Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
29 novembre 2010 1 29 /11 /novembre /2010 15:43

 

La vie ne fait pas de cadeau

Et nom de Dieu c’est triste Gand

Le dimanche

Avec et surtout sans Eric

[variatie op refrein Orly – Jacques Brel]


Volder.jpg

Als kind was Eric De Volder (Sint-Niklaas, 10 mei 1946 – Gent, 28 november 2010) al bezig met het maken van poppen en het spelen van theater waarin mensen poppen werden en poppen mensen. Het was de stap naar de beeldende kunst en de Gentse Academie voor Schone Kunsten, indertijd geleid door Pierre Vlerick, die de Zwarte Zaal oprichtte. Het streven van Vlerick was dat studenten beeldende kunst geconfronteerd werden met de theatrale en langs die weg een samenwerking zou ontstaan. Want alle kunsten zijn verwant aan elkaar. In het geval van Eric De Volder is Vlerick daar zeker in geslaagd. Toen De Volder in 1977 De Dodenklasvan Tadeusz Kantor in de Zwarte Zaal zag, was dat de voorstelling die de overgang markeerde. De klik zou zijn leven indringendbeïnvloeden en hem definitief op het spoor zetten theater te gaan maken.

Zijn gezelschap heet Ceremonia. Het slaat op ‘theater als ceremonie’, het theater als een plechtigheid. Voor hij tot die naam kwam, heette het gezelschap ‘Het theater van het niets’, een titel ontleend aan de filosofie van Grotowski, maar vooral Antonin Artaud. Van Artaud had De Volder opgestoken dat het theater, niet het theater van de wreedheid is, maar het theater van de wreedheid van de werkelijkheid. Een werkelijkheid bloot tot op het bot, die daardoor niet meer betwist kan worden. Je kon zijn visie vreemd vinden maar je aanvaardde hem als een prachtige mix van de zeven theatrale waarheden [*].

Eric De Volder was zeer voorzichtig in het aangaan van vriendschapsrelaties. Hij hield bewust afstand. Daardoor leek hij een gesloten figuur, wereldvreemd, maar de beschermwal was een pose. Inwendig was hij uitbundig. De combinatie van uitwendige geslotenheid en innerlijke levenslust was de kern van zijn producties. Daarvoor wist hij kunstbroeders te vinden die in zijn beginperiode enthousiast in zijn spoor opstapten, waaronder Michiel Hendryckx, Dirk Pauwels en Johan Dehollander, en hem overtuigden dat hij de juiste weg volgde. De samenwerking resulteerde in Het Eterisch Strijkersensemble Parisiana waarin de Vlaamse artistieke anarchie en de Engelse humor een prachtig verbond vormden.

Eric De Volder spoorde de spelers van zijn producties aan tot partnership in de realisatie, maar behield een strakke controle, wat leidde tot homogene theaterteksten en kleurrijke nachtmerries. Hij was een origineel theatermaker. Zijn Woyzeck had het begin moeten zijn van een lange reeks producties in het NTGent. De definitieve doorbraak naar de grote zaal, wat internationalisering van zijn producties zou vergemakkelijken. Door zijn plotse overlijden is de doorbraak gestopt. Wat een groot verlies is voor het Vlaamse theater. Ik had het Eric graag gegund.

Guido LAUWAERT

 

Zeven theatrale waarheden:

  • Het theater en de pest

  • Het alchemistische theater

  • Het theater van de wreedheid

  • Het theater als wetenschap

  • Het theater van de opstand

  • Het theater als schilderkunst

  • Het theater is Lucifer en Lazarus

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Théâtre
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche