Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
28 avril 2013 7 28 /04 /avril /2013 12:00

 

 

LebacqSantje.jpg

Zoals hier aangekondigd werd gisteren afscheid genomen van Bob Lebacq. De plechtige uitvaartliturgie rond de urne vond plaats in de kerk Heilige Geest te Antwerpen. Mevrouw Rita Willems ging de viering voor. Henri-Floris Jespers sprak het afscheidswoord.

Achtbare beproefde familie, vrienden en bekenden van Bob Lebacq, in al uw functies, titels en hoedanigheden, u allen die van hem hielden. Nog geen zes maanden na het overlijden van zijn toegewijde en discrete echtgenote zijn wij hier alweer in de kerk van de Heilige Geest ingetogen verenigd. Veel gaat verloren maar de herinnering blijft en uiteindelijk, jawel, zal niets en niemand vergeten worden. Dat is geen ijdele Hoffnung, maar wel vaste Zuversicht.

Eigenlijk had hier Miel Claus moeten staan, de inmiddels enkele jaren geleden overleden medewerker en dichtste vriend van Bob Lebacq, maar

De wind blaast, waarheen hij wil, en gij hoort zijn geluid; maar gij weet niet, van waar hij komt en waar hij heengaat: alzoo is een iegelijk, die uit den Geest geboren is.” (Johannes  3, 8).

Waarom verdiende Bob Lebacq onze liefde, genegenheid, vriendschap en respect? Hij was een Man for all Seasons, een man ook van vele werelden. Dat bewees hij in de politiek, de woonzorg en tenslotte in de diplomatie. Een man van vele facetten? Ja en neen. Waar hij ook stond, hij was in leven en werken geen zwerver. Immers, zijn beste bagage was hijzelf. En nooit werd hij moe ze telkens opnieuw geduldig maar vastberaden in en uit te pakken. Functies, steden en landschappen moest hij echter kunnen verinnerlijken, vergeestelijken om aldus liefst tot zichzelf te keren. Dat kon soms de indruk wekken dat hij onbewogen of onverschillig was. Maar niets is minder waar. Eigenzinnig, ja, en innerlijk assertief. Hoe hoffelijk en 'diplomatisch' hij zich ook wist te profileren, hij nam hoogstzelden een blad voor de mond. Gezonde humor en sarcasme waren immers niet vreemd aan zijn houding tegenover het leven en de politiek. Zijn ironie kon gemoedelijk overkomen, en dat was ze meestal ook, maar niet zelden klonk er in zijn woorden ook iets van elegante en afstandelijke bitterheid na. “Bob was een man die het rationele en het sentimentele als een tweeluik in zich droeg”, aldus zijn sparringpartner Ludo Bekkers.

Bob Lebacq was in leven en werken allerminst afkerig van enig gevoel voor grandeur en zin voor stijl en decorum. Hij kon dus moeilijk meegaan met de waanideeën van de dag. Conservatieve trekjes? Ja, ongetwijfeld, maar hij was zich wel degelijk bewust dat “een nieuwe waarheid niet schadelijker is dan een oude dwaling” – om het hier met de woorden van zijn geliefde Goethe te zeggen. In zijn hartstochtelijke studie van de geschiedenis ging zijn meedogende aandacht naar de verdrukten, de verworpenen, verongelijkten...

Ere-ambassadeur Bob Lebacq zal herinnerd worden als een gentleman, in alle betekenissen van het woord. Maar nu wij hier verenigd zijn, gaan onze gedachten in eerste instantie naar de 'Mensch'.

HFJboblebacq.JPG

Foto:Kris Kenis

Op de doodsprent staat het sonnet van Plantin afgedrukt. Enkele verzen staan Bob Lebacq op het lijf geschreven:

'Se contenter de peu, n'espérer rien des Grands'

'Conserver l'esprit libre et le jugement fort'

*

Ere-ambassadeur Bob Lebacq, voorzitter van de vzw De Diamanten Kogel, wordt uitvoerig herdacht in Mededelingen 208, gedateerd 30 april.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
28 avril 2013 7 28 /04 /avril /2013 05:06

 

Cailliau-leest-voor-uit-zijn-nieuwe-werk.JPG

Philippe Cailliau leest voor uit zijn nieuw werk

Het is al bijna vier decennia geleden dat Philippe Cailliau (° 1954, Elisabethstad) en ik elkaar leerden kennen. Dat gebeurde tijdens Poëzie in Animal Farm, het in bepaalde kringen roemruchte festival dat in 1975 in het rurale Denderbelle werd gehouden. Ook illustere collegae als Wilfried Adams (†), Leopold M. Van den Brande, Marc Bruynseraede en Carlos Callaert lazen daar toen voor uit eigen werk. Cailliau was destijds zeer productief, als criticus van Kreatief en als dichter van bundels als De moordenaar en zijn vroedvrouw en De leer van Etymon & Hoe meervoudig dit lieve lichaam.

CailliauwEtymon.jpg

Phil Cailliau, De leer van Etymon & Hoe meervoudig dit lieve lichaam, Gent, Yang

Poëzie Reeks, 1980. Woord vooraf: Paul Hadermann

Daarna verscheen er mondjesmaat nog wel een en ander, maar vervolgens bleef het erg lang stil. De dichter sukkelde met zijn gezondheid. In 2007 verscheen Zwijgboek, maar opnieuw kreeg Cailliau met fysieke perikelen te maken. Gevreesd moest worden voor een definitief afscheid van de poëzie. Maar ziet: de man staat terug op zijn benen, en presenteerde gisteren zelfs een nieuwe bundel, Het Boek Nul.

Die werd voorgesteld in de bibliotheek van zijn woonplaats Sint-Genesius-Rode. Gerrit Westerveld van Uitgeverij Kleinood & Grootzeer overhandigde het eerste exemplaar, waarna inleider Albert Hagenaars zijn licht over de auteur liet schijnen.

Het boek nul bevat krachtige beelden, gezet in een minstens zo sterke zegging. Dit zijn woorden die geschreven zijn op het scherpst van de snede van het leven. En ook al spreekt de dichter hier en daar zijn twijfel uit en zijn angst, die feitelijk die van ons allen zijn, nergens laat in Het boek nul zijn levensdrang, zijn levenswil af. Het is ondanks alle lichamelijke kommer en kwel (pijnen die de meesten van ons zich niet eens kunnen voorstellen) één grote hulde aan het wonder dat het leven zelfs in z’n meest basale biologische staat is, en ook moet zijn.”

Philippe-Cailliau-met-het-eerste-exemplaar--en-uitgever-Ger.JPG

Cailliau met het eerste exemplaar, en uitgever Gerrit Westerveld

Daarna vergastte Philippe Cailliau zijn publiek op een voordracht uit de nieuwe uitgave. Terwijl doedelzakspelers Eddy Petersborg en Patrick Roelandt traditionele muziek ten gehore brachten signeerde de herrezen dichter, terwijl de aanwezigen bij een drankje en een hapje bij kletsten, heel wat exemplaren van Het boek nul.

Zie voor meer informatie: www.kleinood-en-grootzeer.com

Bert BEVERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
26 avril 2013 5 26 /04 /avril /2013 07:54

 

papa-laughing.jpg

Foto: (c) Gerald van Ussel

De plechtige uitvaartliturgie van Bob Lebacq (9 oktober 1922-20 april 2013) vindt morgen rond de urne om 10u30 plaats in de kerk Heilige Geest, Mechelsesteenweg 133 te Antwerpen.

Rita Willems zal de viering voorgaan, waarna Henri-Floris Jespers het afscheidswoord uitspreekt.

*

Literatuurkenner Bob Lebacq was gevolmachtigd en buitengewoon ambassadeur in Manila, Filippijnen (1969-1973), Jakarta, Indonesië (1973-1976), Hanoi, Vietnam (1977-1979), tussendoor nog één jaar in Wenen, op de multilaterale MBFR-conferentie (Mutual and Balanced Force Reductions), en tenslotte te Tel-Aviv, Israël.

Ere-ambassadeur Bob Lebacq was Commandeur in de Leopodsorde, Grootoffcier in de Orde van Leopold II, Fellow van het Royal College of Defence Studies, London, en voorzitter van de Raad van Bestuur van de vzw De Diamanten Kogel.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
26 avril 2013 5 26 /04 /avril /2013 06:40

 

Vysotski.jpg

75 jaar na zijn geboorte beluisterde ik opnieuw twee haast legendarische liederen van Vladimir Vysotsky (1938-1980). Bij wijze van hommage aan de onvergetelijke Russische dichter, zanger en acteur volgen hier twee liederen, geschreven in een donker, benauwend tijdperk.

Ten eerste een opname uit de prille jaren 70, Спасите наши души, een niet zo eenvoudig te vertalen lied met rimbaldiaanse accenten en reminiscenties .Beluisteren op:


http://www.youtube.com/watch?v=oXl5ixBtjpY


Save our souls

We are diving
in neutral waters.
We can laugh at the weather
all year long,
but if they spotted us
the radars would howl
our misfortune:
(chorus)
Save our souls!
smothering drives us crazy.
Save our souls,
hurry and get us!
You there on dry land, hear us,
our SOS gets weaker and weaker
terror splits our souls
in half!
And the tension builds up,
but there is no way to go forward!
be it port
be it starboard
be it straight ahead,
a horned death
prevents us from moving!
(chorus)
But we're here by our own free will
this is our world, after all!
Have we gone mad or something,
wandering into a minefield?!
No time to panic now!
We will run aground!
said the commander.
(chorus)
We will surface at dawn,
orders are orders,
better die in daylight
than in a bleak light!
Our course is not plotted,
we have nothing, nothing!...
Please remember us!
(chorus)
Now we went up,
but there is no way out!
Full speed ahead toward the docks,
nerves taut as ropes.
This is the end of all misery,
all ends and beginnigs.
We are throwing ourselves on the docks
instead of torpedoes!
(chorus)

*

Ten tweede, een late, Engels ondertitelde opname van Охота на волков, (Wolvenjacht). Beluisteren op:

http://www.youtube.com/watch?v=ROmlFJamIuY

*

Wie niet geheel aan geheugenverlies lijdt en nog enig historisch inzicht heeft, zal wel beseffen hoeveel moed er nodig was om destijds dergelijke teksten te schrijven. (Tussen haakjes: ik heb leden van de Nomenklatura gekend die er prat op gingen dat ze dergelijke (illegale) opnames koesterden...).

*

Gij, die dit leest, herdenkt Vissotsky, de grote.

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans histoire de la littérature
commenter cet article
24 avril 2013 3 24 /04 /avril /2013 10:00

 

Guy-Van-Hoof--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
23 avril 2013 2 23 /04 /avril /2013 05:45

 

rouw.jpg

18 april. Walter Soethoudt deelt mij het plotselinge overlijden, op 17 april, van zijn eigenzinnige dochter Soetkin (°26 september 1969), beter bekend als Medusa SuSu. Mijn gedachten gingen naar Nadine en Walter. Maak het maar mee.

Zoals Jacques Brel zong in 'Orly': 'La vie ne fait pas de cadeaux'....

Op de FaceBook-pagina van 'Soe-Soe' onderstreept Johan Vanhecke: “Ze droeg het revolutionaire van haar ouders op haar manier uit.”

*

20 april. Amper zes maanden na de dood van zijn echtgenote overleed geheel onverwacht Bob Lebacq (° 9 oktober 1922) , vriend van drie generaties Jespers'en. Hij sliep bij volle dag in, een boek in de hand.

'Lebacq' – we spraken elkaar al bijna veertig jaar aan bij de familienaam – is zonder fysieke aftakeling heengegaan. Enkele weken geleden kwam hij nog met Karin op de koffie. Naar goede gewoonte op een woensdag, de vaste dag waarop ook Thierry Neuhuys te gast is. Toen ik hem na een zoals altijd stimulerend gesprek uitgeleide deed en wij samen aan de poort stonden te wachten op de taxi die hem terug zou rijden naar het Lozanahof, kon ik niet bevroeden dat we in dit leven voorgoed afscheid namen. Een discrete, diplomatische “cérémonie des adieux”....

Ere-ambassadeur Bob Lebacq, Fellow Royal College of Defence Studies, London, was voorzitter van de raad van bestuur van de vzw De Diamanten Kogel.

De plechtige uitvaartliturgie rond de urne zal plaatsvinden in de kerk Heilige Geest, Mechelsesteenweg 133 te Antwerpen op zaterdag 27 april om 10u30.

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
22 avril 2013 1 22 /04 /avril /2013 22:33

07AUDIENCE-articleLarge.jpg

Wie de uitdaging zoekt, is eraan voor de moeite. Het Londense theater kan het niet en het publiek wil het niet. Een stuk als The Mousetrap staat er een halve eeuw op de affiche. Het enige dat om de tien jaar vervangen wordt is het meubilair en de acteurs. In het maken van oerdegelijke stukken, naar Victoriaans model, zijn de Londense theaters dan weer uniek. En hun acteurs zijn klasbakken. Acteren doen ze niet echt. Het zit hem in de stijl. Overtreffende trap. Het meest recente voorbeeld is een nieuw stuk van Peter Morgan, The Audience. Een praatstuk in een salon.

Een klassiek gegeven op koninklijk niveau, in twee bedrijven. Het eerste, voor de pauze, speelt zich af in Buckingham Palace, het tweede in Balmoral Castle. Samen goed voor twee uur twintig minuten. In koningsdrama’s zijn de Britten niet te verslaan. Shakespeare bewees het al en Morgan doet er nog een schepje bovenop. The Audience is een selectie uit de wekelijkse audiënties van de koningin en haar premiers. Elisabeth II heeft er in haar 60 jaar koningschap ruim drieduizend opzitten. En meer dan twaalf premiers overleefd.

Wat er precies gezegd werd komt niet ter sprake. Auteur Morgan heeft geput uit hun memoires en de vertrouwelijke praatjes tussen premiers en senior writers die een tipje van de sluier lichtten, nadat een PM overleden was. Ter verbreking van de saaiheid is er geen chronologie en wordt er af en toe een grapje aan toegevoegd. Bij haar eerste audiëntie met Winston Churchill vraagt Elizabeth: ‘I have ordered tea. Or would you prefer water?’ De premier staart in paniek dóór de koningin en je ziet hem denken 'Water!' – waarop zij zegt: ‘Oh, dear. Did no one explain? The Sovereign never offers a Prime Minister refeshment. Not a chair.’

Om de verhouding tussen Elizabeth II en haar premiers body te geven gebruikte Morgan een veelgebruikte truc: het opvoeren Elizabeth als kindvrouwtje [Y.E.]. Hij vermengt de opleiding van Y.E. met fragmenten van de jonge vrouw als vorstin. Voorbeeld: Churchill:

It’s quite simple. The Prime Minister – that’s me – comes to the Palace every Tuesday evening and explains what of note has transpired that past week in Cabinet, Parliament and Foreign Affairs. He then gives a brief indication of what is going to happen the following week. … That is how it is, that is also how it reflects, how a constitutional monarchy works. … There is no finer system in the world.’

Als Elizabeth daarop zegt dat ze het vrij oubollig vindt, antwoordt hij: ‘It’s true. The British constitution at first sight is a little world. But that’s why it works so well.’

De combine Y.E en de ouder wordende koningin geeft een mooi beeld voor de tradities met zijn lichte aanpassingen, passend bij de evolutie. De latere contacten met de eerste ministers zijn losser. Of schetsen de verhoudingen. De oudere koningin is achterdochtiger en durft haar houding te tonen. Maar met mate. Wanneer Y.E. zegt dat haar werd geadviseerd nooit een opinie te formuleren, nuanceert de oudere dat: ‘If you want to know how it is that the monarchy in this country has survived as long as it has – don’t look to its monarchs. Looks to its Prime Ministers.’

In haast twee uur komen zulke anekdotes met een aantal premiers aan bod. Anthony Eden, Harold Wilson, James Callaghan, John Major, Margareth Thatcher, Tony Blair, Gordon Brown en David Cameron. Elk met hun clichés. En nationale en internationale conflicten, zoals de Suez-kwestie. Alles historisch correct in kaart gebracht, op het pedante af, maar het boeit.

Over de acteurs niets dan lof. Voor de zoveelste blijkt dat wie van Hollywood het Mekka van de filmkunst heeft gemaakt. Helen Mirren als de Queen, ja, dat is natuurlijk genieten. Maar ook fijne patisserie is het spel van Edward Fox als Winston Churchill en Nathaniel Parker [Inspector Lynley] als Gordon Brown. Zelfs Margaret Thatcher zou je willen kussen, door het talent van Haydn Gwynne. Een oordeel over Y.E geven ligt moeilijker. De rol wordt afwisselend gespeeld door drie pubers. In de versie die ik zag was dat Maya Gerber. Zonder twijfel een opkomend talent, maar wie de toekomst kent, krijgt mijn stoel.

De inbreng van regisseur Stephen Daldry beperkt zich tot het letten op de timing, de setting en de space, de gelijkbenige driehoek van elk stuk, waarin de golf van de boog in de juiste verhouding staat tot de spanning van de pees. Wat daarenboven opvalt is zijn gevoel voor detail, wat extra cachet geeft aan de fijnheid van beeld en geluid.

Het lijkt van ondergeschikt belang, maar een regisseur die zijn acteurs boven die driehoek tilt en ze op een imaginaire sokkel laat acteren, verdient een pluim op zijn hoed en een roos in de hand.

Guido LAUWAERT


THE AUDIENCE– Peter Morgan – regie: Stephen Daldry – Gielgud Theatre – gezien op vrijdag 19 april – voorstellingen t/m 15 juni – Playful Productions – www.theaudienceplay.com


ZES VRAGEN AAN HELEN MIRREN


Een afspraak met Helen Mirren trachten te fiksen via haar agent is verloren moeite. Ook de persverantwoordelijke van de productie stuurt je wandelen. Publiek is er altijd voor de producties van West End Londen. Het enige waar het perskantoor in geïnteresseerd is, is in de kritieken van de Britse en Amerikaanse critici van de kwaliteitspers. Zij beslissen of een stuk voortijdig van de affiche wordt gehaald, of verlengd wordt. De perslui van the continent, een uitzondering niet te na gesproken, interesseert ze geen ene moer.

Wat de vasthouder en de ‘mindere’ daarom te doen staat, wil hij de veelgelauwerde actrice ontmoeten is haar een brief te schrijven en die afgeven aan het achterpoortje van het theater. Niet met een vraag om een gesprek, maar met een voorstel. Het doek was nauwelijks gevallen of uw dienaar stond aan de achterdeur. Een productieassistente had een schrijfplank met een blad waarop enkele namen van vrienden en twee, drie uitzonderingen. Bingo! Een minuut later stond hij in het overvolle artiestenfoyer. En lukte het hem oog in oog te staan met de queen-actrice.

Focus: Miss Mirren. I wrote you a letter. Did you read it?

Mirren: A letter?

Focus: Met de vraag om in Gent, België, wanneer het u past gedurende een half uur sonnetten van Shakespeare te komen voordragen. Ziet u dat zitten?

Mirren: O! yes, that letter. Sorry, I did read it. It was a marvellous proposition, but I am full booked for the next four years. And my free evenings I reserve him to be at home, with my family. An actor has two lives. De kwestie is die mooi met elkaar te verzoenen.

Focus: Het is niet de eerste maal dat u de Queen speelt. Telkens in een andere context, maar toch; wordt u dat niet beu?

Mirren: Not in the least! De eerste maal was ik Queen Elizabeth the first. De tweede maal was the second Elizabeth, yes, maar in een film. Dit is de eerste maal dat ik haar speel op het toneel. En zoals u zei, in een geheel andere invulling. In dit stuk staat de Queen er door haar premiers, is zij onderwerp zowel als lijdend voorwerp.

Focus: U doet zowel toneel, film als televisie. Wat draagt uw voorkeur weg?

Mirren: Het zijn verschillende vormen van eenzelfde kunst. Alle drie doe ik dolgraag, maar ik probeer wel een evenwicht te behouden. Tussen een film een toneelstuk, om vervolgens een paar maanden aan televisie te geven.

Focus: Toch moet u een voorkeur hebben?

Mirren: Theatre, of course. Maar je moet af en toe afstand nemen. Om te weten hoeveel je naar het podium en de magie van de voorstelling verlangt. Sorry, but I must go now. Over een half uur wil ik thuis zijn. Een paar vrienden wachten. En morgen en zondag heb ik twee voorstellingen per dag.

Focus: Miss Mirren. It was short but splendid. Thank you, really. Laatste vraag. Heel kort. Wilt u signeren?

Ik gaf haar mijn pen en zij signeerde op de voor de hand liggende plaats: De laatste pagina van het tekstboek.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Théâtre
commenter cet article
21 avril 2013 7 21 /04 /avril /2013 22:54

Wim-van-Til-in-gesprek-met-Richard-Foque--foto-Bert-Bevers.JPG

Wim van Til in gesprek met Richard Foqué (foto: Bert Bevers)

Dichters die uit eigen werk voorlezen? Het blijft iets merkwaardigs hebben. Ze brengen immers iets dat, hoe je het ook wendt of keert, door hen zélf is gemaakt om te worden gelézen. Toch kan zo’n lezing effectief zijn, mits gekaderd in de juiste formule. En die heeft Wim van Til, directeur van Poëziecentrum Nederland (PcN), toch echt wel gevonden met zijn concept Ontmoet de dichter….

Gisteren was ik in het PcN, in het charmante boekenstadje Bredevoort in die weelderige Achterhoek in de provincie Gelderland, getuige van de ontmoeting met de Antwerpse dichter Richard Foqué. Hij was reeds de 57stepoëet die er aanschoof aan de tafel waarrond steevast heel wat belangstellenden plaatsnemen om te weten te komen wat er zoal borrelt onder een oeuvre. Van Til leest zich immer zeer goed in, en weet het gesprek zonder uitzondering vrijwel onmiddellijk op gang te krijgen. Hij slaagt er ook meestal in, daar helpt beslist ook het gegeven dat hij er blijkt van geeft diens werk te hebben gelezen, het vertrouwen van zijn gast snel te winnen. Natuurlijk zijn de meeste genodigden er op in gesteld om een keuze uit hun bundels te reciteren, maar dat is niet alleen waar het om gaat. Bedoeling is om de rode draad daaruit in beeld te krijgen, en dat lukt Van Til veelal wonderwel.

Zelf mocht ik het genoegen smaken er een jaar of drie geleden al eens te worden ondervraagd, en ik herinner me nog helder dat ik me na dat gesprek van dik twee uur ineens dingen realiseerde over wat ik zelf geschreven had, die ik me nooit werkelijk bewust was geweest. Het helpt dat er ook vaste bezoekers zijn die echt goed luisteren en gerichte vragen stellen. Dick te Winkel is er zo een. Soms maakt hij opmerkingen, die Wim van Til dan slechts als vraag door hoeft te koppen naar het doel van de dichter. Ook Richard Foqué had zich grondig voorbereid, en op voorhand een keuze gemaakt uit zijn bundels. Uiteraard las hij die voor, maar ook deze keer werd die lezing de facto een soort ‘illustratie’ bij het gesprek. Ook Foqué concludeerde na afloop dat hij zelf eigenlijk bijzonder veel had opgestoken over zijn eigen drijfveren. “Dat zeggen de meeste dichters,” grinnikte habituée Janny te Winkel. Iets wat ik uit eigen ervaring slechts volmondig kan beamen.

Na afloop van de ontmoeting kregen alle bezoekers een door de graficus Gerrit Westerveld zoals gebruikelijk zeer fraai verlucht gedicht, in dit geval dus van Foqué: Zondagmorgen.

Ontmoet50dichters.jpgEind vorig jaar ontving het Poëziecentrum Nederland de Gelderse Pauwenveer, de cultuurprijs van de provincie Gelderland. Bij die gelegenheid verscheen het kloeke boek Ontmoet de dichter…., met daarin 50 prenten die Westerveld bij even zo veel verzen van eerdere gastdichters (onder wie, om er slechts enkelen te noemen Chrétien Breukers, Piet Gerbrandy, Hans Tentije en Ben Zwaal) vervaardigde. Toegegeven: Bredevoort ligt best ver weg, maar voor wie interesse heeft in poëzie en daarnaast gewoon eens sfeer wil snuiven in een fraaie streek is het wellicht aanbevelenswaardig in de agenda te noteren dat Ontmoet de dichter…. dóórgaat. Zo komt 18 mei Marjoleine de Vos naar Bredevoort, en reist 1 juni Anne Vegter (de verse Dichter des Vaderlands van Nederland) naar ginder.

Zie voor meer informatie: www.poeziecentrumnederland.nl

Bert BEVERS

 

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
21 avril 2013 7 21 /04 /avril /2013 18:38

 

Hendrik-Carette--c-Bert-Bevers-.jpg

Foto: Bert Bevers

Zo hoor je een poos niets van hem (sinds twee jaar geleden zijn bundel Een zeemeermin aan de monding van het Zwin verscheen is het op poëtisch vlak redelijk stil), en zo komt er een kleine tsunami van nieuw werk van Hendrik Carette op zijn lezers af.

Om te beginnen verschijnt zijn lange gedicht De Duitse ziel in het juninummer van het kunsttijdschrift Vlaanderen. Ook in het Zeeuwse literair tijdschrift Ballustrada (Terneuzen) verschijnt nieuw werk van zijn hand. Voor Ballustrada rondde ik onlangs een aflevering van het portfolio Laaglandse Poëzie af, waarvoor ik deze keer dichters uit West-Vlaanderen bloemleesde. De Brugse meester leverde mij daarvoor het gedicht Zien en horen in Zeeland. Dit nummer van Ballustrada verschijnt binnenkort. Dan verschijnt in het volgend nummer van Poëziekrant ’s mans hommage Aretino, Plato, Homeros, Pindaros en de anderen.

Voorts zien drie van zijn nieuwe gedichten het licht in het oktobernummer van Het Liegend Konijn, en is zijn nieuwe bundel Vanuit de duisternis die mij omringt (die gedichten bevat over onder meer Louis Baretta, Caravaggio, Cioran, Goethe, Nescio, Giovanni Papini en Renaat Ramon) persklaar. Ook zette hij recentelijk zes gedichten van de Schotse dichter en schrijver Kenneth White uit het Engels om naar ‘het postmoderne Diets’.

Bovendien verschijnt in één van de komende nummers van de Mededelingen van het C.D.R. (Centrum voor Documentatie en Reëvaluatie) zijn herinnering aan de vijf jaar geleden overleden dichter Wilfried Adams.

Het moge duidelijk wezen: Hendrik Carette zit niet stil ginder in Schaarbeek.

Bert BEVERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
20 avril 2013 6 20 /04 /avril /2013 21:30

 

Shine-Shivan--Glimpse-of-Thirst--2012.jpg

Shine Shivan, Glimpse of thirst, 2012

In de herentoiletten zag ik een jongeman zich opmaken. Hij was theatraal geschminkt, alsof hij uit een Indonesisch schouwspel gedropt was. Zijn eigengemaakte kleding met allemaal kleine beestjes op de trui was opvallend. Het bleek dat deze jongeman Shine Shivan (°1981, Mumbai) was, en een solotentoonstelling had waar ik sterk van onder de indruk raakte. Glimpse of thirst  (2012) bestaat uit prachtige maskers met daaraan een indrukwekkend gewaad. De eerste indruk: ‘Zo zien maskers daar er uit.’ Tot je beter kijkt en ziet dat het gezicht ettelijke valse gebitten heeft, en meerdere ogen. Een akelig fantoom? Een boze geest? Een tovenaar die door er angstaanjagend uit te zien de boze geesten verdrijft? Ik weet het niet. Het werk laat mij de vrije keus en ik voel hier een samensmelting van oude cultuur en nieuwe interpretatie. Zeer verrassend.

Damien-Deroubaix.jpg

Damien Deroubaix

Art Brussels is steeds in twee zalen opgedeeld. De meer chique en gevestigde galerieën in zaal 2, en de jongere in zaal 1. Aangezien er zoveel te bekijken is ben je meestal uitgeput als je zaal twee bereikt. Daarom is het mijn gewoonte om onmiddellijk de hoogste kwaliteit te gaan zoeken in zaal 2 en dan vlot door zaal 1 te gaan waar je echt heel snel het beste werk eruit haalt. Zoals ik al zei was Shivan op het einde van de route een verrassing. Maar bij binnenkomst botste ik op het werk van Damien Deroubaix (geen titel, geen techniek).Ik was verkocht. Waarom? Inkt of zwarte verf op hout. Uitgesneden zoals een kleine houtsnede. Alleen de kwaliteit van het hout is niet van dat waar bijvoorbeeld Masereel in sneed. Het is industrieel hout. Maar het is een prachtig snijwerk van grote oppervlakte. De tekeningen zijn fijn en tegelijkertijd bruut uitgewerkt. Ze tonen een vreemde wereld met dieren, een skelet, een nog kloppend uitgerukt hart. Dit soort verhalende bevreemding vind je ook in de Mayakunst.

Ik ben blij met de evolutie dat er terug veel figuratieve dingen in de kunst mogen, zonder dat het voorgaande zomaar afgeschreven wordt. Figuratieve kunst mag weer! Schilderijen, foto's, sculpturen en spielereien. Het is goed verdeeld dit jaar! Bekende namen zoals Fabre, jongere bekenden zoals Carlos Aires, nieuwe kunstenaars. Ja, we mogen blij zijn dat Art Brussels er is.

Het is natuurlijk wel een galerieënbedoening. Zij bepalen wie het is, wie het wordt! Wie mag en wie niet. Er zijn er velen niet! En er zijn er velen steeds opnieuw. Er zijn er veel te zien die een variatie van een variatie op hun eigen succes laten zien zoals bijvoorbeeld een doodskop van Damien Hirst: nummer xx/50 kost 11.000 €. Wat begrijpelijk en herkenbaar is wordt vermoedelijk verkocht.

Een belevenis op zich was tijdens de opening dit jaar de modeshow in de wandelgangen. Soms was het interessanter naar de mensen te kijken dan naar het werk. En ik ben niet de enige die dat dit jaar opmerkte. Zalig voor de observator! Een ding wat mij wel heel erg stoorde: de slordigheid van kaartjes naast het werk. Dure galeries die gewoon snel met een potlood de naam van de artiest op de witte wanden schrijven. Arty? My ass! En heel erg storend is ieder jaar de slechte catering. Om aan een duur drankje te geraken moet je soms een half uur aanschuiven, en dan word je ook nog eens bediend door onvriendelijk personeel. Al bij al echter is en blijft Art Brussel een belevenis. Ik ga elk jaar graag terug om enkele nieuwe parels te ontdekken.

Jan SCHEIRS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche