Het breekt hen zuur op, kost hun een stuk van hun leven. Jan Hoet heeft zich zo sterk moeten opwinden om te bekomen wat hij wilde, dat hij het aan zijn hart, zijn nieren, zijn longen en god weet wat nog allemaal heeft gekregen. Hij rookte tegen de sterren op, wegens frustratie.

 

Gerard Mortier kankerde zo erg over de kortzichtigheid, de gierigheid, het wantrouwen, de valsheid van de politici – die graag paraderen in de kunsthuizen maar nooit iets financieel of moreel garanderen – dat hij kanker heeft gekregen. Johan Anthierens heeft tot zijn laatste interview / column moeten bedelen om publicatie en loon naar werken. Hij had het kankeren tot kunst verheven, ten bate van de kwaliteit van zijn literair/journalistieke werk. Het gekanker heeft zich tegen hem gekeerd.

 

Het zal als een vreemde redenering overkomen, als een idiote verklaring geklasseerd worden, maar men wordt ook niet toevallig gek, men stapt niet zonder reden uit het leven. De mens wordt altijd geraakt in zijn zwakste punt. Bovendien zijn er natuurlijke en onnatuurlijke ziekten. Kanker, krankzinnigheid en hartfalen zijn echter de zwarte ridders van talentrijke mensen.

 

Dit gezegd zijnde komen we terug op ons beginpunt: het einde van de kunstpauzen. Ten eerste, kunstpauzen zijn een uitvinding van de media, de nieuwe sociale kerken van de maatschappij. Zij hebben goden en pauzen nodig om de kassa te laten draaien en hun eigen positie veilig te stellen. Ze creëren om die reden zelf pauzen die ze kunstmatig in campagnes, als ze merken dat ze succesvol uit eigen kracht zijn geworden, heilig verklaren. Ten tweede, het einde van de kunstpauzen, als we dan toch die titel wegens inburgering moeten gebruiken, is er nog lang niet en zal er waarschijnlijk ook nooit komen.

 

De opvolging van Hoet en Mortier is verzekerd. Niet door de overheid, maar door de heren zelf. Jan Lauwers, Ivo van Hove en Jan Fabre zijn niet alleen begenadigde kunstenaars maar ook geslepen managers. Wie is de artistiek leider van Tate Modern in Londen? Een Vlaming. Wie leidt het Frans Hals museum in Haarlem, Nederland? Een Vlaamse mevrouw om u tegen te zeggen.

 

Er loopt momenteel nog één mediabenoemde kunstpaus rond, in de letteren. Jozef Deleu. Hij is dichter, maar tevens een uitermate bekwaam diplomaat, en artistiek en zakelijk leider. Naast mijn klavier ligt het zoveelste nummer van zijn halfjaarlijks tijdschrift Het Liegend Konijn [jaargang 12 – nummer 1]. Een zoveelste gat in de markt heeft hij gevonden. Het publiceren van gedichten uit het nest geroofd, anders gezegd, niet eerder gepubliceerde.

Jozef Deleu breekt de markt open voor alle dichters. Het Liegend Konijn is een reclamemagazine voor de poëzie. De poëzie, zo belangrijk in ons sociaal gedrag. Zelfs de halfanalfabeet slaat in paniek bij geboorte of dood. Een gedicht, een gedicht! Geef mij een gedicht om mijn geluk / treurnis te tonen! A horse, a horse! I’d give my kingdom for a horse!

 

Jozef Deleuheeft mijn hart, mijn ziel en mijn steun. Maar de dood is de enige ziekte waaraan niemand ontsnapt. Hij leve hopelijk nog lang, blijft helder van geest, maar op zekere dag zal ook Jozef Deleu niet aan die onvermijdelijk ziekte ontsnappen. Opnieuw zal er een mediacampagne losbarsten. Ik zie de koppen al. De dood van de laatste kunstpaus! Met Deleu eindigt een tijdperk! De grote poëziepromotor is niet meer!

 

Ik ben er 99% van overtuigd dat Deleu dit niet zal willen. Maar mediacampagnes heb je niet in de hand. En de media grijpen de dood van koppigaards, doorzetters en wijzen aan om alle toeters en bellen uit de kast te halen. Ze hebben op het muziekje toch geen vat meer.

Guido LAUWAERT

 

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche