Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
17 février 2011 4 17 /02 /février /2011 05:27

 

De overgrote meerderheid van Roggemans publicaties verscheen bij Vlaamse uitgevers, maar daar komt nu blijkbaar een einde aan:

Enkele jaren geleden heb ik besloten niet langer in Vlaanderen uit te geven. Mijn bundels De metamorfosen van de dichter (2007) en Taalgebied (2009) verschenen bij 'De Contrabas' in Utrecht. Daar komt eerstdaags een nieuwe bundel uit, getiteld Woordenwisseling / Ruimtewisseling, die ik schreef in samenwerking met de Nederlandse dichter Leo Vroman. Als zo'n bekend dichter als Vroman akkoord gaat om met mij samen te werken, is dat een veel mooiere vorm van waardering dan een Vlaamse prijs.

Brederode vroeg Roggeman of hij er enige verklaring voor heeft waarom hij in Vlaanderen 'zo wordt genegeerd, terwijl je in het buitenland het ene succes na het andere boekt'.

Ik heb nooit sterke ellebogen gehad en ook nooit een grote mond kunnen opzetten. Evenmin ben ik niet handig in public relations. Er is nu een generatie auteurs in Vlaanderen die meer talent heeft in public relations dan in literatuur. Die staan voortdurend in het nieuws. Verder voel ik mij ook niet thuis in dit land.

wmrREVEROBOT.jpg

In het gesprek is Roggeman inderdaad eerder teruggetrokken, maar dat van die ellebogen en public relations moet toch wel cum grano salis genomen worden. Roggeman is altijd carrièrebewust geweest, dat bewijst zijn curriculum voldoende (en wie kan het hem kwalijk nemen?). Uit het gesprek met 't Pallieterke blijkt wel duidelijk dat hij zwaar tilt aan wat hij ongetwijfeld oprecht ervaart als miskenning.

Het lijkt erop dat ik Vlaanderen niet besta. In september 2010 werd mij wel de Eerste Poëzieprijs van de Nederlandse stad Zeist toegekend. […] Verder heb ik de jongste jaren drie buitenlandse prijzen ontvangen, één in Litouwen en twee in Italië. In dat laatste land zijn trouwens al drie bundels van mij verschenen. […] Maar in Vlaanderen vind je mijn bundels zelfs niet in de boekhandel.

Dat laatste zal niemand verbazen die maar enigszins vertrouwd is met de problematiek van de distributie van (kleinere) uitgevers en van de boekhandel. Dat het lijkt of Roggeman in Vlaanderen niet bestaat en in de media doodgezwegen wordt, is natuurlijk weer een overtrokken uitspraak. De bundels van Roggeman werden vooral besproken door Vlaamse critici. Recensies over hem verzamel ik niet stelselmatig, maar stel toch al meteen vast dat zijn jongste bundels grondig en uitvoerig besproken werden door bijvoorbeeld Annmarie Sauer (in Stroom) en Patrick Auwelaert (in Poëziekrant van september 2007 en oktober 2009). Buitengesloten?

Roggeman heeft duidelijk geen zin voor relativering, en de consciëntieuze journalist die hij was kan kennelijk vandaag geen vrede nemen met een grondig gewijzigd medialandschap, waarin het Matteüseffect meer dan ooit hoogtij viert. Hoe dan ook, 'a fact is stronger than a Lord Mayor'.

Roggeman wijst er ook op dat hij genegeerd wordt 'door de officiële instanties, die zogezegd de Vlaamse literatuur moeten bevorderen'. Dat is een zware beschuldiging waar ik wel graag iets concreets over had vernomen...

(wordt vervolgd)

Henri-Floris JESPERS

Partager cet article
Repost0

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche