Overblog
Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
24 juillet 2012 2 24 /07 /juillet /2012 10:00

 

Bart Van Loo (foto Bert Bevers)

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
23 juillet 2012 1 23 /07 /juillet /2012 15:47

 

PPlatel.jpg

Pascale Platel is een podiumbeest. Op het podium als ernaast. Ze is een dame. Ze valt op door haar charme, haar stijl en haar manier van zien. Die dubbel is. Ze kijkt in functie van het theater. En specifiek het theater als cabaret. Het specifiek theatergenre waarin het maatschappelijk engagement en de politieke kritiek centraal staan.

 

Op de Gentse Feesten 2012 haalde ze in de Gentse schouwburg driemaal een voorstelling uit 2002 uit de oude doos. Gezegend Zij. Het verhaal van Jezus wordt verteld vanuit het oogpunt van zijn tante, Elisabeth, de moeder van Johannes de Doper. Aan het tempo van een racewagen schiet zijn leven voorbij. Zijn wonderen en zijn persoonlijkheid, maar ook zijn blunders en zijn twijfels. Een dat alles met een flinke portie relativering, gepuurd uit het antiroomse en de verzetsmentaliteit eigen aan de Gentenaars.

 

Een reprise is toegestaan. In herhaling vallen is verantwoord wanneer de kwaliteit boven haar artistieke waarde uitstijgt. Dat is bij deze voorstelling niet het geval. Het is puur amusement. In cabaret luistert de zin naar een andere opbouw dan in de schrijf- en spreektaal. Je hoort naar een climax te werken. Om het publiek aan het lachen te brengen. Dat gebeurt in Gezegend Zij, maar te zelden, en slechts dan wanneer het palet van haar stem de richting van het applaus uitgaat. De lach is daarom kunstmatig en voel je van ver aanstormen. Om de inhoud wordt niet gelachen. Een superflauw verhaal met geen extra inhoudelijke waarde. De slordigheid van het theatraal verhaal tot slot valt op door historische onjuistheden. Beweren dat Martha, Maria Magdalena en Elisabeth de steen van voor het graf van Jezus wegrollen, is nog aanvaardbaar. Die historie is uit de duim gezogen. Pilatus echter gouverneur van Judea noemen is aantonen dat er weinig aandacht aan de compositie werd besteed. Pilatus was procureur. Het cabaretgenre haalt zijn kracht door met de roddel op de loop te gaan, meteen gevolgd door een kat desnoods een filosoof te noemen, maar toch geen hond.

 

Pascale Platel heeft met drie voorstellingen ruim vijftienhonderd toeschouwers geronseld. Goed voor haar portemonnee, dat neemt niemand haar kwalijk. Maar behandel je publiek niet als vee. Niet eens een foldertje met de basisgegevens over de voorstelling. Een A5-tje op duizend exemplaren is de kost niet. Een programmablaadje wordt door de toeschouwer als een persoonlijk contact beschouwd. Als een postkaart, een herinnering aan een heuglijke uitstap. Je verspreken kan gebeuren. Het tienmaal op een uur doen, want zolang duurt de voorstelling van 17 euro, is triest voor het publiek en verslapt de spanning. Het was dan ook niet verwonderlijk dat het publiek na afloop braaf applaudisseerde, maar de zaal verliet met een blik zonder Pascale of podium voor of achter het netvlies.

 

De slordige hinkstap van Pascale Platel kwetst het antiroomse niet en ruikt van geen kanten naar verzet. Daarenboven doet het krukkenverhaal haar reputatie geen deugd. Wie haar echter kent en weet van haar theatrale kwaliteit, ziet een dame die het in zich heeft om een grote cabaretière te worden. Mits een sterk verhaal, een scherpe concentratie, een [schijnbaar] anarchistische regie en een berekende chaos, gepuurd vanuit haar aangeboren logica, kan zij op haar sloefen Geert Hoste van zijn bordkartonnen troon stoten. De kerel heeft namelijk niets te vertellen en het publiek lacht niet om de inhoudelijke waarde van zijn grappen, maar om de flauwheid ervan. Het is geen spontane maar artificiële lach, en dat te bereiken heeft Hoste met de jaren wel geleerd. Dat de VRT via schaar en lijmpot zijn jaarlijkse show op de buis brengt, is enkel omdat er momenteel niets beters voorhanden is. Een kans voor Pascale Platel. Maar dan moet ze zich wel ontdoen van een zekere gemakzucht waar zij blijkbaar verslaafd aan begint te worden. Kom Pascal, wakker worden en je herpakken.

Guido LAUWAERT

Partager cet article
Repost0
23 juillet 2012 1 23 /07 /juillet /2012 04:26

 

BenKleinTAS.jpg

'Dat is de MAN waar jullie bang van zijn!' Ben Klein (foto: Filip Tas, 1967).

In de dagboekachtige rubriek 'saladeproza' van Ben Kleins eenmanstijdschrift HA wordt Alexander De Croo laconiek bestempeld als 'de zot'. Jozef Deleu krijgt wel wat meer aandacht: 'all-round jubilaris fikse zakenman maar provinciaal poëet [...] bourgeois-artiest met smal talent' (ik kan daar gerust vrede mee nemen...).

Verder stelt Ben Klein:

als dichter moet ge elke dag zwaar oefenen well sommige woorden met nagelvernis bestrijken want er zijn veel door politici advocaten vastgoedpromoters managers journalisten misbruikte nomina die niet meer poHesiefähig sind ha

In 'contra contra contra' blikt de onvermoeibare Ben Klein terug op Dada (vooral op Huelsenbeck en Hausmann) en concludeert: 'être dada c'est être courageux'.

Zoals in vorige afleveringen werd ik geboeid door de visuele en collagegedichten. Ha wordt verzonden als pdf en ik kan dus hier jammer genoeg geen voorbeeld geven van dat meer dan merkwaardig werk.

Het strekt François Vermeulen tot eer dat hij als net-distributeur van HA de onvolprezen Ben Klein (°1929) assisteert.

*

GerdSegersTAS.jpg'Stop, genoeg literatuur!' Gerd Segers (foto: Filip Tas, 1967).


Even terugblikken. Vijfenveertig jaar geleden, op 10 februari 1967, was Ben Klein in Deurne te gast in Het Atelier, het door Pip Wouters bezielde cultuurcentrum avant la lettre. Hij schonk toen een exemplaar van zijn bundel Andere facet en andere face (een uitgave van Het Kahier X) aan Paul Neuhuys. Dat was de tijd dat Ben Klein en Gerd Segers geregeld samen optraden....

Henri-Floris JESPERS

Belangstellenden kunnen een pdf exemplaar van HA aanvragen bij ftf.vermeulen@gmail.comhttp://


 

 

Over Ben Klein en HA, zie ook:

 

http://mededelingen.over-blog.com/article-ben-klein-werner-spillemaeckers-89097751.html

 

 

http://mededelingen.over-blog.com/article-ben-klein-alive-and-kicking-103839571.html

 

 

Partager cet article
Repost0
22 juillet 2012 7 22 /07 /juillet /2012 20:22

 

97--Deo-volente.jpg

Eli Wallach

Kwam een een fascinerend lijstje tegen: Kampioenen doodgaan. Een filmkenner had uitgevlooid welke filmsterren het vaakst overleden in hun rolprenten. Koploper is Robert De Niro, die niet minder dan veertien sterfscènes op zijn palmares heeft staan. De Top Vijf wordt vervolledigd door (tussen haakjes het aantal doden dat ze op het witte doek stierven) Bruce Willis (11), Johnny Depp (9,5), Brad Pitt (9) en Al Pacino (9). Depp krijgt voor Pirates Of The Caribbean: Dead Man's Chest maar een half punt omdat hij in de volgende film van de reeks levend terugkeert. Het zou ook aardig zijn een omgekeerde hitparade te maken, met acteurs die zo weinig mogelijk sneefden voor de camera. Daar horen volgens mij beslist mannen bij als Arnold Schwarzenegger, Steven Seagall, Sylvester Stallone en John Wayne. Wayne (die - dat weten weinig mensen - eigenlijk Marion Michael Morrison heette) gaat bij mijn weten alleen dood in The Shootist uit 1976. Een symbolische dood omdat hij wist dat hij in werkelijkheid niet lang meer te gaan had. Het is dan ook zijn laatste film.

Clint Eastwood is er nog zo een die weigert te sterven. Dat gaat zo ver dat hij er rollen voor weigert. Eastwood maakte na zijn periode als Rowdy Yates in de televisieserie Rawhide naam als filmster in Sergio Leone's Italiaanse westerns For A Fistful Of Dollars, For A Few Dollars More  en The Good, The Bad And The Ugly. Voor de openingsscène (de langste uit de filmgeschiedenis!) van zijn meesterwerk Once Upon A Time In The West (die de gezichten van Al Mulock, Jack Elam en Woody Strode in het collectieve geheugen kraste) had Leone een briljant idee: daarvoor wilde hij Clint Eastwood, Lee Van Cleef en Eli Wallach. Dat waren respectievelijk The Good, The Bad en The Ugly. Van Cleef en Wallach vonden het een leuk plan, maar Eastwood stuurde zijn kat omdat hij weigerde door Charles Bronson overhoop te worden geschoten. Clint Eastwood schiet zélf mensen overhoop....

Overigens: Once Upon A Time In The West was de laatste film van Al Mulock. In mei 1968 pleegde hij, nog tijdens de opnames, zelfmoord op 42-jarige leeftijd. En: Eli Wallach wordt later dit jaar, Deo volente, 97….

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
21 juillet 2012 6 21 /07 /juillet /2012 08:43

 

SzukalskiDeBacker.jpg

Van l.  naar r.: HFJ, Albert Szukalski en minister van Cultuur Rika de Backer (1974)

 

Op de website van het overigens terecht gewaardeerde Goldwell open air museum in Nevada staat te lezen:

 

Known for many years in Europe as the sculptor of “ghosts” and a “situation maker,” Albert Szukalski came to the Nevada desert in 1984 to create what is perhaps the most unique piece of his career. Originally designed to endure a mere two years, “The Last Supper” sculpture has not only stood the test of time, but has lived on to become the “genesis” piece of the Goldwell Open Air Museum.
Albert was attracted to the Mojave Desert for many reasons, not the least of which was the Mojave’s resemblance to the deserts of the Middle East. To construct a modern day representation of Christ’s Last Supper, especially so close to Death Valley (where he originally wanted it sited), is eerily appropriate. Working essentially from Leonardo Da Vinci’s fresco of the Last Supper within the desert environment, Szukalski succeeded in blending the two disparate elements into a unified whole. Maintaining the staging of the figures in Leonardo’s work and placing it in the American Southwest allowed the artist to meld Western Artistic tradition with the vast landscape of the New World.

 

Niets is minder waar.

Ik zal dus dus even de puntjes op de i te zetten.

Het Laatste Avondmaal maakte al in de jaren 70 deel uit van de collectie van Antwerpse verzamelaar en mecenas Walter Beckers. In zijn opdracht schreef ik in 1976 een tekst over dat meesterwerk van Albert.

LaatsteAvondmaal.jpg

De tekst van dit zeldzame 'artist book' werd achteraf opgenomen in mijn bundel verzamelde essays Het bed van Procrustes (Antwerpen, Soethoudt, 1982, pp. 226-227).

HFJprocustes.jpg

In 1974 had ik al een peperdure 'artist book' met Albert gepubliceerd bij Pink Editions & Productions, Szukalski & de VIII. Een verwoede, maar vooral voortreffelijke en verlichte verzamelaar deed mij ooit een bod op mijn exemplaar, 'an offer you can' t refuse'....

Henri-Floris JESPERS


http://goldwellmuseum.org/

Partager cet article
Repost0
20 juillet 2012 5 20 /07 /juillet /2012 22:27

 

Germinal.jpg

Gisteren vond ik Zuurvrij in de bus en vanochtend belde de postbode aan met een lijvige zending van de Koninklijke Academie voor Nederlandse en Letteren: de nieuwe editie van de 45 jaar geleden verschenen dichtbundel Germinal (1937) van Bert Decorte.

Over de dichter Bert Decorte (2 juli 1915 – 13 oktober 2009) vloeide er al veel inkt, sinds de destijds toonaangevende scherprechter van de Vlaamse Parnassus Marnix Gijsen hem na de publicatie van Germinal uitriep tot 'het eerste fenomeen, het eerste wonderkind dat wij in de Vlaamse poëzie zien verschijnen' sedert Paul van Ostaijen.1In verband met Gijsens recensie zou Decorte terecht in zijn autobiografie noteren:

Ze bevatte haast al de epitheten waarmee ik later in de schoolboekjes werd bedacht, want de samenstellers dezer laatste zijn doorgaans schaamteloze beroepsroofvogels.2

In Van Ostaijen tot heden(2001) blikt Geert Buelens terug op de receptie van Germinal onder de treffende titel: “Bert Decorte: Rimbaud & Van Ostaijen in één persoon”.3

Het debuut van Decorte in Forum gaf aanleiding tot een gedenkwaardige polemiek, waarin 'roes' en 'beroezing' twee sleutelwoorden waren. Achteraf bekeken een mooi voorbeeld van wat Hegel 'de list van de rede' noemt: de poëtische zegging van Decorte zou immers evolueren tot een exemplaire nuchterheid.

Frans Buyle, criticus van Het Vlaamse Land, zou tijdens de bezetting geen gelegenheid onbenut laten om Decorte als verzenmaker en rijmelaar aan de kaak te stellen. Dat gaf aanleiding tot een van de zeldzame polemieken gevoerd in versvorm. In zijn bundel Refreinen (Manteau, 1943 – in 1946 bekroond met de Staatsprijs voor poëzie) publiceerde Decorte de ‘Ballade van de criticus’:

Een muil die meetelt is Frans Buyle,

de criticus van ’t Vlaamse Land,

sinds hij de zoete lier ging ruilen

voor de kolommen van een krant,

waarin hij, zonder kroon of tuilen,

wie dichten wil ten dode bant

Een zot beklimt papieren zuilen,

De man is immers navenant?4

 

In het manuscript van de ballade, bewaard in het AMVC-Letterenhuis te Antwerpen, wordt Buyle bestempeld als dictator der letteren, Führer en Duce, wat in bezettingstijd natuurlijk niet kon en derhalve door Decorte uiteraard geschrapt werd. 5

De strijdvaardige Buyle reageerde met de ‘Ballade van den dichter’:

Wie dichter is heet Bert Decorte

en waant zich van ’t heelal de spil,

zoals het dier met de te korte

vlerken gewapend, vliegen wil,

en dat, om zich in ’t ruim te storten

zich opwekt naar de duiventil:

een kip beklimt kaaklend de sporten,

maar wie nauw toekijkt, ziet ‘t verschil!6

*

Dank zij Jan de Roek (1941-1971) en Clara Haesaert heb ik zowat halverwege de jaren zestig Bert Decorte persoonlijk leren kennen. Ik koester een warme herinnering aan onze gesprekken. Bert was immers scherpzinnig maar tolerant, en zijn oordeel over de literaire scène was even nuchter als mild. Ik ging vaak naar Brussel en zocht hem dan op. Op 13 februari 1975 schonk hij mij met een vriendschappelijke opdracht een exemplaar van zijn Verzamelde gedichten, nota bene een van de luxe-exemplaren op Simili Japon van Gelder in linnen band. Bert Decorte was Hoofd van de Dienst Letteren bij het ministerie van Cultuur. Toen hij met pensioen ging, bracht ik hem als voorzitter van de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen op 15 februari 1981 hulde, in bijzijn van staatssecretaris voor de Vlaamse Gemeenschap Rika de Backer (tekst te lezen in mijn bundel essays De Boog van Ulysses, Antwerpen, Soethoudt, 1983, pp. 189-191). In ging hem dan nog een paar keer opzoeken thuis, de laatste keer na het overlijden van zijn vrouw Delphine, samen met vriend Jef Meert, dat moet dus alleszins na 2002 geweest zijn.

*

Het was Hugues Pernath die als eerste mijn aandacht vestigde op Germinal. Met de nieuwe documentaire varianteneditie zal ik nu eindelijk de oorspronkelijke tekst integraal kunnen lezen. Het lukte mij inderdaad nooit een exemplaar te bemachtigen van die zeldzame bundel en ken dus dit ophefmakend gedicht slechts van de fragmentarische en herziene versies die Bert Decorte in Eerste gedichten (1946) en Verzamelde gedichten (1974) opnam.

Uiteraard veel meer in een van de volgende afleveringen van de Mededelingen van het CDR. (In nr. 102 de dato 30 september 2007 blikte ik al terug op het oeuvre van Bert Decorte, vooral dan op zijn autobiografisch werken.)

Henri-Floris JESPERS

 

 

1Marnix GIJSEN, Bert Decorte: Germinal, in: De Standaard, 8 mei 1937. M. GIJSEN, Verzameld werk, Amsterdam / ’s Gravenhage – Rotterdam, Meulenhoff Nederland, Nijgh & Van Ditmar, 1977, deel 6, pp. 332-339.

2 Bert DECORTE, Kortom, Brugge, Uitgeverij Orion / Desclée de Brouwer, 1971, p. 125.

3 Geert BUELENS, Van Ostaijen tot heden, Nijmegen, Vantilt, 2001, pp. 391-397.

4 Geciteerd naar Bert DECORTE, Verzamelde gedichten, Brugge, Uitgeverij Orion, 1974, p. 200.

5Over het merkwaardige handschrift van die ballade, cf. Jan STUYCK, Ik zou elk gedicht beginnen met een vloek. Het handschrift van Bert Decortes 'Refreinen', in: ZL, Literair-historisch tijdschrift, ,jg. 1, nr. 0, april 2001, pp. 28-31.

6 Geciteerd naar Jeroen BROUWERS, Frans Buyle, dichter, in: ZL, Literair-historisch tijdschrift, ,jg. 4, nr. 1, oktober 2004, p. 13.


Bert DECORTE, Germinal. Documentaire varianteneditie door Femke Vandevelde & Edward Vanhout. Met essays van Elke Brems en Dirk De Geest en een voorwoord van Hubert van Herreweghen. Gent, Koninklijke Aacdemlie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde, 2012, twee delen, 49 + 255 pp. , 45 €. ISBN 978-90-72474-87-2


Zie online op de blog:

http://mededelingen.over-blog.com/article-bert-decorte-overleden-wonderkind-in-de-vlaamse-poezie-37520594.html

 

http://mededelingen.over-blog.com/article-nieuwsbrief-anton-van-wilderode-49951004.html

 

http://mededelingen.over-blog.com/article-joke-van-den-brandt-over-bert-decorte-37501113.html

Partager cet article
Repost0
19 juillet 2012 4 19 /07 /juillet /2012 22:16

 

De hier in de voorbije dagen gepubliceerde foto's met Théo Lefèvre en Albert Lilar bevonden zich in een grote enveloppe waarin ik ooit, ik vermoed begin de jaren negentig, een aantal disparate foto's en haast onleesbare krabbels bijeengooide. Uit dat dossier blijkt duidelijk dat ik destijds overwoog een tekst te schrijven over politici met wie ik ooit persoonlijk en/of professioneel te maken had. In diezelfde enveloppe trof ik immers ook momentopnames aan in gezelschap van o.m. ministers Rika de Backer, Herman Vanderpoorten, Paul vanden Boeynants, Willy Declercq, Hendrik Fayat, Hector de Bruyne, Vic Anciaux, Jacky Buchmann en uiteraard Hugo Schiltz (en dan heb ik het nog niet over de buitenlanders...). Hier dan een foto met Karel Poma.

*

Léon Rochtus (1926-1997), directeur van de Bank van Parijs en de Nederlanden, had mij uitgenodigd een tentoonstelling recent werk van Vic Gentils (1919-1997) en Paul Delvaux (1897-1994) in te leiden. Dat gebeurde 's avonds op 30 april 1982 in een galerie in Klein-Brabant waarvan de naam mij nu ontsnapt. De expo werd dan officieel geopend door minister van Cultuur Karel Poma.

POMAhfjVan l. naar r.: Vic Gentils, HFJ, Karel Poma en Léon Rochtus.

*

Ook de chaos kent zijn subtiele orde. In eerder vermelde enveloppe trof ik ook enkele foto's van Paul de Vree aan.

De ochtend van diezelfde 30 april 1982 heb ik inderdaad op het ere-perk van Schoonselhof afscheid genomen van Paul de Vree, ere-lid van Pink Poets....

pdvSCHOONSELHOF.jpgOp de foto: naast de ceremoniemeester, Ton Luiting die een groet uit Nederland bracht; uiterst links, Lucienne Stassaert (en verborgen achter haar rug, Marcel van Maele); in het centrum, onder de zwarte paraplu, de onvolprezen Jan van der Hoeven en zijn echtgenote).

Paul de Vree was een van mijn onvergetelijke mentoren (net als prof. Flam en Gustav-René Hocke). Waar is de tijd dat wij urenlang in de Kolonielaan (later herdoopt Cam. Huysmanslaan) heftig van gedachten wisselden...

HFJpauldevree.jpgHenri-Floris JESPERS

 

Theo Lefèvre, zie:

http://mededelingen.over-blog.com/article-henri-floris-jespers-autobiografisch-ii-assenede-108186056.html

http://mededelingen.over-blog.com/article-henri-floris-jespers-autobiografisch-ii-bis-assenede-108188004.html

Albert Lilar, zie:

http://mededelingen.over-blog.com/article-autobiografisch-iii-albert-lilar-108223769.html

Partager cet article
Repost0
19 juillet 2012 4 19 /07 /juillet /2012 11:00

 

Gil-Vander-Heyden--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
18 juillet 2012 3 18 /07 /juillet /2012 20:46

 

lukas-de-vos-f-kc-002.jpg

Doden zijn rare wezens… Doden verschrompelen tot nukkige tollenaars van het geheugen. Ze ruilen hun knoken in voor herseneczeem in andermans hoofd. Ze vergroeien door op te lossen tot mee-eters, tot vetkwabben in de gedachten. Ze bezetten de aarde en de inborst’.

Het curriculum van Lukas De Vos is goed voor een stevige ochtendfile van titels en bezigheden. Aan het opsommen ervan begin ik niet. Hij is vooral bekend als VRT –journalist en tevens de bezieler van de Arkprijs van het Vrije Woord. Naar aanleiding van de zestigste verjaardag verscheen onder zijn redactie Buiten het bereik van Farisese handen (1). Ik kreeg dit boek van de gastheer, de immer vriendelijke Adriaan Van Raemdonck van galerie De Zwarte Panter. De Arkprijs ligt wel af en toe onder vuur. En dat is altijd voer voor getwisteratuur (2). Zoiets bezorgt me telkens een heemkundige aandoening of de zoveelste wolkbreuk die ik oploop in dit lage land.

Heen is een gedenkboek met vele namen. Ontroerend en beklijvend is niet alleen de poëtische openingtekst maar ook de slottekst waaruit ik aan het begin enkele lijnen citeerde. Met een snedige pen en een oprechte betrokkenheid passeren 68 grote en kleine personen de revue. Niet alleen bekenden zoals Frank Zappa, Kim Jong-Il, Kadhafi, Willem Frederik Hermans enz, maar ook enkelen die buiten het verschroeiende licht van de tijdelijkheid bleven. Als voorbeeld neem ik graag Jan Berghmans(1938-2009) van Berghmans Uitgevers. Deze uitgeverij werd opnieuw door Berlinde Feirens geactiveerd en op 10 oktober 2012 zal mijn laatste bundel er verschijnen.

'Het wegvallen van Berghmans is een gemis in onze tijd. Mensen met een hoek af, die riskeren boeken uit te geven die niet na drie maanden gerecycleerd worden door De Slegte, of erger, door de papierverhakselaar. Uitgevers die lak hebben aan het botoxgehalte van de Grootuitgevers. Kleine Luyden die tegen beter in blijven leuren met noeste schrijfsels, die uitzonderlijk beklijvend zijn…’ . Hoor je de kritiek klinken?

Deze ‘Obituary’ is een persoonlijk en geëngageerd document dat elk geheugen stevig zal blijven opfrissen. Zoals een reporter met weinig zendtijd schets hij krachtig in 66 korte hoofdstukken zijn indrukken over de vele namen. Hij is mild met veel sympathie, maar soms ook scherp voor de figuren in kwestie. Niettemin blijft Lukas De Vos vooral eerlijk met een ruime blik voorbij het sleutelgat ‘Vlaanderen’.

Lukas De Vos ontmoette ik tijdens het etentje na de uitreiking van de Arkprijs 2012 aan Peter Holvoet-Hanssen, niet de ex maar de ‘ere-stadsdichter van Antwerpen’ dixit Henri-Floris Jespers (3). Lukas vroeg me om te blijven schrijven voor Mededelingen. Zijn woorden scherpten die van mij met als resultaat een onwelvoeglijke overdaad sinds 21 juni. Het Centrum blijft ze keer op keer trotseren.

Bij dezen, gedreven naamgenoot.

Van uw verslaggever ter plaatse.

Frank DE VOS

Heen.jpgLukas DE VOS, Heen, een galerij van dode zielen, Brussel, ASP, 2012, 248 p. ISBN 9789070289003

 

(1) Lukas DE VOS, ’Buiten het bereik van Farisese handen’. 60 jaar Arkprijs van het Vrije Woord, Antwerpen, De Vrienden van de Zwarte Panter, 112 p. Zonder ISBN.

(2) http://mededelingen.over-blog.com/article-guido-lauwaert-over-de-arkprijs-van-het-vrije-woord-50366677.html

(3) http://mededelingen.over-blog.com/article-arkprijs-2012-peter-holvoet-hanssen-is-meer-dan-een-tedere-anarchist-106622807.html

Partager cet article
Repost0
17 juillet 2012 2 17 /07 /juillet /2012 17:00

 

Matthijs-De-Ridder--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche