Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
28 juillet 2014 1 28 /07 /juillet /2014 20:51

 

Weirdos2014twee.jpg

De dichter Frank Moyaert (° Boortmeerbeek 1963) overleed op zondag 20 juli ten gevolge van een val van de vierde verdieping van het appartementsgebouw waarin hij woonde.

Hij was geen groot schrijver maar hij heeft toch bepaalde invloeden gehad, vooral op mij... Hij stierf zoals hij geleefd heeft: in vrije val!”, aldus Hubert Van Eygen (° 1961), die mij het tragische nieuws meldde.

Frank Moyaert was mede-oprichter van het anti-postmodernistisch literair (k)wartaalschrift Weirdo's, een kruispuntje dat hij in 1986 samen met Hubert Van Eygen uit de grond stampte toen ze beiden werkten voor Amnesty International Vlaanderen. Naast vier dichtbundels publiceerde hij verhalen, recensies en essays in o.a. Gist, Het Visnet, Leuvense Letters, Naar Morgen, Portulaan, Thuis in Schaarbeek, 't Kofschip, Weirdo's en Wel. Zijn novelle De Ballade van Nick en Sally werd tot strip verwerkt door Steven de Rie (derde deel in de reeks 'Doodlopende straten').

*

Frank Moyaert bewoonde de enige woonkazerne aan de Helenalei, op geen steenworp van mijn huis. Zijn elektriciteit was afgesloten door de energiemaatschappij. Hij wilde stroom aftappen uit het appartement onder dat van hem, dat al een tijdje lang leeg stond. Rond tien uur zag buurman Azis iemand via de brandtrap naar binnen klimmen op de vierde verdieping.

Dit klinkt misschien gek, maar zulke dingen gebeuren in dit gebouw heel vaak. Ik keek er dus niet zo van op en ging weer naar binnen. Nog geen minuut later hoorde ik een klap.”

Frank Moyaert had zijn grip verloren, viel van vier hoog naar beneden en kwam op het dak van een garagebox terecht. In zeer kritieke toestand werd hij met een schedelfractuur overgebracht naar het ziekenhuis, waar hij later in de middag overleed.

Ook conciërge Tony Hellemans schrikt niet op van het feit dat Frank uit zijn appartement is geklommen.

Dat doen veel bewoners hier. Daar sta ik niet meer van te kijken. Maar het is natuurlijk wel erg dat Frank op deze manier aan zijn einde is gekomen.”

Tja, “zulke dingen gebeuren hier heel vaak”, “ik sta hier niet meer van de te kijken”... Een gezellige woonst daar aan de Helenalei...

Zie: http://www.hln.be/regio/nieuws-uit-antwerpen/man-valt-van-vierde-verdieping-a1951481/

*

Hubert Van Eygen schrijft mij dat het verhaal van Moyaert – waar ik sprakeloos bij sta – “illustreert hoe vandaag mensen moeten vechten tegen de armoede in het rijke Vlaanderen”. Het rijke Vlaanderen? Jawel, het Vlaanderen waarin elke week 250 gezinnen op straat worden gezet, waar in 2013 zo'n 13.000 Vlaamse huishoudens voor de rechter werden gedaagd met een eis tot uithuiszetting (wat naar schatting in 90% van de gevallen gebeurt). In Weirdo's heeft de onderschatte dichter en essayist Guy van Hoof (° 1943) de voorbije jaren meermaals gewezen op die erbarmelijke toestanden in zijn bijzonder aanbevelenswaardige rubriek 'De hemel heeft geen dak'. (Wanneer worden die bevlogen essays in boekvorm verzameld? Ach ja, uitgevers hebben daar uiteraard geen belangstelling voor.)

Voltaires Candide was het met Leibniz eens: “tout est pour le mieux dans le meilleur des mondes possibles”. Nu wordt het wel killer...

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
20 juillet 2014 7 20 /07 /juillet /2014 04:48

 

LydiaChagoll

Lydia Chagoll

Op de nationale feestdag worden niet alleen parades gehouden, maar in Gent op heel wat bescheidener wijze de Prijs voor de Democratie en de Prijs Jaap Kruithof uitgereikt, op het podium van Sint-Jacobs, hart en ziel van de Gentse Feesten.

De Prijs voor de Democratie 2014 gaat naar doctor honoris causa van de VUB Lydia Chagoll en de Prijs Jaap Kruithof naar de Wereldvakbond huishoudpersoneel [International Domestic Workers’ Federation -IDWF]. Vorige winnaars waren onder meer Maurice De Wilde, Paula D’Hondt, Tom Barman, Netwerk tegen Armoede, Regine Beer en – even de adem inhouden – Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding en Liga voor de Mensenrechten.

Oorzaak en gevolg

De Prijs voor de Democratie is opgericht begin 1992. Hij is een reactie op de verkiezingsuitslag van 24 november 1991 en is de geschiedenis ingegaan als Zwarte Zondag. Uit de opmars van het Vlaams Blok [Vlaams Belang] waaruit bleek dat de politieke democratie zeer kwetsbaar is en jaarlijks een standbeeld verdient in de vorm van een persoon of instelling die zich op uitzonderlijke wijze heeft ingezet voor de vrijheid en rechten van de mens. De initiatiefnemer was Eric Goeman, en hij is nog steeds de drijvende kracht achter dit initiatief.

Het in gedachten houden van de radicale en compromisloze verdediging van de Democratie van filosoof Jaap Kruithof [1929-2009] wil iemand of een instelling bekronen die zich inzet tegen de brutale uitbuiting van huishoudelijk personeel, dat voornamelijk bestaat uit migranten. De prijs is een bronzen beeld van beeldhouwer Frans Wuytack dat voldoet aan de normen om de buffetkast voor een vroegtijdige te behoeden. De prijs voor Lydia Chagoll is een bronzen beeld van Walter De Buck.

Debatten en toespraak  


De prijzen maken deel uit van de Gentse Feestendebatten. Ze gaan dagelijks door tijdens de Gentse Feesten in de Gentse schouwburg. Gerenommeerde namen zitten in het panel. Meer info op www.trefpunt.be. De persconferentie waarop de prijzen werden bekendgemaakt en toegelicht ging door op 14 juli. Naast stamvader Eric Goeman zat aan de tafel Daniël Termont, Dominic Willaert - artistiek leider van sociaalartistieke werkplek Victoria de Luxe en lid van de Vooruitgroep, enemeritus-hoogleraar en ere-vicerector van de Gentse universiteit Etienne Vermeersch.
Daniël Termont gaf een toelichting over de praktische zorgen bij de groei van dit jaarlijks aan belang toenemende initiatief. De onversaagde moraalfilosoof hield een toespraak over het morele belang van de debatten en de prijzen.

Guido LAUWAERT

GentseFeestenPrijzen.jpgBurgemeester Daniël Termont, Dominic Willaert, Eric Goeman, Etienne Vermeersch

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
16 juillet 2014 3 16 /07 /juillet /2014 20:31

 

Antwerpschauvinisme.jpg

 

© Jos Lambregs 2004


Kartoenfabriek

www.kartoenfabriek.com

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
14 juillet 2014 1 14 /07 /juillet /2014 00:50

 

Gentse-feesten-14.jpg

Wie bier, pensen en frieten op de Gentse Feesten plakt heeft geen ongelijk. Met de jaren is de Gentse Feestenweek de grootste attractie van ons universum geworden. Door de middenstand die er brood in zag. Bijna de gehele binnenstad is een kermis. Toch blijft er een oase over.

Op het plein van Sint-Jacobs, waar Walter De Buck 45 jaar geleden op het terras van zijn café Trefpunt de Gentse Feesten uit de dood deed opstaan, blijft de betere populaire muziek de hoofdschotel, maar is de kunst en de geschiedenis in de marge blijven bestaan, en zijn zelfs met de jaren toegenomen. Middels klassieke concerten, onder de benaming [het zou Gent niet zijn] Gentsche Festspiele. Ze gaan door in de feestzaal van de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde [KANTL. Indien de concerten niet van een hoogstaande kwaliteit zouden zijn, het bestuur had niet eens gedacht de plek vóór zijn voordeur ter beschikking te stellen.

Ook de jonge en zelfs heel jonge zangroepen en theatergezelschappen krijgen de kans om op de kleinere podia ervaring op te doen. De confrontatie met het publiek is de beste graadmeter van wat goed is en fout zit in het broedsel. Verder zijn er nog heel wat andere culturele initiatieven van het betere niveau. Eén ervan verdient speciale aandacht, door de vele initiatieven rond de herdenking van een internationale gebeurtenis honderd jaar geleden, een ellendige gebeurtenis die vier jaar duurde. U raadt het al, de Eerste Wereldoorlog.

Onder de noemer Van het Westelijk front geen nieuws, organiseert Trefpunt, het Vermeylenfonds en KANTL een reeks historische lezingen, sommige met geprojecteerd beeldmateriaal. De spits wordt op zondag 20 juli afgebeten door Michiel Hendryckx. Puttend uit zijn archief, waaruit zijn boek Het Frontparadijs ontstond, vertelt hij over de soldaat Heinrich Wandt [1890-1965] die als secretaris werkte in het Duitse leger in Gent. Met sarcasme schetst hij, dankzij het dagboek van Wandt, de decadente levensstijl en de corruptie bij de Duitse officieren en de bordelen voor de frontsoldaten met verlof.

Gita Deneckere, hoogleraar Geschiedenis aan de Gentse unif, houdt op de nationale feestdag een luchtige lezing over Nationalisme en Oorlog. Op 22 juli leest actrice Chris Thys voor uit de oorlogsdagboeken van Virginie Loveling. De gruwel, de ellende, de honger, de schaarste, de hoop en wanhoop… niets blijft onbesproken. Zondag 27 juli is het de beurt aan acteur Jacob Beks om voor te lezen uit het oorlogsdagboek van Stijn Streuvels. Een tevens ongetwijfeld boeiende ervaring zal de toelichting zijn van Herman Balthazar en Nico Van Campenhout over hun onlangs verschenen boek Twee jonge Vlamingen in de Grooten Oorlog, dat gebaseerd is op de oorlogsdagboeken van August Balthazar en Leo Picard. Ongetwijfeld, omdat een boek niet alle info en docu bevat die werd verzameld. Voor een boek moeten vaak darlings gekild worden. Een lezing is de beste wijze om ze te laten verrijzen.

Tussen 20 en 27 juli is er dus elke dag wel een boeiende gebeurtenis, waar geschiedenis en kunst in één bed liggen. Samen zijn ze de politiek van gisteren en deze van morgen. Het artistieke aspect komt bijvoorbeeld sterk aan bod in het verhaal over de absurditeit van de oorlog. Viona Westra  zingt en vertelt, John Snauwaert  speelt sax, Jean Van Lint  contrabas en Filip Verneert  gitaar. Zo valt er dus elke dag wat te leren. Ten bate van de vrede en de vriendschap tussen de mensen van alle rassen, gezindten en landen. De plaats waar deze lezingen doorgaan, en meer waarde hebben dan de grootste kitschdag die er bestaat, Kerstmis, is KANTL, Koningsstraat 18, Gent. Telkens op het middaguur. Meer info kan u vinden op www.trefpunt.be. Wat klavierspelen en u komt terecht op de lezingen, maar ook op de klassieke concerten, die doorgaan in de Miryzaal van het conservatorium in de Hoogpoort.
De
Gentse Feesten hebben meer kunst op de rug en in het hoofd dan algemeen wordt gedacht.

Guido LAUWAERT

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
4 juillet 2014 5 04 /07 /juillet /2014 06:00

 

Woestijnvis.jpg

Dat Woestijnvis in nauwe schoentjes zit heeft het aan zichzelf te danken. Wie met een dikke nek rondloopt krijgt het vroeg of laat benauwd. En die knellende schoenen hebben een tweede oorzaak: verder willen springen dan zijn neus lang is. Elke neus heeft een rekbaarheid, maar elke rekker heeft net als elke vis zijn houdbaarheidsdatum, met wat goede wil, en de kijker van goede wil zal het niet bestrijden, zijn houdbaarheid en rekbaarheid communicerende vaten. En zelfs de grootste woestijn heeft zijn grenzen.

Mooie woordspelingen, maar zijn daar facts and feelings op te plakken? Tuurlijk, anders zou ik er mijn tijd niet insteken. Woestijnvis is begonnen als een kind dat van huis is weggelopen, genaamd VRT. Het kind werd groter door zich te focussen op zijn interessegebied. Helaas groeide dat interessegebied uit zijn kleren en werd de baas verplicht was extra kleerkasten aan te schaffen. Tot hij eigen huizen ging bouwen, want die kasten kwamen in de gang te staan. Op een gegeven moment moesten de bewoners over de kasten klimmen om de eigen kruk te vinden.

Om die nieuwbouw te bekostigen zocht de baas naar extra kapitaal, want wat er op de eigen bankrekening stond, was maar net voldoende om de basiskosten van inwoners, producties, infrastructuur en onderhoudskosten te betalen. De baas stond daardoor enkel nog open voor ideeën van verwanten van het eerste uur, maar had geen tijd meer voor vriendschap, en aandacht voor herbronning en vernieuwing. Het resultaat was dat de verwanten Jansen en Janssen werden die, zoals in Kuifje en het Zwarte Goud rondjes draaiden in de woestijn. Bovendien werden de programma’s vervelend omdat ze eindeloos in herhaling vielen. De kleur veranderde maar niet de geur. Derde minpunt was het blijven vissen in dezelfde vijver. Er werd wel vis aan de haak geslagen, maar die werd opnieuw het water ingegooid om even later weer opgevist te worden. De koper, zijnde de kijker, wil ook eens wat anders op het bord, maar de pater familias bleef Oost-Indisch doof. Verwanten van het eerste uur zagen de bui hangen, maar de baas had lak aan hun waarschuwingen. Hij vond ze een belediging voor zijn talent. Met als gevolg dat er heel wat deuren uit hun hengels vlogen, en toen er geen binnendeuren meer waren de voordeur, wat de vlucht van de malcontenten bevorderde. En nog zag de baas niet in eigen boezem, maar bleef in het rond speuren naar nieuw kapitaal en afzetmarkt. Ze werden gevonden in de vorm van een concern met virtueel geld en kanalen op de buis. Het bleek echter een woestijnhaai te zijn. Het voerde een beleid van gissen en gokken en was enkel uit op cijfers en letters. Nog meer kameraden verdwenen, met in hun zog kennissen. Die laatsten hadden geen benul van wat er zich achter de schermen afspeelde, maar ze zagen wel dat men niet steeds dezelfde bevriende BV-kring kan laten opdraven, al hebben ze van kostuum gewisseld en een ander masker opgezet.

De godfather in zijn godshuis met nauwelijks nog goden op sokkels en zandkorrels in zijn woestijn werd een kluizenaar zonder kluis. Hij was afhankelijk van de giften van graaiers, en wat is een graaier volgens de dikke Van Dale? Iemand die, voor eigen gewin, ergens zoveel mogelijk geld weet uit te halen. Dat de godfather dit niet heeft ingezien komt omdat zijn oren gaandeweg oogkleppen werden. Hij hoorde niet meer, en zijn blik was sterk vernauwd. Wat hem in het kamp deed belanden van de bewoners waarop doctor J. Peter zijn theorie baseerde: In a hierarchy every employee tends to rise to his level of incompetence. [In een hiërarchie stijgt elke werknemer tot zijn niveau van incompetentie]. Die positie maakte dat zijn winkel niet alleen leeg liep, de klanten wegbleven, maar wat er nog was verbleekte, omdat het te lang in de zon had gelegen. In zijn hele bestaan heeft Woestijnvis zich beperkt tot formats. Maar formats, ook die uit eigen kweekvijver, zijn als koeien. Op een zeker ogenblik komen ze droog te staan. Het productiehuis dat dacht de vierde macht te hebben uitgevonden, heeft ook nooit naar andere zeeën en woestijnen gezocht. De kunst bijvoorbeeld, daar keek het op neer. Het heeft, binnen de cultuursector, BV’s uitgemolken, al zijn jetons op de sport gezet, zero gespeeld, ja, dan is de kans om te winnen zeer klein. Elke zender, het klinkt vreemd maar het is niet anders, elke zender zonder kunst is als een vrouw zonder juwelen en make-up.

Klein blijven is geen schande. Het is zelfs een eer als men klein is en van zijn kleinheid een miniatuur heeft gemaakt ter waarde van een ei van Fabergé. Maar daar heeft de godfather, de pater familias, de Stalin van het Belgisch zendergebied, Wouter Vandenhaute, nooit oog voor gehad. Hij zag alleen de spiegel en zichzelf. Hij zit al tot aan zijn neus in zijn spiegelbeeld. Een nieuwe glazenwasser uit welke hoek en broek ook, zal hem wat meer beeld geven, maar het zal niet zijn redding betekenen. Daarvoor kijkt hij al te lang in dezelfde vijver en heeft daardoor dezelfde kanker opgelopen als Narcissus.

Guido LAUWAERT

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
3 juillet 2014 4 03 /07 /juillet /2014 04:33

Voor een nieuwe reeks voor deze Mededelingen van het Centrum voor Documentatie & Reëvaluatie stelde ik een aantal interessante gasten uit diverse disciplines de vraag wat zij als favoriete kunst, lectuur, films en muziek mee zouden nemen naar een willekeurig onbewoond eiland. Daar is voldoende stroom voor het naar believen op de pc afspelen van de gekozen albums en films, maar aan e-books en internet doen ze ginder niet. Om de keuze niet al te hartverscheurend te maken (Klassiek of Modern? Zwart-wit of Kleur? Mono of Stereo?) mochten ze in elke discipline twee titels noemen. De Onbewoond Eilandkeuze van…. gaat met een gezonde regelmaat op deze blog gepubliceerd worden.

 

Bert BEVERS

 

 

 

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
1 juillet 2014 2 01 /07 /juillet /2014 20:22

 

VanEeckhaut.jpg

Afgelopen nacht overleed Piet Van Eeckhaut (°Aalst, 10 oktober 1939), een van de bekendste strafpleiters van het land, oud-stafhouder van de Orde van Advocaten van Gent.

Het is niet prettig thuiskomen”, aldus Guido Lauwaert.

Na een reis van elf dagen de radio opzetten en twee minuten later in het radionieuws van één uur het overlijden vernemen van een goede vriend.

We hadden elkaar kort voor mijn vertrek nog enkele keren ontmoet, n.a.v. het interview voor de Poëziekrant en een zaak waarin hij een bemiddelingspoging ondernam in verband met een literair dispuut tussen de Erven Elsschot en ondergetekende. De zaak deed hij gratis, uit liefde voor de poëzie en zijn waardering voor Elsschot.

Het interview is opgenomen in de reeks “Wat betekent poëzie voor u?” in het zopas verschenen nummer van Poëziekrant. Van Eeckhaut belicht zijn intieme band met poëzie. Zijn voorkeur gaat uit naar gedichten over de liefde en de dood.

Zijn absolute lievelingsgedicht: ‘De tuinman en de dood’ door P.N. van Eyck.

 Hier volgt de integrale tekst. ■

*

Ik ben afkomstig uit een gewoon gezin, in de Groenstraat van Aalst. Een weinig poëtische straat… zonder groen. Mijn vader was een spoorwegman en volstrekt onpoëtisch. Zeer verstandig, zeer aangenaam, zeer loyaal. Mijn moeder hield van poëzie en droeg gedichten voor. Uit het hoofd! En dat wekte bij mij de poëtische reflex, gedachte op. Ze stootte mij ook naar voordrachtwedstrijden, waar ik nu eens als tweede of als vijfde eindigde. Soms als eerste!

Als liefhebber van de poëzie ben ik eigenlijk jong. Liefde en dood zijn thema’s van volwassen aard. Ik toon u mijn repertoriumboekje uit het Atheneum van Aalst. Je zal zien hoe ver ik toen verwijderd was van de thema’s Liefde en Dood. Pas veel later heb ik ingezien dat gedichten over de Dood vaak liefdesgedichten zijn. Marnix Gijsen; Geschenk van mijn vader: “Wij zaten samen, zwijgend, bij het vuur; mijn lieve vader / en ik. / Bij elk klokgetik / kwam zijn stervensuur / nader en nader.” Een lied van de zee. Van Helena L. Zwart! Een vergeten maar belangrijke dichteres: “Flauw flikkert het lampje in een visschers hut, / Oud moedertje zit bij het vuur en dut. / Als donkere schimmen hand in hand / Schuifelen schaduwen langs de wand. / Droef zingen de golven een wiegelied / Voor wie daar in de baren zijn leven liet.” Enzovoorts.

Mijn absolute lievelingsgedicht echter is De tuinman en de dood. Je kent het ongetwijfeld.

Liefde en Dood, de grote thema’s van Gerard Reve. Hoezeer hij ook beschouwd wordt als een prozaïst, is hij eigenlijk een dichter. Dagsluiting. Schitterend! Over zijn moeder: “Vannacht verscheen mij in een droomgezicht mijn oude moeder, / eindelijk eens goed gekleed: / boven het woud waarin zij met de Dood wandelde / verhief zich een sprakeloze stilte. / Ik was niet bang. Het scheen mij toe dat ze gelukkig was / en uitgerust. / Ze had kralen om die goed pasten bij haar jurk.” Je moet… om dat te mengen, het kritisch detail [eindelijk eens goed gekleed] en dan die tederheid, in wat volgt… een groot dichter zijn.

En dan de onsterfelijke Hugues C. Pernath. “Ik treur niet, geen tederheid trekt mij aan / Geen lichaam kan ooit het mijne voelen / Geen ander oor mijn verwarring, mijn onrust / In de sprakeloze plaag van de taal.” Wat verder. “Ik heb het laatste boek gedragen, van rechts naar links /”… dat is een toespeling op het misdienaarschap. Een goeie vrijzinnige moet een misdienaar zijn geweest. Maar dit terloops.

Ik heb altijd getracht poëzie in pleidooien te verwerken. Dat komt moeilijk over. Het gerecht is een weinig poëtisch bedrijf. Soms lukte het om met een citaat het gemoed te bespelen. En dan beginnen de beklaagden te tranen. Ze tranen niet om het gedicht, maar omdat ze naar de gevangenis moeten. Aan de jury zeg ik dit niet. Het gaat om het effect. Ach, pleidooien zijn geen hoogliederen. Ze kunnen bijzonder banaal zijn.

Van de grote redenaars uit de geschiedenis is Marcus Tullius Cicero mijn grote voorbeeld. Zonder enige twijfel. Om de poging tot overtuiging in de Pro Milone, die men eveneens in de poëzie altijd terugvindt.

Helaas, mijn vrouw, een romaniste, net met pensioen, zei me onlangs: ‘Het wordt akelig, het gebrek aan literaire belangstelling. Dat je niet meer kan zeggen: dat boek, die richting, die stroming.’ Als men dat niet meer kan doen, dan begrijpt men niet wat Nietzsche bedoelde – of was het Freud? – met zijn uitspraak: ‘Als allen moeten zwijgen, laat dan de dichters spreken.’


De tuinman en de dood

Een Perzisch Edelman:

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: "Heer, Heer, één ogenblik!

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!" -

Van middag (lang reeds was hij heengespoed)
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.

"Waarom," zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
"Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?"

Glimlachend antwoordt hij: "Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan."

P.N. van Eyck

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
25 juin 2014 3 25 /06 /juin /2014 07:46

 

EXLIBRISzaal.jpg

Gisteren werd in taverne Rochus te Deurne het 25-jarig bestaan van de culturele vriendenkring Exlibris gevierd. Het vocaal kwartet “Luna” trad op met a capella-bewerkingen door componist Jan Hendrik Van Damme van Franse, Spaanse en Italiaanse traditionals alsmede van evergreens van tango-icoon Carlos Gardel (1890-1935).

LUNA.jpgVan l. naar r.: Jan Hendrik Van Damme (bas bariton), Govaart Haché (tenor), An Anthonis (mezzo-sopraan) en Britt Van Alsenoy (sopraan).

Joke van den Brandt, die voor de PR van de kring zorgt, werd in de bloemen gezet door secretaris Gert Vingeroets.

JOkeENgert.jpg

Het eerste exemplaar van 25 jaar Exlibris werd overhandigd aan Henri-Floris Jespers.

*

In 1989 opende Johnny Volders het café Exlibris aan de Boterlaarbaan te Deurne. Bibliofiel John Bel en zijn zus Joanna nodigden er aanvankelijk gewoon enkele vrienden uit. De bijeenkomsten groeiden snel uit tot een maandelijkse ontmoeting waarbij telkens een lezing gehouden werd. Na het plotse overlijden van Johnny Volders vond de kring een nieuwe locatie in Taverne Rochus te Deurne. Voorzitter John Bel overleed in 2008. Joke van den Brandt en Gert Vingeroets namen het initiatief om op de ingeslagen weg voort te gaan, onder voorzitterschap van dr. Paul Hoffbauer.

In uitvoering van de uitdrukkelijke wens van John Bel werd in 2009 de twintigste verjaardag van de kring gevierd met 20 jaar Exlibris,  een verzorgde en rijkelijk met kleurenfoto's geïllustreerde publicatie met bijdragen van Joke van den Brandt en Henri-Floris Jespers, de lijst der lezingen en bibliografische aantekeningen betreffende de unieke kring.

Deze publicatie werd nu aangevuld met de brochure 25 jaar Exlibris over de activiteiten 2009-2014.

De lijst der sprekers, die louter uit sympathie lezingen hielden, is zonder meer indrukwekkend. Bovendien hebben de foto-reportages een blijvende historische waarde. Voor latere onderzoekers geven ze waardevolle hints over vooral literaire en muzikale netwerken...

ExLibris25.jpg

25 jaar Exlibris. Oplage: 100 genummerde exemplaren. 28 p., 67 kleurenfoto's.

Intekenen door overschrijving van 15 € (verzendkosten inbegrepen) op rekening

779-5989513-88 van Exlibris.

 

Foto-reportage: Frank-Ivo Van Damme

 

Zie ook op deze blog:

Ex-Libris-voorzitter John Bel overleden

http://mededelingen.over-blog.com/article-26244833.html

Feestelijke presentatie 20 jaar ExLibris

http://mededelingen.over-blog.com/article-34145933.html

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
23 mai 2014 5 23 /05 /mai /2014 05:55

 

Meervoud.jpg

Meervoud, “links-nationaal maandblad” is een bijzonder lezenswaardig buitenbeentje. Met het oog op de verkiezingen publiceert het een “Dossier Wallonië”, waarbij impliciet afgerekend wordt met een aantal dominante, versleten Vlaamse gemeenplaatsen.

In een verhelderend interview met Bernard Daelemans brengt Rik van Cauwelaert een aantal harde waarheden in herinnering:

Het is stuitend dat een Albert Frère mensen lessen gaat geven in burgerzin. Maar wie heeft Wallonië leeggeroofd en is naar Frankrijk getrokken? Of een Steve Davignon. Het is afschuwelijk wat die lui in Wallonië hebben aangericht, een heel industrieel patrimonium hebben laten kapot gaan. De fortuinen die ze hebben opgebouwd zijn onmetelijk. Het is de Generale die alles leeggeplunderd heeft en Wallonië heeft laten vallen nadat de subsidies waren opgedroogd.

Het cliché van de tegenstelling “Vlaanderen-Franstaligen” werd de jongste weken uitentreuren gehanteerd in de communicatie van de Vlaamse politieke partijen. Van Cauwelaert wijst er terecht op dat de Waals-Brusselse solidariteit vooral niet overschat moet worden.

Er is met veel poeha een “fédération Wallonie-Bruxelles” opgericht. Maar men kan zich afvragen of dat wel een echt politiek draagvlak heeft. (…) Wallonië is op een spectaculaire manier het slachtoffer geweest van het Brussels-Belgisch kapitalisme.

Nu horen we het eens van een aandachtige en onafhankelijke waarnemer die zeker niet verdacht kan worden van overdreven anti-kapitalistische sympathieën...

In de naderende verkiezingen gaat het helemaal niet over Vlaamse zelfstandigheid (wat dit ook mogen betekenen), wel over verregaande sociale en economische verrechtsing of niet.

Zoveel is duidelijk.

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
18 mai 2014 7 18 /05 /mai /2014 18:42

 

Hoeveel kost een krant? Geen cent! Er staat wel een aankoopprijs op, maar in wezen is een krant gratis. Klopt niet?! Om het met de woorden van de grote lijmer, Karel Boorman, alias Willem Elsschot te zeggen: ‘Zet uw brilletje maar eens op, want het is echt de moeite waard.’

Nemen we als voorbeeld De Morgen [DM]. Het beste exempel en dan zijn we er het snelst van af. Kunnen we onze aandacht weer vestigen op onze geliefde buitenlandse kranten. Ze zijn duur, maar naar redactionele inhoud gerekend spotgoedkoop.
Op zaterdag staat er rechts boven de voorpagina van DM een driehoek. ‘Bij afgifte van deze bon + €5,95 ontvangt u DVD 4 van The Legacy.’ Vijf DVD’s zijn er met telkens 2 afleveringen van de serie. Om de hele serie te bekijken, waarvan de eerste gratis was [een lokkertje] moet je, even vermenigvuldigen op de goeie oude wijze, 23,80 euro betalen, plus 5 kranten, aan 3,50 euro per krant maakt 17,50 euro. Totaalbedrag: 41,30 euro.

Wie een abonnement neemt op DM krijgt er een fiets bij. Dat vehikel kost in een winkel op z’n minst 200 euro. Fiets en serie samengeteld maakt dat 241,30 euro. Maar na de fietsactie en het serieaanbod volgen er nog meer acties. Wie nog maar op de helft van de extra’s ingaat, betaalt algauw 400 euro. Wie evengoed kan rekenen dan uw vaste leverancier van kritieken van gewapend beton, moet tot dezelfde conclusie komen: DM is gratis en toch duur, zelfs al lukt het hem door zijn voortplanting een studentenabonnement te nemen.

Dit soort zaken, dat zogenaamde voordelig aanbod voor de lezer, nemen altijd een loopje met de waarheid en de werkelijkheid. Ze bieden de koper gegarandeerd hoogwaardige producten aan voor weinig geld, maar eenmaal aangekocht blijkt de kwaliteit navenant. Zoals die fietsen; ze gaan hooguit twee jaar mee. Wie handig is kan de mankementen zelf herstellen, maar hij moet toch naar een prullenzaak à la Brico om een nieuw spatbord, fietsbel, lampjes of banden die lek gingen op een asfaltweg zonder putjes, of een ketting die onder het rijden tot zijn niet geringe verbazing brak, terwijl men aan een rustig tempo en al fluitend ’t vrije lied naar de bakker fietste.

Bovendien wint DM een pak geld op die aanbiedingen. De inkoopprijs van een fiets is een schijntje van het bedrag dat de lezer voorgehouden wordt. Tel daarbij de kost van de reclame, zelfs dan nog rest er een brede winstmarge. Hetzelfde geldt voor de DVD’s. In het geval van The Legacy komt de kostprijs + de promoprijs niet boven de drie euro uit. Winst: 2,95 euro per exemplaar.
Samengevat: DM doet dus aan klantenbedrog, maar zo handig ingepakt dat de wet op koppelverkoop omzeild wordt.

Conclusie: De uitgever van DM, De Persgroep, is geen uitgever in de zuivere zin van het woord, maar een Supra Bazar, en in de vrije tijd een koopman in bedrukt papier. Want de redactie is niet meer dan een vlag om de schijn op te houden. De lezer van deze blog weet nu waarom het concern enkele weken geleden voor het zoveelste jaar op rij met een mooi winstcijfer wist te rinkelen. Want die aanbiedingen gelden niet enkel voor DM, maar ook voor Het Laatste Nieuws.

Guido LAUWAERT

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche