Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
5 mars 2011 6 05 /03 /mars /2011 05:09

 

Foqué

Zowat een halve eeuw geleden publiceerde Richard Foqué (°1943) drie bundels: Alleen kringen (Lier, De Bladen voor de poëzie, 1967), De dieren komen (ib., 1969) en Drie millivolt van oneindig (Gent, Yang, 1972). Die bundels werden zogoed als geïgnoreerd door de kritiek, op enkele summiere signalementen na, o.m. van Gust Faes (Dietsche Warande & Belfort), Albert de Longie (Nieuwe Stemmen) en Leopold M. Van den Brande (Morgen) na. Nadien werd het wel héél stil rond de dichter Foqué, die zich kennelijk op zijn professionele carrière toelegde. Medeoprichter van een architectenbureau gespecialiseerd in complexe ontwerpopdrachten was Foqué immers als hoogleraar verbonden aan het Henry van de Velde Instituut en sinds 2005 als professor in de architectuur- en ontwerpwetenschappen aan het Hoger Instituut voor Architectuurwetenschappen Henry van de Velde in Antwerpen. Sinds 1997 was hij eerst voorzitter en later decaan van het Departement Ontwerpwetenschappen van de Hogeschool Antwerpen. Bij Het Spectrum te Utrecht publiceerde hij in 1973 Ontwerpsystemen: een inleiding tot de ontwerptheorie.

Af en toe was er nog een gedicht van hem te lezen in tijdschriften als Revolver en Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift. Sinds enkele jaren is er echter sprake van een comeback en trad Foqué op tijdens poëzielezingen. Op 31 maart wordt om 20 uur de nieuwe bundel van Foqué, Te laat het landschap, voorgesteld in De Zwarte Panter, Hoogstraat 70-74 te Antwerpen. De bundel wordt ingeleid en geduid door poëziekenner Gerd Segers, redacteur en uitgever van het voormalige tijdschrift Revolver, waarna de dichter uit zijn nieuwe bundel voorleest.

Ondertussen werd de nieuwe bundel van Foqué al als volgt benaderd door Gerrit Westerveld:

Te laat het landschap is een poëtische compositie, bestaande uit 5 cycli, waarbij elk gedicht op zich staat, maar elke cyclus weer een groter gedicht vormt en de vijf cycli samen kunnen gelezen worden als één geheel. Ze is als een symfonie, waarbij elke beweging vanuit haar eigen ritme en inhoud een eigen autonomie bezit, maar die in zijn totaliteit uitgevoerd een volledige ervaring geeft van wat de componist wou uitdrukken

Het thema van de bundel is de poging van de mens om zijn omgeving, zichzelf en de anderen, zijn gevoelens en ervaringen in tijd en plaats te begrijpen, te benoemen, in zijn geheugen vast te leggen, daarover te communiceren en zo de wereld te bemeesteren en erin te overleven. Het landschap is daarvoor de metafoor, taal het middel.

*

Te laat het landschap is een bibliofiele uitgave van uitgeverij Kleinood & Grootzeer te Bergen op Zoom, waar ook Bert Bevers publiceert. De bundeltjes van Kleinood & Grootzeer worden door graficus / uitgever Gerrit Westerveld met uitmuntend vakmanschap vormgegeven en met de hand gemaakt. Te laat het landschap verschijnt in een eerste oplage van honderd exemplaren, genummerd en gesigfneerd door de auteur. De bundel is tijdens de presentatie verkrijgbaar, of te bestellen bij de uitgeverij via:

http://www.kleinood-en-grootzeer.com/

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
4 mars 2011 5 04 /03 /mars /2011 20:26

 

Kennes.jpg

Morgen wordt de tentoonstelling Requiem for M. van Marc Kennes (°1962) geopend tussen 16 en 22 uur. Rik Hancké leidt om 20 uur in.

Inge Braeckman wijdde alvast een intelligente beschouwing aan het werk van Kennes, waarvoor ze bij wijze van intro een treffend citaat koos uit de notities van Mark Rothko over kunst en de creatieve impuls, daterend van omstreeks 1941:

The satisfaction of the creative impulse is a basic, biological need, essential to the health of the individual. Its aggregate effect on health of society is inestimable. Art is one of the few important means known to man for the articulation of this impulse. This is why its practice is as continuous as life itself.

Hier dan haar benadering van het werk van Kennes:

Wat onmiddellijk treft en opvalt in dit werk is de materialiteit van verf en doek; een techniek die in casu gebruikt wordt om de compositie te onderlijnen, of beter, letterlijk in de verf te zetten, te doen uitkomen. Het is alsof Kennes ons als schilder geen keuze laat. De olieverf vormt de leidraad als een tastbare onaantastbaarheid (of vice versa al naargelang), ze fungeert niet alleen als de draad van Ariadne die ons naar de betekenis van het werk brengt, maar ze is ook het onderwerp, evenals het mysterie dat dit werk bedekt. De uitbundige gedaante van het koloriet zegeviert in een oneindig aantal tonaliteiten in dit universum, waar het procédé van de schilderkunst een uitdrukking geeft zowel aan de creatieve als het expressieve (in de betekenis van communiceren). Dit werk wil geen realiteitsgetrouwe weergave van de werkelijkheid zijn, zoals we die dagelijks waarnemen of via fotografie of film ontdekken, maar het geeft een plaats, schept een ruimte (zowel fysiek als mentaal) voor de verbeelding.

Zoals gewoonlijk werkt Kennes ook deze keer in en met reeksen. Zo zien we bijvoorbeeld in deze tentoonstelling de doeken Frequency, genummerd van 1 tot en met 7. Dit is niet voor niets een reeks die bestaat uit zeven: 7 is trouwens het getal dat symbool staat voor het verbond en in zijn bijbelse betekenis gelieerd is aan het scheppingsverhaal. […] Hoewel die zeven, hier tentoongestelde werken in zekere zin en op het eerste gezicht gelijkaardig zijn, worden ze in hun variabele gedaante picturaal steeds anders uitgewerkt, waardoor, maar niet noodzakelijk, de betekenis kan variëren en varieert. Het spel, het evenwicht met de binnen- en de buitenruimte is hier cruciaal. Zo lijken we bij de werken uit deze reeks het landschappelijke tafereel van achter een raam, meer bepaald een binnenruimte, waar te nemen, en gaan het binnen en het buiten, een double blind aan. Door de gevarieerdheid wordt het loslaten van de uiterlijke voorstelling en het naar voren brengen van een inner-beeld benadrukt. Kennes' schilderkunst, of er nu figuren in aanwezig zijn of niet, bekommert zich trouwens om het wezen der dingen (denken we bijvoorbeeld maar aan zijn Medeareeks), en schuwt de leegte, de eenzaamheid, desolaatheid van het menselijke bestaan en de maatschappij niet. Telkens weer slaagt hij erin, de emotie te 'verlaten', ze picturaal te 'vertalen', en ze te abstraheren naar de verf, de schilderkunst.

De tentoonstelling loopt tot 17 april in Galerie De Zwarte Panter, Hoogstraat 70-74, 2000 Antwerpen.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article
3 mars 2011 4 03 /03 /mars /2011 21:35

marcel-grand.jpg

RodeS: Marcel van Maele

In Meervoud, 'links Vlaams-nationaal maandblad', publiceert Hendrik Carette al jaren allerhande teksten die geheel ten onrechte onder de vaste rubriekstitel 'Column' verschijnen. In de jongste aflevering brengt hij een ingekorte versie van de toespraak over Marcel van Maele (1931-2009) die hij op 29 januari te Oostende hield.

Hendrik Carette erkent volmondig dat 'de Van Maele van de zestiger jaren' een niet uit wissen indruk op hem maakte.

De dichter van Ik ben een kannibaal was immers

de man die als een waar podiumbeest (avant la lettre) en als poète maudit en als toen al levende legende het meest de woede, de waanzin en de weerzin verwoordde (zijn alliteraties waren als kleine ontploffingen. […]

Daarbij komt nog dat de authentieke Marcel van Maele zijn gedichten op een zeer imposante manier op het podium bracht, waarbij de stilte van de toehoorders werd afgedwongen door de haast anti-intellectualistische, anti-literaire, anti-autoritaire en anti-establishment sfeer waarin zijn existentieel engagement wortelde. Van Maele was toen als geen ander als het ware de incarnatie van de Vlaamse beatnik, de zwervende en dolende dichter die aan het begin als persoonlijke motto van zijn bundel Rood en Groen schreef: 'ik heb geen vlaggen om te zwaaien slechts vijf splinters aan ieder hand'.

*

Marcel van Maele kwam hier bij herhaling aan bod.

Zie o.m.

Kris Kenis: Marcel van Maele over Marcel Broodthaers

http://mededelingen.over-blog.com/article-34237294.html

Lucienne Stassaert over Marcel van Maele

http://mededelingen.over-blog.com/article-34237459.html

Guido Lauwaert: afscheid van Marcel van Maele

http://mededelingen.over-blog.com/article-36198945.html

Gert Vingeroets: Denkend aan Marcel van Maele

http://mededelingen.over-blog.com/article-34529982.html

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans histoire de la littérature
commenter cet article
2 mars 2011 3 02 /03 /mars /2011 04:46

In de (korte) maand februari werd deze blog bezocht door 3761 'unieke' bezoekers (in januari: 3309). Waar ging hun belangstelling naar ?

Koplopers zijn de bijdragen over Willem M. Roggeman (373 lezers), Y.M. Dangre (186), Bart Stouten (146), Marc Tritsmans (129) en de naaktfoto's van barones Monika van Paemel (114).

Sinds 26 januari 2008 werden hier 921 (vaak uitvoerige) bijdragen over allerlei al dan niet aan de actualiteit gebonden onderwerpen gepubliceerd, samen goed voor 154.737 door de bezoekers gelezen pagina's.

Januari was wel de recordmaand qua aantal gelezen pagina's: 7755.

*

Hoe blijft u geïnformeerd over onze nieuwe publicaties online ? Eenvoudig: het volstaat http://mededelingen.over-blog.com/ in te typen en gratis in te schrijven op de Newsletter(scrollen, en in de kolom rechts uw email-adres in te voeren in de rubriek Newsletter). Doen!

BoudensCompositie© Luc Boudens, Compositie, 2010

Naast de Mededelingen online wordt ook een elektronische en een papieren editie van het tijdschrift Mededelingen van het CDR uitgegeven. De 172ste aflevering verscheen op 28 februari.

Wie belangstelling heeft voor een abonnement kan contact opnemen via hfj@skynet.be.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
2 mars 2011 3 02 /03 /mars /2011 03:24

 

VVL-26-2-11-105--3-.jpg

Clara Haesaert en Frank-Ivo van Damme 

Op 26 februari vond in het kasteel Steytelinck te Wilrijk de jaarvergadering plaats van de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen, opgericht in 1907. De VVL laat geen gelegenheid onbenut om haar status van oudste schrijversvereniging in Vlaanderen te benadrukken. Je kon het er goed aan merken. Ook deze vereniging zoals zovele lijdt onder de vergrijzing en een steeds afnemend aantal leden. Natuurlijk was de onvermoeibare Clara Hasaert van de partij, op haar zevenentachtig nog steeds blakend van gezondheid en strijdvaardigheid! Toch kon men ook enkele nieuwelingen verwelkomen o.a. Pierre Magis die de lezingen in den Hopsack organiseert.

Na het officiële gedeelte was er een dichterslezing, de zogenoemde 'literaire estafette' waarvoor, ondanks affiches en andere aankondigingen het publiek niet kwam opdagen. Vijftien leden van de VVL lazen uit hun werk.

BertBevers.jpgBert Bevers

Dit onderonsje had een behoorlijk niveau met enkele uitschieters : Bert Bevers, Willem M. Roggeman, Richard Foqué, om er maar enkele te noemen. De middag werd besloten met een auteursdiner.

Foque.jpgRichard Foqué

VVL-26-2-11-054--3-.jpgBeatrijs Van Craenenbroeck en Joke van den Brandt

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
28 février 2011 1 28 /02 /février /2011 23:17

 

BoudensCompositie.jpg

© Luc Boudens, Compositie, 2010

Vandaag verscheen de nieuwe aflevering van de Mededelingen, goed voor ca 10.500 woorden.

Redactioneel

Luc Tuymans kan de jongste weken op heel wat belangstelling in de media bogen. Niet alleen naar aanleiding van zijn in alle opzichten belangwekkende en terecht drukbezochte overzichtstentoonstelling in het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten, maar ook, of juister: vooral dankzij een aantal (uiteraard graag gemediatiseerde) gespierde uitspraken. Succes verzekerd: 'de grootste levende schilder' koos 'de slimste mens' als whipping boy. The battle of the giants...

De uitspraken van Tuymans wakkeren hoe dan ook het intellectuele debat over nationalisme en identiteit (zoals voldoende blijkt uit de reacties van o.m. Kevin Absillis, Dirk Rochtus, Johan Sanctorum en... Bart De Wever). Dat is sowieso meegenomen. Dossier in de volgende aflevering. Ondertussen alvast enkele echo's in de rubriek 'Door de leesbril bekeken'.

*

Theatercriticus Guido Lauwaert is vol lof voor de 'beeldend spectaculaire opvoering' van Jan Fabre's Prometheus Landscape II, maar is helemaal niet te spreken over de 'tekstuele zwakheid' van Jeroen Olyslaegers. In de volgende aflevering brengt hij herinneringen aan Hugo Claus.

*

Luc Pay (CDR) leidde in het SMC de debuutbundel van Y.M. Dangre in. De tekst wordt hier opgenomen. In 't Pallieterke hing Willem M. Roggeman de underdog uit. Henri-Floris Jespers zet de puntjes op de i.

Inhoud

Gedicht

Hendrik CARETTE, Gouden tijdperk

Kritisch

Henri-Floris JESPERS, Willem M. Roggeman aan de klaagmuur in 't Pallieterke

Luc PAY, Y.M. Dangre: Invocatio van het Meisje, soms ‘Muze’ genoemd

Theater

Guido LAUWAERT, 'Nooit van elkaar' en 'Rêve d'automne' van Jon Fosse; Jan Fabre's: Prometheus Landschape II;Hugo Claus in het NTG

Door de leesbril bekeken

Luc Tuymans' Retrospective in Bozar; De brave Hendrik en Jan Rabbijn over Luc Tuymans;

Bart Stouten in MuKHa; Freddy de Vree over Marcel Broodthaers;

Langs wegen en omwegen van Francis De Preter;

Marleen de Crée en Marc Dugardin:Over en weer / De part et d'autre;

Richard Foqué, Te laat het landschap; VVL in Goudblommeke; nagelaten werk van Christine d'Haen; Boontjes; Herman J. Claeys-prijs

*

De volgende aflevering verschijnt op 14 maart.■

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
27 février 2011 7 27 /02 /février /2011 23:00

watislinks

Herman J. Claeys, Wat is links ?,  Brugge, J. Sonneville, 1966, 270 p.

Herman J. Claeys (Brugge, 23 mei 1935 – Antwerpen, 29 december 2009) stond aan de wieg van Pipelines vzw/ De Muzeval. Te zijner nagedachtenis werd de Herman J. Claeys-prijs in het leven geroepen.

Dichters worden uitgenodigd een eigen werk in te zenden in de geest van Herman J. Claeys ('Ni Dieu, ni Maître – God noch Gebod').

In uitvoering van de laatste wil van Herman J. Claeys wordt het voorzitterschap van de jury waargenomen door Henri-Floris Jespers.

De jury bestaat verder uit Bert Bevers, Koen Calliauw, Paul Ilegems, Kris Kenis, Patricia De Landtsheer, Jef Meert, Roger Nupie, Hans Plomp, Lucienne Stassaert en Jan van Veen.

Reglement:

http://www.muzeval.tk

Inzendingen kunnen via email terecht bij hjcprijs@telenet.be en per post naar Pipelines vzw, Pothoekstraat 21 2060 Antwerpen t.a.v. Herman J. Claeysprijs 2011.

HJClaeysDDK2009.jpg

Herman J. Claeys en Bavo Dhooge: uitreiking van De Diamanten Kogel in

het Letterenhuis, 2009

Filoloog, dichter, romancier, provo en plastisch kunstenaar Herman J. Claeys was werkend lid van het CDR. Via de zoekmachine 'Recherche' (kolom rechts) kunnen dan ook op deze blog talrijke bijdragen over Claeys geraadpleegd worden.

Tags: De Muzeval, Herman J. Claeys, Henri-Floris Jespers, Bert Bevers, Koen Calliauw, Paul Ilegems, Kris Kenis, Patricia De Landtsheer, Jef Meert, Roger Nupie, Hans Plomp, Lucienne Stassaert, Jan van Veen, prijzen poëzie.

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
27 février 2011 7 27 /02 /février /2011 21:00

 

Op 23 maart, zo staat in het jaarprogramma ven het NTGent, zou Close in première gaan. Het zou de tweede coproductie worden van het Gentse gezelschap en les Ballets C de la B. De gemeenschappelijke grond tussen dans en tekst werd echter niet gevonden. Beide partijen beslisten dan maar om nog eens goed na te denken. Het plotse zwarte gat moest echter kleur krijgen. Die was gauw gevonden. Wim Opbrouck is een grote fan van teksttheater en binnen het Vlaamse veld daarvan steekt Claus er met kop en schouders bovenuit. Close werd dus Claus. Meer bepaald met een van zijn beste werken, Een bruid in de morgen.

Het tweede toneelstuk van Hugo Claus ging in première op 1 oktober 1955 en werd gespeeld in een regie van Ton Lutz. Het gezelschap was het Rotterdams Toneel, voorloper van het Ro-theater.

Over dit toneelstuk schreef Herman Teirlinck:

toen hij mij het handschrift van Een bruid in de morgen stuurde, en ik bij de lezing onmiddellijk onder de bekoring kwam van dat magische spel, heb ik mij niet eens meer afgevraagd hoe het gods mogelijk was dat een jongmens van amper drie en twintig zich met ere uit een waaghalzerij zou redden, waaraan zo duchtige perikelen verbonden zijn. … Met de zelfzekerheid die men van oerwouden leert, misprijst Claus de litteraire geschooldheid, maar weet de gemakkelijke bandeloosheid te vermijden. Zijn beelden zijn geen artistiek sieraad, maar een soort van zingend geheugen dat als een mysterie een beetje op afstand hangt. Zulks leent aan de tekst een oorspronkelijkheid, die hem ten overstaan van de oudere meesters volkomen onafhankelijk maakt. Gelukkig de schrijver die gebieden verovert, waar tot op zekere hoogte hij niemands’ hulp behoeft.

Naast Chris Thys [Hilda], die met dit stuk haar debuut maakt als vast lid van het gezelschap, staan verder nog op het toneel Els Dottermans (de moeder), Servé Hermans (de vader), An Miller (Andrea) en Matteo Simoni (Thomas).

Het stuk mocht in België niet worden vertoond vanwege de incestscènes, hoe discreet die ook werden vertoond. Een jaar na de creatie in Rotterdam werd het in Parijs opgevoerd. Het bleef ruim een jaar op de affiche staan.

Guido LAUWAERT

 

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Théâtre
commenter cet article
27 février 2011 7 27 /02 /février /2011 19:07

 

In de jongste aflevering van BoonBerichten, mededelingen en berichten van het Louis Paul Boon Genootschap (nummer 62, februari 2011) wordt een item gewijd aan 'het debacle van de Boontjes. Ter informatie wordt hier de volledige tekst opgenomen:

Op 20 november was er een druk bezochte en zeer geanimeerde bijeenkomst van het Louis Paul Boon Genootschap in café Rubenshof aan de Groenplaats te Antwerpen, al waar Julien Weverbergh en Carlo Van Baelen, directeur van het Vlaams Fonds voor de Letteren, de degens kruisten over het debacle van de Boontjes. Het ging er natuurlijk uiteindelijk om wat het VFL wel en niet kan ondersteunen en financieren. Weverbergh boos om het abrupte einde na acht delen, nog niet de helft. Begrijpelijk, zoals ook het abrupte einde van de 'witte tekstedities', de prachtige uitgave die in het volledige werk van Boon had kunnen uitmonden. In zijn betoog kon Van Baelen de redelijkheid vanuit de optiek van he VFL in de ontwikkeling aantonen. Dat kwam ook over bij vele aanwezigen. Van Baelen lichtte toe dat het VFL thans op substantiële wijze investeert in de realisatie van het verzameld werk. 331.000 € is uitgetrokken voor de editeurs (universiteit Antwerpen en Gent) en 75.000 € voor de uitgever. Dat is niet min, dat is, in concreto, 16.900 € per deel of 8,45 per boek bij een oplage van 2000. Dat is genereus, waarachtig, maar dan nog: hoe moet dat met de Boontjes waarin het verzameld werk maar zeer beperkt in voorziet?

 

 

 

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article
25 février 2011 5 25 /02 /février /2011 05:51

 

Onder de titel 'Van nachtportier tot artiste peintre' staat in 't Pallieterke (23 februari, p. 12) een bijdrage van De brave Hendrik te lezen over de tentoonstelling van Luc Tuymans (zie de blog van 18 dezer). In de boventitel wordt de schilder dan weer bestempeld als 'Antwerpse reus'. Net als ik ergert de criticus zich terecht aan 'de flauwe grappenmaker' die jaren geleden de naam Paleis voor Schone Kunsten / Palais des Beaux-Arts in 'Bozar' veranderde. Bedenkelijk is echter de eerste alinea van de overigens degelijke bijdrage van De brave Hendrik (alias Hendrik Carette):

De retrospectieve […] van [...] Luc Tuymans lokt veel bezoekers. Toch zijn niet al zijn schilderijen hier tentoongesteld. Zo ontbreekt het wat schimmige en sombere portret van Ernest Claes dat ik in 1999 in Maastricht in het mooie Bonnefantenmuseum zag en ook het schokkende Tits (Tieten) van 2009 is in Brussel niet te zien.

Net of het de bedoeling van een retrospectieve is alle werken van een kunstenaar bijeen te rapen... De brave Hendrik heeft wel degelijk oog voor het plastische meesterschap van Tuymans, maar kan het niet laten een wat relativerende toon aan te slaan, wat zijn goed recht is. Zijn bijdrage verscheen op de pagina 'Kunst en cultuur'. Het zwaar geschut ('De kwasterijen van Tuymans') werd door ene Jan Rabbijn ingezet in de rubriek 'Zuur en zoet':

Luc Tuymans kwast aan een maniakaal tempo behoorlijke schilderijen bij mekaar. Hij kletst eveneens graag uit zijn nek over België en de miezerige Vlaamse bewegers en overal pronkt hij als moeders mooiste in glanspapieren tijdschriften in binnen- en buitenland. Schilderen doet Tuymans in Borgerhout, 't snobje spelen doet hij van Venezuela tot New York, met ommetjes langs Brugge, Chicago en Moskou. Overal waar er geld en kopers te rapen vallen.

Zijn haat tegen Vlaams, flaminganten, N-VA'ers en Vlaanderen is dezelfde pose die de schrijver Thomas Bernhard aannam tegenover zijn vaderland, Oostenrijk. Diens voortdurende afwijzing van Oostenrijk en zijn bewoners weerklinken hoofdzakelijk onder de intelligentsia, of wat zich zo noemt.

Jan Rabbijn onderstreept dat Tuymans 'picturaal en financieel' opereert zoals 'de Britse schilder en fantast Damien Hirst' (een bewering die ik voor zijn rekening laat...) 'die een heuse schildersfabriek heeft in Londen om zijn fans te gerieven' (net zoals destijds Brueghel of Rubens...). 'Bij deze kwastkoningen is aanzien een oerdrift'.

Tuymans wordt niet alleen met Thomas Bernhard vergeleken:

Moet een schilder, dichter, denker onbeschoft, leugenachtig en onnozel doen over zijn vaderland? Wie Tuymans naar de kroon steekt als portrettenmaker is schilderschrijver Jan Vanriet. Hij sloot met de zeer persoonlijke tentoonstelling 'Closing Time' het Antwerpse Museum voor Schone Kunsten in de herfst van 2010. Op de tentoonstelling lag het boekje Jef van Jan Vanriet. Jef is Jef van Extergem, de Vlaamse communist met nog steeds een muurfoto in De Rode 7, die in een Duits concentratiekamp overleed. De 'progressieve' Jan Vanriet weet dat links even sterk als rechts streed voor Vlaanderen. In het maandblad Doorbraak van oktober 2010 zei hij: 'Jef van Extergem noemde zich flamingant, republikein én pacifist. Hij stichtte met Bert Hoorick de Vlaamse Kommunistische Partij. In het interbellum wedijverde de Kommunistische Internationale inzake flamingantisme met uiterst rechts.' […]

Luc Tuymans is politiek een hoveling van het Belgische conservatisme. En Jan Vanriet? 'Grotere autonomie voor Vlaanderen mag van mij alhoewel met de autonomie die wij hebben,veel meer kon en bovendien veel kwalitatiever. Omwille van het mercantilisme verkwanselen wij, laat mij een oud woord kiezen, de volksverheffing. Wat zie je op het Vlaamse scherm over boeken, theater, kunst? Vlaamse verankering in de media, denk aan VTM: de concerns achter grote mediagroepen eten gulzig van de infantilisering. Is dat de uitkomst van de Vlaamse Beweging?' Zal de kaviaarlinkse Tuymans zijn Bernhardkuren afleren? Men mag twijfelen, zijn nek is even dik als zijn hersenen.

Tuymans' afkeer van het Vlaams-nationalisme gaf ondertussen aanleiding tot heel wat reacties, onder meer van Dirk Rochtus en Bart de Wever.

Meer in een volgende aflevering...

HFJ

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche