Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
15 juin 2014 7 15 /06 /juin /2014 02:46

 

 

SCHOENAERTSpasKOP.jpg

Detail van Wilfried Pas'  "Julien Schoenaerts". Het standbeeld aan de Kerkstraat te Antwerpen werd onthuld op 13 september 2008

De laatste theaterrol die Julien Schoenaerts speelde, was 'Krapp's laatste band' van Samuel Beckett. Ik zag de monoloog in 1995 in De Warande te Turnhout. Het was een voorstelling waarbij het beperkte publiek op ongemakkelijke stoelen op het podium zat en de acteur met zijn rug naar de zaal speelde. Achter hem was een zwart doek gespannen, waarachter Julien een tiental keren verdween om aldoor een stukje zatter terug te keren. Hilarisch? ja, misschien ook, maar vooral legendarisch.

Schoenaerts vertolkte de rol van de oudere man en ex-schrijver die leeft van zijn herinneringen, met zo'n intense empathie dat je gewoon vergat dat het Schoenaerts was. Je zag en hoorde alleen Krapp, die op de vooravond van zijn 69ste verjaardag, naar jaarlijkse gewoonte, klaar zit om zijn ervaringen van het voorbije jaar op band in te spreken, maar eerst een opname van dertig jaar geleden wil beluisteren. De eenzaamheid, de pijn, de weemoed om de verdwenen liefde, het continue gevecht met de stemmen in zijn hoofd, het rolde over de toeschouwers als een lawine. De manier waarop Schoenaerts-Krapp zich hortend en stamelend van herinnering naar herinnering sleepte, vergeet je niet. Wanneer Krapp ten slotte op een nieuwe spoel de overpeinzingen opneemt die hij maakte bij het beluisteren van zijn jongere ik, en na de woorden "Ik heb zojuist geluisterd naar die stomme idioot waarvoor ik mij dertig jaar geleden hield", de band van de recorder rukt, bleef het enkele ogenblikken muisstil. Tot een enthousiast applaus losbarstte. Helaas, hoelang het applaus ook aanhield, de acteur liet zich niet meer zien. Was hij zo dronken dat hij vergat te komen groeten? Dacht hij gewoon: het publiek kan de pot op? Of was het zijn levensmoeheid, zijn bodemloze misantropie die hem achter het zwarte doek hield?…

Een andere anekdote over het wonderkind van het Vlaamse theater… Het moet eind jaren '90 geweest zijn. Elk jaar werden we door onze vrienden B en W uitgenodigd om voor enkele zomerdagen naar zee te komen. Naar Nieuwpoort-Bad, waar ze een studio hadden. We zaten op een hoekterras van een café aan de Zeedijk zomaar wat te niksen. En wie komt daar in beige gabardine, brede slodderbroek en openstaand hemd voorbijgeflaneerd? Juist, hij! Klein en ogenschijnlijk anoniem. "Schoenaerts, Schoenaerts" hoor je over de tafeltjes waaien. Ook Julien blijkt het gehoord te hebben, want heel even draait zijn hoofd onze richting uit. Maar dan herpakt hij zich, neemt rustig de tijd om een sigaret te rollen (die hij daarna achter zijn oor steekt) en loopt nonchalant verder. Zeven passen slechts, waarna hij zich omkeert en zeven passen terug doet, waarna hij zich weer omkeert en… Vijfmaal laat hij zich zo bewonderen, tot zijn naam over het hele terras wordt gefluisterd. En dan verdwijnt het wonderkind tussen de zeedijkwandelaars.

En verdwijnt Julien ook uit mijn leven. Tenminste materieel, lichamelijk. Want het geestelijk beeld van hem geraak ik niet meer kwijt.

Frans DEPEUTER

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Théâtre
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche