Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
25 juin 2011 6 25 /06 /juin /2011 02:25

 

Op 21 juni, de langste dag van het jaar, en de Internationale Dag van het Humanisme, werd de tweejaarlijkse Prijs Vrijzinnig Humanisme uitgereikt. In 1989 gebeurde dit voor het eerst. Initiatiefnemer is de Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging [HVV]. Dit jaar is professor doctor emeritus Etienne Vermeersch de laureaat. Eminente voorgangers zijn Hein Picard , Lucienne Herman-Michielsens, Regine Beer, Leo Apostel, Hubert Dethier, Dr. Willy Peers Centrum, Hubert Lampo, Wereldculturencentrum Zuiderpershuis, Raymond Mathys, Jaap Kruithof en Karel Poma.

De Prijs wordt toegekend op grond van een bijzondere en krachtige prestatie waaruit een vrijzinnig-humanistisch engagement blijkt. Dat kan zowel een daad van verzet zijn als een consequent volgehouden levenshouding, al hoeft men daarvoor niet altijd gelijk te hebben, daar het gelijk of het tegengestelde tijdelijk is, omdat het namelijk een verzinsel is. Bovendien mag men morgen aanbidden waar men gisteren op spuwde. Al moet men dat niet wekelijks doen of men wordt niet als vrijzinnige erkend maar als krankzinnige.

Voor de prijs 2011 was de jury niet alleen samengesteld uit afgevaardigden van het Humanistisch Verbond [HVV], maar versterkt met coryfeeën uit het vrijzinnig milieu, namelijk Eddy Boutmans, Leona Detiège, Marieke Höfte, Magda Michielsens, Wim Van Moer, Dirk Verhofstadt en de voorzitter van de jury, Mario Van Essche. Eensgezind stemde de jury om de naam van Etienne Vermeersch te beitelen en te vergulden in het voetstuk van het beeld dat in de voortuin staat van het Geuzenhuis aan de Kantienberg in Gent. Een kopie van het beeld, een miniversie om de buffetkast niet in elkaar te laten donderen, stond naast het spreekgestoelte. Na de officiële toespraken mocht de laureaat het mee naar huis nemen. Naar verluidt staat het sinds woensdag tussen enerzijds de Thora, de Bijbel en de Koran, en anderzijds enkele flessen Châteauneuf-du-Pape.

De uitreiking ging door in de aula buiten categorie, de eerste van de Gentse universiteit, een instelling die, zoals elke Reinaert weet, opgericht werd op aansturing van de koning der Nederlanden, Willem I, die maagzuur had van de katholieke dictatuur van Mechelen, waarvan de denktank indertijd de Leuvense universiteit was.

Het welkomstwoord werd uitgesproken door Frederik Dezutter, de voorzitter van de Gentse afdeling van het HVV. De man stootte ijdelpraat uit en wist niet van ophouden. Kortom, hij stonk naar ‘Heil ik!’ [met dank aan ZAK]! Na zijn landing was het de beurt aan Vlaams voorzitter Marieke Höfte. Zij hield het kort. Haar taal was gaaf, beschaafd en had klasse. Bovendien straalt zij waardigheid uit. Ze verdreef de laatste wolken wierook van Dezutter.

Na het optreden van mevrouw Höfte begon het waarlijk en waarachtig hoogwaardig taalspel. Te beginnen met het laudatio door prof. dr. Johan Braeckman, ooit leerling van prof. Vermeersch, nu de man die zijn stoel bezet en zijn woord verscherpt tot diep in de evolutietheorie. Hij deed dit met brille. Van gegniffel over gelach tot schaterlach kort voor het einde, een einde dat, en zo hoort het ook, kort en ter zake was. Details hoef ik niet te geven. Die weet u zelf te vinden in zijn integrale toespraak die in een volgende aflevering verschijnt. Ook de aanvaardingsrede van prof. Vermeersch wordt hier gepubliceerd. Beide zijn zulke boeiende lectuur dat een samenvatting een schending van de schoonheid zou betekenen.

Als versiering speelde Patrick Hiketick op de vleugel. Bewegingen uit de cantates 140, 147 en 170 van Johann Sebastian Bach. Hij deed zijn best, maar slaagde niet, zelfs niet in de tweede zit. Je zag het gezicht van meerdere toeschouwers verkrampen bij foute aanslagen en op de lippen van de laureaat – ik kan fout zijn maar ik had toch de indruk – leek zich de zin te vormen: ‘Jongen, ja maar niet zo. Kijk, ik zal u dat een keer uitleggen.’ Zijn laatste bijdrage was een wonderlijke variatie van de vijfde beweging van de negende symfonie van Beethoven. Hij was nog geen twee akkoorden ver of ik hoorde Beethoven vanuit zijn graf roepen: ‘O Freund, nicht diese Töne.’

Vermeersch-Co.jpg

Karel Dierickx, Etienne Vermeersch en Guido Lauwaert

Ceremoniemeester was Erik Strieleman en het moet gezegd, zijn presentatie en uitspraak was loepzuiver. Na zijn afsluitend woord stortten de aanwezigen zich op het buffet. Zowel lichaam als geest werden verlicht in de derde macht, maal Л. Niemand ging nuchter naar huis. Ook niet uw dienaar, al liet hij de hap aan zich voorbij gaan en hield het bij een paar glazen Chateau Point d’interrogation.

Guido LAUWAERT

 

Morgen: de laudatio van Johan Braeckman


Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche