Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
20 juillet 2013 6 20 /07 /juillet /2013 05:35

 

JoClaesGetekendVonnis.jpg

Getekend vonnis, Antwerpen / Utrecht, 2013, 474 p.

De bijzonder productieve Jo Claes (Hasselt, 1955) schreef novellen, romans en publiceerde in de periode 2002-2008 en jaar een tiental bestsellers over mythologie, hagiografie en iconografie bij Davidsfonds. Voor zijn verhalenbundel De stenen toren ontving hij de Prijs van het Beste Debuut.

De rol van Jo Claes als redacteur van Initiatief (1982-1989) werd door Hubert Van Eygen onderstreept in Weirdo's, nr. 101 (maart-april 2013). 'Het tijdschrift trachtte échte verhalenvertellers zonder franje terug op het literaire forum te brengen naast al het postmoderne gezwets dat in de jaren 80 en 90 hoogtij vierde', aldus Van Eygen. Na een aantal romans met fantastische en magische elementen koos Claes voor de misdaadroman,

'en daarin schittert hij gewoon. Niet omdat het nu “in” is voor iedere schrijver om thrillers te schrijven maar gewoon omdat Jo Claes een rasverteller is die je van begin tot einde gevangen houdt in het ontrafelen van het mysterie.'

Na De zaak Torfs (2008), De blinde vlek (2009), Dood in december (2010), Het oog van de naald (2011), Tot de dood ons scheidt (2012) verscheen in maart Getekend vonnis, alweer een lijvige misdaadroman met de Leuvense rechercheur Thomas Berg in de hoofdrol. Ik heb ze alle uitgelezen.

In Leuven worden wandelingen georganiseerd in de voetsporen van Berg...

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
19 juillet 2013 5 19 /07 /juillet /2013 20:48

 

Thurber1.jpg

Naar aanleiding van mijn vorige Cinema Trivia  onze bibliotheek in gekuierd om daar (voor het eerst sedert lang) weer eens Het verborgen leven van Walter Mitty en andere verhalen  van James Thurber (Uitgeverij Villa, Bussum, ISBN 90 2697620 8 - ik vermoed dat deze uitgeverij niet eens meer bestaat) te pakken.

Leuk voor op het nachtkastje! Wat ik vergeten was is het feit dat Thurber (vaak voor The New Yorker, waaraan hij veel heeft bijgedragen) ook tekende. Niet bijster knap, maar leuk genoeg om zijn absurdistische humor zelf vorm te geven. Ik kan alleszins wel grinniken om zijn cartoons.

Bert BEVERS

Thurber2.jpgThurber3.jpg

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
19 juillet 2013 5 19 /07 /juillet /2013 07:00

 

Wjongste.jpg

Af en toe heb ik hier al Weirdo's gesignaleerd. Ik ben een onverbeterlijke literair omnivoor en lees graag tijdschriften die nooit onder het voetlicht komen te staan. In januari verscheen de 100ste aflevering van dit 'anti-postmodernistisch literair (k)wartaalschrift' (op) een kruispunt'. Het tijdschrift werd in december 1986 door Frank Moyaert en Hubert Van Eygen opgericht en wil publicatieruimte bieden

'aan mensen die gewoon zichzelf willen zijn en die geen rekening (willen) houden met de regeltjes die anderen opleggen. Dat brengt uiteraard met zich mee dat inzendingen met een sociaal geëngageerde inslag en/of met een 'afwijkend' karakter de voorkeur krijgen in dit blad. Daarnaast wil het blad het oh zo kleine literaire wereldje in Vlaanderen en Nederland wijzen op de relativiteit van al de narcistische pogingen om de massa aan te zetten tot het lezen van navel-literatuur.'

*

Gisteren viel de jongste aflevering in de bus waarin Hubert Van Eugen focust op de totaal vergeten dichter en vertaler Neer Vantina (1932-1979), 'niet zomaar een dichtertje...' inderdaad. In 1970 stelde hij het huldeboek aan Pol Le Roy samen,  Prometheus geboeid.

'Opsporingsbericht', zo luidt de titel van het SF-verhaal van Frank Roger, actueler dan ooit. Guy van Hoof publiceert de elfde aflevering van zijn lezenswaardig literair-kritisch feuilleton 'De hemel heeft geen dank'. In de recensie van Roland Jooris' bundel Kromte onderstreept Van Eygen terecht dat de meeste recensenten blijkbaar niet weten wat ze met deze bundel moeten aanvangen.

*

Tja, je moet echt gebeten zijn om al die jaren een tijdschrift uit te geven dat vandaag verschijnt in een oplage van 160 exemplaren...

'Ik heb er vaak aan gedacht om ermee te stoppen', aldus Van Eygen. 'Waarom een blaadje maken dat maar een handvol mensen lezen?' Na honderd nummers wist hij het nog altijd niet. Maar hij heeft zijn lezers gewaarschuwd:

'Zolang ik het niet weet, zal ik blijven doorgaan. […] Ik zal altijd de wandelende jood blijven. Ik zal altijd de vierde wijze blijven die Jezeke nooit vond. Ik zal alijd jaloers zijn op 'Easy Rider' of 'the Lonesome Loser'. Ik zal altijd blijven dwalen op 'the crossroads' met Robert Johnson en Eric Clapton en zoeken naar de 'Stairway to heaven' van Led Zeppelin. Ik zal altijd met William Blake proberen de deuren te vinden die er zijn tussen de dingen die we weten en de dingen die we niet weten.'

Weirdo's mag uiteraard niet rekenen op de (onbezoldigde) medewerking van ambitieuze jongeren die van een 'literaire carrière” dromen.

Dit sympathieke tijdschrift verdient echter de steun van onbevooroordeelde lezers.

Frank Roger zorgt telkens opnieuw voor een treffende illustratie:

Henri-Floris JESPERS

WtourdeFrance.jpg

Tour de France

Wonbewoonbaar.jpg

Geen toegang: onbewoonbaar verklaard

Walfabet.jpg

Het alfabet (ingekorte crisiseditie)

 

Weirdo's, driemaandelijks tijdschrift, p/a Hubert Van Eygen, Weertersesteenweg 265, B 3640 Kinrooi. Abonnement: 13 € (Nederland: 15 €). Een los nummer kost 3,8 €.

735-2151451.

IBAN BE91735215145176

BIC KREDBEBB

e-mail: hubert.vaneygen@skynet.be

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
18 juillet 2013 4 18 /07 /juillet /2013 17:26

 

Cinema-Trivia-1.jpg

In 1939 verscheen in The New Yorker  het verhaal The Secret Life Of Walter Mitty van James Thurber (1894-1961). Het werd niet alleen een van de meest gebloemleesde verhalen uit de Amerikaanse literatuur, maar ook verfilmd. In 1947 draaide Norman Z. McLeod de gelijknamige rolprent met als publiekstrekker de destijds in topvorm verkerende Danny Kaye. Walter Mitty is een timide burgermannetje dat in zijn fantasieën echter allerlei heldendaden verricht. Dat levert charmante scènes op.

Cinema-Trivia-2.jpg

Knap overigens hoe McLeod een film van 110 minuten wist te vervaardigen, want Thurber’s verhaal telt amper 6 bladzijden. Ik herinner me de film als bijzonder aangenaam. Geen grootse cinema, maar absoluut de moeite waard. Mijn Halliwell’s Moviegoers Companion noemt het een pleasantly remembered star comedy, en dat lijkt me een accurate omschrijving.

Behalve Kaye (die de titelrol voor zijn rekening neemt) zijn nog wat andere Hollywood-iconen in de film te zien. Zo vertolkt de beeldschone Virginia Mayo Rosalind van Hoorn, Ann Rutherford Gertrude Griswald en Boris Karlof Doctor Hugo Hollingshead.

Thurber liet met deze creatie trouwens een woord na in de Engelse taal: Mitty betekent in het Angelsaksisch sedert de jaren veertig dagdromer. Het adjectief luidt mittyesque.

De BBC zendt The Secret Life Of Walter Mitty donderdag 25 juli uit (BBC 2, 13.10 uur).

Bert BEVERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans cinema
commenter cet article
17 juillet 2013 3 17 /07 /juillet /2013 04:40

 

Staf-Schoeters--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
11 juillet 2013 4 11 /07 /juillet /2013 18:17

 

Nog even en de Vlaamse Feestdag is weer voorbij. Dan kunnen de radio en televisie weer aan. Want als er iets is wat hier in huis niet binnenkomt is het De Vlaamse Leeuw. Als er een prijs voor het lelijkste volkslied zou bestaan, dan zou het Vlaamse op de eerste en het Belgische op de tweede plaats komen.

 

Het valt te begrijpen dat bij de erkenning van de Vlaamse regio De Vlaamse Leeuw tot volkslied werd verheven. In momenten van euforie worden de domste dingen gedaan. Maar na dertig jaar mag je toch verwachten dat de nuchterheid is weergekeerd en dat lelijke lied op de mestvaalt is beland. Mede omdat er een flink aantal politici zijn waaraan je ziet dat onder het balken een minimum aan engagement in geen velden of wegen te bekennen is. Helaas, ze blijven uit halfvolle borst meehuilen, zij het op mineurtoon. Een zoveelste bewijs dat ze te laf zijn om belangrijke beslissingen te nemen. Want een volkslied is belangrijk.

 

Een volkslied drukt de stijl en de klasse van een volk uit. Zelfs als het dat niet heeft. Maar het kan vreemd genoeg toch een zekere waardigheid oproepen. Dat zie je bijvoorbeeld aan het Nederlandse volk. Het moet in barbaarsheid niet onderdoen voor het Vlaamse, maar als een orkest, dat mag zelfs een boerenfanfare zijn, het Wilhelmus inzet, zie je plotseling een nuchterheid en respect ontwaken. Met De Vlaamse Leeuw is dat niet mogelijk, door een vulgaire tekst en een primitieve compositie.

 

Is er een alternatief? Zeer zeker. Het Vlaamse karakter, zowel het politieke, economische als het culturele, zou in waarde stijgen als Gebed voor het Vaderland tot Vlaamse hymne werd verheven. Dan heb je een lied zonder de kleur van verschaald bier en de smaak van een pekelharing op zijn retour. En je krijgt er zeker geen hoofdpijn van, integendeel het verzacht de zeden. Dat men niet komt aandragen met een ‘Gebed’ en ‘Heer’ als ruiken naar God en Kerk.

 

Het woord heer kan gezien worden als het geheel van de leidende overheid en een gebed betekent gewoon een verzoek om kracht in woord en daad. Bovendien. Stel dat het als een vervangwoord voor God wordt beschouwd. Et alors? Hij mag protestant, gereformeerd, katholiek, liberaal, socialist of vrijzinnige zijn, de persoon van God, de leer van Christus doet er niet toe voor wie van Bach houdt.

 

Hetzelfde geldt voor het Wilhelmus. Geen Nederlander die om God zal zingen, maar geen klein beetje om Oranje. Het Oranje van Nassau en dat van het voetbalveld. Wie zal zich opwinden omdat in het Europese volkslied – van de hand van Ludwig Van Bethoven en Friedrich Schiller – de Vreugde als goddelijke vonk wordt aanzien, en wat verder het Hemelse Heiligdom wordt betreden.

 

Ik zie trouwens niet in waarom Gebed voor het vaderland niet tot Vlaamse volkslied zou kunnen worden verheven. Vlaanderen zoekt toenadering tot Nederland, wil op heel wat gebied samenwerken. Het lied van Remi Piryns en de [magistrale] muziek van Gaston Feremans zou dan gelijkwaardig zijn aan het Wilhelmus. Het lied kan naar keus eenstemmig of met drie gelijke stemmen worden uitgevoerd. Wat van De Vlaamse Leeuw niet gezegd kan worden. De tekst is kreupel geboren en heeft een muziek met de klank van laarzen.

 

De dag dat De Vlaamse Leeuw door Gebed voor het vaderland wordt vervangen zal het Vlaamse volk tekenen vertonen van een groeiende volwassenheid, en zal hier in huis op 11 juli Klara weer beluisterd worden en Canvas met een kritisch ook bekeken. Voor wie mijn gebed om een waardig Vlaams volkslied niet mocht kennen, ziehier de tekst:

 

Heer, laat het Prinsenvolk der Oude Nederlanden

Niet ondergaan in haat in broedertwist en schande;

Maak dat uit d’oude bron nieuw leven nogmaals vloeit,

Schenk ons de taaie kracht om fier vol vroom vertrouwen

Met nooit gebroken moed ons land herop te bouwen;

Tot statig als een eik voor U ons volk herbloeit!

 

Eén dag vergaderen hierover en petit comité, en vervolgens vijf minuten politieke moed in het Vlaamse parlement volstaan om eindelijk een lied te hebben dat bij Vlaanderen past. Al moet niemand denken dat ik met dit pleidooi een voorstander ben van een zelfstandig Vlaanderen. Ik probeer enkel mijn steentje bij te dragen aan de opvoeding van het volk, tot Vlaanderen een gewest is met een hogere stijl en een diepblauwe klasse.

Guido LAUWAERT

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
11 juillet 2013 4 11 /07 /juillet /2013 01:59

 

DangreStandaard.jpg

Op wie zijn schrijvers jaloers? Op andere schrijvers natuurlijk. Een zomer lang vraagt vraagt De Standaard der Letteren aan jonge auteurs welk boek zij zelf hadden willen schrijven.” In DSL van 5 juli publiceert Jeroen Struys de neerslag van zijn gesprek met Yannick Dangre (°1988), auteur van de romans Vulkaanvrucht (2010) en Maartse kamer (2012) en van de dichtbundel Meisje dat ik nog moet (2011).

In Mededelingen van het CDR (aflevering 113-114, 26 maart 2008) publiceerde Y. M. Dangre het gedicht 'De laatste zanger', een hommage aan de pas overleden Hugo Claus. Hij werd bij herhaling grondig in de kijker gezet, zowel in het tijdschrift van het CDR als hier op de webstek.

'Ik heb geen aanleg voor jaloezie, ook niet tegenover schrijvers', aldus Dangre:

Het enige wat mij kan ergeren, is wanneer mensen onterecht erkenning krijgen. Meer dan jaloezie gaat het dan om frustratie, omdat mensen iets krijgen wat ze niet verdienen. Bij sommige literaire prijzen frons je wel eens de wenkbrauwen.

Tegenover auteurs van mijn generatie voel ik vooral solidariteit. Er zijn tegenwoordig redelijk wat schrijvers die in de jaren 80 geboren zijn. […] We hebben het voordeel dat we niet allemaal hetzelfde idee aanhangen, zoals de Vijftigers of de surrealisten. Ieder doet zijn ding, en dan ben je collega's, geen concurrenten. We gunnen elkaar het licht in de ogen.

Yannick Dangre onderstreept dat hij onmiddellijk gegrepen werd door de lectuur van À la recherche du temps perdu van Marcel Proust, die hij, 'tweetalig opgebracht', in het Frans las (zoals het hoort).

Ik heb nooit geprobeerd om als Proust te schrijven. […] Schrijvers die je bewondert zijn besmettelijk. […] Ik wist welke boeken en auteurs ik goed vond, maar ik wilde bewust niet schrijven zoals zij. Zo heb ik mij eigen stijl gevonden. Al blijft het een leerproces, met elk boek zal ik meer mijn eigen stijl vinden.

Yannick Dangre heeft een vaste column in het driemaandelijkse magazine Universiteit Antwerpen. In de jongste aflevering (juni, juli, augustus 2013) blikt hij melancholisch terug op de 'heerlijkheid van almaar doorgaande schooljaren'.

Als gastschrijver legt hij in Zuurvrij ('Berichten uit het Letterenhuis', nr. 24, juni 2013) zijn motieven en manieren bloot om zijn werk te archiveren. Des fleurs qui rêvent de finir dans des vases? Toch niet:

[…] publieke doeleinden heb ik niet met mijn archief. Ik ben meer van het type dat alles voor zijn dood verbrandt of, als ik tijd te veel heb, om een vals archief aan te leggen teneinde latere generaties lustig te verwarren.

Een vals archief aanleggen? Dat lijkt mij pas creatief. Nog wat anders dan een marmeren zelfbeeld te sculpteren en te polijsten, zoals Maurice Gilliams deed in de twee edities van zijn verzameld werk, of Saint-John Perse voor de Pléiade-editie van zijn oeuvre...

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
9 juillet 2013 2 09 /07 /juillet /2013 17:44

 

MED212blog.jpg

Zopas verscheen aflevering 212 van de Mededelingen van het CDR, waarin de nagedachtenis van Alain Germoz, auteur en uitgever van het tijdschrift Archipel, 'Cahier international de littérature', centraal staat. In exclusiviteit voor de abonnees: bijdragen van Bert Bevers, Henri-Floris Jespers, Michel Oleffe, Gary Peeters, Renaat Ramon en Katleen Schepers.

Abonnement op het tijdschrift (PDF of losbladig gedrukt), via Karin Lebacq:

mededelingen@lebacq.com

*

Naar aanleiding van Gerard Walschaps monumentale biografie door Jos Borré schreef Heibel-redacteur Frans Depeuter een column waarin hij vooral focust op (en afrekent met...) zijn 'whipping boy' Walter Van den Broeck.

France_tour_de_france_2013.png

Sport en poëzie! Op uitnodiging van de socio-club Beerschot hield ik er nog in de jaren zeventig een lezing over. De Ronde van Frankrijk inspireert een aantal dichters, zoals genoegzaam blijkt uit de rubriek 'Door de lezing bekeken'. Plankzeilen warm aanbevolen: www.geelzucht.wordpress.com

 

HFJ

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
8 juillet 2013 1 08 /07 /juillet /2013 17:24

 

huis mortelmans Filip Heylen en Dirk

Schepen Philip Heylen in gesprek met Dirk Schiltz

Dan denk je de meeste galeries en musea in Antwerpen toch wel zo’n beetje te kunnen vinden, en dan loop je ineens tegen een verborgen parel aan: de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik van Huis Mortelmans zelfs nog nooit had gehóórd. Het is een kleine privémuseum, dat het werk belicht van drie Antwerpse Mortelmansen: de beeldend kunstenaars Frans Mortelmans (1865-1936) en Franck Mortelmans (1898-1986) en de componist Lodewijk Mortelmans ((1868-1952). Charmant werk. Frans Mortelmans was een begenadigd portrettist, en muntte uit in stillevens (veelal van bloemen). Franck Mortelmans specialiseerde zich in portretten. Innemend vind ik zijn beeltenissen van een piepjonge Alain Germoz (Alain met Bobje) en van Isa Kreitz-Beuckeleers, Salome Ringer, Daisy Delis en Minneke Beuckeleers.

Mortelmans-1.JPG

Mortelmans-2.JPG

Mortelmans-4.JPGIn het Huis Mortelmans worden af en toe ook recitals gegeven. Daartoe staat er de piano waarop Lodewijk Mortelmans zijn werk componeerde. Lodewijk was een leerling en bewonderaar van Peter Benoit, hetgeen je aan zijn muziek ook kunt horen.

Het Huis Mortelmans (het hoekhuis van de Falconrui en het Boterhamstraatje) is liefdevol ingericht, en wordt voorbeeldig onderhouden. Het is beslist de moeite waard er eens een kijkje te gaan nemen. Er dient vooraf wel een afspraak te worden gemaakt. Dat kan met Dirk Schiltz: 0476 – 508 033 of dirkschiltz@skynet.be

Bert BEVERS

Van Lodewijk Mortelmans is op YouTube een en ander te beluisteren:

http://www.youtube.com/watch?v=dJoHkJlec14

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article
6 juillet 2013 6 06 /07 /juillet /2013 02:11

 

Alain Germoz (foto Bert Bevers)

(Foto: Bert Bevers)

We kenden elkaar al van in de tweede helft van de jaren zestig van de vorige eeuw. De dood bracht ons in 1988 nader tot elkaar, toen Alain mij vroeg de lijkrede voor zijn vader uit te spreken. En nu nemen we hier afscheid. Ziehier de door hem geautoriseerde neerslag van talrijke gesprekken die we schriftelijk of mondeling mochten voeren. U leest dus hier zijn woorden.

*

Een Fransschrijvende Vlaming in Antwerpen, in Vlaanderen, dat is toch een verdacht anachronisme!

Dat een Vlaming in Parijs of in Amerika carrière maakt in het Frans of het Engels wordt normaal gevonden, ja zelfs toegejuicht. Vlaanderen zendt immers zijn zonen uit – en carnavaleske culturele ambassadeurs, van wie de meesten zich haasten elke Vlaamse culturele identiteit publiek te verloochenen.

Maar dat iemand weigert zomaar met alles te te breken en zich bovendien nog goed voelt in zijn natuurlijke biotoop, dat is bedenkelijk...

Hij zal zich wel voelen als een soort binnenlandse balling. Niets van!

In het dagelijkse leven spreek ik Nederlands en ik ben heel gelukkig wanneer ik 'Antwaarps' kan spreken, de taal die ik met moeder sprak, een smakelijke dialect dat mijn zinnen prikkelt.

Ik geniet van een zekere versplintering van de persoonlijkheid, al bewaar ik een sensibiliteit waarvan vaak blijkt dat ze fundamenteel Vlaams is. Hoe dikwijls had ik geen heftige woordenwisselingen met koppige en niets begrijpende Brusselaars die me voor flamingant uitscholden. En ja, op dàt ogenblik hadden ze nog gelijk ook! Soms moet je je herkomst opeisen, al was het maar om de stommelingen het zwijgen op te leggen en afstand te houden.

Literatuur is geen onderdeel van de geschiedenis: de geschiedenis is een stuk literatuur. Ik leef in en voor de literatuur, en de taal treedt daar slechts als figurant op. Voor sommigen is de taal hun vaderland, voor mij is ze een gewest. Mijn vaderland is dat niet te omschrijven land met een veelheid van talen: de literatuur.

Henri-Floris JESPERS

(wordt vervolgd)

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans histoire de la littérature
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche