Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
16 mars 2014 7 16 /03 /mars /2014 23:24

 

ScheirsCatNL.jpg

In zijn woord vooraf voor de catalogus van de expositie van Jan Scheirs in Galerie SansvoiX te Leipzig brengt curator Pier Vegner-Tosta mij in herinnering dat ik in de jaren zeventig als journalist bij herhaling de DDR bezocht, en in het bijzonder de befaamde Leipziger Messe. Ik moet toch ooit mijn memoires over o.m. Berlijn, Gera, Karl-Marx-Stadt, Leipzig en Rostock schrijven. Als het er ooit van komt.

Een beperkt aantal gesigneerde exemplaren van de (uiteraard Duitstalige) catalogus worden te koop aangeboden à 15 € plus verzendingskosten, te storten op de rekening van Jan Scheirs. Uitzonderlijk krijgt u daarbij in een aparte brochure de Nederlandse tekst van mijn stevige inleiding (een collector's item...). Bestellen via fb113643@skynet.be of schriftelijk: Jan Scheirs, Oude steenweg 33 bus 203, 206O Antwerpen. U ontvangt dan uw exemplaar met de bankgegevens van Jan Scheirs.

Doen!

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article
16 mars 2014 7 16 /03 /mars /2014 20:47

 

VanBreedam.JPG

Camiel Van Breedam

'De laatste dag, als het heidens oog vol is' van Camiel Van Breedam staat sinds het najaar van 2010 opgesteld in het Universiteitsforum te Gent. Aldus heeft het environment in het hart zelf van de universitaire gemeenschap een vaste stek gekregen. Het is door de opdrachtgevers en vorige eigenaars, Roger en Constance de Neef, geschonken aan de universiteit en bevindt zich nu rechtover het rectoraat, Sint-Pietersnieuwstraat 33, waar het sinds begin 2014 permanent bezocht kan worden. Het gaat om het ruim acht meter lange, recentelijk aangevulde assemblage van Camiel Van Breedam naar en naast gedichten van Roger de Neef.

Het kunstwerk memoreert op onnavolgbare wijze de slachting van de indianen in Wounded Knee. Tegelijk ontstijgt 'De laatste dag' deze historische anekdotiek. Het artefact vertelt een universeel verhaal dat de toeschouwer tot nadenken stemt. Alle genocides worden aan de kaak gesteld.

NEEFgestorvengetal-copie-1.jpg

Roger M.J. de Neef, Gestorven getal,  Antwerpen, Pink Editions & Productions, 1977

Camiel Van Breedam (°1936) werkte voor dit monumentale assemblagewerk samen met de dichter Roger de Neef (°1941). De gedichtenreeks 'De kleine chirurgie ', later opgenomen in de bundel Gestorven getal (1977), is een 'Ballade van Wounded Knee' en presenteert een beklemmende aanklacht tegen elke volkerenmoord.

Henri-Floris JESPERS

(wordt vervolgd)

http://www.camielvanbreedam.com/nl/

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article
15 mars 2014 6 15 /03 /mars /2014 10:20

Weblog De Contrabas verdient de volle, dagelijkse aandacht van literatuurminnaars (ja, een woord dat ik nog altijd koester, ouderwets als ik nu eenmaal ben). Chrétien Breukers publiceerde op 12 maart een bijzonder lezenswaardige bijdrage (met video) over Johan Derksen, het Boekenbal, schrijvers en ijdeltuiten, waaruit volgend citaat:

De cultuurhaat, echter, die van het gesprek afspat, is ranzig. Blijkbaar is het in een paar jaar tijd in alle lagen van de bevolking een soort recht geworden om ‘de elite’ minachtend tegemoet te treden. Waar er vroeger nog wel eens werd opgekeken tegen een schrijver (of kunstenaar), zijn ze nu allemaal ijdele types, en vormen ze samen het ergste gezelschap dat Derksen zich kan voorstellen. Terwijl hij er, met zijn uitgeverij, gek genoeg bij hoort. Hij is de kurk waarop een deel van de boekenwereld kan drijven, met zijn in elkaar geflanste ‘biografieën’.

http://www.decontrabas.com/de_contrabas/

*

Ach, ik ben geen onvoorwaardeljke fan van wat de zelfgeproclameerde 'culturele elite' vaak zonder hinder van enige dossierkennis hooghartig poneert (of napraat). Anderzijds stoor ik mij mateloos aan het domme, populistische commentaar in de 'sociale' media over de 'culturo's'. Bijvoorbeeld naar aanleiding van het overlijden van Jan Hoet, de hoe dan ook verdienstelijke en internationaal erkende 'kunstpaus'. Soit.

DEAUTEURmaart14.jpg

In De Auteur, het driemaandelijkse tijdschrift van de VVL (Vereniging van Vlaamse Letterkundigen) voert Frank Decerf verhelderende gesprekken met de winnaars van de Poëzieprijs van de stad Oostende, Erwin Steyvaert, Peter Mangel Schots en Rinske Kegel. Het tijdschrift is lezenswaardig, al was het maar wegens de altijd alerte rubriek 'De boekhouding', trefzekere recensies onder redactie van Bert Bevers.

BertBeversZP.jpg

Bert meldt mij wat volgt:

'Zonder een berichtje in de pers, zonder boe of ba: ARD en ZDFzijn zomaar ineens terug op de Belgacom-kabel! Allez, ik hoop toch dat het menens is en dat ze niet wat zitten te experimenteren. Heeft Angela Merkel haar invloed laten gelden?'

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
15 mars 2014 6 15 /03 /mars /2014 06:15

 

GoudenStrop.jpg

Hier dan een ingekorte versie van het bericht dat gisteren op De Spanningsblog verscheen. 


Er zijn dit jaar veel minder thrillers ingezonden voor deelname aan de Gouden Strop 2014, de prijs voor de beste misdaadroman. Waren er vorig jaar nog 106 boeken in de race voor de beste thrillerprijs, dit jaar zijn dat er volgens de CPNB 'slechts' 89. .

Een verklaring voor de terugval in het aantal inzendingen geeft de CPNB niet. Het kan zijn dat de malaise in de branche ertoe geleid heeft dat uitgevers minder thrillers op de markt hebben gebracht. Wellicht speelt ook de recente aanpassing van het reglement van de Gouden Strop een rol. De CPNB heeft bepaald dat uitgevers voor elke in te zenden misdaadroman een bijdrage van 160 € moeten ophoesten. En de uitgever van het winnende boek dient ook nog eens 1600 € 'voor promotiedoeleinden' te betalen. Schrijfster Loes den Hollander liet daarop weten haar boeken niet meer te zullen inzenden. 

Of het nieuwe Strop-reglement uitgevers heeft doen besluiten van deelname af te zien dan wel minder titels in te zenden, is niet bekend. De CPNB weigert namelijk de lijst met 89 titels 'te communiceren'. Wel laat de boekpromotor weten dat er dit jaar meer inzendingen zijn voor de Schaduwprijs, het beste thrillerdebuut.

Tot zover De Spanningsblog, 14 maart.

*

Of er minder thrillers op de markt werden gebracht is een objectief gegeven dat mits enige inspanning gemakkelijk nagetrokken kan worden.

Maar waarom weigert de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek de lijst van de ingezonden titels mee te delen ? Heeft de aanpassing van het reglement dan toch uitgevers doen besluiten af te zien van deelname dan wel minder titels in te zenden?

HFJ


http://spannings.blogspot.be



Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
14 mars 2014 5 14 /03 /mars /2014 00:00

 

DSC09909.jpg

Kloksgewijs: Joke van den Brandt, HFJ, Lucienne Stassaert, Bert Bevers, Karin Lebacq

Zoals elke tweede dinsdag van de maand vergaderde de redactie van de CDR-Mededelingen eergisteren in het clubhuis. Naar goede gewoonte ging het er nogal informeel aan toe.Twee omstreden topics: de tsunami reacties op het overlijden van Jan Hoet en het initiatief een Belgische 'Dichter des vaderlands' aan te stellen. Een aantal knopen werden (uiteraard zacht) doorgehakt. Leidraad: we hollen de waan van de dag niet na. Documenteren en evaluëren...

Bovendien werd ingegaan op een belangrijke problematiek. Te lange bijdragen doen het minder goed op de weblog en verschijnen dus best eerst in het tijdschrift (elektronische of papieren editie) bestemd voor de betalende abonnees.

DSC09900-copie-1.jpgLucienne Stassaert en Bert Bevers

Zoals altijd leverde Bert Bevers een even evenwichtige als kordate bijdrage tot de discussie. No nonsense.

*

Vandaag ontvang ik de jongste aflevering van De Auteur, het driemaandelijkse tijdschrift van de VVL (Vereniging van Vlaamse Letterkundigen), opgericht in 1907. Onder de passende titel 'Dichten op een beslagen raam' heeft Erick Kila het over Eigen terrein,de bundel waarin Bert Bevers een overzicht geeft van vijftien jaar dichtwerk.

 

De titel geeft aan dat we te maken hebben met iemand die weet waar hij thuis hoort. Een precies dichter, die zijn poëtisch domein doelbewust vormgeeft en verinnerlijkt.

*

Ik heb de slechte gewoonte nogal genereus boeken uit te lenen. Ik weet nochtans beter, maar kan het niet laten. Met vrienden (meestal) geen problemen, maar studenten die bij mij te rade gaan, vervloek ik soms achteraf. Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa: ik moet maar nauwkeurig noteren wat uit huis gaat – en vooral: wie wilde ik laten delen in mijn enthousiasme of, ja, eruditie. Ik troost mij dan bij de ijdele gedachte dat ik een bescheiden bijdrage leverde tot de verspreiding van kennis...

Zo geraakte ik mijn exemplaar kwijt van de boeiende biografie van Rachel Baes door Patrick Spriet, die ik twaalf jaar geleden recenseerde in het Bulletin de la Fondation ça ira. Toen ik onlangs een bijdrage aan het schrijven was over Marcel Lecomte (die Rachel Baes goed kende en als eerste mijn aandacht vestigde op die meer dan eigenzinnige schilderes) merkte ik pas dat verlies op.

SPRIETbaes.jpgEen tragische minnares. Rachel Baes. Joris van Severen, Paul Léautaud en de surrealisten (Leuven, Van Halewyck, 2002, 328 p.) is een in alle opzichten meesterlijk werk. Patrick Spriet (°1954) heeft namelijk een behoorlijk aantal onuitgegeven bronnen mogen aanboren – niet alleen wat de schilderes zelf betreft, maar ook haar entourage – en wist ze bovendien voortreffelijk te contextualiseren.

Het boek is helaas niet langer leverbaar, maar zie! de wonderen zijn niet uit de wereld. Een paar dagen geleden ontving ik per post een exemplaar dat Patrick Spriet tweedehands wist te verwerven dat hij mij pro Deo schonk. Mijn dag kon niet meer stuk.

Waarom Een tragische minnares nog altijd niet verscheen in Franse vertaling, is mij een volkomen raadsel.

Henri-Foris JESPERS

(wordt voortgezet)

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
13 mars 2014 4 13 /03 /mars /2014 17:20

 

Cinema-Trivia-1-copie-1.jpg

Het is moeilijk voor te stellen, maar er zíjn ooit producers en regisseurs geweest die dachten dat ze hun publiek de stuipen op het lijf zouden jagen met hun monsterfilm. Op het internet vond ik een hilarisch overzichtje van de tien meest belachelijke monsters uit de filmgeschiedenis. Lachen verzekerd:

http://www.youtube.com/watch?v=V0G7Wiy9-JM

Cinema-Trivia-2-copie-1.jpg

Denk niet dat het alleen maar obscure derderangs acteurs waren die men voor dit soort producties strikte. In 1958 (hij had twee jaar eerder nota bene al gespeeld in Somebody Up There Likes Me  van Robert Wise) haalde regisseur Irving S. Yeaworth Jr. (1926-2004) voor de hoofdrol in The Blob niemand minder dan....Steve McQueen binnen! En ach, je moet allemaal érgens je boterham mee verdienen, nietwaar?

http://www.youtube.com/watch?v=TdUsyXQ8Wrs

Bert BEVERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen
commenter cet article
12 mars 2014 3 12 /03 /mars /2014 19:10

 

Zoals gisteren hier gemeld, werd mijn geleerde vriend en Diamanten Kogel-collega Wim van Rooy met gebroken ribben en een gebroken neus opgenomen in intensieve. De fanatieke fietser werd door een wagen aangereden. Na het maandelijkse overleg met de redactie van de CDR-Mededelingen lees ik gisterenavond een geruststellend berichtje van zijn zoon Sam: “Naar omstandigheden maakt hij het goed. Binnen enkele dagen mag hij het ziekenhuis verlaten.”

*

Het overlijden van Jan Hoet en Gerard Mortier veroorzaakte een ware tsunami van berichten en commentaar allerhande.

Al bij al, ik ben ik het volmondig eens met Guido Naets:

'Een kunstpaus en een operapaus... allebei met heel wat vooroordelen, en allebei behoorlijk drammerig. Maar ze hebben veel betekend.'

Hier on line, “Een Hoet met veren” van Frans Depeuter (4 maart):

http://mededelingen.over-blog.com/article-een-hoet-met-veren-122818461.html

*

Gisteren, terwijl mijn amanuensis hier zowat acht uur lang met bewonderenswaardige ijver boeken en archiefdozen klasseerde, nam ik wel een aantal in de loop der jaren opgetekende aantekeningen door over de man die door Jan Hoet zijn “tweede vader” genoemd werd. (Meer daarover in volgende dagboekbladen.)

*

Deze middag, mijn zoveelste wekelijks gesprek met Thierry Neuhuys. Nu over Paul Joostens. We dwalen af en blikken terug op Les Confessions van Jean-Jacques Rousseau en Confession d'un enfant du siècle van Alfred de Musset. We citeren wellustig uit het geheugen.

Telefonade met Jean Marchetti, de voorbeeldige uitgever van de nooit genoeg te roemen bibliofiele collectie 'À la pierre d'alun'. Werk voor de boeg: nawoord voor Lulu Pompette van Robert Goffin en editie en situering van een onuitgegeven tekst van Joostens.

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
11 mars 2014 2 11 /03 /mars /2014 06:39

 

wimvanrooy_4.jpg

In de eerste lentezon werd mijn geleerde vriend Wim van Rooy, ondervoorzitter van de raad van bestuur van De Diamanten Kogel en overtuigde fietser, aangereden door een wagen. Hij geraakte op intensieve: gebroken ribben, gebroken neus .“Alles wordt plots zo relatief”, noteert zijn zoon Sam...

Henri-Floris JESPERS

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article
10 mars 2014 1 10 /03 /mars /2014 18:00

 

ParsifalAffiche.jpg

Schuivend dwalen onder hemels gezang

 

In vrijwel alle varianten is de graalsage ingebed in een verhaal waarin ridders erop uit trekken om het geheimzinnig voorwerp, meestal een schelp of een schaal, soms een steen, te zoeken waarvan een magische werking uitgaat. De bezitter is gevrijwaard van zorgen en verzekerd van rust, zelfs na de dood. Richard Wagner heeft de sage gebruikt voor zijn laatste opera Parsifal. Hij heeft er extra legenden en symboliek aan toegevoegd zodat de opera tal van tegenstrijdigheden bevat. Voor zijn versie heeft het NTG Wagners libretto buiten gegooid. Peter Verhelst werd gevraagd er teksten bij te verzinnen.

 

Visueel is deze Parsifal wonderlijk mooi en de live zang van het kinderkoor van de Vlaamse Opera een streling der zinnen. De muzikanten kennen hun vak. Jammer dat ze niet in een heuse orkestbak zitten maar op een verzonken deel van het voorpodium. De verhuis van het ene instrument naar het andere leidt de aandacht af van de toneelactie. Geen kwaad woord over de belichting of de kostumering. Beide leveren een schoonheid zoals lantarenlicht bij een zoete lenteavond en een optocht van arbeiders uit de tijd van priester Daens, die een ontluizing gekregen hebben en schone vodden n.a.v. het bezoek van een nieuwe koning.

 

Het decor is in zijn totaliteit evenwichtig. Links wordt een flinke tuil gevormd, kunstig uitgevoerd door Els Dottermans. In het midden staat een container bij aanvang frontaal naar het publiek toe gericht. Na een half uur maakt hij een kwartslag zodat de zijkant de voorkant wordt. Aha, door de inkleuring zie je dat de container een het kasteel is, waarin de leider van de Graalridders werd opgesloten omdat hij stout is geweest. Het kasteel traant. Het moeten de tranen zijn van de leider. Hij is gestraft door God of een kopie ervan in een andere overtuiging, met een vreselijke wonde.

 

Door de gebeden – deels gezongen met dank aan Wagner, deels voorgedragen met dank aan Peter Verhelst en Wim Opbrouck – vallen de muren en verschijnt de leider. Een naakte reus in de vorm van een pop. Gezond en wel, tot en met de piemel. Door de spelers wordt hij aan kabels bevestigd. En trekken maar. Hij staat recht, maakt een paar passen voorwaarts, knielt als dank voor de verlossing door zijn ridders, en gaat vervolgens liggen voor een lekkere slaap. Die heeft hij wel verdiend na jaren de ellende van de cel te hebben ervaren.

 

Het geheel heeft iets infantiels. Met voorop de teksten. Ze zijn van een simpelheid die de toeschouwer beledigt. Tegelijk zijn het pedante maar volkomen ongeloofwaardige sprookjes. Door de megapubliciteit waren de verwachtingen hoog gespannen. Was die er niet geweest zou men Parsifal  als een fraai tussendoortje beschouwen en er verder over zwijgen. Door het oppeppen van de productie en het magere resultaat zal er helaas over gepraat worden zolang de voorstelling loopt. In termen van verloren energie van zoveel goede acteurs die overgeleverd zijn aan het voordragen van potjespoëzie en schuivend dwalen in een lagere schoolregie.

Guido LAUWAERT

 

PARSIFAL –naar de opera van Richard Wagner – productie NTGent – www.ntgent.be

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Théâtre
commenter cet article
10 mars 2014 1 10 /03 /mars /2014 04:41

 

Clara.jpg

Clara Haesaert, 4 maart 2009 (Goudblommeke, Brussel, herdenking Jan de Roek, georganiseerd door het CDR

Gisteren vierde Clara Haesaert haar 90 jaar in Passa Porta te Brussel. Haar tomeloze inzet voor allerlei literaire initiatieven wordt door Frank Hellemans belicht in de geïllustreerde herinneringsbrochure die ter beschikking werd gesteld: Een mooie zomer. Clara Haesaert 90.

frank_hellemans.jpg

Frank Hellemans

Met het tijdschrift De Meridiaan en vooral het roemruchtige centrum Taptoe zette Clara Haesaert in Brussel, samen met Gentil Haesaert en Maurice Wyckaert, de plastische en literaire avant-garde op de kaart. Een halve eeuw lang was zij actief bij de organisatie van De Middagen van de Poëzie, waarvan ze in 1980 voorzitter werd. Ze engageerde zich in de PEN Club, stichtte met Bart Mesotten het Haikoe-centrum Vlaanderen, zette zich met Diapason (1983) in voor vertalers en vertaalbeleid, organiseerde de eerste Jeugdboekenweek die in 1976 leidde tot de stichting van het Nationaal Centrum voor Jeugdliteratuur dat later zou opgaan in de Stichting Lezen. Ze was betrokken bij de oprichting en de organisatie van het schrijfatelier De Derde Mediaan (1994-2008), was medestichter van Het Beschrijf (1998). Bovendien was ze ook betrokken bij de oprichting van de John-Flandersprijs (Averbode, 1972) en van de Anna Bijns-stichting (Antwerpen, 1989), en maakte jarenlang deel uit van de Nationale Vrouwenraad, onder andere als co-voorzitter van de Culturele commissie.

Kortom, Clara was een 'literaire netwerkster van het eerste uur', aldus Frank Hellemans:

'Als powerbroker in het literaire wereldje, heeft Haesaert het onderste uit de kan gehaald. Zij lag mee aan de basis van het rijke Vlaams-Brusselse literaire wereldje dat vandaag met Het Beschrijf en Passa Porta resoluut de internationale kaart heeft getrokken. En zij heeft de Vlaamse jeugdliteratuur de uitstraling bezorgd die ze nu meer dan ooit – ook buiten België – geniet.'

Uiteraard zoomt Frank Hellemans ook in op de poëzie van Clara Haesaert:

'Al wie Clara ontmoet, is gecharmeerd door haar klaterende verschijning en zo komt ook haar poëzie op de lezer af: vol licht en kleur, maar niet zonder weerhaakje. Het is die plotse stemmingswisseling die Haesaerts poëzie een speciaal cachet geeft. Ja, ze omarmt het leven en bezingt zijn ogenblikkelijke verleidingen maar opgepast dus, die sensaties duren slechts even en kantelen dan dikwijls naar een minder voor de hand liggende, mysterieuze betekenis. Haar heldere poëzie leeft bij de gratie van plotse rimpelingen.

Toen ik haar in december 2001 voor Knack interviewde, vertelde ze voluit over wat voor haar de essentie van een goede haikoe was. Ze onthulde daarbij in een adem ook hoe haar eigen poëzie werkt: “Een goede haikoe bevat een zogenaamd haikoemoment, een ogenblik of cesuur waar het gedicht kantelt en waar het kleine uitzicht biedt op het grote. De Japanse grootmeesters wilden door het registreren van een nauwelijks waar te nemen verandering in de natuur iets van het grote verhaal suggereren. In het kleine het grote laten zien: dat is de bedoeling van haikoeschrijvers.” In het kleine het grote laten zien, zo kan je het best Haesaerts “kantelende” poëzie zelf typeren.'

*

Een mooie zomer bevat ook fragmenten memoires van Clara. De ontroerende herinneringen aan haar prille kinderjaren en adolescentie zijn bijzonder lezenswaard – en revelerend. Haar aantekening van 2008 beveel ik ten zeerste aan:

Of het nu een schilder, een schrijver, een beeldhouwer of een componist is, het creatieve werk laat zich niet dwingen in het karkas van een planning. De zuivere aandrang én de realisatie van een creatieve impuls moeten volledig autonoom tot stand kunnen komen.‘

*

Tussen de aanwezigen, o.a. : Sigrid Bousset, Hendrik Carette, Paul Claes, Jan Defreyn, Lydia Deveen-De Pauw, Niki Faes, Frank Hellemans, John Heuzel, Jef Lambrecht, Gonda Lesaffer, Chris Lomme, Jan H. Mysjkin, Willem Persoon, Marc Platel, Relinde Raeymaekers, Annie Reniers, Tony Rombouts, Majo de Saedeleer, Paula Semer, Hedwig Speliers, Lucienne Stassaert, Jan Struelens, Rik van Cauwelaert, Ingrid Vander Veken, Geert van Istendael, Willie Verhegghe, Herwig Verleyen en Hugo Weckx.

Ik was helaas verhinderd, net als Maris Bayar, Frank de Crits en Piet de Groof.

*

De sensuele poëzie van Clara Haesaert werd twee keer gebloemleesd: Spel van vraag en aanbod (Heideland-Orbis, 1970) en Levenslang het vermoeden (Poëziecentrum, 1993). Zij stelde een boek samen met essays over Karel Jonckheere, met verder bijdragen van Jef Geeraerts, Jan de Roek, Erik van Ruysbeek, Paul de Wispelaere, Dirk de Witte en Weverbergh (7 over Karel Jonckheere, Manteau, 1967) en, samen met Daniël Van Ryssel, de bloemlezing Vlaamse dichters over Leningrad (Yang, 1982).

Meer over Clara Haesaert en haar werk:

Corneille HANNOSET, Taptoe, éditions d'Art Laconti, Bruxelles, 1989. Met bijdragen van Tone Brulin, Hugo Claus, Roel D'Haese, Gentil Haesaert, Ivo Michiels, Rob en Maurice Wijckaert.

Mark MAES, 'Levenslange ontmoetingen” en 'Levensschets', in: Clara Haesaert, Levenslang het vermoeden, Gent, Poëziecentrum, 1993, pp. 5-44.

HFJ

http://mededelingen.over-blog.com/article-clara-haesaert-gelukkige-verjaardag-122880894.html

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche