Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
10 octobre 2013 4 10 /10 /octobre /2013 02:55

 

DSC04599-copie-1.jpg

Wilfried Westerlinck (rechts) en Frank De Vos (foto: Frank Ivo van Damme)

5 oktober kwam ik klokslag 15 uur aan in het Letterenhuis voor de prijsuitreiking.

Oei ! Ik ben te laat , dacht ik – iedereen al binnen in dat heerlijke huis, waar je als componist in Vlaanderen alleen maar jaloers kan op zijn. En toch waren er maar een handvol mensen opgedaagd om aanwezig te zijn op dit toch prestigieuze evenement. Ik was blij dat zelfs ik een uitnodiging had gekregen van het Pernath-fonds. Het is niet omdat ik graag al eens een gedichtenbundel vast neem van de man, en mezelf al zoveel jaren afvraag hoe ik deze schitterende poëzie zou kunnen omvatten met enige muziek, of dat ik wat liederen schreef op Gezelle, Van Ostaijen, Rutger Kopland, Bertus Aafjes, dat ik tot de incrowd behoor van het literatuur-poëziewereldje in ons taalgebied. Verre van.

Ik vroeg mij vertwijfeld af: waar blijft hier de schepen van cultuur van deze stad met een Conscience bibliotheek, een reeks standbeelden van Paul Van Ostaiijen, Willem Elsschot, Gerard Walschap, Maurice Gilliams en Julien Schoenaerts?

Zelfs een standbeeld met de mooie omschrijving ‘De getrooste blinde’ (de poëzie zelf verbeeldend), mag blijkbaar de talrijke en eerbare dichters die deze stadsregio innemen, en als hoogste eer soms zelfs de ronkende titel hebben gedragen van Stadsdichter – tot vandaag zes in aantal – niet aanzetten om op te dagen. Nochtans wisten zij hun boodschappen, hun vermaningen, hun zielenroerselen te verzilveren op strategische blanke muren, verspreid in deze bange stad. Een promotie, die velen hen benijden, en die zeker een componist nooit te beurt kan vallen met zijn muziek-hiërogliefen. Misschien wel mooi als grafische eigenaardigheid, maar zeker niet als artistieke boodschap voor de passant.

 

Waar bleven de literatuurhistorici, de neerlandici in alle maten en gewichten, de promotors en/of mandaathouders van allerlei onderzoeksprojecten, bibliothecarissen en de studenten die jaarlijks uit de hogescholen/universiteiten rollen ?

Is Pernath vergeten, bijna 40 jaar na zijn overlijden? Hebben zijn pink poets hem nu volledig ten grave gedragen? Is zijn Arkprijs, is zijn Campertprijs of zijn Staatsprijs maar enkel een leuk lintje geweest. Mag zijn ‘ Tegenstem ‘ niet gehoord worden in scholen, of is het te dandyesk?

 

Leen Van Dijck, die heerlijk geliefde literatuurdame van Antwerpen, verwees naar al de vorige laureaten – 14 in totaal – waarbij ik dan denk : zijn die niet fier? Komen die niet met een behoorlijke portie nieuwsgierigheid naar een dergelijke bijeenkomst om een nieuweling in te halen : de 15de? Hebben de Lage Landen nog poëzie nodig? Of hebben we ‘alle tijd van de wereld’ en zijn we zo onhandig bloesemend dat we de zaken maar laten overwaaien?

 

Onder het voorzitterschap van de steeds bezielde Joris Gerits kwamen Yves t’Sjoen, Hilde Van Looveren, Dietlinde Willockx en Peter Theuninck tot de slotsom om Ademhalen onder de maan van Ingmar Heytze te bekronen.

Het dankwoord van de nieuwe laureaat beperkte zich tot het lezen van een gedicht van Hugues C. Pernath zelf. - Zo hoorde het !

Wilfried WESTERLINCK

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article

commentaires

Walter A.P. Soethoudt 10/10/2013 08:09

Standbeelden? Er is één standbeeld (of beter gezegd herinneringsplek) in de offerandestraat voor de grootste burgemeester die Antwerpen ooit had, de Lode, doe de moeite om eens te gaan kijken hoe
die er bij staat. Standbeelden moeten worden onderhouden en daarin is Antwerpen niet zo goed.

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche