Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
23 août 2010 1 23 /08 /août /2010 15:29

Einde zomer

Is het de ‘horror vacui’ die de enkeling naar de massa drijft om zich daar te laten verdampen, de angst voor de leegte, de vrees om niet te bestaan?

Is het de drang voor de kick, de adrenalinestoten van al die mega gadgets die deze verslaving veroorzaakt?

Is het de welogende, weloverwogen choreografie die we kennen van de partijdagen te Nürnberg, de optochten te Pyongyang, de massaregie bij de openingen van de wereldbekers voor de bobo’s van Fifa en andere grootheden, de Olympische spelen of Amerikaanse presidentsverkiezingen?

Ik laat het in het midden. Ik heb hier geen antwoord op. Dit is voer voor psychologen, misschien ook antropologen.

Reikhalzend kijk ik nu uit naar de herfst wanneer Antwerpen, mijn zomerse, bezette stad zal worden ontzet van de klank van soldatenlaarzen die de spektakelindustrie meedogenloos heeft uitgestrooid. Na de Ronde van Frankrijk, de luttele seconden van voorbij flitsende renners, de Triatlon, de Tall Ship Race en laatst nog het bezoek van de Reuzen, breekt opnieuw de tijd open voor de kleine dingen met een kleine c.

Zij leven in de luwte; de straatmuzikant die Bob Dylan hernieuwt of eigen nummers brengt, de tekenaar met schetsboek op een pleintje, de aandachtige op een bank, verdiept in een boek. Deze ‘allenen’ kunnen dan weerom hun schuilkelder verlaten, de neus in de najaarswind steken. Zij hebben de zomer overleefd, halen adem na de pletwals die niet allen een stad maar eveneens de publieke ruimte overal te lande bezet, door Park en andere feesten lam geslagen.

Vorige zaterdag was ik in Herentals op de uitreiking van de Nestorprijzen. Dit jaar ging deze prijs terecht naar jaar Zjef Van Uytsel, Joke van den Brandt en Frank Ivo van Damme. Stuk voor stuk kunstenaars, wier artistieke expressie door oprechtheid en authenticiteit werd gestaald, wars van de rode lopers van de platte commercie, wars van het zelfvoldane en daarom zo groot. Ik dank niet alleen Frans Depeuter voor de puike organisatie van deze mooie academische zitting, maar eveneens

Robin Hannelore voor zijn indrukwekkend slotwoord. Hij sprak over de massale intocht van witte meeuwen in een rustig natuurgebied, een evenwichtige biotoop met ruimte voor het diverse voor velen. Hij sprak over het ‘wauw’ gekwetter en het opmeten van de schade aan de broedplaatsen na de uittocht.

Hij is dus weer voorbij die mooie zomer. Het liedje is ondertussen een klassieker. In de Vipclubs werd aan de champagne genipt, de visitekaartjes werden er afgelikt, de spelen uitgespeeld

Blijft nog een vraag open: ‘Wanneer eten we het brood?”

Uw tegenlever, eens te meer.

Frank DE VOS

Nestors

 

Van l. naar r.: Robin Hannelore, Frans Depeuter, Frank Ivo van Damme,

Jef van Uytsel, Joke van den Brandt, Ingrid Ryken, Marc Somers en Paul Snoeys

 

De Nestorprijs werd in 2007 in leven geroepen door de redacteurs van het literaire tijdschrift Heibel, Frans Depeuter en Robin Hannelore. De prijs wordt financieel en logistiek gesteund door de cultuurraad en het stadsbestuur van Herentals en cc ’t Schaliken.

De Nestor wordt jaarlijks toegekend aan een of meer personen uit de culturele wereld (schrijver, schilder, beeldhouwer, kalligraaf, musicus, zanger, functionaris, politicus…) met een lange en waardevolle staat van dienst, als erkenning voor zijn/haar/hun globale oeuvre of inzet voor de Vlaamse cultuur.

De nestors ontvangen een oorkonde van de kalligraaf Jos Boeckx en een symbolisch beeldje, de ‘Nestor’, ontworpen door de keramiste Reinhilde Van Grieken. De eerste twee jaren kregen ze ook een ets van schilder-beeldhouwer Achilles Cools, thans ontvangen ze een ets van schilder Renaat Veris.

De Nestorprijs is een alternatieve prijs als tegenwicht tegen de milieuverontreiniging van het culturele landschap, dat van langsom meer vertekend wordt door televisieoptredens, performances, happenings, stunts e.d., waarbij de fysieke présence belangrijker is dan het woord, de muziek of het beeld zelf.

Waar vroeger auteurs, chansonniers, schilders en andere kreatievelingen meestal bescheiden mensen waren, die hun waarde ontleenden aan hun kunst, daar ontleent de kunst tegenwoordig vaak zijn “waarde” aan het bijproduct dat die persoon voortbrengt: het spektakel, de sensatie, de glamour. Bij dit alles spelen de media een doorslaggevende rol: iemand die niet op gezette tijden op het scherm verschijnt, mag het wel vergeten, zelfs in de politieke wereld deemstert hij of zij weg.

Sommige kunstenaars spelen daar handig op in, zij verzorgen angstwekkend hun relaties en worden om de haverklap gehuldigd met vieringen en paginagrote foto’s in allerlei kranten, zelfs voor een bagatel komen ze in het nieuws. Met zichtbaar genoegen spelen ze mee in het mediacircus, ze maken zich overal zichtbaar waar zichtbaarheid hun status bevordert. De stille werkers daarentegen, die niet meedraaien in de carrousel, worden in het schaarhout geduwd.

Paul de Wispelaere: “Het valt me op dat de literatuurkritiek van vandaag veel oppervlakkiger en commerciëler is. Sommige auteurs krijgen zo vaak een podium dat ik me afvraag waar ze dat aan verdiend hebben. Anderen vallen dan weer volkomen uit de boot. Omdat ze niet bij de juiste uitgeverij zitten. Omdat ze ‘naast de wereld’ staan. Niet als performer wensen op te treden.” (De Morgen, 8 november 2006)

Depeuter en Hannelore hebben als tegengewicht de Nestorprijs in leven hebben geroepen. Een prijs die jaarlijks zal worden toegekend als eerbetoon aan een of meer grijze eminenties met een lange, stijl- en waardevolle staat van dienst. Het is een a-politieke prijs, voor 60-plussers. Een prijs onder het motto ‘Oud (met een D) is niét out (met een T)’,

Nestor was een figuur uit het werk van de Oud-Griekse dichter en zanger Homeros. Hij was de koning van de kuststad Pylos op het zuid-west-punt van de Peloponnesos, die op hoge leeftijd nog deelnam aan de oorlog tegen Troje. Ofschoon hij reeds twee mensengeslachten voorbij had zien gaan en leefde met het derde, was hij nog dapper, onvermoeid, vol strijdlust, én een bekwaam paardenmenner. Ook voor de genietingen van liefde en wijn bleek hij nog niet ongevoelig. Bovendien bezat hij de gave van de welsprekendheid, want, zo lezen we in de ‘Ilias’, “van zijne lippen vloeiden de woorden zoeter dan honig”.. Door zijn hoge leeftijd en zijn rijpe ervaring was Nestor veruit de wijste raadsman van de Griekse vorsten.

Nestors 2007: Herman Vos, Jan Veulemans, Miel Cools. Laudatio uitgesproken door Cas Goossens.

Nestors 2008: Gaston Durnez, Will Ferdy. Laudatio uitgesproken door prof. em. Rik van Gorp.

Nestors 2009: Cas Goossens, Louis Neefs (postuum, vertegenwoordigd door zus Connie). Laudatio uitgesproken door prof. Hans Verboven.

 

Partager cet article
Repost0

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche