Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
26 novembre 2014 3 26 /11 /novembre /2014 20:19

 

Ed-van-Hinte.jpg

Ed van Hinte

Binnenkort reikt de Rotterdamse Kunststichting haar tweejaarlijkse Pierre Bayleprijs voor kunstkritiek uit aan de Haagse designcriticus Ed van Hinte en aan architectuurcriticus Wouter Vanstiphout.

Ed van Hinte doet in zijn publicaties recht aan de geest van Bayle (cultuurkritiek waarin het ambachtelijke en het filosofische hand in hand gaan).

In het opmerkelijke artikel Voorstel voor een nieuw accent   (dit jaar gepubliceerd op de architectuursite ArchiNed) onderzocht de laureaat de subtiele, maar geniepige, verweving van design en commercie.

In 2006 initieerde Van Hinte de Ligthness Studios. De studio richt zich op het ‘gewoon maken’ van lichtheid. Zo kunnen het besparen op energie en het ontzien van het milieu een belangrijke rol spelen in het lichtbouwen.

 De bouw kent zeer veel transport, duurt lang en produceert bergen afval. De lichtheidsstrategie van Van Hinte kan op het gebied van constructie, materiaalkeuze en ontwerp van machinerieën veel uitmaken.

Prijsuitreiking op maandag 1 december 2014 in Het Nieuwe Instituut te Rotterdam.

 

http://mededelingen.over-blog.com/article-begeleid-verlof-123351708.html

 

http://www.archined.nl/opinie/2014/voorstel-voor-een-nieuw-accent/

Erick KILA

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
25 novembre 2014 2 25 /11 /novembre /2014 20:24

 

CrisisUitgeverijen.jpg

De uitgevers janken, de auteurs panikeren, de boekhandelaren klagen stenen uit de grond. De media brengen het prachtig in beeld, in de krant, op de radio en de televisie. De tegenslag gaat echter veel verder dan de ellende van de uitgevers en de auteurs. De auteurs en de uitgevers zijn de vedetten, maar ook de mensen in de luwte van het boekenvak, zij die helpen de auteurs en de uitgevers op een voetstuk te zetten, dreigen in de miserie terecht te komen. De crisis in het boekenvak beslaat dus een veel breder veld.

Er gaat geen week voorbij of mails belanden in mijn box met hulpkreten. Concernbonzen klagen dat er te veel boeken worden uitgegeven. Alsof dat de schuld is van de uitgevers. De laatste jaren is het personeel van de uitgeverijen tot een minimum herleid. Auteurs moeten hun eigen boeken in een ruwe basisversie van de vormgeving gieten. Eindredacteuren zijn er enkel nog voor de auteurs waarvan een afzet van 10.000 exemplaren gegarandeerd is. Promotie wordt niet meer gemaakt. Een jaar geleden vroeg de vrouw van een auteur met een nieuwe roman [het had twee jaar op de redactie in Amsterdam gelegen], of de marketingafdeling een financiële bijdrage zou leveren om een feestelijke presentatie te organiseren. ‘We hebben al wat gedaan,’ zei de verantwoordelijke. ‘O ja, wat?’ vroeg de vrouw. Zijn antwoord was kort: ‘We hebben het uitgegeven.’ En dan zijn ze verbaasd dat er maar 34 van worden verkocht.

Auteurs klitten samen in clubjes. Wie zich niet schikt naar hun leiders, worden gedumpt. Ik ga geen namen noemen. Vijanden raken me niet, maar verraders worden niet vergeten. Als ik een gunstig artikel schrijf over een boek, een literair initiatief word ik met lof overladen. Ben ik kritisch heb ik de boot gemist, kijk ik scheel en ben altijd een sukkel geweest. O, ik begrijp ze wel. Ze dolen uit paniek. De concernbonzen zijn de ware schuldigen van de crisis. Zij zijn bang hun baan te verliezen en schuiven alle schuld af op hun personeel en de auteurs. Dat weten die clubleiders ook wel, zo dom zijn ze niet, maar ze houden ze te vriend in de hoop hun eigen boeken uitgegeven te krijgen. De vriendenkring rond Harold Polis bleek niet zo stevig te zijn als hij dacht. De eerste dagen werd tegen zijn degradatie geprotesteerd, niet omdat ze met hem inzaten, maar omdat zijn vernedering media-aandacht voor hen opleverde. Een maand later en van de vriendenkring blijft nauwelijks iemand over.

De Nederlandse uitgevers loeren naar de Vlaamse markt. Heel wat minder omzet dan de Nederlandse, maar toch voldoende om de omzet een flinke boost te geven. Uitbuiters zijn het, plunderaars. Met het opdoeken van De Bezige Bij Antwerpen bewijst WPG dat alle winst naar, alle werkgelegenheid in de Nederlandse kassa terecht moet komen. Zelfs Vlaamse vormgevers, en niet van de minste, worden gedumpt. Hij wordt slechts getolereerd, niet geaccepteerd, als hij de vormgever is van een gegarandeerde bestsellerauteur.

Het boekenwereldje dat zich groot waant maar heel klein is doet mij walgen. Ik, mij en mezelf – dat is de Heilige Drievuldigheid. De weinige mensen die nog werkelijk begaan zijn met het boekenvak moeten zelf opdraaien voor hun inspanningen ten gunste van de auteur en zijn boek. Openbare knieval en luidruchtige aanbidding zijn de sleutelwoorden van de uitgevers die huizen in het grootste dorp van de wereld, Amsterdam.

Ondertussen dreigen de echte dichters, met een originele pen en die de taalkundige uitdaging zoeken gekoppeld aan nieuwe horizonten in hun gemoed, vergeten te worden. Verkommeren in de vergeethoek. Omdat ze hun eigenste weg willen gaan, die soms bizar is, en waar de klassieke collega’s zich wel lijken voor te schamen. Op z’n minst hun schouders ophalen als hun naam valt. Zoals Johan Joos, Peter Holvoet-Hanssen. Als hun poëzie niet wat heet ‘beschaafd’ kan voorgelezen worden, mogen ze de grammofoon van de publiciteit vergeten, de collegialiteit. Delphine Lecompte zal zich nog mogen reppen om niet in de gracht van de marginaliteit terecht te komen. Na vijf dichtbundels van het zotte om ter gekst is men haar gewend. Kijk maar wat Fritzi Harmsen van Beek is overkomen. Geniaal maar te weinig familiaal, en daarom maar goed genoeg voor een bloemlezing. Na haar dood is haar Verzameld Werk verschenen. Omzet: een paar honderd exemplaren, waarvan een tiental in Vlaanderen.

Hoe hou je het in godsnaam vol, vraagt mijn vrouw me regelmatig, als ik weer eens een truc bedenk om een auteur of een boek de belangstelling in te zwieren. Iemand met lef en los van clichés, die steun verdient om beter te worden, zijn talent te ontwikkelen. Als een haast zeventigjarige om hulp geroepen wordt door jongeren moet het, geef toe, toch erg gesteld zijn. Dramatisch, rampzalig.
Maar je blijft volhouden, omdat het boek je lief is, de auteur je na aan het hart ligt, wie hij of zij ook is. Je blijft volhouden terwijl naast jou je vrienden wegvallen. Vorige week Eric Antonis, een dezer dagen de schilder Karel Dierickx, die op de palliatieve ligt met een hersentumor. Je wilt hem nog eens gaan zeggen hoe veel je van hem hield, van wat hij deed, voor zijn werk de grootste achting had, maar gaat een bezoek hem meer pijn doen dan mij? Waar begint het vergeten en eindigt het weten van het sterven… in de herfst van je leven?

Op zulke momenten zoek ik vergetelheid in poëzie bij stilte en een schemerlamp. Zij brengt troost en rust. Voldoende om na een korte nacht weer de lange weg van de liefde voor de auteur en het boek, of het nu een roman, dichtbundel, biografie of essay is, in te slaan. En om de verraders te zien als zwakkelingen en hun valsheid en verraad als kinderziektes te zien.

Guido LAUWAERT

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
22 novembre 2014 6 22 /11 /novembre /2014 16:30

 

Depeutereen.jpg

In mijn artikel 'Nooit meer oorlog' of 'Nooit méér oorlog'? van 6 november haalde ik de luizenkam door het bos van activiteiten en manifestaties rond de herdenking van WOI. Het jaar 2014 moest een eeuwfeest worden, en ja, een 'feest' heeft men er ook van gemaakt. Met een tsunami van muziekfestivals, autozoektochten, tentoonstellingen, gedichten en romans, dansprogramma's, theatervoorstellingen, zanguitvoeringen en oogverblindende klank- & lichtspektakels, waaronder de zeldzame mooie en waardige evenementen dreigden te verzuipen. Gelukkig maar dat de doden niet uit hun graf kunnen opstaan.

Maar veel erger(lijker) nog dan de culturele commerce is de platte, puur op geldgewin gerichte exploitatie van de 'herdenking'. Evenmin als in Scherpenheuvel de plaasteren madonna's, de kaarsjes, de zilveren medaljons, de vlaggetjes en molentjes, de noppen en pepernoten, de babbelutten en cuberdons (neuzekes) iets te maken hebben met de devotie van de bedevaarders, hebben de memorabilia die in de Ieperse souvenirswinkels geëtaleerd zijn, iets te maken met het eerbetoon aan de doden van WOI. Of wat dacht je bij voorbeeld van een koekendoos waarop staat "14-18 one hundred years of memory"? Of van een T-shirt met "Ik ben een relikwie van het slagveld"erop gedrukt?. Of van een koffiemok met "2014-2018 Flanders Fields", een wielertruitje of handtas in klaproosuitvoering, een teddybeer met een legerhelm op, een doos truffels waarop een zakuurwerk, een paar soldatenfoto's, een tweedekkervliegtuig en de onvermijdelijke klaprozen zijn afgebeeld?

Depeuterdrie.jpg

En jawel, België zou België niet zijn als er ook geen lekker nieuw bier bij zou worden gebrouwen. The great beer Passchendaele, "een heerlijke, blonde dorstlesser van hoge gisting, die zijn pittige afdronk dankt aan een blend van geselecteerde Belgische hop, gekweekt in de frontstreek zelf", wordt aan de man gebracht met leuzen als "Keeping the memory alive", "Remembering one does with taste", "1 minute of silence, 50 cl of respect". Op het etiket staat te lezen: “When opening a bottle of Passchendaele, please hold a minute of silence to commemorate those who fell on the battlefield”. En zo dus, al drinkend herinnert de Belg zich dat in 1917 de ‘Slag om Passendale’ plaats vond, waarin in 100 dagen tijd maar liefst 500.000 militairen het leven lieten voor een terreinwinst van amper 8 kilometer. Ook de Passchendaele-kurkentrekker en het dito glas helpen hem om deze hel te herdenken.

Depeutertwee.jpg

Het hele assortiment dat in Ieper te verkrijgen is, doet me een beetje denken, op een ander niveau dan, aan de Landelijke herberg & Eetcafé 't Hof van Commerce, dat eveneens gelegen is in de Westhoek, in het dorp Stavele (Alveringem), en een mooi zicht biedt op de IJzer. Het Breughelbuffet van dat etablissement biedt je ook "alles van het varken, van aan de neus tot aan de staart", zoals "paté, rillettes, gehaktballetjes, bloedworst, witte worst, ham, schelle van de zeuge, noem maar op".

Ook in Ieper is zowat alles te verkrijgen, "van de neus tot de staart". Een koehandel, waarbij ik niet de enige ben om misselijk van te worden. Ook de freelance journalist Chris Haslam, die naar Ieper kwam om de sfeer op te snuiven van de honderdjarige herdenking, drukt zijn degout uit. In BBC News Magazine (09.11.2014) stelt hij de vraag "Does the WW1 tourist trade exploit the memory of the fallen?" En hij eindigt het artikel met de staalharde conclusie: "Few of us understand what they died for, but we can be sure of one thing: it wasn't for chocolate poppies."

Frans DEPEUTER

Zie:'Nooit meer oorlog' of 'Nooit méér oorlog'? (6 november)

http://mededelingen.over-blog.com/article-frans-depeuter-nooit-meer-oorlog-of-nooit-meer-oorlog-124948504.html

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
19 novembre 2014 3 19 /11 /novembre /2014 13:14

 

Scheirs239.jpg

(c) Jan Scheirs

Uiteraard wordt in het jongste nummer van Mededelingen passend hulde gebracht aan Eric Antonis (Turnhout, 6 juli 1941-Antwerpen, 14 november 2014).

'Eric was een cultuurminnaar pur sang, met een groot hart voor de theaterkunsten, aldus Philip Heylen. Het was voor mij een voorrecht en een grote eer dat ik in 2004 in zijn voetsporen mocht treden. Eric was een atypisch politicus: zo liet hij mij als gemeenteraadslid een jaar lang in zijn schaduw lopen: hij bracht me in contact met alle cultuurmakers en cultuurinstellingen van de stad, vooraleer ik de fakkel mocht overnemen als schepen voor Cultuur. Hij was de beste leermeester die elk beginnend politicus zich zou kunnen dromen. Ik verlies een mentor en een vriend.'

*

Het was aanvankelijk de bedoeling een dossier te publiceren over alle aspecten van “de zaak” Schoenaerts. Waarom? Omdat – afgezien van de anekdotiek – zich een aantal belangrijke principiële vragen stellen. Na de beschikking van de rechter in kort geding werd Stan Lauryssens' boek Schoenaerts (Manteau) uit de rekken gehaald. De zaak wordt nu ten gronde behandeld. Reden te meer om het dossier nu grondig uit te spitten en noodgedwongen in afleveringen te publiceren. Het inleidende deel van dit chronologisch opgevat feuilleton zet al meteen de toon.

*

Dit gezegd zijnde, zowel de op alle gebieden tot in het absurde toe doorgevoerde regelneverij als de toenemende juridisering van de samenleving zijn zonder meer onrustwekkende symptomen van decadentie.

*

Mijn overleden, nog altijd innig gekoesterde vrienden Hubert Lampo en Guy Vaes waren, net als ik, in de ban van het indrukwekkende oeuvre van Jean Ray / John Flanders. En, ja, we waren de enige niet.

Naar aanleiding van het vijftig jaar overlijden van de excentrieke veelschrijver organiseerde de tweetalige 'Jean Ray Vriendenkring' in Gent een colloquium in het theater Tinnenpot. Arnaud Huftier, docent an de universiteit van Valenciennes, had het over 'L'unité double', de twee vormen van horror die Stephen King onderscheidt en die bij Jean Ray allebei voorkomen: die waar het monster concrete vormen aanneemt en die waar het alleen gesuggereerd wordt. Hij had het ook over de onenigheid onder critici of Jean Ray nu een vernieuwende literator was dan wel niets meer dan een clichématige lectuurschrijver. Het bizarre aan die probleemstelling is dat dezelfde verhalen worden aangehaald om het ene dan wel het andere te bewijzen...

Mededelingen-redacteur Guido Lauwaert hield een eigenzinnige causerie over de Gentse grootmeester die geheel beantwoordde aan de wens van de Vriendenkring, en integraal in de rubriek 'Achteruitkijkspiegel' gepubliceerd wordt.

Door de toevalligheden van de actualiteit wordt in de rubriek 'Film' o.m. gefocust op Harry Kümel, die Jean Rays meesterwerk Malpertuis vereeuwigde (met naast een monumentale Orson Welles, o.m. Michel Bouquet, Mathieu Carrière, Jean-Pierre Cassel, Dora van der Groen, Charles Janssens en Jenny van Santvoort).

*

De vaste rubrieken illustreren eens te meer hoezeer het alerte team van uw CDR-Mededelingen, gevoed door uw info, zich onvermoeibaar inzet om de aandacht te vestigen op wat al te vaak ontsnapt (nou ja...) aan de aandacht van de zogenaamde dominante ofte mainstream-media.

*

Wat de waan van de dag betreft, hier alvast een reactie op Facebook (15 november) over de belachelijke Zwarte Piet-polemiek, die na Nederland nu ook België begint te teisteren:

Als we Sint en Piet inruilen voor de Kerstman zijn we dan van dat eindeloze gedoe af? Of krijgen we dan klachten van dikke mannen met een baard en van het rendierenbevrijdingsfront?

De waan van de dag? Zo kunnen we bezig blijven... Als u dat verwacht, dan zullen we u ontgoochelen.

*

Abonnees worden gekoesterd: een aantal bijdragen opgenomen in het tijdschrift Mededelingen van het CDR, verschijnen niét op de blog, zo onder meer het Schoenaerts-dossier (dat in de komende afleveringen vervolgd wordt) zal en Guido Lauwaerts' gedreven lezing over Jean Ray, “Oplichter & Afperser”.

(Info: hfj@skynet.be)

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
6 novembre 2014 4 06 /11 /novembre /2014 14:22

 

Frans_Depeuter.jpg

'Nooit meer oorlog?' staat aan de voet van de IJzertoren te lezen, in de vier talen van de strijdende partijen van het westelijk front: Plus jamais de guerre, No more War, Nie wieder Krieg. In het licht van de tsunami van commerciële uitbuiterij die de media de laatste maanden overspoelt, klinkt dat ietwat cynisch. 'Nooit méér oorlog', zou wellicht beter passen. De overkill aan oorlogstopics doet wat morbide aan. Het heeft iets weg van een luidruchtige 'Vlaamse Kermis' op een stil Vlaams kerkhof.

 

Honderd jaar is het geleden dat de Duitse pinhelmen in ons land binnendrongen. En dat zullen we geweten hebben. Geen (Vlaamse) krant mag je openslaan, geen (Vlaamse) boekhandel binnenlopen, geen (Vlaamse) radio beluisteren, geen (Vlaamse) teevee aanzetten, of het mosterdgas dringt in je neus. Vreemd toch, die overdonderende belangstelling voor iets wat decennia lang in het collectief geheugen te bestoffen lag. Plotseling wordt er in dat kommetje geroerd en meteen komen de lijken bovendrijven en voelt zowat iedereen voelt zich geroepen om er iets rond te doen. Een eeuwfeest wordt het genoemd, alsof de miljoenen doden 'gevierd' moeten worden.

En jawel, een feest is het, voor de Groote Commerce! Al wekenlang is die het geurspoor aan het volgen en thans springt ze erop los als een bronstige bok op een vruchtbaar wijfje. Want WOI verkoopt, zie je, het vliegt de deur uit als broodjes bij een 'warme' bakker. De drukpersen draaien op volle toeren, theater en film boeken successen, historici duiken in hun archieven om dikke boeken te maken, dichters dichten, dansers dansen, schrijvers schrijven, zangers zingen, kortom: iedereen schuift zijn blokje in het Groote Legospel.

En zie, de titels flappen ons om de oren: België op de vlucht, Congo aan den Yser, Boeren boter bezetters, Water maar geen brood, Clandestiene oorlogspers, De verkrachting van België, De slag aan de Leie, De draak van de Somme, De mythe van Langemarck, De laatste veteranen, Kriegsnagelungen, De Draad des Doods, De klaproos schiet haar doel voorbij, Mens of monster?, Dieren in de oorlog, Ereteken of litteken? …

15 miljoen euro heeft 'Faro', het Vlaams steunpunt voor cultureel erfgoed, uitgetrokken voor "toeristisch-recreatieve projecten in het kader van de herdenking van 100 jaar 'Groote Oorlog'". Wandeltochten, muziekfestivals, autozoektochten, klank- & lichtspektakels, tentoonstellingen, het krijgt allemaal een plaatsje in dit 'eeuwfeest'. Crisis of geen crisis.

En het kan niet zot genoeg zijn: een reizende tentoonstelling die onder de naam Via Dolorosa "de terugtocht van het Belgische leger volgt tot in Diksmuide", een multimediale dansvoorstelling die "thematisch een diepe band met de gasaanvallen" heeft, een kunstenparcours (The Smell of War) met een 'geurkunstenaar' die ons "onderdompelt in een geurpalet", een herinneringsdiner "met verhalen en liedjes uit de Groote Oorlog", een citygame waarbij je "als spion Evarist zoveel mogelijk spionageacties moet uitvoeren om het verzet te helpen" en voor elke actie punten krijgt. En als kers op de taart de voettocht over de Schelde via een pontonbrug, waar vele duizenden luitjes op kickten om hun wellicht toch niet zó boeiende leven enige kleur te geven. Meer dan 12 000 hunkerende wandelaars slaagden er niet in de overkant te bereiken en bleven helaas op hun patriottische honger staan. Wie wel over de brug mocht, waren een aantal Vlaamse excellenties – onder wie een glunderende Geert Bourgeois en Bart De Wever –, die elkaar verdrongen om zo dicht mogelijk in het zog van koning Filip en zijn Mathilde te lopen toen die de oversteek waagden. (Ja, Filip doet het uitstekend, vernemen we in de media: in linten knippen, startschoten geven, weduwen troosten, 'bokseressen' ontvangen, bruggen lopen is hij door niemand te kloppen.)

Nee, het had zijn weerga niet, die hernieuwde uittocht uit de Koekenstad en die paniek die zich ook nu weer meester maakte van wie er niet meer over kon en aan de wreedheden van de aanstormende Duitsers was overgeleverd. Maar kom, niet getreurd, met het ristorno van hun tickets konden de gedupeerden kiezen tussen een hele resem alternatieven. Ze konden bij voorbeeld naar een van de sportevenementen gaan, die het eeuwfeest nog meer luister bijzetten. Een bezoek aan de tentoonstelling 'Sport en de Eerste Wereldoorlog' was ook lekker meegenomen, of de 'Passchendaele Memorial Cricket Cup’, waar internationale cricketteams elkaar bekampen. Of de openingsmatch van 'Flanders Peace Field' op het oude voetbalveld van Mesen in de Douvevallei, waar ook de komende jaren "heel wat teams uit verschillende landen voetballen en komen nadenken rond de Grote Oorlog en de kerstbestanden".

'Nadenken' moeten ook de jongeren, voor wie een interactieve website en een inleefspel, 'Dilemma 14/18', zijn opgestart. Want ook de jeugd – die in de moderne geschiedenislessen zelfs van WOII niet bijster veel heeft opgestoken en wel eens durft te opperen dat Hitler een bondscoach van het Duitse voetbalelftal was – moet toch weten hoe mosterdgas ruikt, wie de Nieuwpoortse sasdeuren opendraaide om Bachten de Kupe onder water te zetten, waar de slag van Passendale plaatsgreep en hoe een zeppelin er uitzag. En ja, om zich nog 'beter in te leven' staan ook computerspelletjes te hunner beschikking, zoals 'The great war' en 'Global Peace Game'. Aan een game om zoveel mogelijk 'Moffen' te doden, naar het voorbeeld van Filip Dewinters Minder-Minder-Minder, heeft het 'feest'comité van de Groote Oorlog nog net niet gedacht.

Jawel, de "Grooten Oorlog" wordt alle eer aangedaan. Want zie, ook onze Vlaamse romanciers stoten duchtig mee aan de kar. Of hun verhalen echt dan wel verzonnen zijn, of desnoods vervalst echt, speelt geen rol, als het allemaal maar "prangend en aangrijpend" is. Erwin Mortier met zijn Godenslaap, Stefan Brijs met Post voor mevrouw Bromley, het is net of zij het zelf beleefd hebben daar achter de IJzer. Of ze zelf in de modderbrij van de loopgraven zaten te verrotten. – Over Oorlog en terpentijn van Stefan Hertmans, dat "een parel aan de kroon van de toch al rijke Vlaamse WO I-romantraditie" wordt genoemd (en dat ook is), een andere keer méér. – Zelfs thrillers bloeien open in de schaduw van de Grooten Oorlog. Ene Kris Van Steenberge debuteerde met Woesten, een "veelkantige oorlogsthriller over broederliefde" die als "ronduit schitterend, subliem" wordt aangeprezen, en ving er zowaar de Bronzen Uil mee. En daar is ook Lize Feryn, die haar knappe vertolking van Marie Boesman in de tv-serie In Vlaamse velden verzilverde door een boek te spin-offen dat ze Dagboek van Marie betitelde.

En ook de Vlaamsche (en Hollandse) poweten laten van zich horen. Ze halen hun sierlijkste pen uit hun etui om al die miserie tot kunst te verheffen. Jozef Deleu, heeft een speciaal nummer samengesteld waarvoor hij een schare van 112 (!) dichters uitnodigde om één of méér verzen over WOI af te scheiden. Het Liegend Konijn is zijn naam waardig. Het hangt gestroopt in de winkel. Alleen nog wat laten pruttelen op een huiselijk vuurtje en de fijnproevers kunnen alweer lekker smullen van de 383 literaire delicatesjes die we rijker zijn.

Wat ik me wel afvraag is of dan geen enkele van die 112 dichters enige hinder ondervond van het beroemde statement van de filosoof / socioloog / literatuurcriticus Theodor Adorno (1903-1969) – een Duitser, jawel! – die in Kulturkritik und Gesellschaft (1949) schreef: "Nach Auschwitz ein Gedicht zu schreiben, ist barbarisch“. De onderliggende boodschap die Adorno met deze radicale aantijging tegen de poëzie (en de kunst tout court) de wereld in zond, is niet mis te verstaan: door zich over te leveren aan de cultus van het Goede, het Schone en het Ware, worden de verschrikkingen van Auschwitz, Hiroshima, Darfour, Srebrenica, Cambodja, Manhattan, Bhopal en andere Tsjernobyls toegedekt; m.a.w. de cultuur is een zoetmiddel dat gebruikt wordt om de harde realiteit te vergeten.

Of zit ik er toch naast? Is er na al die horror misschien meer dan ooit behoefte aan kunst, aan levenskrachtige vormen "die sterk genoeg zijn om de verschrikkelijkste dingen uit te drukken, en daar toch niet aan ten onder te gaan?" vraagt ook Walter Weyns zich af in zijn scherpzinnige boek Het tijdperk van de maatschappij. Bedoelde Adorno met zijn uitspraak misschien dat de naoorlogse dichter zich ervan bewust dient te zijn dat 'schoonheid-om-de-schoonheid' haar gezicht heeft verbrand? Dat de poëzie geen onschuldig medium mag zijn om zelfgenoegzame gedichtjes te fabriceren? In dat geval moeten wij het statement van Adorno lezen alsof er stond: "Geen gedicht is mogelijk na Auschwitz, behalve één dat geschreven is omwille van Auschwitz" (zoals Peter Szondi het formuleert in zijn bespreking van Paul Celans gedicht 'Todesfuge', dat doorgaat voor de 'Guernica van de literatuur').

Het is ook in die zin dat Adorno jaren later, in zijn Negative Dialektik (1980), zijn gecontesteerde uitspraak heeft bijgesteld tot: "Het eeuwige lijden heeft evenveel recht op expressie als het gemarteld slachtoffer op een schreeuw; vandaar dat het misschien verkeerd was om te zeggen dat geen poëzie kon geschreven worden na Auschwitz."

Frans DEPEUTER

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
13 octobre 2014 1 13 /10 /octobre /2014 21:36

 

Henri-Floris-Jespers--foto-Bert-Bevers-.JPG

HFJ in werkkamer (foto: Bert Bevers)

Ben echt nooit zo'n verjaardagman geweest. 6 oktober bleef ik dus gewoon aan de slag, met een korte onderbreking: in de late avond kreeg ik even bezoek van ouwe vrienden, Luc Boudens en Kris Kenis, waarna verder gewerkt aan mijn boek over Marc. Eemans. Woensdag 8 oktober, kort na drie uur 's ochtends, gaf mijn PC het op. De twee whizzkids waar ik al jàren op rekenen kan, waren niet meteen bereikbaar: de ene was getroffen door een zware familiale rouw, de andere was professioneel op toernee.

Kortom, ik was incommunicado. Een raar gevoel. Ik las dus opnieuw papieren kranten en schreef, met de pen in de hand, verder aan mijn boek.

Karin Lebacq, algemeen secretaris van de Mededelingen, plaatste een bericht op mijn facebook-tijdlijn op 10 en op 11 oktober, maar het bleek duidelijk dat een aantal correspondenten (en medewerkers aan de Mededelingen) daar geen kennis van namen.

In al die jaren is het nog nooit gebeurd dat er vijf dagen lang geen berichten verschenen op de blog Mededelingen – of dat ik mails niet beantwoordde. Gevolg: een lawine van mails, die ik pas vandaag lees – nadat Kris Kenis gisterenavond het probleem oploste.

En nu inhalen – prioritair wat betreft de juryvergadering van De Diamanten Kogel, donderdagmiddag. Hopelijk zullen we knopen kunnen doorhakken.

Persoonlijke mails worden vannacht en morgen beantwoord.

Kortom: eind goed, al goed.

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
2 octobre 2014 4 02 /10 /octobre /2014 20:06

KaatBollen.jpg

 

"Hoe rosser het dak, hoe natter de kelder."

(Nonkel Wannes)

Hoera! Driewerf hoera! Na het verkwikkende bad waarin Goedele Liekens ons verwende, worden we nu ondergedompeld in het sop van Kaat. Nee, niet tante Kaat, die is met schimmelnagels, wc-potten en bubbeltjesplastic bezig. Déze Kaat heet Bollen, doodgewoon Bollen. En zij is seksoewolloge, net als Goedele, maar in tegenstelling met haar vakgenote, die bruinharig is en al flinke walletjes onder de ogen torst, bezit de nieuwe schuimkoningin warrig ros haar dat ze over haar tierige borsten kan draperen, en is ze nog in de fleur van haar leven.

Alleen haar naam heeft ze niet mee. Goedele, dat ligt nog aardig in de mond, maar wie heet nu Kaat, vooral als je seksoewolloge bent? Tante Kaat, ja, dat ligt in de lijn van wassen-en-plassen en roze babybilletjes. En Kaatje Tralalaatje van Ketnet is ook nog te doen, evenals Kaat van de het 2dehandswinkeltje Kaat&co.

KaatMossel.jpg

En de onevenaarbare mosselkeurvrouw Kaat Mossel natuurlijk (1723-1798), het orangistisch "achterstraatsch wijfje" dat in 1783 samen met Ruige Keet, Malle Piet en het 'graauw' van de straat Rotterdam op zijn kop zette, in de gevangenis belandde en verdedigd werd door de advocaat-dichter Willem Bilderdijk. Die Katen mogen trots zijn op hun naam, maar een seksdeskundige die Kaat heet, en dan nog Bollen!?…

Nee, een echt lekkere naam heeft de rivaal van Goedele niet direct, maar met haar Bollen is dat van ondergeschikt belang. Want die hééft ze, zijt maar zeker. Als ze (uiteraard heel toevallig) vooroverbuigt, krijgen we een leuke inkijk in haar santeboetiekje. En elders zit ze, in een ultrakort zwart jurkje, gehurkt aan een 'negerinnentetteke' te likken, o lala! terwijl ze ons appetijtelijk aankijkt vanuit haar ooghoeken.

Heus, we kunnen er niet genoeg van krijgen van die Kaat. Zo onvoorwaardelijk, zo roekeloos zelfs gooit ze haar bollen in de strijd voor geestelijke ontvoogding! Zo overdonderend zijn de wijsheden waarmee ze Vlaanderen op een hoger niveau zal tillen. Neem pakweg haar proclamatie dat sperma het haar en de nagels versterkt. Hoeveel Eva's zullen we niet tellen die in het belang van deze attributen aan het slikken zullen gaan. Hopelijk weten ze ook dat voor een echt positief effect zowat een liter van het goedje nodig is. Hoewel, zegt Bollen, alle kleintjes helpen.

Ach, wat mogen wij, achtergebleven Vlamen, ons gelukkig prijzen dat Kaat ons de weg aanwijst. Om Vlaanderen uit zijn gefrustreerde ketens te bevrijden heeft ze zelfs boeken geschreven over haar 'onderzoekingen'. Want zomaar iets uit de mouw schudden is niet aan haar besteed. Of mevrouw Bollen, zoals mevrouw Liekens, een diploma behaald heeft van licentiate in de Klinische Psychologie, is niet helemaal duidelijk, maar ze heeft alleszins een 'thesis' gemaakt. Over schaamhaar nog wel. Met al die Vlaamse kokosmatten moest het maar eens gedaan zijn, vond ze. De bermudadriehoek moest maar eens grondig ontluisd en gestyleerd worden.

En dus keek het wakkere meisje, met de hulp van 'Humo', even in de slipjes van zowat 5000 Vlamingen (m/v). En dat resulteerde in Het Schaamhaarboek, waarin ze naast kortere hoofdstukjes over de biologie van het schaamhaar, de geschiedenis van het schaamhaar, de huidige toestand van het schaamhaar, de religie en het schaamhaar, de kunst en het schaamhaar, in het langste hoofdstuk, getiteld 'Het grote ontbossingsoffensief', de resultaten van het "grootste onderzoek ter wereld hierover" rapporteert. Het laatste hoofdstukje trakteert de lezer op de nieuwste snufjes in verband met het onderhoud en versieren van de schaamstreek.

Uit Kaats boek blijkt overduidelijk dat haar voorkeur uitgaat naar de fraaiere 'kapsels', zoals de Fullwax en de Kojak (waarbij een tekeningetje niet hoeft). Of zoals de meer gesofisticeerde coupe brésilienne… nee, sorry, dat is crème-glace… we bedoelen de Brazilian of Landingsbaan (één dun streepje in het midden), of de Valentijn (een hartje op de Venusheuvel), of de Charlie Chaplin (een smal, horizontaal streepje in de vorm van een snor).

Eindelijk dus. Eindelijk het boek waarop Vlaanderen al zoveel jaren zat te wachten.. Al sinds Fons Rademakers in de film Mira (1971) de weelderige rimboe van Willeke Van Ammelrooy op het scherm zette. [Tegen Willekes willeke in. Enfin, dat zei de actrice toch, maar volgens de regisseur was dat nodig om meer 'artistieke diepgang' te geven aan Streuvels' Teleurgang van den Waterhoek.] Voor Tom Lenaerts was het uiteraard een gedroomd item om er in zijn Pappenheimers (23.01.11) gniffelend grappen over te maken. Ook Matthijs van Nieuwkerk vond het verschijnen van Het Schaamhaarboek belangrijk genoeg om de 'auteuse' in zijn programma 'De Wereld Draait Door' (24.09.11) op het scherm te brengen.

Mede dank zij die teevee-optredens verkocht het boek als zoetebroodjes, wat Kaat ertoe aanzette om van her aan het onderzoeken en schrijven te gaan. Aan 8500 vrouwen vroeg ze wat ze dachten over en deden met hun borsten. En zie, nog geen jaar later lag een nieuw meesterwerk uit te puilen in de vitrines: Het Borstenboek. En het jaar daarop volgde Met drie in bed, waarin Kaat vanuit haar seksoewollogepraktijk kruidige verhalen vertelt die ze van deskundige uitleg voorziet. Het gaat alweer over 'boeiende' onderwerpen zoals libido, erectiestoornissen, penisafmetingen, porno, masturbatie, bdsm en dat soort dingen. En het is een 'doe-boek', jawel, met allerlei opdrachten die gegarandeerd je seksleven verbeteren! Zoals bijvoorbeeld een tekening van een mannen- en een vrouwenlichaam waarbij je samen je gevoelige plekjes kunt inkleuren.

En wie mocht denken dat de titel 'Met drie in bed' uitsluitend slaat op een triootje, heeft het mis: het kan even goed betrekking hebben op een hond die in bed mag slapen, wat uiteraard het libido van de partners niet ten goede komt.

 

Frans DEPEUTER

Voetnoten:


1.Ondertussen heeft Kaat zich van studente opgewerkt tot 'seks-BV' en gaat ze haar uitzonderlijke missie ook in Nederland uitdragen. De KRO ofte Katholieke Radio Omroep, – die in 1925 is opgericht door pastoor Lambertus Hendricus Perquin, – heeft haar zending begrepen en haar Alle dagen seks gegeven. Dat is een programma over enkele koppels die 30 dagen lang elke dag minstens één keer met elkaar van bil willen gaan. Op 25 juli werd het startschot gegeven van dit 'grensoverschrijdend experiment' en op 21, 22 en 23 augustus werd het afgesloten met drie live-uitzendingen waarbij Kaat als 'begeleidster' optrad.


2.Vlabin-vbc – het documentatiecentrum dat zich tot doel stelt om "openbare bibliotheken, schoolbibliotheken, archieven en documentatiecentra te ondersteunen in de uitbouw van een boekencollectie die kwaliteit garandeert op inhoudelijk en formeel vlak" – noemt Het Schaamhaarboek een "erg leuk boek, met veel mooie foto’s". De verantwoordelijke voor deze kwotering is ene Ingrid Stevens, die onlangs ook zelf haar creatieve bijdrage over onze favoriete vrijetijdsbesteding leverde, met een "inspirerend document om uw erotisch vermogen wakker te maken en te vergroten", Sexual healing voor vrouwen.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
2 octobre 2014 4 02 /10 /octobre /2014 14:08

 

Scheirs237.jpg

De voorstelling, op 25 september, van Stan Lauryssens' docu-drama over de onvergetelijke acteur Julien Schoenaerts (1925-2006) komt even aan bod. Na amper drie winkeldagen was de eerste druk (2500 exemplaren) overal uitverkocht – bewijs bij uitstek hoezeer de herinnering aan Julien nog altijd gekoesterd wordt in het collectieve geheugen. De nieuwe druk ligt uiteraard klaar.

Matthias Schoenaerts zag 'met lede ogen' hoezeer de afgelopen dagen in de media gefocust werd op de 'bipolaire stoornis' (what's in a word?) van zijn vader en wilde een ander geluid laten horen. Onder het motto 'Als er geen liefde is, is er alleen maar bitterheid. Zonder liefde is er niets' publiceerde hij in De Morgen (27 september) een aangrijpende brief, waarin hij een ander geluid laat horen – 'de blik die mijn vader echt verdient'.

*

In de volgende aflevering (medio oktober) zal ik daarop terugblikken, net zoals ik het nu al voor de derde keer doe op de loopbaan van schilder, dichter en kunsthistoricus Marc. Eemans (1907-1998). Tevens wordt de eerste aflevering gepubliceerd van het lange feuilleton over de geschiedenis van 'de Vecu'.

*

Frans Depeuter publiceert een column over Haffid Bouazza, de belangrijkste vertegenwoordiger van de zogeheten 'migrantenliteratuur'.

*

Documenteren en evalueren. Daar gaat het om.

HFJ

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
23 septembre 2014 2 23 /09 /septembre /2014 21:56

 

Tekening-MDD--Japans-abstract-11--Scheirs-2014.JPG

Cover: Jan Scheirs (uit de reeks Japans abstract, 2014)

De elektronische editie werd vanochtend gemaild. De abonnees die de voorkeur geven aan de papieren editie krijgen die normaliter morgen in de bus.

De postume dichtbundel van performer Soetkin Soethoudt a.k.a. Medusa SuSu; de nieuwe bundel van Yannick Dangre, van Roger de Neef en van Frank De Vos, het debuut van prof. em. dr. Joris Gerits als dichter; tentoonstellingen van Guy Baekelmans, Patrick Conrad, Marcel van Maele (†), Hedwig Pauwels en Ron Scherpenisse; de nieuwe roman van Luc Boudens; Vorm & Visie, de lang verwachte geschiedenis van de concrete en visuele poëzie in Nederland en Vlaanderen van Renaat Ramon; de thema-aflevering van Gierik & NVT over plagiaat – dat alles wordt gesignaleerd (en in volgende afleveringen grondig besproken). Columns van Frans Depeuter en Guido Lauwaert en, in Bert Bevers' onthullende serie 'De Onbewoond Eilandkeuze van...' komen na Benno Barnard, Hendrik Carette, Benjamin Demeyere, Albert Hagenaars en Ron Scherpenisse nu ook Chrétien Breukers, Roger Nupie en Renaat Ramon aan bod. In de tweede aflevering van Henri-Floris Jespers' feuilleton over de schilder, dichter en kunsthistoricus Marc. Eemans (1907-1998) komen de jaren 1928-1930 aan bod.

Kortom, eens te meer een gevarieerde aflevering.

Proefnummers kunnen aangevraagd worden via hfj@skynet.be

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
22 septembre 2014 1 22 /09 /septembre /2014 13:57

 

LynnDeBaets.png

Zaterdag 20 september vond in de Sint Rochuskerk te Deurne de uitvaartdienst plaats van Lynn De Baets (19 oktober 1955 – 10 september 2014) echtgenote van dr. Jan Dockx, voorzitter van de “Foundation Veerle Rooms.”

Jack-van-Peer.jpg

Jack van Peer (foto:Frank Ivo van Damme)

In zijn eerbetoon aan Lynn De Baets verwoordde Jack van Peer, voorzitter van de Belgische Exlibrisvereniging Graphia het gevoel van ongeloof, verdriet en verontwaardiging om dit zo vroegtijdig heengaan, dat hij deelt met de talrijke aanwezigen.

Graphia wordt voor de tweede maal in één jaar getroffen. Na het onverwachte heengaan van schatbewaarder Marie-Rose Theunis had Lynn zich spontaan aangeboden om deze voor een vereniging kapitale en vertrouwelijke functie op zich te nemen. Ook in de Foundation V.R. vervulde ze een gelijkaardige rol. Aan de zijde van haar man organiseerde ze feilloos en liefdevol de praktijk, de activiteiten van de Vlaamse Artsenvereniging, de jaarvieringen van de promotiestudenten en dies meer. In haar vrije tijd droeg ze voortdurend bij tot de promotie van de grafiek, niet enkel in de vermelde verenigingen, zij lag ook mee aan de basis van de recente workshops in de gerenommeerde Antwerpse grafiekgalerij “Épreuve d’Artiste.” De lezingen van de Vriendenkring Exlibris in taveerne Rochus werden ook door Lynn bijgewoond als haar schaarse vrije momenten het toelieten. Vanaf morgen zal blijken hoe belangrijk haar rol en bijdrage voor het culturele en gemeenschapsleven aan de basis was.

Joke VAN DEN BRANDT

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche