Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
29 avril 2010 4 29 /04 /avril /2010 06:29

MiekeWrede.jpg

Gisterenavond was de grote tentoonstellingszaal (voorheen een kapel) van galerie De Zwarte Panter te Antwerpen afgeladen vol. Uitgeverij De Geus hield er de nieuwe roman van Mieke de Loof boven de doopvont. Net als Duivels offer (2004) en Labyrint van de waan (2006) speelt Wrede schoonheid in het artistiek broeierige en intellectueel even bruisende als uitdagende Wenen van de Belle époque.

Ik kon het echt niet laten alvast een vijftal hoofdstuk uit te lezen. Het boek zal hier te zijner tijd uiteraard besproken worden, nu beperk ik mij tot het citeren van de tekst van pagina vier van de omslag:

Wenen 1914. Ksaveri Ignatz, psychiater, jezuïet en geheim agent, ontmoet bij toeval zijn ex-professor Van Graff. Ze lunchen samen. De volgende dag wordt de professor vermoord aangetroffen. De laatste die hem levend gezien heeft, is de omstreden schilder Egon Schiele. Dan wordt bekend dat er een serie gruwelijke moorden op jonge meisjes heeft plaatsgevonden. Ook hier is een verband met Schiele, maar Ignatz en zijn goede vriendin Elisabeth hebben sterke aanwijzingen dat Schiele de perverse moordenaar niet is. Ze openen de jacht.

De romans van Mieke de Loof worden terecht aangeprezen als “historische misdaadromans”. Etiketten plakken is handig, kan verhelderend werken, uiteraard. Helaas zijn er ook consumenten die het lezen van etiketten gelijkstellen met het proeven van de inhoud. Betty Mellaerts benaderde en belichtte Wrede schoonheid voortreffelijk, maar onderstreepte toch tot tweemaal toe dat ze normaliter “misdaadromans” niét leest. Etiketten kunnen dus blijkbaar ook averechts werken, vooroordelen bevestigen.

Moorden staan centraal in in de Ksaveri-romans van Mieke de Loof, jawel. Haar boeken zijn echter ingebed in een veel bredere (cultuur-)historische visie, waarbij zij impliciet afrekent met een aantal 'wetenschappelijke inzichten', gemeenplaatsen die tot vandaag sterker doorwerken dan we geneigd zijn te erkennen. In die zin draagt zij bij tot de archeologie van het weten. Professor Erwin von Graff verwijst in zijn colleges niet voor niks naar Otto Weinigers epoque makend proefschrift Geschlecht und Charakter...

Met zachte hand, zonder grote woorden, als goede pedagoge, confronteert Mieke de Loof haar lezer met een onthullende archeologie van het weten. Laat ze dan focussen op de Weense Belle époque, de lezer zal meteen intuïtief aanvoelen dat haar romans impliciet maar niet minder snedig actuele misverstanden en wanbegrippen kritisch benaderen.

*

Mieke de Loof overhandigde het eerste exemplaar van Wrede schoonheid aan haar vader, Jef de Loof, met wie ze En niemand hoort je huilen (1982) schreef, een medisch-polemologische studie over de gevaren van een atoomoorlog.

Dokter Jef de Loof (°1927), destijds sterkhouder bij de antirakettenbeweging, voorzitter van de 'Medici voor preventie van een atoomoorlog' (de internationale vredesbeweging van artsen die in 1985 de Nobelprijs voor de Vrede kreeg), drijvende kracht van het Vredeshuis te Aalst, heb ik in een ander leven dankzij mijn vriend Miel Pil OSB leren kennen.

*

Duivels offer werd bekroond met de Hercule Poirotprijs 2004, Labyrint van de waan werd in 2007 genomineerd zowel voor De Diamanten Kogel als voor de Hercule Poirotprijs, Wrede schoonheid haalde dit jaar alvast de longlist van de Gouden Strop.

Henri-Floris JESPERS

Mieke DE LOOF, Wrede schoonheid, Breda, De Geus, 2010, 222 p, 17,90 €.

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche