Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
5 octobre 2014 7 05 /10 /octobre /2014 06:01

 

TONYeenvoudig-als-niets.jpg

Het complexe prozaboek Eenvoudig als niets – een epos van Tony Rombouts, een uitgave van Walter Soethoudt, werd gepresenteerd op vrijdag 5 november 1976. Spreker Marcel van Maele (†) onderstreepte dat hij niet beslagen was in het houden in inleidingen. “Ja,het is zelfs de eerste keer dat ik die taak op mij neem. En het lot is mij gunstig geweest, want na lezing bleek Eenvoudig als niets een boeiend boek, geschreven in een bezwerende, Bijbels aandoende stijl.” Van Maele maakte het onderscheid tussen kunstbeoefenaar en kunstenaar. “Kan de eerste na veel oefening en geduld wel enig resultaat bereiken, toch is hij nooit in staat de gevoeligheid van de kunstenaar te evenaren. Rombouts behoort duidelijk tot de kunstenaars.”

In zijn schertsende (en kortstondige) rubriek “VECU-Mondain” noteerde Patrick Conrad dat ik niet aanwezig was, en dan ook geen inleidend woord sprak, wat gelegenheidsinleider Marcel van Maele 'deed opmerken, dat Henri een enige kans had gemist iemand anders aan het woord te horen, en dat hij het op die manier nooit leren zou...'. En wat Tony Rombouts betreft:

'Getooid in een wit-gouden pak dat Eddy Wally blijkbaar te nauw geworden was, signeerde hij tijdens een luxueuse cocktail-party, in het verblindend licht van wel dertig spots, wel dertig exemplaren van zijn pas verschenen boek. En weer staat Tony zelf op de cover. Maar ditmaal viel het harnas kleiner uit, zodat nu pas duidelijk werd wie van beiden, Maris of hijzelf, op zijn vorige bundel in het harnas kroop.'

Geeraerts76.jpg

Woensdag 10 november kwam Jef Geeraerts (destijds met lange baard...) voorlezen uit zijn pas verschenen autobiografische roman Dood in Bourgondië (Manteau).

Dyckmans76.jpg

Van l. naar r.: Guy Vandenbranden, X, Flora en Staf Breugelmans, NIc van Bruggen en Bruno Dyckmans

De tentoonstelling van Bruno Dyckmans (1920-1998), een begenadigde schilder en in alle opzichten beminnelijk man, werd op 19 november geopend door Nic van Bruggen, die als captatio benevolentiae uitdrukkelijk stelde: “Wie zou beweren dat de werken van Bruno Dyckmans deze muren sieren omdat hij op het gebied van voetbal dezelfde mauve kleurenvoorliefde koestert als de voorzitter van deze club die deze trouwens deelt met uw inleider, wel, die is verkeerd. Deze schilderijen hangen hier omdat Bruno Dyckmans ermee bewijst een goed schilder te zijn.”

Zoals Ikaros met zijn aangebonden vleugels uit het labirint ontsnapt, zo beleeft ook Bruno Dyckmans zijn zelfbevrijding met een bijna roekeloze euforie. […] Voor Bruno Dyckmans gaat het om de bevrijding zelf, een bewust romantisch afstand nemen, om het ontstijgen aan zoveel dat ons drukt, het zweven in wijdsheid, het zich loswrikken uit de lemen voeten van het materialisme. De schilder maakt dit alles waar in grootse, bijna explosieve kleurfeesten met brede gestuele halen die als het ware tot in de ruimte zelf tasten... met hier en daar duidelijke vingerwijzingen naar de mens en de uiteindelijke dramatiek van zijn Ikarosiaans lot.

En we zijn nog maar halverwege november 76...

Henri-Floris JESPERS

(wordt vervolgd)

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans histoire de la littérature
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche