Overblog
Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
6 décembre 2010 1 06 /12 /décembre /2010 14:58

 

receptie.jpg

Receptie in de Leyszaal (Foto: Gaëtan Faïk)

Michiels.jpgDistrictsraadslid Hugo Michiels (Foto: Gaëtan Faik)

dkrvb.JPGMarc Delannoye en Elien van Dille, bestuursleden van De Diamanten Kogel (foto:Kris Kenis)

ReneenBob.jpgRené Broens en Bob Mendes (foto: Gaëtan Faik)

Rene.jpgProf. ir. René Steurs, Magali Uytterhaegen en Lieneke Dijkzeul

Partager cet article
Repost0
6 décembre 2010 1 06 /12 /décembre /2010 14:30

 

Bij de uitreiking van De Diamanten Kogel werden de genomineerden letterlijk in de bloemetjes gezet en ontvingen ze een snelschets van Jan Scheirs

almar.JPG

Almar Otten (foto: Kris Kenis)

Lieneke.JPG

Lieneke Dijkzeul (foto: Kris Kenis)

VanBaelen.JPG

(van l. naar r) Carlo van Baelen, directeur van het Vlaams Fonds voor de Leetteren,juryleden Geert Swaenbepoel en Henri-Floris Jespers, disctrictschepen Ann Vylders (foto: Kris Kenis)

 

Na de zitting in de trouwzaal werd een receptie aangeboden in de historische Leyszaal

GaetanaenMike-copie-1.jpgGaëtan Faik en Mieke de Loof

KKenDiepvens-copie-1.jpg(van l. naar r.) Kris Kenis, Luc Kloeck en Eric Diepvens (Foto: Gaëtan Faik)

(wordt vervolgd)

Partager cet article
Repost0
5 décembre 2010 7 05 /12 /décembre /2010 07:18

Coppers

DeLoof

Kisling

Dijkzeul

Otten

Partager cet article
Repost0
5 décembre 2010 7 05 /12 /décembre /2010 06:35

 

3winnaars.jpg

Drie winnaars van DDK in gesprek: Mieke de Loof, Bavo Dhooge en Bob Mendes,  (foto:Gaëtan Faik)

Nomineerden-.jpg

Uitgever Wim Verheijen (Manteau), namens Toni Coppers; Lieneke Dijkzeul; Mieke de Loof en Almar Otten (foto:Gaëtan Faik)

BOBM-en-JHFJ.jpg

Bob Mendes in gesprek met Henri-Floris Jespers (foto: Frank-Ivo van Damme)

Magali-enKK.jpg

Juryleden Magali Uytterhaegen en Kris Kenis (foto: Frank-Ivo van Damme)

Frank.jpg

Jurylid Frank van den Auwelant (foto:Gaëtan Faik)

SchepnAnnen.jpg

Schepen Ann Vylders, Mieke de Loof en Bob Mendes (foto:Gaëtan Faik)

KKenDiepvens.jpg

Juryleden: (links) Kris Kenis, rechts: Eric Diepvens (foto:Gaëtan Faik)

Partager cet article
Repost0
5 décembre 2010 7 05 /12 /décembre /2010 05:54

 

De Antwerpse schepen (wethouder) van Cultuur Philip Heylen is een jarenlange vriend van De Diamanten Kogel. Hij maakte eerder al de nominaties ten stadhuize bekend, waarna Amsterdamse speurder Simon de Waal (later Diamanten Kogel-winnaar) het dankwoord uitsprak. Vorig jaar overhandigde hij in het Letterenhuis (AMVC) de trofee aan Bavo Dhooge.

Geveld door griep vroeg hij Ann Vylders, schepen Cultuur van het district Antwerpen, hem te vervangen, wat ze blijkbaar graag deed, zoals genoegzaam uit haar toespraak blijkt...:

Miekemet-schezpen.jpg

Schepen Ann Vylders en laureate Mieke de Loof (Foto:Gaëtan Faik)

 

Wanneer je iemand vertelt dat hij de kogel krijgt, is dit meestal reden tot paniek en angst (toch als ik naar jullie boeken kijk) bij die persoon. Vanavond gaan we er echter iemand heel blij mee maken: de winnaar van De Diamanten Kogel 2010.

Onlangs vertelde ik schepen Heylen dat ik een moord zou plegen om deze ontvangst te doen. Zover is het niet moeten komen. Schepen Heylen is ziek en ik zal graag de honneurs in zijn plaats waarnemen.

Als schepen van cultuur van het district Antwerpen is het mij een genoegen u allen te verwelkomen in de trouwzaal van ons prachtige stadhuis waar wij waak belangrijke gasten zoals u mogen verwelkomen.

De Diamanten Kogel, die nu al acht jaar het beste spannende, oorspronkelijk Nederlandstalige boek bekroont, vind ik een heel mooie prijs. Op initiatief van het Genootschap van Vlaamse Misdaadauteurs wordt een prijs uitgereikt die hoe langer hoe meer 'leeft', getuige daarvan de grote opkomst, ook uit Nederland, bij de bekendmaking van de genomineerden tijdens de Boekenbeurs.

Het is allemaal de schuld van Sir Arthur Conan Doyle dat ik een boon voor het misdaadgenre kreeg. Het is sindsdien mijn favoriete lectuur op een zonnig strand. Thuis vind je ook altijd een spannend boek dat ik – laat ik eerlijk zijn – toch altijd verkies boven mijn andere lectuur.

Het misdaadgenre bestrijkt veel terreinen. Zo schreef Henry Miller dat al de studie van de misdaad begint met de kennis van onszelf.

Dit jaar stel ik vast dat de vijf genomineerden allen hun inspiratie zoeken in mijn werksfeer. Kunstcriminaliteit, een klassieke muziek-liefhebber, een boek dat zich op en rond de Sinksenfoor situeert en een moordenaar-kunstenaar die kunstzinnige sporen nalaat...

Ik ben er zeker van dat, wanneer ik nog een paar jaar langer in het politieke wereldje vertoef, ik wellicht genoeg inspiratie zal hebben om een misdaadroman te schrijven, hoewel ik moet toegeven dat ik nu al min of meer weet wie de schuldigen zullen zijn.

Dames en heren,

ik houdt u minder lang in spanning dan de auteurs ons, in hun boeken.

Agatha Christie schreef: misdaad loont wél, gelukkig...

De auteur van het winnende boek schrijft in een stijl die naadloos aansluit bij het milieu dat opgeroepen wordt en gaat recht op het doel af: geen minutieuze beschrijvingen of psychologische uiteenzettingen, geen cliffhangers of shockeffecten, geen herhalingen van de stand van zaken in het lopende onderzoek.

De Diamanten Kogel, de Vlaamse prijs voor het beste oorspronkelijk Nederlandstalige spannende boek, gaat naar Wrede schoonheid van Mieke de Loof.

DeLoof

Wrede schoonheid

(Wordt vervolgd)

Partager cet article
Repost0
5 décembre 2010 7 05 /12 /décembre /2010 03:18

Vlmaanderen2004.jpgAls redactiesecretaris van Kunsttijdschrift Vlaanderen stelde Geert Swaenepoel in 2004 een gedenkwaardige aflevering over misdaadliteratuur samen.

Redactiesecretaris van Zacht Lawijd, literair-historisch tijdschrift, en (gewezen) lid van de adviescommissie proza van het Vlaams Fonds voor de Letteren, Geert Swaenepoel is vast lid van de de jury van De Diamanten Kogel.

Geert.jpg

Jurylid Geert Swaenepoel


In het stadhuis van Antwerpen sprak Geert Swaenepoel als volgt namens de jury.

Vier keer boog de jury van de Diamanten Kogel zich over de stapel inzendingen voor het beste, 'spannende' oorspronkelijk Nederlandstalige boek. Aan die bijeenkomsten gingen uren lezen vooraf. En ook tussen de juryvergaderingen door werd er gelezen en vooral herlezen. De stapel van bijna zeventig titels bood gelukkig niet alleen kwantiteit maar ook voldoende kwaliteit. Het maakt er de taak van de jury niet gemakkelijk op, maar zorgt wel voor uren leesplezier én levendige discussies tijdens de bijeenkomsten van de jury.

De jury voor Diamanten Kogel 2010, de 9deeditie van de prijs bestond uit Frank van den Auwelant, Ineke van den Bergen, Jos van Cann, Eric Diepvens, Henri-Floris Jespers, Kris Kenis, Alain Sohier, Geert Swaenepoel en Magali Uytterhaegen.

Onder het deskundig en bezielend voorzitterschap van Henri-Floris Jespers heeft de jury voor de Diamanten Kogel 2010 de volgende boeken en auteurs genomineerd.

1. De geheime tuin van Toni Coppers is de derde politieroman met inspecteur Liese Meerhout van de afdeling Kunstcriminaliteit van de Brusselse politie en haar vriend, steun en toeverlaat kunsthandelaar Simon de Vere, in de hoofdrol. Het resultaat is een gedegen, vlot geschreven politieroman, zijn beste tot nu toe. Het boek begint met een ongemeen sterke, intrigerende openingszin: "Eén keer per maand, op vrijdag, bezocht Helena Vaels haar eigen graf.". Daardoor wordt de lezer als het ware meegezogen in het verhaal dat niet van enige humor gespeend is. Liese Meerhout krijgt te maken met drie moorden die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben: een aan lagerwal geraakte kunstschilder; een jonge vrouw die wordt vermoord terwijl ze een derderangsschilderij aan het schoonmaken is; een Nederlandse Europaparlementslid die lijkt gewurgd tijdens een seksspelletje. Coppers neemt de lezer tijdens het onderzoek mee op sleeptouw langs een aantal markante plaatsen van Brussel, de Europese, Belgische en Vlaamse hoofdstad. En al snel blijkt er meer aan de hand dan smokkel van kunstwerken. De auteur verwerkt het allemaal in een boek dat tot het einde blijft boeien.

2. In De geur van regen van Lieneke Dijkzeul speelt inspecteur Vegter opnieuw de hoofdrol. Vegter is een speurder van klassieke snit: een wat oudere, gevoelige politie-inspecteur, die houdt van een goed boek en van klassiek muziek. Ook het boek is een klassiek moordverhaal: een bedrogen vrouw en een onbetrouwbare, slechte man. Lieneke Dijkzeul slaagt er in plot, sfeer én psychologie van de personages overtuigend neer te zetten en sterk en geloofwaardig uit te werken. Wie heeft het gemunt op roodharige vrouwen en vermoordt en scalpeert hen? De plot is doordacht; de hoofdrolspelers evolueren tegen een geloofwaardige achtergrond. Dat komt de betrokkenheid van de lezer ten goede. Het vertelperspectief verschuift van speurder naar slachtoffer, van dader naar potentieel slachtoffer. De lezer weet meer dan de speurders. Toch blijft de zoektocht opwindend. Dijkzeul slaagt er met verve in haar verhaal in de vorm van een strakke psychologische politieroman te gieten. Vakwerk!

3. De duim van Alva is de derde thriller van het schrijversechtpaar Corine Kisling & Paul Verhuyck. De duim van Alva heeft een historisch uitgangspunt. Zes weken lang beheerst de Sinksenfoor, de jaarlijkse Antwerpse Pinksterkermis het leven in het trendy Antwerpen-Zuid . De bewoners al jaren klagen over geluidsoverlast, wangedrag van dronken bezoekers en een enorme geweldstoename tijdens de kermis. Ligt de oorzaak misschien in het verleden? Bestaat er dan toch zoiets als een daadwerkelijk werkzame genius loci, een opslag van haat als geest van de plek? Het Zuid is namelijk gebouwd op de vroegere dwangburcht van de gehate Spaanse hertog Alva. De duim van Alva is geen historische thriller, wel een bont en wervelend verhaal met een magisch-realistisch tintje. In deze voortreffelijk geschreven roman heeft het schrijversduo een forse vleug historie en eruditie verwerkt, waarin suggestie en dreiging de bovenhand voeren en mensen en toestanden raak geobserveerd worden: het Grand-Guignol-theater van de angst, bloederige horror, buurtvigilantes, ongeruste huiseigenaars, persoonlijke verhoudingen die klappen krijgen als van een zweefmolen, het gekmakende lawaai van de giga-gondel-attractie – met als apotheose een 'knallend' einde. De duim van Alva is een boek vol vuurwerk.

4. Wrede Schoonheid van Mieke de Loof is het derde deel in een serie van zeven thrillers waarin feiten en fictie vermengd worden, gesitueerd in Wenen aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog. Hoofdpersonage is Ksaveri Ignatz von Oszietsky, jezuïet, geheim agent en psychiater. Een dag nadat Ksaveri Ignatz met zijn oud professor seksuologie Von Graff is gaan lunchen, wordt de hoogleraar vermoord teruggevonden. De omschreven schilder Egon Schiele is de laatste die hem levend gezien heeft... Intussen is er een seriemoordenaar actief die het gemunt heeft op jonge meisjes en vrouwen, en kunstzinnige sporen achterlaat die onder meer wijzen naar de erotische werken van Schiele. Ignatz en zijn vriendin Elisabeth von Thurn voelen beiden sympathie voor Schiele; Ze proberen samen de gruwelijke lustmoorden op te lossen. De personages worden levensecht en geloofwaardig neergezet; de plot behoudt zijn spankracht tot het einde toe. Het taalgebruik is sober en beeldend tegelijk. Plot en spanning worden echter door dat stilistisch raffinement niet ondermijnd: Mieke de Loof beheerst de kunst van het schrappen. Wrede schoonheid is een boeiende roman over gruwel en schoonheid, over de duisternis van de menselijke psyche en over het absolute kwaad. Een boek dat het misdaadgenre overstijgt.

5. Almar Otten is in Vlaanderen een nobele onbekende. Ten onrechte! Hij werkt, onder de titel De zeven Deventer moordzakenin alle stilte aan een reeks van zalig weglezende politieverhalen. In Lied van angst, het vierde deel, krijgen Jozef Laros en Ellen van Dorth van de Deventer politie temaken met twee doden. Otten slaagt er telkens in om een originele plot op te zetten die hij langzaam en beheerst voor de ogen van lezer ontrafelt. Bovendien vlecht Otten er een fraaie verhaallijn in over de IRA (onder meer over de aanslag op de Markt in Roermond in 1990). Met Lied van angstschreef Otten een degelijke politieroman met een internationaal karakter alsof hij al jaren bij de top van de misdaadauteurs behoort.

Otten presenteert de stad Deventer haast terloops aan de lezer – er zorgvuldig voor wakend er geen stadsgids van te maken. Dat en de warme persoonlijkheden van zijn vaste speurders, stuk voor stuk erudiete gedistingeerde figuren die hun goede werk voortzetten zonder clichés of platvloerse karikaturen te worden, maken dat Lied van angst aanvoelt als een op maat gemaakt pak. Lied van angst is een genot om te lezen.

Dames en heren,

De vijf genomineerde boeken illustreren ten overvloede hoezeer de grenzen tussen misdaadliteratuur en literatuur vervagen. Het huis der thrillers telt vandaag meer dan ooit vele kamers. Meer en meer wordt ook duidelijk dat de misdaadliteratuur een volwaardige loot is op de stam van de literatuur. Een winnaar kiezen uit deze vijf boeken was voor de jury dan ook geen gemakkelijke opgave. De beslissing die wij genomen hebben zal door tweede districtsschepen mevr. Ann Vylders bekend gemaakt worden.

(word vervolgd)

Partager cet article
Repost0
5 décembre 2010 7 05 /12 /décembre /2010 02:04

 

De Diamanten Kogel werd donderdag 2 december uitgereikt in de trouwzaal van het stadhuis van Antwerpen. Marie-Paule Andries, secretaris van De Diamanten Kogel, heette de talrijk opgekomen genodigden (die de vorst trotseerden...) welkom. Ze verontschuldigde schepen van cultuur Philip Heylen, slachtoffer van de griep; het schrijversduo Kisling & Verhuyck, ingesneeuwd in de Nederlandse polder; thrillerauteur Elvin Post, die wel beloofde in Amsterdam een glas champagne te heffen op de bekroonde; de juryleden Ineke van den Bergen, aan wie een spoedig herstel toegewenst wordt, en Jos van Cann, verhinderd door professionele verplichtingen; prof. dr. Joris Gerits, oud-voorzitter van het Fonds voor de Letteren; Patrick Lateur, bestuurslid van de Koninklijke academie voor Nederlands Taal- en Letterkunde.

MPenMendes.jpg

Marie-Paule Andries en Bob Mendes, stichter en eerste voorzitter van het

Genootschap van Vlaamse Misdaadauteurs (foto: Gaëtan Faik)

 

Marie-Paule Andries wees op het initiatief van het Genootschap van Vlaamse Misdaadauteurs (GVM) de nominaties voortaan bekend te maken op de Boekenbeurs, “een grote stap vooruit”. Ze had woorden van waardering voor Robin de Salle, alias RodeS, die jaar na jaar opnieuw treffende strips en tekeningen maakt voor het drukwerk van DDK, to the point, met herkenbare personages; en voor Jan Scheirs die naar goede gewoonte ook dit jaar snelschetsen in aquarel maakte, in de stijl van de destijds zo gesmaakte grafische verslaggeving van rechtszaken.

Robin-en-Jan.jpg

RodeS (links) en Jan Scheirs (foto: Gaëtan Faik)

Bovendien stelde ze tongue in cheek vast dat trofee-ontwerper Wim Delvoye “nu zelfs in eigen land de verdiende erkenning krijgt, waardoor zijn boksbeugel nog wat waardevoller wordt...”

Boksbeugel-Faik.jpg

De trofee ontworpen door Wim Delvoye (Foto: Gaëtan Faik)

 

De jaarlijkse uitreiking van De Diamanten Kogel is ongetwijfeld zowat het vlaggenschip van de gelijknamige vzw. De promotie van de misdaadroman als volwaardig literair genre is een daad van eenvoudige rechtvaardigheid. Vanuit die filosofie maakte De Diamanten Kogel twee publicaties onder redactie van Jos van Cann en Henri-Floris Jespers mogelijk. De eerste in eigen beheer (2006), de tweede (2008) in de gezaghebbende reeks 'Literatuur in veelvoud' van de academische uitgever Garant. Daarbij werden bijdragen geleverd door een rits critici en misdaadauteurs: René Appel, Frank van den Auwelant, Fred Braeckman, Jos van Cann, James Madison Davis, Joris van Hulle, Geert d'Hulster, Henri-Floris Jespers, Kris Kenis, Danny de Laet, Jan Lampo, Mieke de Loof, Elvin Post, Matthijs de Ridder, Geert Swaenepoel, Charles den Tex, Felix Thijssen en John Vervoort.

Vanuit dezelfde filosofie organiseerde de vzw in 2007een colloquium in het Vlaams-Nederlands Huis deBuren te Brussel. Bij die gelegenheid onderstreepte Carlo van Baele, directeur van het Vlaams Fonds voor de Letteren, dat misdaadliteratuur uiteraard in aanmerking komt voor ondersteuning door het Fonds.

We stellen nu met tevredenheid vast dat het Nederlands Letterenfonds nu eindelijk ook bereid is te bekijken hoe het Nederlandse misdaadschrijvers kan ondersteunen”, aldus Marie-Paule Andries. Het Letterenfonds heeft inderdaad enkele dagen geleden besloten kenners van het thrillergenre aan te trekken om subsidieverzoeken te beoordelen.”

Vanuit dezelfde invalshoek sponsorde De Diamanten Kogel twee masterclasses, georganiseerd door het Institute for the Study of Literature in the Netherlands (Universiteit Antwerpen) In 2008 kwam professor Jim Madison Davis (Universiteit van Oklahoma) aan het woord, in 2009 de Britse thrillerauteur, biograaf en journalist Tim Heald.

Dat er dit jaar geen masterclass kwam, wordt ten zeerste betreurd, maar valt geheel buiten de verantwoordelijkheid van DDK. Volgend jaar wordt alvast de draad opnieuw deskundig opgenomen.

(wordt vervolgd)

Partager cet article
Repost0
30 novembre 2010 2 30 /11 /novembre /2010 19:33

 

In de eerste jaren van de 20ste eeuw vormde Maxim Gorki samen met Tolstoj en Tsjechov de heilige drievuldigheid van de Russische literatuur. Tolstoj schreef wollig, Tsjechov was zuinig en Gorki bengelde tussen beide. Zijn waarde als auteur heeft Gorki niet aan zijn stijl te danken, maar aan zijn sympathie voor de verdrukten, de zwervers, de boeren en arbeiders. Het succes van zijn eerste bundeling korte verhalen heeft hij aan die sympathie te danken. In Rusland, maar ook in het buitenland. De eerste vertaling van de bundel in het Nederlands taalgebied dateert van 1901. Een tijd waarin heel Europa een broeinest van sociale onrust was.

 

Naast verhalen, gedichten en romans schreef hij ook toneelstukken. Op poëtische gebied was hij de Albrecht Rodenbach van Rusland. De romans, op één na, zijn taai en saai. De verhalen kunnen er nog mee door. Zijn toneelstukken zijn sterk politiek geladen, mooi, maar van de lezer/kijker moet geen inspanning verwacht worden. Nooit eens een suggestie slinks achter de hand. Lenin vond het werk van Gorki maar niets, Stalin gebruikte hem als paradepaard. Iets wat Gorki niet zag. Zijn ijdelheid – hij noemde zichzelf de patriarch van de Russische literatuur – vrat aan zijn talent.

 

De toneelstukken van Maxim Gorki worden sporadisch opgevoerd. Het vaakst Nachtasiel, hoewel de goede vertaling van Na dne sterker de essentie van het stuk weergeeft, Op de bodem. Het gaat over mensen die onder de onderste trede van de maatschappelijke ladder leven. Gorki’s laatste toneelstuk, Kinderen van de zon, dateert van 1905. Het is een poging Tsjechov naar de kroon te steken. Het stinkt naar De kersentuin. Net als in het laatste tuk van Tsjechov, geschreven in 1904, wat toch veelbetekenend is, speelt Kinderen van de zon zich af in de gegoede klasse. Verarmde landadel, al wil het gezin en de vriendenkring de toestand en de nakende ondergang niet toegeven. Zij zijn nu eenmaal kinderen van de zon.

hove-ivo-van.jpgIvo van Hove (Foto: Jan Versweyveld)


Dat het geen proletarisch stuk is maar een bourgeois, is vermoedelijk de reden geweest dat Ivo van Hove het opgezet heeft. Van Hove is geen politiek regisseur. Hij houdt ervan de schoonheid met zijn schoonheid te tonen, als een hommage aan de schoonheid. Zijn wereld is de wereld van de kunst. Zelfs wanneer hij Shakespeare aanpakt, zoals voor zijn productie Romeinse Tragedies, gaat het Van Hove om schoonheid, namelijk de hemelse teneur van de taal van de man van Stratford. Waarom dan dit zwakke stuk, met maar een vijftal droge oneliners? Ivo van Hove is een leep man. Hij heeft de zwakten van Kinderen van de zon omzeild door er een goddelijke komedie van te maken.

 

Om dat doel te bereiken, lachen gieren brullen, neemt hij de meest voor de hand liggende weg. Die van het amateurtoneel op dorpsniveau. Een decor gebouwd door de oom van een acteur. Kledij uit de kringloopwinkel [te korte broeken, verkleurde hemden, bloemetjeskleedjes, te smalle vesten]. Overacting, kaduke motoriek en acteurs die langs de goede deur weggaan en langs de foute weer opkomen.

 

Het succes van die keus is mede te danken aan een uitgelezen spelersgroep. Jacob Derwig, Halina Reijn, Hilde van Mieghem, Wim Opbrouck, Gijs Scholten van Asschat, Elsie De Brauw, Chico Kenzari, Thomas Rijckewaert, Frieda Pittoors en Lien Wildemeersch, hebben aan een half woord genoeg om het driedubbele te zien. Ze scheren langs de rand van de schmier. Hun spel is belegd met een dikke laag karamel. De enige fout is dat sommigen midden in een bulderlach al beginnen te spreken, zodat de eerste woorden van hun claus verloren gaat. Of is ook dat opzet en truc? Zelfs een pauze werd voorzien [de eigenaar van de zaal heeft het geëist] en een dip opgezet, begin tweede deel, onlosmakelijk verbonden aan een voorstelling van het amateurtoneel.

 

Jan Versweyveld tekent voor de scenografie en het lichtplan. Hij heeft de intimiteit gevonden in een keuken met een vijftal deuren. Een wasbak staat half voor een deur. Link met een gebruik in het amateurtoneelcircuit: voor elk probleem is er een oplossing en ‘niemand struikelt er over, geen acteur en geen toeschouwer.’ Zelfs een z/w televisie ontbreekt niet, die af en toe een slag moet krijgen om wakker te blijven [remember Onslow]. En terecht, die televisie. Op een paar korte onderbrekingen na zendt het kastje programma’s uit, een gewoonte in het milieu van de mens met een hang naar leven in huis. Propagandafilms en spelletjesprogramma’s wisselen elkaar af..

 

Het geheel zou na verloop van tijd voorspelbaar worden. Ivo van Hove omzeilt die klip door twee briljante vondsten. Eén. Een heel grote pot chocoladepasta. Het moment waarop het gezelschap ten einde raad is, kruipt het samen tot een kluitje, smeert boterhammen en kijkt televisie. Ja, het zijn werkelijk kinderen. Psychologisch zeer sterk gevonden, want een kind ziet alles groter dan het in werkelijkheid is. Twee. Projecties op de muren die het stuk van zijn tijd en plaats bevrijden. Van schoorvoetend tot dominant. Met die truc overspant de productie een eeuw sociale strijd.

 

Kinderen van de zon is een absolute aanrader. Een komedie van de boulevard voor jong en oud, voor elk wat wils, hij/ zij dom of slim. Deze productie verdient een jaarlijkse reprise en een reis rond de wereld.

Guido LAUWAERT

Kinderen van de zon van Maxim Gorki – productie Toneelgroep Amsterdam en NTGent – nog tot 10 december in de Rabozaal van de Amsterdamse stadsschouwburg – vanaf 21 januari in de Gentse schouwburg – toneelgroepamsterdam.nl en ntgent.be

Partager cet article
Repost0
30 novembre 2010 2 30 /11 /novembre /2010 08:02

 

Men wil het niet gezegd hebben, maar het is vrijwel zeker dat de eenzame strijd die thrillerauteur Jac. Toes voert tegen het Nederlands Letterenfonds geleid heeft tot enige soepelheid bij deze subsidieverstrekker. Het fonds wil nu gaan bekijken hoe het de Nederlandse misdaadschrijvers kan ondersteunen.

Dat heeft de nieuwe directeur van het Nederlands Letterenfonds, Henk Pröpper, toegezegd in een gesprek met Willem Asmanen Daniëlle Hermans, respectievelijk voorzitter en vicevoorzitter van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs(GNM).

Het Letterenfonds heeft besloten kenners van het thrillergenre aan te trekken om subsidieverzoeken te beoordelen.

(Bron: De Spanningsblog)

Meer op

http://spannings.blogspot.com/2010/11/koersverlegging-nieuws-2010.html

 

Partager cet article
Repost0
29 novembre 2010 1 29 /11 /novembre /2010 15:43

 

La vie ne fait pas de cadeau

Et nom de Dieu c’est triste Gand

Le dimanche

Avec et surtout sans Eric

[variatie op refrein Orly – Jacques Brel]


Volder.jpg

Als kind was Eric De Volder (Sint-Niklaas, 10 mei 1946 – Gent, 28 november 2010) al bezig met het maken van poppen en het spelen van theater waarin mensen poppen werden en poppen mensen. Het was de stap naar de beeldende kunst en de Gentse Academie voor Schone Kunsten, indertijd geleid door Pierre Vlerick, die de Zwarte Zaal oprichtte. Het streven van Vlerick was dat studenten beeldende kunst geconfronteerd werden met de theatrale en langs die weg een samenwerking zou ontstaan. Want alle kunsten zijn verwant aan elkaar. In het geval van Eric De Volder is Vlerick daar zeker in geslaagd. Toen De Volder in 1977 De Dodenklasvan Tadeusz Kantor in de Zwarte Zaal zag, was dat de voorstelling die de overgang markeerde. De klik zou zijn leven indringendbeïnvloeden en hem definitief op het spoor zetten theater te gaan maken.

Zijn gezelschap heet Ceremonia. Het slaat op ‘theater als ceremonie’, het theater als een plechtigheid. Voor hij tot die naam kwam, heette het gezelschap ‘Het theater van het niets’, een titel ontleend aan de filosofie van Grotowski, maar vooral Antonin Artaud. Van Artaud had De Volder opgestoken dat het theater, niet het theater van de wreedheid is, maar het theater van de wreedheid van de werkelijkheid. Een werkelijkheid bloot tot op het bot, die daardoor niet meer betwist kan worden. Je kon zijn visie vreemd vinden maar je aanvaardde hem als een prachtige mix van de zeven theatrale waarheden [*].

Eric De Volder was zeer voorzichtig in het aangaan van vriendschapsrelaties. Hij hield bewust afstand. Daardoor leek hij een gesloten figuur, wereldvreemd, maar de beschermwal was een pose. Inwendig was hij uitbundig. De combinatie van uitwendige geslotenheid en innerlijke levenslust was de kern van zijn producties. Daarvoor wist hij kunstbroeders te vinden die in zijn beginperiode enthousiast in zijn spoor opstapten, waaronder Michiel Hendryckx, Dirk Pauwels en Johan Dehollander, en hem overtuigden dat hij de juiste weg volgde. De samenwerking resulteerde in Het Eterisch Strijkersensemble Parisiana waarin de Vlaamse artistieke anarchie en de Engelse humor een prachtig verbond vormden.

Eric De Volder spoorde de spelers van zijn producties aan tot partnership in de realisatie, maar behield een strakke controle, wat leidde tot homogene theaterteksten en kleurrijke nachtmerries. Hij was een origineel theatermaker. Zijn Woyzeck had het begin moeten zijn van een lange reeks producties in het NTGent. De definitieve doorbraak naar de grote zaal, wat internationalisering van zijn producties zou vergemakkelijken. Door zijn plotse overlijden is de doorbraak gestopt. Wat een groot verlies is voor het Vlaamse theater. Ik had het Eric graag gegund.

Guido LAUWAERT

 

Zeven theatrale waarheden:

  • Het theater en de pest

  • Het alchemistische theater

  • Het theater van de wreedheid

  • Het theater als wetenschap

  • Het theater van de opstand

  • Het theater als schilderkunst

  • Het theater is Lucifer en Lazarus

Partager cet article
Repost0

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche