Overblog
Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
8 août 2012 3 08 /08 /août /2012 09:12

 

hubertvanlier.png

Hubert Van Lier

Naar aanleiding van de twee (veelgelezen blogs) over het tijdschrift Serial Thriller ('over en voor misdaadliteratuur') heeft Hubert Van Lier, oud-voorzitter van het Genootschap van Vlaamse Misdaadauteurs (GVM), mij vriendelijk gevraagd mijn lezers te melden dat hij in tegenstelling tot wat ik in een vorige post schreef geen medewerker is van het besproken tijdschrift.

Ik ontving de jongste aflevering van Serial Thriller ter recensie. Daarin staat te letterlijk lezen:

'Onze onvermoeibare medewerker en excellente misdaadschrijver Hubert Van Lier is er in geslaagd een nieuwe vereniging voor Vlaamse misdaadauteurs op te richten, onder voorzitterschap van Christiaan De Coninck.'

Hubert Van Lier dient dus in eerste instantie een rechtzetting te vragen van Serial Thriller.

Hier alvast de mededeling van Hubert Van Lier:

'Via omwegen heb ik vernomen dat u nogal wat aandacht aan Serial Thriller schenkt en erook nog een leuke tekst van Soethoudt aan toevoegt. In dat verband zou ik u en uw lezers willen melden, dat ik geen medewerker van DDL ben en enkel vorig jaar heb meegewerkt aan de John Vermeulenprijs omdat ik John persoonlijk kende en ook omdat Toneelfonds Janssens de wedstrijd steunde. Ik neem trouwens ook afstand van alle insinuaties en scheldpartijen in Serial Thriller ten aanzien van andere mensen.'

*

De Mededelingen van het Centrum voor Documentatie en Reëvaluatie hebben al tien jaar aandacht gevraagd voor de misdaadliteratuur als volwaardig literair genre. Uiteraard hebben we hier (en in het tijdschrift) nauwlettend bericht over de talrijke helaas vergeefse pogingen om een slagvaardige vereniging van misdaadauteurs te bestendigen. Na het voorzitterschap van Bob Mendes en Hubert Van Lier verwierf de vereniging rechtspersoonlijkheid onder het voorzitterschap van Mieke de Loof. Na zich een aantal jaren ingezet te hebben, verkoos De Loof zich geheel aan haar eigen werk te wijden. De leiding werd dan overgenomen door Jeroen Kuypers (a.k.a. Max Moragie). Uiteindelijk oordeelde hij dat er te weinig belangstelling was vanwege de leden om verder te gaan (aldus letterlijk meegedeeld) en besloot de v.z.w. op te doeken.

Nu wordt er dus een zoveelste poging ondernomen om de krachten samen te bundelen (of is dat ook een loze bewering van Serial Thriller?).

Was het niet eenvoudiger geweest een nieuw bestuur te verkiezen?

Vandaar de hier verschenen louter informatieve berichtgeving, gebaseerd op gedocumenteerde stukken, niet op roddels....

Bovendien kan ook nog de geschiedenis opgerakeld worden van een vorig tijdschrift van Danny de Laet, Moord & Brand....

HFJ

Partager cet article
Repost0
7 août 2012 2 07 /08 /août /2012 10:03

 

Andy-Fierens--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
6 août 2012 1 06 /08 /août /2012 09:00

 

Filmposter.jpg

Ach, wat weende ik bittere tranen bij de slotscène van The Sullivans. Treinmachinist Thomas Mitchell wuift daarin, terwijl hij een militaire groet brengt, naar de watertoren waarop hij zijn zoons ooit naar hem zag zwaaien. Ze waren vlak daarvoor gesneuveld in de oorlog, en wel álle vijf….

Om zoiets moet je niet huilen jongen,” zei mijn vader, terwijl hij normaliter de eerste was om me te troosten. “Da’s een pure propagandafilm!” Terwijl ik de tranen nog van mijn wangen aan het vegen was, bedacht ik me welk een fraai woord propaganda was, en vroeg ik me af wat het betekende. Ik was nog jong, maar ik herinner me toch scherp dat hier de kiem van mijn politieke bewustzijn lag.

Wat later was het 1966, en o wat was ik onder de indruk van wat er op muzikaal gebied allemaal aan het gebeuren was. Nog steeds ben ik blij dat ik auditief getuige heb mogen zijn van de nieuwe geluiden die Beatles, Kinks, Move en Small Faces (zonder wie de huidige popmuziek er geen zou zijn) via de radio op de wereld los lieten.

Ter zake: een van de singles die ik toentertijd gewéldig vond was Hi Lili Hilo van The Alan Price Set. Ik weet nog goed hoe het me verwonderde dat pa (die van al die muzikale nieuwlichterij niets moest hebben) daar vrolijk bij mee floot. Of hij dat een leuk nummer vond? “Leuk liedje jongen, dat floot ik al mee toen jij er nog niet was.” Toen ik er nog niet was? Wat kregen we nou toch helemaal? Alan Price was nota bene toetsenspeler geweest bij The Animals, en wereldberoemd door dat superlullige maar wereldwijd gesmaakte orgelriedeltje in The House Of The Rising Sun. Hoe kon het dat mijn vader diens jongste single al lang kende?

Wel: al in 1953 toverde mijn vader als filmoperateur zijn bezoekers Lili (en die rolprent zag ik nu pas voor het eerst) voor ogen. Een film van Charles Walters, die daar mijns inziens volkomen verdiend een Oscarnominatie voor kreeg. En het wil iets zeggen dat ik dat terecht vind, want ik krijg altijd de zenuwen van musicals of operettes (waarin mensen slag om slinger op de belachelijkste momenten van conversatie op liedjes overschakelen). Welk een hartveroverend, schitterend in Technicolor weergegeven, sprookje is me dat. Werkelijk álles in Lili is juist gedoseerd. Het zegt iets wanneer je als volwassen man tranen op voelt wellen bij het aanschouwen van een gesprek tussen een meisje van vlees en bloed en póppenkastpersonages. Hoed af! Ik kan me zo voorstellen dat in 1953 half Europa verliefd was op Leslie Caron (die Lili gestalte gaf), zoals dat in het begin van deze eeuw het geval was met Audrey Tautou (die Amélie wás in Le fabuleux destin d’Amélie Poulain van Jean-Pierre Jeunet).

En om nóg eens ter zake te komen: het liedje waarop Lili is gebouwd (een compositie van Bronislau Kaper en Helen Deutsch) is….Hi Lili Hilo! Tot zover deze bijdrage van uwen

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0
5 août 2012 7 05 /08 /août /2012 13:18

 

FvdB13.jpg

Op korte tijd publiceerde Fred van den Bergh drie lijvige romans. Patrick Conrad verwierf naam als crime-auteur met zijn zogeheten 'L-trilogie', Van den Bergh affirmeert zich nu meteen met de verrassende 'miljardairtrilogie 13, 14 en 15'.

Fred van den Bergh (°1946) studeerde scheikunde en milieusanering aan de RUG

en behaalde een graduaat bedrijfseconomie aan de KUL. Hij werkte als hoofd van de laboratoria in diverse chemische bedrijven in het Antwerpse en reisde beroepsmatig naar meer dan vijfentwintig landen in vier continenten als technisch consultant. Zes jaar geleden begon hij een tweede leven als schrijver. Hij schildert ook abstracte doeken en volgt op de voet de ontwikkelingen in de fysica.

Fred van den Bergh neemt meteen een benijdenswaardige plaats in de rij van de Nederlandstalige misdaadauteurs.

FvdB14.jpg

FvdB15.jpg

Fred VAN DEN BERGH, Dertien kilo, Lannoo, 2011, 287, 19,99 €.

Fred VAN DEN BERGH, Kluis veertien, Lannoo, 2012, 281 p.,19,99 €.

Fred VAN DEN BERGH, Mijn vijftien, Lannoo, 2012, 364 p.,19,99 €.

Partager cet article
Repost0
4 août 2012 6 04 /08 /août /2012 14:00

 

No-time-fot-art-Laila-Soliman-foto-Adham-Bakry-475x318.jpg

Het is uiteraard onmogelijk het fenomeen theater uitputtend en blijvend te definiëren. Begrippen als theater en theatraliteit moeten dan ook als waardebeladen begrippen worden beschouwd die constant in beweging zijn. Bovendien is een politieke toestand voor het theater een middel om de eigen problematiek voor te stellen naar eigen inzicht en vermogen. In dat licht bekeken is NO TIME FOR ART een voorstelling. Op de wijze waarop boodschap en aanklacht worden gebracht is deze productie dat echter niet. Het is niet meer maar ook niet minder dan een protestactie. Een manier om media-aandacht te zoeken.

 

In de titel van de productie worden de hoofdletters niet geschuwd. De titel wil als kreet overkomen. Een uitroepteken had dan niet misstaan. En het is logisch dat in tijden van revolutie er geen tijd voor kunst is. Kunst is in elke oorlog nu eenmaal – buiten het menselijk – het grootste leed dat de wereld wordt aangedaan en het aantal kunstwerken dat door menselijk geweld sneuvelt, is groter dan de gewelddadigheid van de natuurelementen. Laila Soliman, de vrouw die het concept en de regie bedacht, zal dat ook wel ingezien hebben. Om die reden wordt NO TOME FOR ART gepresenteerd als ‘een documentaire theaterserie.’ Op TAZ worden de eerste twee delen getoond, 0 en 1.

 

Zero en één is een interactieve performance. Bij aanvang worden op een groot doek fragmenten vertoond van nieuwsuitzendingen en duidingprogramma’s van de Egyptische televisie [Zero]. De pers als decorstuk stroomt van het scherm. Dat ze buigt voor de wensen van de macht, uit vrees de ‘goede’ relaties met de politici te verliezen. Een omslag komt er maar in de laatste fase. Wanneer geweten is dat de machthebbers het moeten afleggen tegen de machtgrijpers.

Na het projectiegedeelte vertellen drie acteurs, voortdurend wisselend om de aandacht vast te houden, het verhaal van twee slachtoffers [Eén]. Op de achtergrond van hun verhaal spelen de bijkomende belangen van de opstandelingen. Stuk voor stuk zijn ze onderdeel van het werkelijke doel. Alle macht aan een religie, een ideologie, omkranst door eigenbelang. Het volk wordt altijd misbruikt.

 

De setting voor deze voorstellingen,’ zo staat in de programmafolder, ‘is minimalistisch, de kracht komt van de precies gesneden dialogen / getuigenissen. Dat klopt, maar het is tevens een bewijs dat elke verbeelding ontbreekt. En daarom is NO TIME VOOR ART geen voorstelling maar een contrademonstratie die niet thuis hoort op TAZ. Een kwade geest zou daarenboven kunnen vermoeden dat de projectleidster misbruik maakt van de slachtoffers. Want het theaterpubliek kent de situatie. Het weet van manipulatie en dat de slogans er enkel zijn om op bevel te schieten op al wat beweegt, zelfs een kamerplant die wuift in de tocht.

 

Na deze betoging is er een lichtwisseling. Het podium wordt niet langer verlicht maar de zaal. Elke toeschouwers wordt een envelop in de handen geduwd. Hij / zij wordt verzocht voor te lezen wat op papier staat. Een vraag om een rechtzaak tegen marteling, al dan niet met de dood tot gevolg. En elke aanklacht gaat over een ander slachtoffer. ‘I demand a trial for / those responsible for / the killing of / Aly Hassan Aly Makhlouf / died in Cairo / on February 3rd2012 / due to being suffocated / with tear gas during / clashes with the police’, zo luidt de tekst die op mijn blad afgedrukt staat. De meeste toeschouwers gaan in op de vraag. Slechts enkele laten de microfoon aan hun voorbij gaan. De meeste doen het wel, om drie redenen. Eén, de eeuwige wens van de mens op beroemdheid, zelfs al is die plaatselijk en beperkt. Twee, om niet als spelbreker bestempeld te worden. Drie, wegens klassieke conditionering.

 

De microfoon liet ik passeren. Ik ben toeschouwer. Geen gebruiksvoorwerp ten bate van iemand waarvan je niet weet wat de werkelijke bedoeling is van zijn daad. Want de half afgedwongen aanklachten werden gefilmd. Wat wordt er mee gedaan, waar komt het terecht, wie is er bij gebaat? Mede daarom is NO TIME FOR ART geen voorstelling. Wat het dan wel is? Een politieke manipulatie met het publiek als kanonnenvoer. Zelfs de KVS maakt niet dergelijke voorstellingen.

Guido LAUWAERT

NO TIME FOR ART– vrije productie – TAZ – www.theateraanzee.be

Partager cet article
Repost0
4 août 2012 6 04 /08 /août /2012 06:51

DDL.jpg

Danny de Laet tijdens een juryergadering van De Diamanten Kogel

 

Serial Thriller kondigt de tweede John Vermeulenprijskamp voor het korte spannende verhaal aan. De prijs wordt bekendgemaakt op een nader te bepalen datum, einde februari 2013 in het cultuurcentrum De Beulenbak te Antwerpen. De jury bestaat uit Peter-Paul Dirickx, Dirk Biddeloo en DannY de LaeT (de esoterische betekenis van die hoofdletters is mij al even onbekend als het initiaalwoord VPOB – zie vorige post).

Walter Soethoudt (een van de uitgevers van zowel Danny de Laet als van John Vermeulen) was op 12 januari 2012 aanwezig bij de uitreiking van eerste John Vermeulenprijskamp.

's Anderensdaags publiceerde hij op zijn blog een ronduit vernietigend verslag.

'Danny heeft heel wat scheldnamen klaar voor zijn vakbroeders en andere mensen, waaruit hun domheid moet blijken en zijn superioriteit: klootzak, stomme trut, stuk onbenul zijn er enkele van. Ik kon hem nog omzeilen bij het binnenkomen – ik behoor ook tot een categorie maar ik weet er de naam niet van, maar zal hem wel vernemen na publicatie van dit stuk - maar Mieke de Loof, bekroond met de Hercule Poirotprijs en de Diamanten Kogel, ligt bij Danny De Laet blijkbaar in het vakje domme trutten, want zo begroette hij haar en verdween dan van de scène zonder boe noch ba, zijn redactieleden aan hun lot overlatend, die zich later op de avond allemaal bij de aanwezigen gingen verontschuldigen voor het verdwijnen van hun Grote Leider. [...]

De zichzelf thrillerauteur noemende Hubert Van Lier nam dan maar de honneurs waar om te wijzen op de nieuwe titels en de winnaars van de prijsvraag bekend te maken. (Vermits er geen persmap was blijf ik je de namen schuldig). Naast hem stond redactielid Dirk Biddeloo enkel te glimlachen en de prijzen uit te reiken, hij is auteur van enkele mislukte romans waar hij van beweert dat ze ironisch zijn. De prijzen waren drie zakken met boeken, thrillers en misdaadromans uiteraard. Vervolgens ging een ander redactielid rond met de drankjes. […] Ik denk dat dit de eerste en laatste John Vermeulen Prijs is geweest en ik ben er niet rouwig om, de Serial Thriller is Johns naam niet waardig.

Het integrale verslag is te lezen op:

http://waltersoethoudt.blogspot.be/2012/01/een-amateuristisch-en-inferieur-fanzine.html#comment-form

*

Ceterum censeo: Danny de Laet verdient het beoordeeld te worden als gedreven en deskundige vorser, niet als egocentrische, partijdige en humeurige 'criticus'....

Daarom wil ik graag een abonnement nemen op zijn tijdschrift 'over en voor misdaadliteratuur'. Eenvoudig is dat echter niet. En exemplaar kost 6 €, zo lees ik toch. Hoe je die moet betalen wordt echter nergens vermeld. En dan maar klagen...

Henri-Floris JESPERS

Partager cet article
Repost0
3 août 2012 5 03 /08 /août /2012 23:30

 

SerialThriller11.jpg

Serial Thriller verschijnt zo af en toe, net als het monster van Loch Ness. Tot mijn verbazing viel gisteren nummer 11 in de bus, gedateerd zomer 2012.

Serial thriller, The unique crimemagazine, Tijdschrift over en voor misdaadliteratuur is in principe een driemaandelijkse publicatie van de VPOB. Waar dit initiaalwoord voor staat, is mij een raadsel. De redactie is gevestigd op het adres van Danny de Laet, kenner van de geschiedenis van de Vlaamse misdaadliteratuur en van de Belgische strips, napluizer van de zogeheten pulpliteratuur en volksromans, die lezenswaardige erudiete publicaties in eigen beheer publiceert onder het vaandel van VPOB, bijvoorbeeld de onovertroffen en onthullende studie De parasitaire kringloop. Het ware verhaal van Robert en Bertrand (2004, 177 p.).

De redactie kan ook bereikt worden via het email-adres van schrijver en dramaturg Dirk Biddeloo (°1952), broer van wijlen Karel Biddeloo, tekenaar van de De Rode Ridder. Redactieleden zijn John Rypens en de mij onbekende, al dan niet gemaskerde A. Marcus, E. Verhoeven, Nonkel Zigomar en Diego Delirio....

Danny de Laet vestigt de aandacht op de Nederlandse vertalingen van Henry Cauvain (1847-1899, maar die levensdata verneem je niet in het artikel), auteur van Maximilien Heller, een hoogtepunt in de ontwikkeling van de misdaadroman in de negentiende eeuw. In de rubriek 'Boeken & Strips' spreekt hij zich lovend uit over Het document van Jacob Slavenburg (Ankh-Hermes, 2012), een 'spannende, boeiende en leerrijke roman. Wat een verschil met het pretentieuze proza van Brown en konsoorten!'

Het overlijden van Guy Vaes en Ray Bradbury vond bitter weinig weerklank in de Vlaams pers. Ze worden beiden met veel empathie deskundig herdacht door Danny de Laet.

Naast de erudiete De Laet heb je ook de polemische, humeurige De Laet die, laat het mij mild uitdrukken, geen blad voor de mond neemt. Zo vermeldt hij terloops het enkele maanden geleden verschenen essay Pieter Aspe – Portret van een toptalent van 'de surrogaat literatuurkenner J. Van Hulle, een kazakkendraaier eerste klas, vermits hij al jaar en dag donderend zijn afkeer voor misdaadliteratuur predikte'.

Hij is ook blij dat 'er eindelijk een einde aan de treurige misdaadserie Witse' kwam: 'Dag Witse en tot nooit meer! Ouwe zak!! […] Opgeruimd staat netjes!'.

Schoemans beschouwt hij al langer 'als een van onze beste misdaadauteurs en (geloof me zoveel zijn dat er niet, ik bedoel de goeien)', maar...

'Helaas geef ik de uitgever voor dit boek zowel de Oscar als de Diamanten Kogel en de Gouden Strop of zelfs de Goncourt, zonder de Pulitzerprijs te vergeten, voor de allerlelijkste cover ooit. Een boek met zo'n omslagillustratie koop ik gegarandeerd niet.'

Roger-H.-Schoemans---Erfenis---Davidfonds-2012.jpg

Gelukkig is er ook 'goed nieuws':

'Onze onvermoeibare medewerker en excellente misdaadschrijver Hubert Van Lier is er on geslaagd een nieuwe vereniging voor Vlaamse misdaadauteurs op te richten, onder voorzitterschap van Christiaan De Coninck. Presentatie en persconferentie zou dit najaar plaatsvinden in Brussel. Een mooie revanche voor Van Lier, destijds weggehoond door de kliek van Maria De Loof, die er tenslotte niets van terechtbracht (om haar – bedenkelijke – reputatie te redden, verliet ze wel het zinkend schip voor het ten onder ging).

Nu maar hopen dat het lukt, want onze Vlaamse auteurs hebben zulk initiatief broodnodig. Meer info in volgende nummers.'

Insiders weten het wel: tussen Danny de Laet en Mieke de Loof (laureate van de Hercule Poirotprijs en van De Diamanten Kogel) komt het nooit meer goed. Dat is echter geen reden om een bewust en kwaadwillig vertekend beeld op te hangen van de geschiedenis van het Genootschap van Vlaamse Misdaadauteurs (het lemma GVM in Wikipedia is trouwens dringend aan correctie toe).

Henri-Floris JESPERS

(slot volgt)

Partager cet article
Repost0
2 août 2012 4 02 /08 /août /2012 12:00

 

Guy-Dierckx--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: Bert Bevers


Zie: www.detafelvan1.blogspot.com

Partager cet article
Repost0
2 août 2012 4 02 /08 /août /2012 02:51

 

AnsArneFoto.jpg

Vijftig jaar geleden werd ik getroffen door de verrassende, sterke dichtbundel Parabool van ene mij onbekende Ans Arne (kennelijk een pseudoniem). De bundel telt 44 pagina's. Geen colofon, geen plaats of datum van uitgave. Ik signaleerde die bundel in 1962 in Monas (zo lees ik nu in de onvolprezen bibliografie van Roemans en Van Assche, I, 13, p. 16) – ik bezit nl. geen exemplaren van dit efemeer tijdschrift).

Auteur Ans Arne schreef een 'Verantwoording' die ik hier integraal publiceer:

De twee gedichten waaruit dit werkje bestaat, behandelen beide het verschijnsel der geestelijke vereenzaming van de hedendaagse mens. Door de zich wijzigende omstandigheden, in een tijd aan diepgaande veranderingen onderhevig, is dit verschijnsel verklaarbaar, maar niet opgelost. In alle bescheidenheid heb ik getracht met de middelen, die mij daartoe ter beschikking staan, door te dringen in het raadsel mens en eenzaamheid, zowel ten opzichte van de opgang in het mystieke als het leven in harmonie of disharmonie met de natuurelementen, de gemeenschap en uiteindelijk de kosmos. De hier aangehaalde volgorde der thema's, is ook deze waarin ze in de gedichten behandeld worden, de gedichten zijn daardoor onderling vergelijkbaar, wat de titel parabool verklaart. Daar de taal volkomen ondergeschikt was aan visioen en verbeelding, heb ik deze bewust eenvoudig gehouden, ik heb zoveel mogelijk getracht overtollige stijlfiguren, voornamelijk het hedendaags zo overschatte metaphoor, te weren. Of ik hiermede iets bijgedragen heb tot de poëzie, laat ik aan anderen over te beoordelen.

Mönchengladbach-Mechelen 1961-1962.

Parabool werd opgedragen aan Nicole en Pierre Jacobs. 

AnsArneBundel.jpg

Ik signaleer hier Ans Arne ter attentie van Bart FM Droog die de ambitie koestert een (nota bene gesubsidieerde) exhaustieve 'Nederlandse Poëzie Encyclopedie' samen te stellen en online beschikbaar te stellen....

Henri-Floris JESPERS

Partager cet article
Repost0
1 août 2012 3 01 /08 /août /2012 22:20

 

logo-mdd.jpg

In juli 2012 telden we 4743 unieke bezoekers, goed voor de lectuur van 9240 pagina's.

Ter vergelijking: in 2011 noteerden we gemiddeld 3887 unieke bezoekers per maand. In 2012: 4403.

Sinds 26 januari 2008 werden hier 1506 bijdragen gepubliceerd (van korte berichten tot volwaardige opstellen) en tellen we 146.803 unieke bezoekers, goed voor de lectuur van 283.344 pagina's.

Graag ook uw aandacht voor onze eerder gespecialiseerde Franstalige site:

www.caira.over-blog.com/

*

De webstek van de Fondation Ça ira spitst zich toe op de geschiedenis en de invloed van het Antwerpse avant-garde tijdschrift Ça ira! (1920-1923), waarbij de belangrijkste redactionele medewerkers van dit tijdschrift ruim aan bod komen. Centraal staat de dichter Paul Neuhuys (1897-1984), die tot aan zijn dood het vaandel van de éditions Ça ira hoog hield, waar tussen 1920 en 1984 een klein honderdtal verzorgde boeken verschenen van o.m. Clément Pansaers, Paul Joostens, Michel de Ghelderode, Henri Vandeputte, Emma Lambotte, Marcel Mariën, Paul Colinet, Fernand Dumont, Paul Dewalhens en Étienne Schoonhoven.

Net zoals deze webstek is caira.over-blog.com uitgegroeid tot een eigenzinnige encyclopedie.

Partager cet article
Repost0

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche