Overblog
Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
16 juillet 2012 1 16 /07 /juillet /2012 23:35

 

HFJ-en-Lilar.jpg

HFJ met Albert Lilar, 15 oktober 1966

Minister van Justitie in de donkere jaren van de repressie, Albert Lilar (1900-1976) was voorstander van een redelijke aanpak. Onder het ministerschap van de liberale vrijmetselaar Lilar werden geen doodstraffen uitgevoerd. De auteur van Éloge de l'humanisme was blijkbaar beter met de caritas  vertrouwd dan zijn katholieke voorgangers....

Naar het einde van de jaren zestig, begin de jaren zeventig, kwam de gewezen vicepremier af en toe 's middags onaangekondigd aanbellen (hij had een boontje voor Pruts) en dan dronken we uitgebreid koffie. Hij vroeg mij als ghostwriter zijn memoires te schrijven. Uit misplaatste trots ben ik niet ingegaan op zijn voorstel. Ik heb er nog altijd spijt van.

Albert Lilar was niet alleen een internationaal vermaarde jurist maar ook een verlichte kunstverzamelaar en literatuurkenner. Hij was gehuwd met Suzanne Verbist, die naam maakte als Suzanne Lilar en wegens literaire verdiensten in de adelstand verheven werd. Mijn neef, professor Antonin van Elslander, en broeders Pink Poets Georges Adé en André Delvaux hebben haar goed gekend. Françoise Mallet-Joris, de dochter van Lilar, vestigde zich in Parijs en werd lid van de Académie Goncourt.

Moeder en dochter werden verkozen in de Belgische Académie royale de Langue et de Littérature françaises.


Jaren geleden heb ik mijn herinneringen aan Albert Lilar uitvoerig en onthullend opgetekend. Nu nog die tekst terugvinden...

Henri-Floris JESPERS

Partager cet article
Repost0
16 juillet 2012 1 16 /07 /juillet /2012 01:14

 

Assenede.HuguesEnGisje.jpg

Sorry, Gisela Roegiest zat niet (haast onzichtbaar) naast Patrick Conrad, maar naast Hugues C. Pernath, zoals die pas ontdekte foto genoegzaam bewijst.

Haast en spoed...

HFJ

Partager cet article
Repost0
15 juillet 2012 7 15 /07 /juillet /2012 23:18

Vanaf de tweede helft van de jaren zestig bezocht ik af en toe galerie Margaretha de Boevé (later Galerie Pim De Rudder) te Assenede, meestal in gezelschap van Guy Vandenbranden (die er kind aan huis was) of Hugues Pernath en andere vrienden. In 1967 organiseerde Pim de Rudder een bescheiden expo werk van Floris Jespers. De belezen, wat excentrische zo niet ronduit flamboyante gewezen eerste-minister Theo Lefèvre (1914-1973) ging op mijn uitnodiging in de tentoonstelling te openen.

Ik ben niet alleen bezig met het herschikken van mijn bibliotheek, ik ben ook al te talrijke archiefdozen aan het uitmesten. Foto's heb ik altijd verzameld, louter als notities, momentopnames, visuele aantekeningen en geheugensteuntjes die ooit wel eens, mocht het nodig blijken, de mechaniek van het geheugen op gang zullen kunnen brengen.

Zo doken uit de vergetelheid enkele foto's, gekiekt op de vernissage van de Jespers-tentoonstelling op 2 oktober 1967.


De vernissage werd voorafgegaan door een etentje. Hier dan, met de klok mee: Gust Romijn, Annie van Bruggen, Gisèle Roegiest (haast onzichtbaar), Patrick Conrad, Nic van Bruggen, Hugues C. Pernath, Karel Geirlandt, Henri-Floris Jespers, Theo Lefèvre en Pim de Rudder.

AssenedeJespers1.jpg

Theo Lefèvre was een begenadigde 'conversationalist' met een onweerstaanbare neiging tot vaak snedige humor. Karel Geilandt en ik hingen aan zijn lippen.

AssenedeJespers3.jpg

AssenedeJespers4.jpg

AssenedeJespers5.jpg

Bij de vernissage improviseerde Theo Lefèvre moeiteloos een geestige maar niet minder verrassend scherpzinnige speech waar menige (beroeps)inleiders een voorbeeld aan kunnen nemen. Jef Verheyen en Robert Lowet de Wotrenge waren aanwezig. Hier, van l. naar r.: Pruts Lantsoght, XX, XX, en mijn grootmoeder.

AssenedeJespers2.jpg

*

Nu ik die foto's bekijk, denk ik terug aan Theo Lefèvre. Hij was toen even opzij geschoven, zou een jaar later minister en vervolgens staatssecretaris voor Wetenschapsbeleid worden. Ik hield contact met zijn kabinetsmedewerker Geertje van Cauwelaert en zag hem voor de laatste maal in 1970, op het afscheid van Oscar Jespers, met wie hij hartelijk bevriend was. Maar dat is een ander (om allerlei redenen meer dan bijzonder vermakelijk...) verhaal, dat ongetwijfeld een plaats zal krijgen in mijn memoires, gesteld dat ik daar ooit echt werk van maak. Waarom weet ik niet, maar telkens ik aan Théo Lefèvre terugdenk, duikt het spook van Benjamin Disraeli op....

*

Op zijn 81ste in de politiek stappen, dat kan alleen Pim de Rudder, galeriehouder te Assenede. Met zijn eigen lijst mus-coku wil hij zijn ultieme droom verwezenlijken: van het oud-gemeentehuis een museum voor conceptuele kunst te maken. Hij gaat alleen naar de kiezer.

Wie een kieslijst indient heeft vijftig handtekeningen nodig van kiezers. Het siert CD&V-lijsttrekker TreesVan Eykeren  dat ze Pim die moeite bespaarde door als uittredend raadslid haar handtekening te zetten onder zijn voordrachtsakte.

We willen op een andere manier aan politiek doen, zeggen we altijd. Door Pims voordracht te ondertekenen geven we een signaal dat we het ook menen. Of we nu geen concurrent steunen? We zijn geen machtspartij. Pim heeft een inhoudelijk sterk project. Dat kunnen we alleen maar steunen.'

Ik wens de onvermoeibare Pim De Rudder een klinkend electoraal succes toe.

Henri-Floris JESPERS

Partager cet article
Repost0
14 juillet 2012 6 14 /07 /juillet /2012 13:57

 

LPBoon.jpg

Naar jaarlijkse gewoonte werd door HAM [Honest Arts Movement], net voor de aftrap van de Gentse Feesten, een kunstenaar in de bloemetjes gezet. Vorig jaar was dat Simon Vinkenoog, twee jaar geleden Marcel van Maele. Dit jaar was het de beurt aan Louis Paul Boon. Honderd jaar geleden geboren, dat moet gevierd worden. Terecht, jammer echter van de mineurstemming. Geen hersencel van het HAM-bestuur dat verstand heeft van organisatie en promotie. Het publiek van de receptie had een zeer hoog rimpelgehalte, en met die van uw verslaggever meegerekend, leek het gebeuren op een dodenbal. Of op z’n minst een bijeenkomst van halflijken. De uitzondering niet te na gesproken. Een paar kinderen. Ze zaten en liepen er verveeld bij, dus meegesleurd door hun ouders of grootouders. De dochter van Patricia Lasoen had haar vriendje meegebracht. Hun blik lag in hun bed.

 

Niet alleen uw spion ergerde zich aan het geklungel en gestuntel. Een geachte spreker fluisterde me toe dat dergelijke initiatieven de gevierde eerder kwaad dan deugd doen. Louis Paul Boon is medestichter van HAM. Zijn geest dwaalde er rond. En was ik in de mogelijkheid geweest hem aan te spreken, dan zou hij zich hoogstwaarschijnlijk geërgerd hebben aan het ontbreken van het heilig vuur. ‘Schop de mensen tot zij een geweten krijgen’ is de slotzin van het op twee na laatste hoofdstuk van Mijn kleine oorlog. Het geweten van HAM heeft wel een moraal maar geen verhaal. De laatste zin van het laatste hoofdstuk slaat eerder op het gedoe van HAM: ‘Wat heeft het allemaal voor zin?’

 

Misschien dat het volgend jaar beter wordt. Dat Ham een blikseminslag krijgt waarmee de jeugd aangetrokken wordt. Die de organisatie verlost van de dodelijke clichés. De kans op weersverandering zit erin. Freek Neyrinck geeft de fakkel door. Wie de nieuwe voorzitter wordt? Als driekwart van het welkomstwoord ingenomen wordt door jezelf toe te juichen, wordt door de wierook je verstand ontmand. Hopelijk komt er iemand aan het roer te staan die gaat praten met een evenementenbureau. Dat soort instellingen, inclusief reclamebureaus, wil ook een artistieke make-up. Het verbergt het commercieel haai- en graaigehalte. En beter hun wat geld toegestopt dan het te spenderen aan sprekers die hun toespraak uit de onderste lade halen en werd geschreven door een voorouder. Enkel de naam van de gevierde moet veranderd worden, samen met de kunstvorm. Of zoals Elsschot in Lijmen aan Texeira de Mattos, zijnde Frans Laarmans, zijnde Alfons De Ridder zegt: ‘En je verandert natuurlijk piano’s in keukenliften.’

 

Toegegeven, er zijn een paar bestuursleden met een andere schoenmaat. Maar hun getrippel wordt vertrapt door de klompendans van de oude stadsboeren. De wijze waarop onder meer Nicole Ledegen aan de kar trekt verdient een voorzittershamer. Zij is niet egoïstisch of egocentrisch. Zij heeft het talent om de tent te laten bollen. Genoeg gekakel. Het is zuur, inderdaad, maar geef toe, het zuurgehalte is van uitstekende kwaliteit.

Ondanks de graflucht van HAM is het initiatief een bezoek waard. De collages van Hugo De Smaele zijn werkelijk boeiend. De nota’s in de marge van het typoscript en zinsdelen van De kapelletjesbaan hebben hem geïnspireerd. Tevens niet te missen zijn de Boonfoto’s van voormalig Standaardfotograaf Paul Van den Abeele. Hij was niet enkel zijn lijffotograaf maar ook zijn vriend. Dat springt uit de illustraties en dringt je keelgat binnen. Naar aanleiding van dit gebeuren mocht een boekje niet ontbreken. Dichter bij Boon werd het. Inhoud: 27 dichters met gedichten verwant met het leven en het werk van Boon. Best een aardig boekje. Maar geen 10 euro waard.

 

Op de receptie werd de bundel verkocht aan de helft van de prijs. Waarom niet gratis voor de bezoeker? Mits een flinke mep op de tafel van een ambtenaar was de kostprijs gedekt. Helaas, de oude dinos kunnen slechts bedelen. Met de opbrengst daarvan betaal je niet eens het lumbecken. Laat ik, om te besluiten, opnieuw Elsschot aan het woord. Met een zin van Frans Laarmans. Hij spreekt hem niet uit maar bedenkt hem, wanneer zijn schoonvader zegt dat hij zijn pensioen dreigt te verliezen en vraagt of hij eens met de burgemeester moet gaan praten. ‘Ja, vader, doe dat. En je moet hard op tafel slaan. En als dat niet helpt, op zijn gezicht.’

Guido LAUWAERT

 

Envoi: uit Dichter bij Boon

 

MIEKE MAAIKE, OMFLOERST

maud vanhauwaert

 

zo groot” toonde ik

zoals ook vissers doen

 

de diepzakkende

schoot me dusdoende te binnen

 

breder dan een koordje

 

ik krulde naar buiten

het kriewelde

tot in het kruintje

 

heel bewogen slaakten wij

jonge naakte diertjes

 

briesten, de kantjes omzoomd

 

www.honestartmovement.be

Dichter bij Boon – ISBN 978 90 809 6560 7

Partager cet article
Repost0
14 juillet 2012 6 14 /07 /juillet /2012 01:18

'Ik droomde dat ik een lezing gaf die bestond uit een opsomming van de namen van al diegenen die volgens mij de doodstraf verdienden. Toen ik ontwaakte leefden ze helaas nog allemaal.' Benno Barnard. (1)

Op de blog van deze gezegende import-Belg las ik onlangs de opflakkering van de oude vete met Dirk Van Bastelare, weliswaar even gezegend maar dan academisch. Deze laatste is een van de samenstellers van Hotel New Flanders, een Michelingids met paradigma’s en zelf toegekende sterren. Omdat het vele dichters van onder het stof heeft gehaald is deze enige bijverdienste lovenswaardig. Ik heb dit hotel dan ook in de ramsj gekocht. Aan een anthologie, een geleerd woord voor bloemlezing, ga ik veelal voorbij, vooral als ze in de vorm van een tijdschrift wordt gesleten zoals Het Liegend Konijn.

Op facebook stelt Van Bastelaere met euvele moed heel terecht dat Belgische poëzie niet bestaat. Benno werd hierdoor zwaar in zijn kruis getrapt. Voer dus voor driest gebatavier. Ik had iets anglicaanser verwacht. De anders zo Britse, flegmatische Barnard werd plots Amerikaan. ‘Bullshit’ als repliek is wat cru en mijn oranje lieveling stelt me hiermee zwaar teleur. Van Bastelaere heeft het 'alleen maar over literatuur, over een autistisch-autonoom iets, dat mij nauwelijks interesseert. Ik heb het over iets anders, over iets veel groters, over geschiedenis, beschaving, Europa, de wereld…'

Het is jammer dat Benno Barnard niet consequent verder trekt, voorbij ons zonnestelsel, het wijde universum in om met dat 'iets' dat niet enkel litteratuur mag zijn het melkwegstelsel te verkennen om daar ergens op nr. 213 rond Brussel onder het sterrengetinkel zijner woonst alwaar hij verblijft en dus gehuisvest is, te blijven hangen.

Op facebook, mijn nobele verslaving, mag je Benno’s pen best niet prijzen. Naar aanleiding van mijn reactie op zijn laatste column in Knack (2) die ik er postte, brak er een Zuidelijke opstand uit, een soort 'Stomme van Portici' revisited. De 'juderans en brautje gesont' verwijten bleven niet uit. De krop van mijn deels Nederlands bloed liep vol. Niet ver van het Warandepark heb ik deze rebellie proberen te smoren. Helaas werd deze geschiedenis al geschreven. Om van te balen…

DSC01666.JPG

Wout Vercammen, 'désert-dessert / het geheim van de keuze'

Aan onze onvolprezen Benno draag ik 'Désert-Dessert / het geheim van de keuze' van Wout Vercammen op, een generatiegenoot van Panamarenko. In mijn woonkamer sta ik af en toe met de nodige ‘l’embarras du choix’ voor dit werk.

En Benno blijft bij ‘Vive le tricolore de la poésie’.

Uw Menapiër,

Frank DE VOS

(1) http://www.knack.be/nieuws/boeken/blogs/benno-barnard/dagen-van-regen-en-weemoed/opinie-4000118460201.htm

(2) http://www.knack.be/nieuws/boeken/blogs/benno-barnard/ben-jij-somber-als-je-schrijft/opinie-4000133955766.htm

Partager cet article
Repost0
13 juillet 2012 5 13 /07 /juillet /2012 16:00

 

PontDesArts.jpg

Af en toe, wanneer het mij zint, en ik niets beter of dringender te doen heb, werk ik louter voor 'le plaisir du texte' aan fragmentarische stukjes memoires, waar ik waarschijnlijk nooit wat mee zal aanvangen. Daarbij gebruik ik niet alleen mij dagboeken, maar ook foto's als aantekeningen. Zo had ik onlangs een lichtdrukmaal in handen, gekiekt in Parijs op 22 april 1959. Dat was mijn eerste, maar allerminst laatste bezoek aan de Lichtstad, hier in gezelschap van mijn ouders en van mijn broer Pierre/Pieter. We staan keurig in het gelid op de Pont des Arts, de brug over de Seine die door Georges Brassens vereeuwigd werd in 'Les Amoureux des bancs publics' (1954), een lied dat ik destijds uit het hoofd kende.

HFJ

Partager cet article
Repost0
13 juillet 2012 5 13 /07 /juillet /2012 01:02

 

Politici vergissen zich soms van datum. Zo wordt een toespraak voor 21 juli soms op 11 juli gegeven. De warmste woorden las ik van Guillaume Van Der Stighelen, die 11 juli ziet als een metafoor voor de geboorte van de democratie (1). De Nieuwjaarsspeech 2013 voor Voka gaf Bart De Wever echter al op 11 juli 2012. (2) Ik las enkel bestuurlijke en economische parameters. We weten ondertussen dat dit krakkemikkige, verwaterend land niet werkt. Maar over hoe we die toekomstige Vlaamse samenleving invullen las ik geen woord. Ook niets over Parwais, het tijdelijke gezicht van velen in ons land. Vandaar mijn Gulden- sporenslag- depressie.

 

Ik was echt diep geschokt door de uitwijzing van Parwais Sangari op maandag 9 juli. De bepalingen van de Conventie van Genève kunnen op het internet worden nagelezen evenals de definitie van een vluchteling. Het is een mensenrecht dat werd opgenomen in de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens. Het feit of iemand al of niet geïntegreerd is, al of niet een de landstalen spreekt, al of niet in een knelpuntberoep werkt – in het geval van Parwais Sangari is dit overduidelijk – doet niet ter zake. Afghanistan is een land in oorlog en dus een voldoende reden voor een gegronde vrees voor vervolging en levensgevaar. De schitterende menselijkheid van Magie De Block, staatssecretaris voor Asiel en Migratie is bedroevend.

ON-BE-GRIJPELIJK’ schreef Henri-Floris.Jespers op facebook.

In de vele lezersbrieven klonk applaus voor deze uitwijzing. Ik schaam me als Vlaming en zal me blijven schamen.

DSC01329.JPG

Als antidotum las ik in het Jaarboek 2011 van Pen-Vlaanderen opnieuw 'In je schoot' van Hazim Kamaledin. Het is een beklijvende tekst over de pijn van ontheemding in ballingschap.

hazim.jpg

Theatermaker Hazim Kamaledin vluchtte in de jaren tachtig uit Irak. Na vele omzwervingen via Syrië, Turkije, Bulgarije, Libanon en Griekenland belandde hij uiteindelijk in ons land. Hij is artistiek leider van theatergroep Cactusbloem met wie ik op 27 september een Arabische poëzieavond met kanounmuziek organiseer in mijn vaderland Den Hopsack.

*

In je schoot

 

Ik heb geen bijzonder verhaal.

Constructief overleef ik sedert mijn aankomst. In Brussel beland ik. Niets is herkenbaar. Niet de blonde haren en blauwe ogen (ik had ze vroeger gezien op tv), noch de lichtgrijze gebouwen, en zeker niet de scherpe, mathematisch georganiseerde gewoonten.

Ik werp blikken om me heen: naar De Grand Place… naar De Berlaimontlaan. Ik word omringd door hoge betonnen muren. Waar ik ook heen ga, maken de muren een cirkel om mij heen. Deze koude wallen zijn bestemd om mijn radeloosheid aan te wakkeren, denk ik. Mijn radeloosheid had ik immers bijna begraven door hier te zijn.

Ik, uit een Arabische stad met horizontale constructie, sta tegenover gigantisch hoge muren waarvan ik niet weet wat erachter schuilt.

Het feit dat ik nooit meer kan terugkeren naar mijn land, dwingt me mijn radeloosheid te bedwingen. Ik klim op een muur. Mijn lichaam en instinct verplicht ik mijn oriëntatie te reconstrueren zodat ik me zou kunnen aanpassen aan de eigenschappen van de muur en aan mijn klimvastberadenheid.

Mijn nagels groeien, hard en krom: klauwen van een roofdier. Om de muur te bestijgen graaf ik met mijn klauwen. Graven in muren leerde ik van mijn grootvader. Ik zag hem groeven maken in de palmbomen om erop te klimmen. Mijn handpalmen en voetzolen verhoornen, mijn zweet verandert in kleefstof.

Tegen de zwaartekracht die me wil laten stikken in radeloosheid, collaboreert de kleefstof.

Mijn ruggengraat beslist krom te worden, zodat ik dichterbij de muur blijf. Mijn ziel oefent geduld uit. Mijn klauwen graven in de betonmuur, en… zonder het einde te voorzien klim ik, Sisyphusarbeid, naar de horizon, verder.

Mijn klauwnagels worden een organisch gegeven, waarmee ik dieper sla in de wal.

In de loop der tijd leer ik zwemmen in de betongolven. Mijn oude ervaring in murengraven helpt me mee. Deze ervaring verwierf ik als politieke gedetineerde in mijn moederland.

Maar, terwijl ik in de muur doordring, vergeet ik dat mijn missie erop klimmen was. Ik realiseer me alleen dat ik vooruit ga in iets wat op deeg lijkt! Ik zie zelfs dat ik aan het hartje van de muur kom. Vreemd genoeg verliest de muur, beetje bij beetje, zijn keienhart. Hoe dieper ik erin duik, hoe vloeiender de muur wordt. Alsof hij mijn behoeftes vervult.

Terwijl ik zink in de muur, zonder te verdrinken, bemerk ik dat ik aan het zwemmen ben in vloeibare cement, elektriciteitskabels, gas- en waterleidingen, en zelfs gedroogd water!

In het gedoe van duiken, en in de hardheid van de muurstoffen verslijt mijn vacht, mijn vlees wordt uiteengerukt in brokken en stukken. Dit zie ik niet tijdens mijn onderduiking. Maar ik voel dat wanneer ik wegsijpel langs de andere kant van de muur.

Op dat stilstaand moment zie ik mijn kale organen: skelet, ingewanden, zenuwnetwerk, bloedvaten en luchtpijpen.

Voilà! Ik kom op in de nieuwe wereld, die ik graag de tweede geboorte noem.

Ik heb geen markant verhaal te vertellen.

Een schepsel zonder westerse taal ben ik. Van rechts naar links schrijf ik. Het westerse alfabet doet me denken aan een abstracte schets of mathematische symbolen. Een werkwoord dat ik niet eerder had geleerd, verschijnt: het onregelmatig werkwoord ‘zijn’.
Sommige lettergrepen kan ik niet zeggen. Als ik de huur van mijn kot wil betalen, zeg ik: ik wil graag de “hoer” betalen.

Mijn spontane reacties lijken overdreven te zijn.

*

Frank DE VOS

 

(1 )http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/Opinie/article/detail/1468130/2012/07/11/O-Dierbaar-Vlaanderen.dhtml?utm_source=facebook&utm_medium=web#.T_0724hrcU8.facebook

(2)http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20120709_198

Partager cet article
Repost0
12 juillet 2012 4 12 /07 /juillet /2012 10:00

 

Rose-Vandewalle--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
11 juillet 2012 3 11 /07 /juillet /2012 18:45

 

 

Lex Barker, Buster Crabbe, Herman Brix, Ron Ely, Mike Henry, Christopher Lambert, Jock Mahoney, Frank Merrill, Denny Miller, Glenn Morris, Miles O’Keeffe, Gene Pollar, Gordon Scott en Casper Van Dien. Ziehier in alfabetische volgorde acteurs die ooit Tarzan vertolkten.

De allerbekendste, en in veler ogen ook de enige echte, was natuurlijk echter Johnny Weissmuller. Tarzan The Ape Man uit 1932 is wat mij betreft nog steeds dé Tarzanfilm. Toen mijn vader beatae memoriae de jeugd van Bergen op Zoom, waarvan ik als jongetje deel uitmaakte, in het Roxy Theater hun wekelijkse dosis avontuur projecteerde was Gordon Scott de heer van de jungle van dienst. Naar hem keek ik ook graag. Sean Connery, dat weten niet veel mensen, speelde een van zijn eerste rollen in een Scott-Tarzan, als boef in Tarzan’s Greatest Adventure (1959). Scott speelde Tarzan voor het laatst in 1960, in Tarzan The Magnificent. De boef in die film was verwarrenderwijze Jock Mahoney, die Scott even later opvolgde als Tarzan.

Maar dit alles geheel terzijde. Wat ik in dit stukje recht wil zetten is dit: de meeste naslagwerken vermelden Elmo Lincoln (1889-1952, geboren als Otto Elmo Linkenhelt) als de allereerste Tarzan. Inderdaad droeg hij het grootste deel van Tarzan Of The Apes, de vroegste filmadaptatie van het gelijknamige succesvolle boek van Edgar Rice Burroughs (1875-1950). De twee hebben elkaar gekend overigens.

Acteur en auteur

Op bovenstaande foto zijn Lincoln en Burroughs te zien tijdens de opnames voor de rolprent, in 1918.

De állereerste Tarzan was echter Gordon Griffith (1907-1958), die in het eerste deel van de film de jonge Tarzan gestalte geeft. Er is vrij weinig fotomateriaal van hem bekend, maar in mijn boekenkast trof ik in A Pictorial History Of The Silent Screen van Daniel Blum (een boek dat ik me, blijkens de gegevens voorin, op 15 juni 1976 aanschafte te Antwerpen) op bladzijde 199 toch (zie hieronder) een foto van Gordon Griffith, uit Huckleberry Finn (1920).  

Gordon Griffith

Tarzan Of The Apes werd voor The National Film Corporation geregisseerd door Scott Sydney (1872-1928) En weet u wat? De film is, mét de zo te horen originele geluidsband, gewoon volledig te bekijken als u klikt op:

http://www.youtube.com/watch?v=WXZ0kb5PxU4&feature=fvsr


Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
10 juillet 2012 2 10 /07 /juillet /2012 17:00

 

Walter-Soethoudt--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche