Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
2 février 2013 6 02 /02 /février /2013 14:44

fase-1.jpg

Gedichten die uitsluitend worden voorgedragen, niet gedrukt, liedjes die enkel live kunnen beluisterd worden, kunstwerken die mogen bekeken worden maar niet gekocht. Ik hou van weerhaken. Liliane Obrenica Nicola (°1960) is zo een aparte, voortreffelijke weerhaak die weigert afstand te doen van haar creaties. Geen NV dus, laat staan een Bvba…

*

Liliane Obrenica Nicola is geboren in Roemenië te Moldava Noua aan de oevers van de Donau. Zij was er 19 jaar onderwijzeres en heeft er trouwens ook tentoongesteld.

Opgegroeid onder de dictatuur van Ceaucescu ontvluchtte zij de armoede in haar geboorteland-zonder-hoop. Na een kort verblijf tussen 1992 en 1995, vestigde ze zich in 1999 met haar zoon definitief in ons land. Ze vond hier gratis logies en overleefde in bittere armoede. De enige optie om in België te kunnen blijven was een hogere studie. Op haar veertigste schreef ze zich in aan de Académie des Beaux-Arts in Brussel, waar ze na vier jaar als interieurarchitect afstudeerde.

*

Me, Myself & I In wordt drie etappes opgebouwd. De kunstenares voert de toeschouwer langsheen het coloriet van haar leven. Ze noemt deze 'metamorfosen' of 'transformaties'.

fase-1-bis.JPG

My Angel

De eerste etappe heet 'De Onschuld' – met een dromerige toets zoals in 'My Angel', de Roemeense engel die wil ontsnappen aan het verschroeiende zuur van een bloederige dictatuur. Zij is de engel met ‘la vue de l’invisible', het niet toonbare van een droomwereld.

De tweede etappe kreeg de naam 'Het Heden'. Woorden worden hier toegevoegd om het bittere van ontheemding te benadrukken. De eenzaamheid van de banneling, de afwijzing van de ontwortelde. In 'le maintenant' luidt de schreeuw van de verworpene.

fase-2.JPG

My apocalypse

De derde etappe is 'Het Begin', met als ondertitel 'de vooruitgang, de transformatie, het gekleurde verticale”, vormt de derde etappe. Dit begin wordt vertaald in eenvoudige, gekleurde verticale lijnen. Het is een 'ooit' dat wijst naar het infinitum, het 'nooit' afgewerkte van het leven.

fase-3.JPG

After "THE NOTHING"... LIGHT... THE LIGHT... of course

De tentoonstelling loopt tot 8 maart 2013 in Opus 4, een wijn en tapasbar met annex de kunstgalerie Love2arts, in het Hertogenpark aan de Desguinlei 90 te Berchem. Van harte welkom op de vernissage, zaterdag 9 februari om 20u, die met een muzikale verrassing aan de piano zal worden opgeluisterd.

Frank DE VOS

Fase-0.jpg

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article
1 février 2013 5 01 /02 /février /2013 19:06

Kopie van logo mdd

Sinds 26 januari 2008 werden hier 1753 posts gepubliceerd en tellen we 182 051 bezoekers, goed voor de lectuur van 349 148 pagina's.

In 2012 telden we gemiddeld iets meer dan 5000 bezoekers per maand (recordaantal ooit: 7051 in oktober 2012), samen goed voor de lectuur van 60 028 pagina's.

Het jaar is alleszins goed begonnen: 6040 zogenoemde “unieke” bezoekers in januari (11 547 pagina's gelezen). Koplopers? Ik vermeld hier slechts de bijdragen die gericht gelezen werden door minstens honderd verschillende bezoekers. De belangstelling ging vooral naar, in volgorde, de polemiek rond het tijdschrift Heibel (Frank De Vos en Frans Depeuter), het ontslag van Benno Barnard (Henri-Floris Jespers), de taalkwakkels van Knack (Lutin d'Anvers) en Kamagurka, schilder (Bert Bevers). De onvolprezen reeks “De tafel van 1” (Bert Bevers) krijgt een almaar groeiende waardering. Ook oudere posts krijgen plots opnieuw aandacht, zoals bijv. alle bijdragen over Lambert Jageneau (o.m. van Joke van den Brandt).

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
1 février 2013 5 01 /02 /février /2013 16:22

 

Pascale-Platel.jpg

Pascale Platel heeft een nieuwe onewomanshow. Altijd goed voor flink gevulde zalen. Zij mag gezien worden, heeft charme, is intelligent en kan alle plateaus aan. De keuken, de slaapkamer, het terras, de zolder, de kelder, de dorpel, overal blijft zij overeind staan. Als een kapitein aan het roer van zijn schip. Maar er staan en wat te vertellen hebben is andere koek. Daarvoor heeft Gezien de omstandigheden te korte beentjes.

 

Het verhaal is een rommeltje. Het springt van de hak op de tak. Uitzonderlijk een moment van teder gevoel. Het lost echter op, poef, alvorens het je hart heeft bereikt. Door sterk afgeprijsde oneliners. Ze slaan de inleving dood. ‘Morsdood, hoorde dat. Hoorde dat goed. Besefte wel wat dat betekent? Dat is niet om mee te lachen. Allez, ik kan daar niet mee lachen.’ Dat soort taaltje en plus. Gelardeerd met tientallen verkleinwoorden. Op een Gents bedje. Dat kan leuk zijn, voor vijf minuten of in een talkshow van Woestijnvis. Maar op het toneel?

 

Schaamte en jeuk, ja. Dat overvalt je. Omdat een vrouw waarvoor je een groot respect hebt voor een publiek gaat staan met vuile handen. ‘Bij wijze van spreken. Dat begrijpt ge toch… hoop ik. Allez, moest ik in ulder plaats zijn, ik zou het begrijpen. Want ik begrijp veel. Veel te veel. Omdat ik een vrouw ben. Een vrouw is geen man hoor. ’t Is te hopen dat ge het verschilt kent, of het is erg met u gesteld.’

 

Is het een sekssprookje, met tragische trekjes? En komische schuivers? Een verhaal over een verpleegster op de palliatieve zorg die de laatste wens van een stervende beeld en bijpassende klank probeert te geven? Is zij een masseuse, de minnares van een patissier? Een levende pop in een peepshow? Of is zij een fee op haar retour? Van alles wat en elk personage heeft een verhaal. Dat helaas te mager is om zich overeind te houden.

 

Pascale Platel zoekt de lach en krijgt die ook. Omdat ze leeft van uitsmijters. Jammer dat ze van de Aldi zijn. De naam van de winkelketen zit in haar programma. Altijd goed, hem te gebruiken als je naar sympathie hengelt, ‘want wie gaat er nu naar de Aldi? Niet de armen, maar de rijken. A ja, hoe zoude anders rijk worden?’

 

Gezien de omstandigheden wordt in de promotekst voorgesteld als ‘een seksueel sprookje met een realistisch einde’. Deze zin zegt wat ze graag zou willen zeggen, maar de uitwerking ervan is te smal en mist diepte. Haar feeënpersonage heeft geen vagina, volgens haar. ‘Dat vond ik zelf ook zeer spijtig.’ Wat uw dienaar zag, was dat al haar personages geen grond hebben. Er valt wat uit haar mond, maar wat is het? Braaksel met zoetzure saus waarvan de vervaldatum zelfs niet meer te lezen is.

 

Komaan, mevrouw Platel. Zoek eens naar een deftige tekstschrijver. Die van jouw basisidee een meeslepend verhaal kan maken. Dan zal je werkelijk uit de biecht klappen. Voor de schijn natuurlijk. Maar in het theater, en zeker bij een monoloog, moet de schijn zo geloofwaardig zijn, dat je er een hand voor over zou hebben. Of iets anders. ‘Allez, ge weet wel wat dat ik bedoel. Iets dat niet in de boekskes staat, maar in de broekskes zit. Zowel in dat van u als in da van mij.’

 

Jammer, jammer, jammer. Voor de duidelijkheid: de teksten tussen haakjes komen niet uit het programma, op één na, de kortste, maar scheren rakelings langs de stijl ervan. Gedurende één uur.

Guido LAUWAERT


GEZIEN DE OMSTANDIGHEDEN – Pascale Platel, solo – meer info: www.campo.nu

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Théâtre
commenter cet article
31 janvier 2013 4 31 /01 /janvier /2013 23:15

 

Nelly-Maes-maart-2011--08.jpg

Na vijf jaar laat ik mijn kind inslapen. Ik vond het gepast om met Acht Achtbare Gierik-dichters op Gedichtendag dit poëziepodium te sluiten. Als “Dichterlijk met suikerbonen” liep het de wereld in. Sommigen hadden moeite met de naam. Enkelen haalden er zelfs hun neus voor op. Ach, de serieus van het dichterscircuit blijft een ernstig beest. Misschien was het geen alledaagse, poëtische koosnaam. Voor mij was het echter een speelse metafoor voor de dichter die op een podium wordt geboren. Vandaar de doopsuiker dat bij elk nieuw leven hoort en dat gastvrij na afloop van elke voorstelling werd aangeboden.

In zijn afteltijd naar het Grote Niets had Herman J. Claeys mij een veertigtal gedichten bezorgd waarin hij thema’s bewandelde waarmee hij als geëngageerde verzenbouwer niet werd geassocieerd. Ik denk hier aan zijn liefdes -en doodsgedichten of zijn natuurverzen. Ik vond het belangrijk om net deze kant van zijn werk in het voetlicht te plaatsen. Dit betekende dan ook de start.

Van 2008 tot 2013 werden 24 activiteiten georganiseerd. Vijf maal waren er op Gedichtendag telkens “Acht Achtbare Dichters” te beluisteren. Alles bij elkaar beklommen meer dan 50 dichters het podium. Vier bundels waaronder Offenes Herz de drietalige bundel van Bart Stouten en Heimwee naar de toekomst van politica Nelly Maes werden er voorgesteld. Ook poëzie buiten ons taalgebied werd belicht. Meer bepaald de Arabische poëtica van Taha Adnan in 2009. Canal 2, een Marokkaanse TV zender filmde zelfs de voorstelling. De schuimende glazen bier werden wel deskundig buiten beeld gehouden. In de aanloop naar het eerste Europese Dichtkunstfestival was er in 2010 Gegenlesung met Olivier Cousin uit Bretagne, Fred Schywek en Wilfried Bienek uit Duitsland.

Thema’s werden bewandeld. Er was een Valentijnsavond met erotische en liefdesgedichten. De muskaatwijn uit de Languedoc die toen werd geschonken was een knipoog naar de hoofse minnelyriek van de troubadours uit dit bijzondere land. Zo was er in 2011 Women only. Het was het jaar waarin alleen dames werden uitgenodigd.

In 2012 was toneelmaker Hazim Kamaledin de regisseur van een Arabische poëzieavond. Vier dichters met o.a de in Egypte bekende Emad Fouad traden op. Hun gedichten werden afwisselend in het Arabisch, Frans en Nederlands voorgedragen en de vertaling op een scherm geprojecteerd. Voor de sfeer was er verse muntthee en qanunmuziek.

Met uitzondering van Gedichtendag mocht elke poëzieavond maximum 60 minuten duren. Steeds werden er door diverse muzikanten ruime muzikale intermezzi ingelast. Zo kregen de gedichten het nodige respect en het publiek de ruimte om deze te verteren. Heel bewust werd elke vorm van “stand-up performance” vermeden. Heel bewust werd ook elke academische en essayistische aanpak met lange uitgestreken gezichten vermeden. Was het niet Werner Heisenberg die zei dat sommige dingen zijn zo ernstig zijn dat je er beter grappen over kunt maken? Het resulteerde in een vast en vooral aandachtig publiek van poëzieliefhebbers. Er waren topdagen met meer dan 50 aanwezigen. Het gemiddelde schommelde rond de vijfentwintig.

Dichters kwamen zelden. Ook dezen die voorheen waren opgetreden zag ik amper terug. Deze vaststelling samen met een aantal andere factoren hebben mee bepaald om ermee te stoppen. Zo werd vanaf 2013 de Stichting Lezen door het Vlaams Fonds voor de Letteren opgeslorpt. Onder impuls van de VAV, de Vlaamse auteursvereniging steeds voor de welvaart van auteurs op barricade, werd opnieuw de loonnorm voor de organisator verhoogd. Eveneens diende de reiskosten vergoed. Vermits Den Hopsack nooit inkomsten vraagt ontbreken hiervoor simpelweg de middelen. Het bescheiden budget dat door Antwerpen Boekenstad voor de werking werd toegekend was meer dan welkom en werd dankbaar gebruikt om zowel de muzikanten als de auteurs die niet op de lezingenlijst werden opgenomen een kleine vergoeding te geven.

Niettemin blijf ik dankbaar voor de geboden kansen, en de vele ontmoetingen met dichters, poëzieliefhebbers en toevallige passanten die in Den Hopsack meegenoten.

Het artistiek-literaire café Den Hopsack is en blijft een unicum. Het is en blijft een wereldhaven. Het is en blijft mijn vaderland waar ik steeds onbevangen kan aanmeren. Vooral Hanneke en Cor De Wit, de bescheiden maar drijvende krachten ben ik veel dank verschuldigd. Aan de lekkere verse soep met brood die iedere deelnemer werd aangeboden, houden mijn smaakpapillen een bijzondere herinnering over.

Mocht u nog even willen terugblikken dan kan dat op:

http://suikerbonen.blogspot.be/

Deze blog is vanaf nu een museum met vele suikerbonen.

Frank DE VOS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
31 janvier 2013 4 31 /01 /janvier /2013 21:56

 

203WEB.jpg

De jongste aflevering van de Mededelingen van het C.D.R. bevat niet alleen enkele uitvoerige in memoriams (Rik Lanckrock, Jacques Vandersichel, Thierry Deleu), maar ook een beschouwing over Benno Barnards afscheid van Knack.be (inclusief reacties). Volle aandacht gaat ook naar de polemiek van redacteur Frank De Vos en Frank Depeuter over het tijdschrift Heibel, eerder online gepubliceerd.

De abonnees op de Mededelingen krijgen nu ook exclusief de integrale  tekst te lezen van Frans Depeuters stevige reactie.

Ach, is dit dan écht het einde van deze elektronische verbondenheid in taal en stijl? “,  aldus trouwe abonnee Gert Vingeroets....

Abonnementsvoorwaarden: mededelingen@lebacq.com

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
31 janvier 2013 4 31 /01 /janvier /2013 18:28

RIKexlibris.jpg

In de jongste aflevering van de Mededelingen van het C.D.R. wordt ruime aandacht besteed aan het overlijden van Rk Lanckrock, Jacques Vandersichel en Thierry Deleu.

Mevr. Ilse Neuenkirch signaleert mij dat Rik Lanckrock op 20 september overleed, en niet op 26 september. De verkeerde datum is via 'Gent Literair', een voortreffelijke en betrouwbare site, op het internet verspreid. De afscheidsplechtigheid en asverstrooiing vond plaats op 27 september in het crematorium in Lochristi.

Ik dank mevr. Ilse Neuenkirch voor de rechtzetting en publiceer hierna haar getuigenis.

HFJ.

 

In memoriam Rik Lanckrock

RIKjubileum.jpg

Als overtuigde vrijdenker en vrijmetselaar verleende hij o.a. tot 2011 zijn medewerking aan het vrijzinnige tijdschrift voor Oost-Vlaanderen De Geus met bijdragen over humanisme en magisch realisme. Vrijmetselarij was voor Rik Lanckrock, zoals hij schrijft in het Jubileumboek voor zijn 70steverjaardag, “een houding, een filosofische ingesteldheid, een rijkelijk met zinrijke symbolen geladen ideologie die belangrijk is voor mijn bestaan en mijn samenleven met anderen.”

Alhoewel hij zichzelf graag een essayist noemde, heeft hij ontroerende dichtbundels geschreven, tussen harde kritiek op de wantoestanden in de wereld en de menselijke tekortkomingen en de uitdrukkingen van zijn melancholisch karakter.

In zijn dagboekachtige ”Dagdagelijkse Overwegingen”, die hij tot voor enkele maanden volhield, hekelde hij, steeds het nieuws van de dag volgend, de onbenulligheid en oppervlakkigheid van de moderne mens en maatschappij.

Toen zijn gezondheid achteruitging, trok hij zich terug in zijn appartement, dat hij zijn “gevangenis zonder tralies” noemde. Wanneer zijn gezondheid hem niet meer toeliet om te schrijven, was dat een drama voor de woordmens, die Lanckrock was. Na de zomer verslechtte zijn toestand snel en uiteindelijk besliste Rik, dat het genoeg geweest was.

Ilse NEUENKIRCH

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
31 janvier 2013 4 31 /01 /janvier /2013 16:30

 

Michael-Brijs--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers

Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
29 janvier 2013 2 29 /01 /janvier /2013 10:00

 

Gerd-de-Ley--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
28 janvier 2013 1 28 /01 /janvier /2013 14:57

Quatre-mains--Lazy-Landscape-.JPG

Lazy Landscape

Sinds deze zondag is in die fraaie Galerie De Zwarte Panter aan de Antwerpse Hoogstraat de expositie Quatre-mains te zien. Die toont nieuw werk van duvel-doet-al Kamagurka (in 1956 geboren als Luc Zeebroek), en werk dat hij maakte samen met (dat verklaart ook de titel) bevriende kunstenaars David Bade, Fred Bervoets, René Daniëls, Dogbowl (Stephen Tunney), Jeroen Henneman, Muzo en Werner Mannaers.

Quatre-mains--links-een-coproductie-Bervoets-Kamagurka-.JPG

Wie een beetje vertrouwd is met hun werk ziet onmiddellijk welke de werken zijn die Kama maakte in samenwerking met Bervoets, of met Henneman. Er valt veel aangenaams te zien. Erg mooi vond ik Viergeslacht, en ronduit grappig de reeks Lazy Landscapes.

Quatre-mains--Viergeslacht-.JPGViergeslacht

Voorts moest ik grinniken bij Koningin Beatrix, een portret van de Nederlandse vorstin met….stoppels.

Al manifesteert hij zich de laatste jaren veel als schilder, naar mijn smaak blijft Kamagurka eerst en vooral toch echter een tekenaar. Vooral de werkjes die hij gewoon met pen en Oost-Indische inkt vervaardigt kunnen me bekoren. Die doen me ook regelmatig denken aan de tekeningen van Lucebert (iemand die beslist evenmin verstoken was van humor).

Quatre-mains--Koningin-Beatrix-.JPGQuatre-mains is een verfrissende tentoonstelling van een eigenzinnig, dwars talent en zijn even zo eigenzinnige en dwarse vrienden. Ik heb haar glimlachend bekeken. Een absolute aanrader!

Bert BEVERS

Quatre-mains.JPG

Quatre-mains, Kamagurka e.a., Galerie De Zwarte Panter, Hoogstraat 70-74, 2000 Antwerpen, donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag van 13.30 tot 18.00 uur (tot 18 maart)

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article
27 janvier 2013 7 27 /01 /janvier /2013 19:09

 

Frans-Depeuter-copie-1.jpg

Beste Frank,

Er zitten weer heel wat slachtrijpe biggetjes in je repliek. Ik ga ze niet netjes in het gelid zetten, want met zwijntjes gaat dat niet zo makkelijk, nee, ik trek ze één voor één bij hun krulstaartje uit de stal en ik geef ze een vriendelijke tik met de hamer.

Primo: "Polemieken dienen om het eigen groot gelijk groter te maken", schrijf je. Dat is zo waar als dat ik twee duimen heb. En het geldt first of all voor wie het eerst het potje venijn te voorschijn haalt. En bij mijn weten was jij dat, of vergis ik me? Was je initieel artikeltje met de titel 'Heibel tot in den treure' misschien bedoeld als een 'billet doux'? In dat geval excuseer ik mij voor al het leuks dat ik te berde bracht. Een Kempense boer is nogal traag van begrip, zie je, daaraan zal het dan wel liggen.

Secundo: "Alleen de zes rollen Scottex (16.78 €) zijn ondermaats en dus ver onder de gordel," mopper je. Ik dacht nochtans, ook nu weer, dat jij het was die het verheven thema van het "kleine kamertje" hebt aangesneden. Je 'kritische' tekst eindigt toch met de woorden: "Heibel is voortaan te glad om zelfs het papier ervan op mijn kleine kamertje te recycleren". Bij zo'n suggestieve zin kan een lezer moeilijk anders dan zich voorstellen wat normaliter met papier gebeurt op een 'klein kamertje'. Of vergis ik me alweer? Bedoelde je misschien dat je een heus minischrijfkamertje hebt waarin je tot nu toe je Heibels archiveerde?

Tertio: "De Nestorprijs vind ik een schitterend initiatief. Ik trek er geen woord van terug. Ik blijf dus enthousiast over deze prijs. Maar wat dit nu in dit geHeibel komt doen is me een raadsel." Uiteraard vinden wij het bijzonder gaaf dat de Nestorprijs je nog kan bekoren. Jouw 'raadsel' omtrent de relatie tussen het een en het ander is vlug opgelost: de Nestorprijs is nl. een initiatief van… Heibel, zie je. De prijs is trouwens al even 'heibels' als het tijdschrift zelf. Hij is niet alleen a-politiek, maar ook pro-Vlaams, en tegelijk, net als Heibel, bedoeld als reactie "tegen de verwording van de maatschappij: de verdwazing, de verwildering, de verbastering, de vervlakking, de verwarring, de verschaling, de verzwijning, de verplatting, de vergoding en vergoring, de verstaatsing en verzuiling". (Beginselverklaring van Heibel).

Quarto: "Ik blijf dus volmondig vereerd door de geboden gelegenheid mijn vriend Herman Elegast te mogen eren in 2011." Ook dat appreciëren wij in hoge mate, maar er is een klein misverstand in het spel: je e-mailverklaring omtrent het vereerd-zijn, waarnaar ik verwees, had geen betrekking op je medewerking aan de Nestoruitreiking maar op de herhaalde opname van je literaire voortbrengselen in onze "Story  op Kempische ezelspoten". Voor dié verering blijf je de uitleg vooralsnog schuldig. Of was het soms alleen maar "a slip of the pen"?

Quinto: "Frans Depeuter slaagt er niet in om een onderscheid te maken tussen man en pen." Even de puntjes op de i: 'slagen' betekent volgens de Dikke Vandaal "bereiken wat men zich ten doel heeft gesteld, zijn pogingen tot een goed eind brengen". Welnu, van 'doel' of 'pogingen' is hier absoluut geen sprake. Het is mijn (mag ik 'heilige' zeggen?) overtuiging dat Vorm en Vent congruent dienen te zijn, zoals ook Du Perron en Ter Braak voorhielden. Met je uitspraak: "Wie Van den Broeck (of om het even welke auteur - FD) als mens is, of was zal me worst wezen", zeg je in feite dat een auteur met zijn daden niet gehouden is aan zijn woorden. Mag ik daaruit concluderen dat jij er bij voorbeeld geen punt van zou maken dat iemand die geëngageerde poëzie schrijft over het overleven van Doel, gerust in de raad van bestuur van de Maatschappij Linkeroever zou mogen zetelen om de Doelse huizenafbraak te promoten? Waarom dan in je 'Open brief aan eerbiedwaardigen' de "eerbiedwaardige literatoren met symfonieën van mooie woorden" op de korrel nemen? Je (terechte) ergernis strookt toch niet helemaal met je bewering dat je voorstander bent van "een onderscheid tussen man en pen", me dunkt. Nee, Frank, ook van literaire monumenten, of nee: zéker van literaire monumenten mag je een parallel tussen beide vooropstellen. En des te vanzelfsprekender is die parallel wanneer de auteur zich uitgesproken vereenzelvigt met de hoofdpersoon van zijn boek(en). Wat in het geval van de Gangreencyclus onbetwistbaar het geval is. Jef zelf heeft die identificatie meermaals en niet zonder trots verkondigd. Onder meer in het interviewboek van Willem M. Roggeman, Beroepsgeheim 4(1983): "In de Gangreenreeks ben ik de hoofdpersoon en het is dan ook geen fictie. De vorm is fictie, maar de dingen zijn echt gebeurd."

Sexto: "Ik bewonder het snedige talent van Jef Geeraerts die meer schreef dan alleen maar zijn controversiële Congo-cyclus (Tien brieven over liefde en dood, Dood inBourgondië, enz.)." Mooi zo, prijzenswaardig! Maar heeft Frans Depeuter ooit het "snedige talent" van Geeraerts ontkend? In het laatste Heibelnummer herhaalt hij nog dat Jef"kán schrijven, kan verdomd goed schrijven".Zelfs voor de vakkundigheid waarmee hij zijn thrillers produceert, doet Depeuter zijn klak af. Maar dat je bij deze uitspraak verwijst naar Tien brieven over liefde en dood wat eigenlijk hoort te zijn: "Tien brieven rondom  liefde en dood" – is wel een ietsje ongelukkig. Je bent toch niet vergeten dat de publicatie van zijn aan Pol le Roy gerichte ´Zevende brief rondom liefde en dood´ in het Nieuw Vlaams Tijdschrift zorgde voor het vertrek van Achilles Mussche uit de redactie. Diezelfde brief was overigens ook voor Jeroen Brouwers de reden om zijn vriendschap met Geeraerts op te zeggen. Waarmee ik hoegenaamd niet beweer dat die brieven niet sterk zouden zijn geschreven. Alleen wat bombastisch en pompeus, dat wel, waardoor de indruk dat de auteur een "vitalistisch poseur" zou zijn, zoals Jeroen Overstijns hem ooit in De Standaard noemde, zeker niet wordt teruggeschroefd.

Septimo: "Zo komen we bij het letterenbeleid waar ik alleen maar kan vaststellen dat het lettergeknetter in dit armlastig lastig land kreunt van afgunst, nijd, en kliekvorming. Dit geldt voor Heibel…" Met de eerste zin stem ik volmondig in. Maar van de inhoud van het toevoegsel kan ik geen chocolade maken. Nogmaals dus voor wie niet lezen wil wat er te lezen staat: reeds in het eerste nummer van de nieuwe reeks (2006) werd meegedeeld dat Heibel alle subsidies weigert. Overigens is afgunst mij vreemd, ik hoéf niks van het Fonds, ik heb 40 jaar gewerkt om thans net voldoende te hebben om met mijn pensioenloze vrouw van te leven. En zelfs indien ik alleen maar wat onrendabele literatuur had gemaakt, zou mijn recht op staatssteun zeker niet groter zijn dan dat van een afgedankte arbeider van ArcelorMittal of van een bakker die zijn broodjes niet kwijtraakt. Mijn 'afgunst' bestaat er dus in dat ik het ronduit beschamend vind dat auteurs, ook 'sociaal geëngageerde' (!), belastingvrij (!) tot aan een individuele (!) inkomensgrens van 39 200 euro ofte 1 581 324 bef (!) een portie geld (mogen) opslobberen dat fiscaal werd afgeschraapt van het inkomen van de kleine man, die het als alleenstaande onvrijwillig werkloze zal moeten rooien met een jaarlijks leefloon van 9 615 euro ofte 387 868 bef.

Octavo: Je hebt het ook nog over "frustratie en magerzucht naar erkenning" – het woordje 'magerzucht' of anorexia nervosa is hier wel niet op zijn plaats, maar je bedoelt allicht: 'zucht' naar erkenning –. Ik maak me alweer geen illusies dat je me zal geloven wanneer ik zeg dat ik me helemaal niet gefrustreerd voel, maar toch is het zo. Vroeger, ja, toen ik nog zo'n echt literatuurbeest was, voelde ik me meer dan eens gefrustreerd. Maar intussen heb ik de literatuur, het schrijverschap en de literaire roem zodanig gerelativeerd dat ik alleen nog kan glimlachen wanneer ik zie hoe al te vele auteurs overal waar en zo vaak als ze kunnen op de tafels springen om applaus te krijgen. Wat mij thans tot geHeibel drijft, is de oneerlijkheid, het nepotisme en arrivisme, de hypocrisie en inconsequentie, de overbelichting en verafgoding, de zelfverheerlijking, de versmoezeling en ontwaarding, enz., kortom de globale neergang in zowel het literaire als het niet-literaire gedoe.

Nono: "Zoals bij Heibel wordt het vrije woord er nu ook weer niet zo vrij ingekleurd." Ach zo? Om die bewering – die overigens alweer niets méér is dan een 'bewering' – te ontkrachten, stel ik publiekelijk voor om je kritiek op Heibel in het volgende nummer van ons blad af te drukken – uiteraard niet zonder mijn wederwoord –, maar ik vrees onderhand dat jij, ondanks de melding op je blog dat "iets plaatsen zonder mijn toestemming niet kan" maar dat "op eenvoudig verzoek alles kan", daar niet mee zal instemmen. Of vergis ik mij ten zoveelste male?

Decimo et ultimo: De afsluiting van je tekst met "Amen" doet me weer denken aan die dikbuikige pastoor uit mijn kinderjaren, die elke zondag zijn kanselpreek op dezelfde manier beëindigde. Ongetwijfeld weet je dat het woord afstamt van het Hebreeuwse Amam en zoveel betekent als 'het is waar, zo is het'. Door 'amen' te zeggen belijden de gelovigen dat ze het blindelings eens zijn met wat gezegd werd. In het Vlaams heeft 'amen en uit' echter ook de minder vriendelijke, bijna snibbige betekenis van: "Punt, aan de lijn. En nu maak ik er geen woorden meer aan vuil"…

Welnu, Frank, ik ook niet meer.

Frans DEPEUTER

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche