Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
3 mai 2011 2 03 /05 /mai /2011 21:02

 

De wereld is ondertussen op de hoogte. Osama is dood, lang leve Obama. Het nieuws over de inval in OBL's compound in Pakistan en het doden van de “Al'Qaida-leider”, die zich op lafhartige manier verschool achter schijnbare luxe en vervolgens een levende vrouw, ging zo mogelijk nog sneller de planeet rond dan het nieuws dat er zich vliegtuigen in de WTC-torens geboord hadden.

 

In de VS en de rest van de wereld werd gereageerd in een euforie die zelden gezien is. Duizenden mensen de straat op in een hysterische, patriottische psychose, vlaggen zwaaiend, de lof zingend van een man die ze even tevoren nog kwalificeerden als een slappeling die het niet kon. Die niets kon, al zeker niet commander-in-chief zijn van het machtigste leger ter wereld.

 

Dat alles was opgelost in een fractie van een seconde door middel van een korte, maar krachtige raid en vervolgens toespraak ten aanzien van, in eerste instantie het Amerikaanse volk, en vervolgens de rest van de wereld.

 

Het feit dat het onderwerp van de aankondiging een ondertussen in veel opzichten vrij onbelangrijk figuur geworden was, deed geenszins afbreuk aan het gewicht dat er aan gegeven werd. Het was duidelijk dat hier vooral ingespeeld werd op de neurotische fixatie van een volk op wraak en retributie. Het feit dat een regering die in het licht van haar taak als goede huisvader blijk geeft van de idee dat iemand standrechtelijk doodschieten een daad van heroïsme en rechtvaardigheid is zegt veel over de hele 'familie' , vaders, zonen dochters en moeders, allen kunnen ze leven met het feit dat een medemens zonder meer, in zijn of haar eigen huis koelbloedig doodgeschoten wordt. Laten we niet vergeten dat naast OBL ook anderen in de raid afgeknald werden. Mensen waarvan we geen idee hebben in hoeverre ze ook maar iets van schuld hebben aan de gebeurtenissen die geleid hebben tot deze chirurgische lynchpartij.

 

De dood van een mens is altijd een verlies, omdat het ook de dood betekend van relaties, vriendschappen, ouderschap, liefde. Of het nu de dood van drieduizend Amerikaanse burgers betreft, of die van zes miljoen Joden, of die van zij die sterven door ziekte, ontbering of welke door mensen veroorzaakte of bestendigde reden dan ook.

 

Wat schokkend en tot nadenken stemt is de pathologische fixatie die we hebben met wraak en retributie en het feit dat we er geen bezwaar tegen hebben dat er absurd veel geld en middelen vrij gemaakt worden om een kleine groep zogenaamde vijanden op te sporen en af te maken op basis van ideologische verschillen, wars van het feit of die groep of delen ervan (nog) een reële bedreiging vormen. Jaarlijks sterven er tienduizenden mensen ten gevolge van auto-ongevallen, waarvan de meerderheid vermeden zou kunnen worden middels enkele relatief eenvoudige structurele veranderingen, miljoenen mensen leggen het loodje ten gevolge van ziektes die efficiënter bestreden zouden kunnen worden moesten we de middelen die we vrijmaken om onze wraak uitgeoefend te zien, al was het maar voor een honderdste, zouden toewijzen aan het onderzoeken van hoe we die ziektes beter te lijf kunnen gaan. Het is, ik weet het, een oud argument en een mogelijkst nog oudere vergelijking, maar ze is daarom niet minder waar.

 

Waar het om gaat is dat we met betrekking tot wat we over hebben om onze wraak gerealiseerd te zien versus wat we over hebben om echte veranderingen in onze samenleving mogelijk te maken er een serieuze discrepantie is. De wereld staat op zijn kop, we zijn volkomen irrationeel in onze benadering van medemenselijkheid, solidariteit, respect voor het leven en ga zo maar door.

 

We veranderen zeer snel in monsters die koste wat kost bloed voor bloed eisen, die oog om oog en tand om tand een normale gang van zaken vinden. Die het zelfs bejubelen dat wraak inderdaad een gerecht is dat ijs- en ijskoud geserveerd wordt. We gloriëren bij de dood van anderen omdat ons dat zo ingelepeld is en staan geen enkel moment meer stil bij het verlies, de menselijkheid en de gevolgen die elke gewelddadige dood heeft op de anderen, zij die overblijven.


Kris KENIS

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article

commentaires

marc tiefenthal 06/05/2011 18:51


zie ook http://tieftalen.wordpress.com/
en: http://tieftalen.wordpress.com/2006/09/18/iemand-osama-gezien/
om maar te zeggen: wat was nu zijn rol in dit alles?


Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche