Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
7 février 2014 5 07 /02 /février /2014 11:15

 

Wij-totale.jpg

De bundel van Peter Verhelst telt acht cycli, waarvan 'Totale vlam' de eerste en de langste en 'Wij' een tweeluik is. Tussen beide staat een lang gedicht … 'Nooit was en zal zijn'. Het lijkt wel alsof Verhelst even de pauzeknop heeft ingedrukt want het tweede luik sluit aan op het eerste. In het eerste deel staat de vrouw centraal en is de man getuige, in het tweede reflecteert de man op de tijd tussen hen beiden. Is die kort, lang geweest? Verhelst is daar niet duidelijk over, omdat de tijd geen rol mag spelen. De stille tederheid overwint, vanuit een introspectie.

Verhelst zegt in deze gedichten, maar ook in de andere van de bundel, wat hij moeizaam tot niet kan zeggen in de conversatie met de medemens. Hij is een man die zijn woorden wikt en ongeschikt bevindt. Soms zegt hij ze toch, een mens is nu eenmaal verplicht te spreken, gezien de maatschappelijk omgeving waarin hij vertoeft, maar Verhelst stottert geestelijk. Zijn gestotter is voor hem een vorm van beleefdheid. Hij houdt niet van grote woorden, wel van afgebroken gedachten. Ze wandelen de adem, woordvoerder van de innerlijke stem, in en uit, maar behouden een dunne, breekbare tred, die langs de rivier van de herinnering wandelt.

De rivier, symbool voor de levensloop in lichaam en geeft, in daad en contradaad. Opmerkelijk is de aanwezigheid van water in zijn poëzie. Het water als een vuur. Water en vuur, de tweeling van de zon. Maar de vuurbal van Verhelsts zonnestelsel implodeert in elk gedicht. Het maakt dat de lezing eist om herlezing. De lezer ziet wat er staat, maar pas na herlezing krijgt hij een beeld van wat er dieper en dieper in het staan staat.

De poëzie van Peter Verhelst is helder als een bergmeer en toch zie je de bodem niet. Bewust. Een vermoeden is meer dan voldoende, al hoeft zelfs dat niet. Gewichtloosheid is de oerwil, zwaartekracht gewurgd.

Wij totale vlam is een bundel voor de windstille momenten. Wie snel wil lezen valt. Wie de onmetelijke tijd neemt, vindt het groene zeewier.

De gedichten van Peter Verhelst zinken en zweven in het menselijk gemoed.

 

We moeten in beweging blijven – waarom zwoegen we anders elk

in onze kleine olieblauwe kajak uit de riviermond naar zee

tot we eerst geen land en daarna geen vogels meer zien?

 

We staan in ons mangat als mast en houden onze jas

als een zeil open, samen vormen we geen groot schip.

 

We hadden nooit kunnen denken deel uit te maken van een zon

aan de overkant van wat we kennen.

 

Het is vermoeiender dan gedacht

elkaar niet uit het oog te verliezen – ons geschreeuw weerkaatst

tegen onzichtbare bergen.

 

Het is koud en helder als glas ’s nachts.

 

Ik heb geprobeerd in contact te blijven

[schoof mezelf als een antenne uit],

 

maar

de stilte

totaal

de stilte.

[eerste pagina van het lange gedicht 'Blauwe kajak / Eiland Sandy]


Guido LAUWAERT

Peter VERHELST, Wij totale vlam, Amsterdam, Prometheus, 64 p., 15 €

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche