Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
23 février 2014 7 23 /02 /février /2014 20:30

 

 

De-bundel-Foto-G.Caubergh.jpg

De bundel (Foto Goddie Caubergh)

Voor de derde maal op rij gaven op zondagochtend 23 februari 2014 dichters en met hen een groot aantal poëzieminnaars present in het Hobokense districtshuis Kasteel Sorghvliet, dat prachtige rococo “hof van playsantie” van de hand van bouwmeester Jan Peter van Baurscheit de Jonge. De weergoden verkeerden duidelijk in een veel betere bui dan de vorige jaren - de lentezon wierp een vroege schaduw vooruit - kortom een perfecte setting voor de inauguratie van het derde luik van het foto-poëzieproject van dichter-troubadour Frank De Vos en fotograaf Hartmut de Martelaere.

De deelnemende dichters en de vele sympathisanten werden bij wijze van opwarming door de districtsraad Hoboken gastvrij onthaald op het traditioneel geworden dichtersontbijt. Het bracht de aanwezigen op de juiste smaak en zette daarbij zoals vorige jaren de toon voor het tweede gedeelte van de ochtend, waarbij de dichters hun gedicht uit de schaduw vandaan lazen, telkens ingespeeld door de onovertroffen accordeonvirtuoos Bart Wils.

In het bijzijn van de vorige en de huidige districtsschepen van cultuur werd het project ingeleid door MC Frank De Vos, waarna de respectieve dichters aan het woord kwamen (in alfabetische volgorde): Vera Alexander Beerten, Bert Bevers, Guy Commerman, Marleen de Crée, Frank De Vos, Lebuin D’Haese, Maarten Embrechts, Richard Foqué, Albert Hagenaars, Peter Holvoet-Hansen, Hans Mellendijk, Roger Nupie, Annmarie Sauer, Walter Simons,  Ann Van Dessel, Cecile Van Houtte, Roel Richelieu van Londerzele. Alleen Bart Stouten diende helaas forfait te geven wegens zijn verplichtingen bij radio Klara. 

Frank De Vos sluit hiermee zijn over drie jaar gespreid project af. Het startte in 2012 met “Nog een geeuw op steen”, vervolgde in 2013 met “Cicatrizado” om dit jaar af te sluiten met het thema “Schaduw”. Telkens werden 18 dichters uitgenodigd om een gedicht te schrijven geïnspireerd door een thematische foto van Hartmut De Maertelaere. Het resultaat is eens te meer een schitterende tentoonstelling.

Tableau de la troupe 'Schaduw - Poëzie in Hoboken'

Tableau de la troupe. (Foto Geertje Hoefnagels)

Tableau de la troupe. Achterste rij van links naar rechts Walter Simons, Hartmut De Maertelaere, Albert Hagenaars, Lebuin D’Haese, Roel Richelieu Van Londersele, anonymus, Peter Holvoet-Hanssen, Richard Foqué, Guy Commerman en Maarten Embrechts. Middelste rij van links naar rechts Frank De Vos, Cecile Vanhoutte, Ann Van Dessel, Marleen De Crée, Bert Bevers, Hans Mellendijk en Vera Alexander Beerten. Vooraan Annmarie Sauer en Roger Nupie.

 

Om meerdere redenen is dit driejaarlijks project een bijzonder interessant experiment geweest. Uiteraard omwille van het interdisciplinaire karakter ervan, waarbij de fotograaf en de dichter, zich thematisch confronterend, met elkaar in dialoog gaan. Maar meer nog door de specifieke aard van de gehanteerde media en de evolutie over de drie jaar van de themata.

De keuze van Frank De Vos en meesterfotograaf Hartmut De Maertelaere evolueerde van concreet naar abstract. “Met nog een geeuw op steen” waren het oude reclamepanelen, die nog hier en daar de gevels “sieren”, die uitgangspunt vormden. Heel duidelijk aanwezige visuele beelden, die door de fotograaf haast afstandelijk, objectief contextueel werden vastgelegd. Met “Cicatrizado” verschoof dat gezichtspunt. Het waren nog steeds herkenbare beelden van “gelittekende” bomen, maar de fotografische interpretatie ervan voegde reeds een extra dimensie toe. De bewuste weglating van omgeving en context, de verzelfstandiging van het beeld en daardoor de verheffing van het gegeven tot een meer universele symboliek, maar desondanks gezien door het subjectieve oog van de fotograaf, gaven meer dan in het eerste thema een meervoudige boodschap aan dichter en toeschouwer. Met “Schaduw”, het afsluitende luik, wordt deze lijn consequent doorgetrokken. Schaduwen kunnen alleen maar bestaan bij gratie van licht en is licht niet de materia prima van de fotograaf? Schaduwen zijn per se metamorfoserend, ontstijgen de tijd in het ogenblikkelijke en voeden verbeelding en illusie. Maar het vluchtige, efemere en voorbijgaande van een schaduw wordt hier door de camera als het ware betrapt en gegijzeld. Het momentane wordt door de fotograaf tijdloos gemaakt in al zijn dubbelzinnige gelaagdheid. Hij legt vast wat hij ziet maar wat er niet is.

Hartmut-De-Maertelaere.-Foto-G.Caubergh.jpg

Hartmut De Maertelaere ( foto Goddie Caubergh)

 

Schaduw als de versmelting van licht en materie tot “verbeelding”: een abstract hersenspinsel dat door de magie van de fotografie zichtbaar wordt gemaakt, is dat uiteindelijk ook niet de ultieme bedoeling van poëzie en de betovering, die er van uitgaat. De hertaling van gevoel en waarneming, de transformatie van het concrete naar het abstracte. De werkelijkheid deconstrueren om ze vervolgens terug op te bouwen met in essentie abstracte taalstructuren. De dichter transformeert wat er is tot hoe hij/zij het beleeft. Dat is precies wat dit driejarig project en de bijhorende tentoonstellingen duidelijk heeft willen maken.

Twee diverse kunstuitingen, die de werkelijkheid zoals we denken die te kennen en waar te nemen, transformeren en zo nieuwe inzichten in en perspectieven op die werkelijkheid ontvouwen. Schaduwen worden afgeworpen terwijl het poëtisch licht nieuwe schaduwen vooruitwerpt.

Het is de verdienste van Frank De Vos om dat heel bedachtzaam te hebben uitgewerkt in drie luiken en zo samen met fotograaf Hartmut de Martelaere en de meewerkende dichters de toeschouwer elk jaar een beetje meer mee te zuigen in dat fascinerend proces van transformerende werkelijkheden, waar het concrete verschuift naar het abstracte en het objectieve plaats ruimt voor het subjectieve. De confrontatie met deze paradox is zonder meer verrijkend en doet nadenken over de realiteit zoals we die zien en beleven.

In het licht van deze bedenkingen zou het trouwens ongetwijfeld een goede zaak zijn om de drie projecten te bundelen tot één gezamenlijke uitgave en zo het totale project synthetisch vast te leggen en te duiden.

Schaduw” is hoe dan ook een meer dan waardige afsluiting van een boeiend driejarig proces, van een symbiotische dialoog tussen foto en gedicht. Het smaakt naar meer.

De achttien foto’s samen met de achttien gedichtenwerden door het District Hoboken gebundeld en gedrukt op een oplage van 300 exemplaren. De bundel wordt niet verkocht maar gratis ter beschikking gesteld bij het bezoek aan de tentoonstelling als een blijvend aandenken.

Het-publiek-Foto-G.Caubergh-.jpg

Het publiek (Foto Goddie Caubergh)

 

De tentoonstelling is nog te bezoeken tot en met 23 maart telkens op zaterdag en zondag van 14h00 tot 17h00 en is zonder meer zeer aan te bevelen.

Richard FOQUÉ

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche