Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
24 août 2012 5 24 /08 /août /2012 19:11

 

Gilliams--heuveltje--foto-Bert-Bevers-.JPG

Foto: (c)  Bert Bevers

Hoewel ik regelmatig en telkenmale met genot de poëzie van Maurice Gilliams lees, blijft zijn proza eerder onder mijn radar. Pakte nu Oefentocht in het luchtledige / Winter te Antwerpen (nummer 68 in de reeks Vlaamse Pockets van Uitgeverij Heideland te Hasselt – verschenen in 1962) weer eens uit de kast. Vooral het verhaal Flora diabolica trof me:

Het paradijs, door mijne moeder in een onbewaakt ogenblik met odeurflacons en groentebladeren geschapen, dááraan heeft de Kruidtuin voor mij zijn wondere natuurmystiek te danken. Want de schoonheid van dit eerste opengaan der verbeelding heeft rondom mijn verdere leven zijn nijpende cirkel getrokken, en ik heb de indruk dat elke latere verwondering ook reeds in die eerste verwondering te proeven was.

Natuurlijk weet ik dat Maurice Gilliams in de buurt woonde waarin ik dit zit te schrijven, maar het valt me nu pas op dat hij de Kruidtuin, de Hortus Botanicus (in de Antwerpse volksmond de Botanieken ’Of) in zijn jeugdjaren dikwijls aandeed. Daar kom ik ook bijzonder graag.

Ofschoon we de Kruidtuin regelmatig een paar keren in de week bezochten, nooit waagde ik mij alleen over het heuveltje. Eigenlijk meen ik mij te herinneren, dat het heuveltje een niet al te gunstige faam genoot; want de knusse oude dametjes, met hun parasol, en de profijtige renteniers, met hun ebbehouten wandelstok, hielden zich rustig dichtbij het watervalletje.

Tiens, welk heuveltje bedoelt hij? Als ik aan de Kruidtuin denk, komt me een vlakke rechthoek naast de Leopoldstraat voor ogen. Weelderig beplant weliswaar, maar plat.

Op het geheimzinnige heuveltje hoorde men slechts een paar zotte, ongemanierde kindermeiden stoeien en onbewaakte kinderen kropen lustig de bosjes in en uit. Wanneer ik thans de Kruidtuin bezoek, overvalt me weer dezelfde sombere stemming, zodra ik het heuveltje nader; bij het bestijgen voelt men zich bedreigd door het dichte houtgewas aan beide zijden van het smalle paadje, waar een mufriekende, groene foefeling te ritselen hangt; en komt men ervan afgedaald, dan rijst de hoge, witgekalkte muur van het Sinte-Elisabethgasthuis voor u op met zijn kazerneachtige vensters.

(later, even de hoek om gekuierd) Ah ja, dát heuveltje. Het is er inderdaad, maar vermits ik het smalle paadje amper bewandel heb ik het nooit als een heuveltje ervaren. Maar: het ís er nog immer! Maakte er bijgaande foto’s van. Grappig, ineens oogt de Kruidtuin anders. Voortaan zal het stukje dat hierboven staat beschreven voor mij het heuveltje van Gilliams zijn….

Bert BEVERS

Maurice-Gilliams--heuveltje--c-Bert-Bevers-.JPGFoto: (c) Bert Bevers

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans histoire de la littérature
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche